Ωό
Νέο ΜέλοςΣυμμετοχή σε θέματα
Πρόσφατα μηνύματα
Edited by - Ωό on 12/07/2007 09:19:06
Edited by - Ωό on 12/07/2007 06:28:51
http://remacle.org/bloodwolf/historiens/eusebe/preparation2grec.htm
Μάλιστα σύμφωνα με τον Όμηρο πήραν το μέρος των Τρώων στον Τρωικό πόλεμο όπως έκαναν οι Θράκες και οι Φρύγες(γιατί άραγε? Μήπως Μυσοί-Θράκες-Φρύγες είναι στενά συγγενείς? Μήπως να βάλω και ολίγο από Λύδιους που κι αυτοί έχουν ιστορικά δικαιώματα στην περιοχή?..χεχε..).
Σε παλαιότερο topic εδώ στο esoterica http://www.esoterica.gr/forums/topic.asp?TOPIC_ID=9380 διαβάζουμε:
Οι Ετρούσκοι και η «δικαίωση» του Ηροδότου
Ακριβώς στα χρόνια που διαλύονται οι Μυκηναίοι, το 968 π.Χ. συγκεκριμένα, ένας νέος λαός κάνει την εμφάνισή του στην Ιστορία. Είναι οι Ετρούσκοι, που καταλαμβάνουν τη σημερινή Ούμπρια της Ιταλίας. Οταν οι απόγονοι των Τρώων, οι μετέπειτα Ρωμαίοι, έφθασαν στην περιοχή, τους βρήκαν να ακμάζουν, με προηγμένο πολιτισμό. Αρχικά δεν γνώριζαν τη γραφή, αλλά την έμαθαν από τους γείτονές τους έλληνες αποίκους της Κύμης και διαμόρφωσαν μια «καλλιγραφική» παραλλαγή της που οδήγησε στο λατινικό αλφάβητο. Οι πρώτες ετρουσκικές επιγραφές χρονολογούνται από το 750 π.Χ.
Το από πού είχε έλθει αυτός ο λαός παρέμενε αίνιγμα. Δεν θα ήταν αν οι αρχαιολόγοι είχαν πιστέψει τον παππού Ηρόδοτο που έγραψε ότι προέρχονταν από την περιοχή της Λυδίας στη Μικρά Ασία, απ' όπου μετακινήθηκε ένα μεγάλο μέρος τους με σκοπό τον αποικισμό, σε μια περίοδο όπου κρίθηκε απόλυτα αναγκαίο λόγω λιμού. Κινήθηκαν με πλοία που κατασκεύασαν στην περιοχή της Σμύρνης, για να καταλήξουν ύστερα από πολλές περιπέτειες στην περιοχή Ούμπρια της Ιταλίας. Στην αναζήτηση αυτή για νέα αποικία ηγήθηκε ο γιος του βασιλέα των Λυδών Τυρρηνός, ο οποίος έδωσε αρχικά το όνομά του στον λαό της καινούργιας αποικίας. Επίσης ο ιστορικός Ελλάνικος του 5ου π.Χ. αιώνα, από τη Λέσβο, ανέφερε ότι μια ομάδα Πελασγών έφθασε στην Ιταλία και άλλαξε το όνομά της σε «Τυρρηνοί». Ωστόσο ο Ηρόδοτος και ο Ελλάνικος κρίθηκαν αναξιόπιστοι και οι επιστήμονες συνέχισαν να ψάχνουν σε βόρειες καταβολές ή σε αυτόχθονες. Το θέμα περιεπλάκη με την ανακάλυψη ετρουσκικής (σχεδόν) επιγραφής, το 1885, στη... Λήμνο. Βρέθηκε σε τάφο πολεμιστή (του 6ου αιώνα π.Χ.), ο οποίος είχε ταφεί, αφού προηγουμένως είχε καεί, μαζί με κεραμικά και όπλα που έμοιαζαν μινωικά.
Εφέτος, τον Ιούλιο, στο συνέδριο της Ευρωπαϊκής Ενωσης Ανθρώπινης Γενετικής (European Society of Human Genetics) ανακοινώθηκε η λύση του μυστηρίου, που δικαίωνε θριαμβευτικά τον Ηρόδοτο: Επειτα από συγκριτική μελέτη του DNA κατοίκων της Ούμπρια, της Σαρδηνίας, της Σικελίας, των Νότιων Βαλκανίων, της Λήμνου και της Μ. Ασίας, ο καθηγητής Αλμπέρτο Πιάτσα (Alberto Piazza) του Πανεπιστημίου του Τουρίνου δήλωσε με βεβαιότητα ότι οι Ετρούσκοι ήταν μετανάστες από την περιοχή της αρχαίας Λυδίας!
ευχαριστώ τον χρήστη spirit για το ενδιαφέρον θέμα που έγραψε.
ζει-μπέκικο, ΖΕΥ-ΜΠΕΚΟΣ λέτε να υπάρχει σχέση?
Δωριείς όμως είναι οι Doroua από την ρίζαν και το ρήμα d.r.o., όπερ σημαίνει ενδύομαι, φέρω θώρακα και ιδία θώρακα μετάλλινον, σιδηρούν και επομένως doroua (πληθ.) σημαίνει τους θωρακοφόρους, τους ενδεδυμένους με θώρακα σιδηρούν, σκληρόν, στερεόν, μετάλλινον (δώραξ Δωριστή ο θώραξ).
Την τοιάυτην δε έννοιαν του σκληρού, και στερεού εκφράζει και το Λατινικόν dur-us και, όπερ έχει βεβαίως σχέσιν και με τον δώρ ακα και με τους Δωριείς ως επίσης και με τον σί-δη-ρον.Το duro εν την κυρία σημασία σημαίνει αποσκληρώ τον σίδηρον (ferrum) και επομένως durus αρχικώς ήτο ο βεβαμμένος σίδηρος, ο χαλυψ.Ferrum δε, ο σίδηρος, παράγεται εκ του Πελασγικού φ.ρ.γ., όπερ ειδικώς επί μετάλλων σημαίνει χύνω, και τον χυτοσίδηρον και συγγενεύει με το Φρυξ, και ferrum γενικώτερον σημαίνει και τα εκ σιδήρου όπλα.
Το Ελληνικόν θωρήσσω σημαίνει οπλίζω με θώρακα, θωρακίζω και θώραξ εκαλείτω ιδία ο εκ σκληρού μετάλλου είτε ορειχάλκου η χαλκού και σιδήρου θώραξ και το μέρος του σώματος (ο κορμός), όπερ καλύπτεται και υπερασπίζεται δια του θώρακος, μόνον δε παρά τοις μεταγενεστέρους και ιδία παρά τοις ιατροίς καλείται θώραξ το στήθος.
Ετέρα Πελασγική ρίζα είναι τ.ρ.σ. ταρασά, (θαρασά), ήτις σημαίνει γενικώτερον οπλίζομαι διά θώρακος, φέρω θώρακα, και οπλίζω τινά διά θώρακος, ως ουσ. δε ταράσ. και πληθ. τουρούς , θουρούς, και ετρούσ σημαίνει γενικώς τον θώρακα και επομένως Τυρσηνός και Ετρουσ-ίν, Ετρούσ-κοι σημαίνει επίσης τους θωρακοφόρους η τους κατασκευάζοντας εν γένει θώρακας <<τύρσεις γαρ και παρά τυρρηνοίς αι εντείχιαι και στεγαναί οικήσεις ονομάζονται ώσπερ παρ' Έλλησιν>> (Διονύσ. Αλικ. α.26).Δηλαδή αι τύρσεις ήσαν υψηλοί λιθόκτιστοι πύργοι, χρησιμεύοντες προς ασφάλειαν εναντίον των αιφνιδιασμών ως τόποι ωχυρωμένοι η διά οπλοστάσια, όπως είναι και οι λεγόμενοι την σήμερον ταρσανάδες εν Αγίω Όρει, ήτο πύργοι λιθόκτιστοι επί της παραλίας...
Όπως βλέπουμε πολλοί είναι αυτοί που προσκύνησαν, προσκυνούν και θα προσκυνούν τον Ελληνικό Λόγο και Γλώσσα, και προσπαθούν με κάθε τρόπο να προσεταιριστούν τον πλούτο του λόγου μας και να προσδώσουν συγγένεια με τα αυτά γλωσσικά ιδιώματα.
Ούτως η άλλως αυτο δεν αντιβαίνει τον λόγο τού Ισοκράτη, απλά εμείς οι σύγχρονοι Έλληνες πρεπει να κατανοήσουμε τον πλούτο και την ομορφιά που κληρονομήσαμε και να μεταλαμπαδεύσουμε αυτόν τον πλούτο στις επόμενες γεννεές οι οποίες πνευματικά βάλλωνται διά πυρός και σιδήρου.
Αυτά!
Edited by - Ωό on 27/07/2007 10:46:13
duru-duru, duru-duru stnv pLateia Kumunduru
Edited by - Ωό on 26/07/2007 22:20:04
όμβρος, ο
(ουσ.)[ρίζα ομφ-, ομφή' πνοή, νέφος], θύελλα με βροχή, καταιγίδα βροχή.||το νερό|| παράγ. ομβρέω -ώ(ρ), μέλλ. -ήσω βρέχω ραγδαία, δυνατά. ομβρηρός, -ά, -όω, (επίθ.) βροχερός, βρόχινος, ύδωρ όμβριον νερό της βροχής βροχόνερο || σύνθ. ομβροδόκος, ον [όμβρος+δέχομαι], ο δεχόμενος βρόχινο νερό, ομβρόκτυπος, -ον (επίθ.) [όμβρος+κτυπέω], αυτός που ηχεί από την βροχή, ομβροτόκος, -ον (επίθ.) [όμβρος και τίκτω], αυτός που γεννά, προκαλεί βροχή, ομβροφόρος, -ον (επίθ.) [όμβρος+φέρω], αυτός που φέρνει βροχή||συν. υετός
Αυτά!
Edited by - Ωό on 26/07/2007 22:10:04
Edited by - Ωό on 26/07/2007 22:12:46
Edited by - Ωό on 23/07/2007 12:41:43
Υπάρχουν και μερικά ακόμα, πάντως τα δάνεια από Σημιτικές γλωσσες δεν ήταν πολλά σε αριθμό.
και
Τα σημιτικά δάνεια βέβαια, δεν είναι όλα τόσο παλιά όπως ο χιτών και ο χρυσός που τα βρίσκουμε στη γραμμική Β. Κάποια μάλλον μπήκαν αργότερα στην ελληνική γλωσσα, μετά την παρακμή του Μυκηναϊκού πολιτισμού.
Δεν είναι δάνεια αυτές οι λέξεις που αναφέρεις, είναι η γλώσσα των Πελασγών και υπάρχουν πάρα πολλές λέξεις Πελασγικές που είναι ενσωματωμένες στην Αρχαία Ελληνική και στην Σύγχρονη καθομιλουμένη.
http://www.inarcadia.gr/culture/arx/arx-lykosoura.htm
http://arcadia.ceid.upatras.gr/arkadia/archsites/xwroi/likos.htm
http://arcadia.ceid.upatras.gr/arkadia/arcadia-hist/topics/likaiolikosoura.htm
έγραψες κυκλόπειο τείχος με περίμετρο 3 χιλιομέτρων
πολύ σωστά ξέχασα να αναφερθώ στον Γλα
ευχαριστώ για την υπενθύμιση.
Edited by - Ωό on 05/08/2007 13:11:41
ur [DOG] (485x: ED IIIa, ED IIIb, Old Akkadian, Lagash II, Ur III, Early Old Babylonian, Old Babylonian, 1st millennium) wr. ur; ĝešur "dog; ~ figurine; ~ toy; lion" Akk. kalbu; labbu
urgir [DOG] (478x: Old Akkadian, Ur III, Early Old Babylonian, Old Babylonian) wr. ur-gir15 "(domestic) dog" Akk. kalbu
uridim [Dog]] (3x: Old Babylonian) wr. ur-idim "mad dog, rabid dog" Akk. uridimmu; kalbu šegû
urki [DOG] (3x: Old Babylonian) wr. ur-ki "dog" Akk. kalbu
και ας δούμε στην συνέχεια την Ur, Uruk ,τον Κύνα, Κυνοκέφαλο, Σείριο,
Ωρυγεία - Ωγυγεία, Ώγυγο ποιός ήταν και που βασίλεψε.
Τα λέμε το βράδυ.
Α! και μη ξεχάσω το βασικοτέρο Ur και Uruk δύο απο τα βασίλεια αν δεν κάνω λάθος των Σουμέριων.
Αυτά προς το παρών.
πάμε για μιά βουτιά στα βαθειά:
Το Ελληνικόν πυραμίς ετυμολογούσιν οι Ελληνισταί ως προερχόμενον δήθεν από το πυρ και εξηγούσιν ότι, ούτως ονομάσθη εκ του πυρ και εξηγούσιν ότι, ούτως ωνομάσθη εκ του πυρ, ως εκ του εις οξύ απολήγοντος σχήματος
αυτής ως το της φλογός, ενώ έτεροι παράγουσι την λέξιν εκ του πυρός (ο), ωσεί αι πυραμίδες εχρησίμευσαν αρχικώς ως αποθήκαι σιτηρών.Αλλά πρόκειται περί της Πελασγικής λέξεως χιράμ η χειράμ και qhυράμ, ήτις μετεσκευάσθη εν τη Ελληνική εις πυραμίς και το όνομα χειράμ (Πιράμ, οιονεί Σουβλερός καθ' ημάς) έφερον βασιλείς των Φοινίκων, δεν αποκλείεται δε και το όνομα του γηραιού Πριάμου, του βασιλέως της Τροίας, να έχει προέλθει απο του ονόματος Πιραμ.Και το όνομα των Φοινίκων ήτο Χοίνικες η Κοίνικες, απο του Χνα η Κανά.
Από το Χυράμ η Qhyram εγένετο το Ελληνικόν πυραμ-ίς τη τροπή του κ (qha) εις π, όπως συμβαίνει το τοιούτον εν τη Ελληνική ως π.χ. τα πως, όπως, πόσος, ποίος κτλ. έχουσι προέλθει απο τα αρχαϊκώτερα της Αιολικής κως, όκως, κόσος, κοίος.Από δε το Χνα η Χανά και Qhana εις Pana και εκ τούτου τη συνηθέστατη τροπή του π εις φ εγένετο το Φνα.Το πνα διετηρήθη εν τη Λατινική, καθ' ήν οι Φοίνικες και οι Καρχηδόνιοι ωνομάζοντο Poeni και Punicus ο Φοινικικός και ο Καρχηδόνιος.
Περί της Ιβηρικής χερσονήσου (της νυν Ισπανίας και Πορτογαλλίας) και των Ιβήρων, των κατοικούντων ταύτην, ο Στράβων (149) λέγει <<ούτοι Φοίνιξιν Ούτως εγένοντο υποχείριοι, ώστε τα πλείους των εν τη Τουρδητανία (τα προς τον Ωκεανόν δηλαδή μέρη, όπου η Ταρτησσός και όπου κατά την μυθολογίαν εβασίλευεν ο Γηρυόνης), πόλεων και των πλησιων τόπων υπ'εκείνων νυν οικίσθαι...Και της Ιβηρίας και της Λιβύης την αρίστην ούτοι (οι Φοίνικες)κατέσχον προ της ηλικίας του Ομήρου και διετέλεσαν κύριοι των τόπων όντες, μέχρις ου Ρωμαίοι κατέλυσαν αυτών την ηγεμονίαν.
Όταν όμως λέγωμεν Φοίνικας, δεν πρέπει να εννοούμεν τους εκ Φοινίκης Φοίνικας, αλλά τους κατοίκους εν γένει της βορείου Αφρικής, τους Λιβοφοίνικας ήτοι Λίβυας, οίτινες και ούτοι έφερον παρά τοις αρχαίοις το αυτό πολλάκις όνομα και οι Καρχηδόνιοι ονομάζοντο παρά τοις Ρωμαίοις Ποενι ήτοι Φοίνικες (χνα οι ερυθροί, ταυτόσημον με το h. m. r. χαμάρ, Χιμιαρίται Άραβες, οι Ερυθραίοι) και ο Πολύβιος τον στρατόν και στρατόπεδον των Καρχηδονίων ονομάζει στρατόν Φοινίκων.Και ολόκληρος η Ιβηρική χερσόνησος κατείχετο κατά την αρχαιότητα απο λαούς Λιβυκούς ήτοι Σημιτικούς και τα αρχαιότερα Ιβηρικά τοπωνύμια (Ταρτησσός, Τουρδητανία, Πυρηναία, Λυσιτανία,Καστουλών, Ωρητανία, Άρταβροι, Κάνταβροι, Γάδειρα, Ταρράκων, Κερρητανοί κτλ.) είναι λέξεις Σημιτικαί ήτοι Πελασγικαί.Οι Λίβυες δεν εκάλουν εαυτούς με αυτήν την λέξην (Libou οι διψασμένοι), ην μεταχειρίζοντο οι Αιγύπτιοι περιφρονητικώς, εθεώρουν δε εαυτούς ως Χειμάρ (Ερυθραίους) η Χνα (Ερυθραίους) και διηρούντο κατά φυλάς και γένη.
Ο οίνος Λατινιστή vinum ο εξαγόμενος χυμός της σταφυλής, παρ΄Ομήρω φέρει και τα επίθετα ερυθρός, ηδύποτος, μελιηδής, μελίφρων και εύρων, καθά φαιδρύνων, φέρων εις ευθυμίαν τον πίνοντα και επισκοτίζων τον νουν, την κρίσιν.Εκ τούτου και αι παροιμίαι <<οίνος το φρονείν επισκοτεί>> και <<οίνος και αλήθεια>>, in vino seritas.Οίνος παρήγετο και εξ άλλων καρπών, εκ κριθής η εκ των φοινίκων <<οίνος φοινικήιος>>.Οίνη και οινάς ειναι τα ποιητικά ονόματα της αμπέλου.
η ρίζα και το ρήμα h. n. και h. n. j. n. και han και hin και hουνέϊν σημαίνει συγκινούμαι, συμπάσχω τινι, ευσπλαχνίζομαι, πονώ τινά, αναστενάζω διά τινα, το έλεος του Θεού, η ευλογία, η αφθονία των προιόντων της γης και hαναάν η hουναάν ο οικτίρμων και ελεήμων Θεός.Χαναάν (hanan) είναι η γη της ευλογίας, ην ο Χουναάν (Hanaan) ο οικτιρμων και ελεήμων Θεός υπεσχέθη εις τον Αβραάμ.Hna ήτοι Άννα και hάνιτου (Άνιτος και η Ανάτ) είναι ο και η ελεήμων, η συμπάσχουσα.Τοιάυτην έννοιαν έδιδον οι Εβραίοι εις την ονομασίαν της Χαναάν, εξηγούντες αυτήν ως την γην της επαγγελίας, ονομασίαν της Χαναάν ην επηγγείλατο αυτοίς ο ελεήμων θεός, ενώ οι Φοίνικες ωνόμαζον και ούτοι εαυτούς Χνα η Χανά και εξήγουν την λέξην ως σημαίνουσαν τους Ερυθρούς η Ερυθραίους.
Η ρίζα και ρήμα h. n. a. η qhna (το h δασύ ως qha) και h.v.a. και hinou σημαίνει επίσης και διάκειμαι συμπαθώς προς τινα αλλά και επί δένδρων η κλημάτων καρποφορώ αφθόνως και ωριμάζω και κοκκινίζω τον καρπόν και εν γένει κοκκινίζω, γίνομαι ερυθρούς η βάφω με χρώμα ερυθρούν και henna κοινώς κινάς είναι ο γνωστός καρπός, ον μεταχειρίζονται εν Ανατολή ως ερυθράν βαφήν ιδία οι γυναίκες, αίτινες εβάφοντο με τον κινάν και οίνος ειναι και ο ερυθρός καρπός, ο έχων ερυθρόν χρώμα.
Η Φοινίκη δεν παράγει φοίνικας, ώστε να ονομασθεί ούτως εκ των φοινίκων και συνάμα φοίνιξ ειναι το φοινικούν η πορφυρούν ήτοι βαθύ κόκκινον χρώμα, φοίνιος δε και φοινίκεος και φοινικόεις είναι ο έχων βαθύν ερυθρόν χρώμα...
Αυτά!
Edited by - Ωό on 05/08/2007 06:13:49
Edited by - Ωό on 05/08/2007 06:15:00
Edited by - Ωό on 05/08/2007 06:17:08
Ομπρέλα πάντως δεν βλέπω
μήπως εννοείς το σκιάδειον που κρατάει ο δούλος?
<---χρειάζεται και γυαλί ηλίου ο Πέρσης.
έγραψες:
<<Δεν έχει σημασία αν ταιριάζει στο αυτί μου. Αλίμονο αν οι γλωσσολόγοι ετυμολογούσαν με βάση ό,τι ταιριάζει στο αυτί τους. Και μένα στο αυτί μου η λέξη "μπανάνα" ταιριάζει στο ρήμα "μπαίνω" και στην "Αννα" αλλά δεν θα παρέθετα ποτέ τέτοια ετυμολογία>>
άστοχο παράδειγμα το χαρακτηρίζω λείαν επιεικώς
<<Προφανέστατα εβραϊκή!>>
Δεν γίνεσαι πιστευτός
διότι σου ξεφεύγει το προφανές.
Άλλο ινδοευρωπαιστής
άλλο σιμητιστής
είναι δύο καθαρά αντιμαχώμενες
γλωσσολογικές πολιτισμικές παρατάξεις
οι οποιές χρησιμοποιούν ως βασικό τους όπλο διαμάχης
τα αρχαία ελληνικά κείμενα.
Κοινώς δυό γάιδαροι μαλλώνανε σε ξένο αχυρώνα.
Αυτά!
Edited by - Ωό on 04/08/2007 21:28:15
διάβασα προσεκτικά
όσα ανεφέρες στα προήγουμενα posts
και διαπίστωσα
οτι άγγιξες κάποια σημεία
που έχω ενδιαφερθεί
να ψάξω στο παρελθόν.
Ας ξεκινήσουμε από τους Μινύες
με το Μι με Ιώτα
στην λέξη Μινύες θα αναφερθώ.
Για τους Μινύες έχουμε αναφορές απο τους αρχαίους ιστορικούς όπως:
Όμηρος (Ιλιάδα Ι. 381- 382)
<<ουδ' όσ' ες Ορχομενόν ποτινίσσεται, ουδ' όσα Θήβας,
Αιγυπτίας, όθι πλείστα δόμοις εν κτήματα κείται>>
Όμηρος (Ιλ. Β. 511-5)
<<Οι δ' Ασπληδόνα ναίον ιδ' Ορχομενόν Μινύειον'
των ήρχ' Ασκάλαφος και Ιάλμενος, υίες Άρηος,
ους τέκεν Αστυόχη, δόμω Άκτορως Αζειδάο,
παρθένος αιδοίη, υπερώιον εισαναβάσα
Άρηι κρατερώ ο δε οι παρελέξατο λάθρη.>>
Ηρόδοτος (δ. 148)
αναφέρετε στην κατάληψη της Ηλείας απο τους Μινύες
Στράβων (414)
<<Θηβαίοι δασμόν ετέλουν τοις Ορχομενίοις και Εργίνω ,
τω τυρρανούντι αυτών, ον υφ' Ηρακλέοις καταλυθήναί φασιν>>
Στράβων (416)
<<και τους έν τω Πόντω καλουμένους Αχαιούς αποίκους
Ορχομενίων είναι>>.
Κούρτιος στην Ελληνική ιστορία.
Και να μην ξεχνάμε και το τεράστιο έργο των Μινυών
έργο αποστράγγισης της λίμνης της Κωπαίδας
και την δημιουργία συστήματος άρδευσης του κάμπου της Κωπαίδας
εκεί όπου πριν βρισκόταν η λίμνη,
έργο του 1400 π.Χ.
το οποίο χρησιμοποιήται έως σήμερα.
Όμηρος (Ιλ. Β. 502)
<<Κώπας Εύτρησίν τε πολυτρήρωνά τε Θίσβην>>.
Αυτά τα λίγα προς το παρών για τους Μινύες.
OANNHSEA
Αλήθεια, η λέξη Ur τι σημαίνει στα Σουμεριακά?
Edited by - Ωό on 04/08/2007 20:57:41
η τοιχογραφία είναι από το Ακρωτήρι Θήρας.
Θα ήθελα να δεις και αυτά τα ευρήματα http://rapidshare.com/files/49070875/sfragidolithoi.rar.html
(που παρέθεσα ξανά λίγο παραπάνω) από άλλο σημείο της Ελλάδας και δεν σχολιάστηκαν από κανέναν.
Μάλιστα
Κρίμα και είχα προετοιμαστεί ότι θα δω τον Ηρακλάρα να εκτελεί τους άθλους του σε προϊστορικά αγγεία της Ινδικής υποειπήρου καθώς και τις όμορφες Μινωίτισες να κάνουν γιόγκα στην αυλή των ανακτόρων της Κνωσού?
Ισως μια άλλη φορά....
ρίξε μια ματιά εδώ http://rapidshare.com/files/49872711/1.jpg.html
τα κορίτσια σε φωνάζουν.