αναλύων

Από καιρό παρακολουθώ τις συζητήσεις σας (κυρίως στο topic Μύθος και Θρησκεία) και μάλλον είναι καιρός να πω κι εγώ τη γνώμη μου - που κάθε άλλο παρά δογματική (ή έστω αμετάβλητη) είναι...

Στο ερώτημα του Vasiliscm θεωρώ ότι η απάντηση είναι περίπου η εξής :
Ο ήλιος έγινε την 4η μέρα για να μην θεωρηθεί θεός.
Πώς όμως δημιουργούνται η μέρα και η νύχτα από την πρώτη? Δεν ήξερε ο Μωυσής ότι η μέρα οφείλεται στο φως του ήλιου? Πιστεύω πως αυτό είναι κάτι πολύ απλό για να μην το είχε καταλάβει - απλώς δεν τον ενδιαφέρει τίποτε άλλο από το να πει πως ο θεός (και όχι π.χ. ο ήλιος) έκανε τον κόσμο. Και για την αφήγηση του προφανώς χρησιμοποιεί ήδη γνωστούς μύθους με τη διαφορά ότι υπάρχει ΕΝΑΣ θεός δημιουργός.
Η εξήγηση του Λεκάτη ότι το φως της πρώτης μέρας είναι το αρχέγονο - της μεγάλης έκρηξης - αδυνατεί απλούστατα να εξηγήσει γιατί ονομάζεται μέρα και πώς γίνεται με αυτό το φως εσπέρα (νύχτα)και ξαναξημερώνει....
Νομίζω ωστόσο ότι θα ωφελούσε να βλέπαμε σύντομα τι περιγράφει η γένεση ώστε να γίνει εμφανές ότι δεν χωρούν ούτε επιστημονικές εξηγήσεις αλλά ούτε και αλληγορικές. Πρόκειται απλά για μία μυθολογική γένεση αλλά με ΕΝΑ δημιουργό και τίποτε περισσότερο:
Στην αρχή κάνει ο θεός τον ουρανό και τη γη (ότι βλέπαν τότε οι άνθρωποι). Δεν έχει όμως κατασκευάσει ακόμα ούτε τη γη (ην ακατασκεύαστος) ούτε τον ουρανό (τον φτιάχνει αργότερα).Τι υπάρχει αρχικά (τι προϋπάρχει της δημιουργίας)? Μία μεγάλη θάλασσα! Μία άβυσσος υδάτων!
Και η δημιουργία ξεκινά και ο θεός κάνει το φως και φωτίζει τη θάλασσα!
Βραδιάζει, ξημερώνει και ο θεός δημιουργεί ένα θόλο που κρατάει τα μισά νερά πάνω του και τον ονομάζει ουρανό (είναι μπλε λόγω των νερών που σήκωσε πάνω του).
Βραδιάζει, ξημερώνει και τα νερά κάτω από το θόλο μαζεύονται και φαίνεται (δημιουργείται) η ξηρά (γη) και σχηματίζονται οι θάλασσες (αυτές δεν ανήκουν αν το προσέξατε στη γη! - άλλωστε τα ύδατα προϋπάρχουν ενώ η γη μόλις δημιουργήθηκε!). Βλασταίνουν από τη γη και τα φυτά.
Βραδιάζει, ξημερώνει και ο Θεός στερεώνει (!) στον ουρανό (έστωσαν εν τω στερεώματι!) τους φωστήρες (κάτι σαν λαμπάκια) για να φέγγουν στη γη (αυτός είναι ο σκοπός των αστεριών...).
Έχει κι άλλο, όποιος θέλει άς διαβάσει το πρωτότυπο να γελάσει - το πρωτότυπο όμως, όχι εξευγενισμένες αποδώσεις. Και αν δει χωρίς προκατάληψη το κείμενο (προκατάληψη του στυλ: δεν μπορεί παρά να είναι η αλήθεια) μάλλον δεν θα δει κρυμμένη σοφία, αλληγορίες ή επιστήμη αλλά απλά ένα ακόμη μύθο δημιουργίας...

Από καιρό παρακολουθώ τις συζητήσεις σας (κυρίως στο topic Μύθος και Θρησκεία) και μάλλον είναι καιρός να πω κι εγώ τη γνώμη μου - που κάθε άλλο παρά δογματική (ή έστω αμετάβλητη) είναι...

Στο ερώτημα του Vasiliscm θεωρώ ότι η απάντηση είναι περίπου η εξής :
Ο ήλιος έγινε την 4η μέρα για να μην θεωρηθεί θεός.
Πώς όμως δημιουργούνται η μέρα και η νύχτα από την πρώτη? Δεν ήξερε ο Μωυσής ότι η μέρα οφείλεται στο φως του ήλιου? Πιστεύω πως αυτό είναι κάτι πολύ απλό για να μην το είχε καταλάβει - απλώς δεν τον ενδιαφέρει τίποτε άλλο από το να πει πως ο θεός (και όχι π.χ. ο ήλιος) έκανε τον κόσμο. Και για την αφήγηση του προφανώς χρησιμοποιεί ήδη γνωστούς μύθους με τη διαφορά ότι υπάρχει ΕΝΑΣ θεός δημιουργός.
Η εξήγηση του Λεκάτη ότι το φως της πρώτης μέρας είναι το αρχέγονο - της μεγάλης έκρηξης - αδυνατεί απλούστατα να εξηγήσει γιατί ονομάζεται μέρα και πώς γίνεται με αυτό το φως εσπέρα (νύχτα)και ξαναξημερώνει....
Νομίζω ωστόσο ότι θα ωφελούσε να βλέπαμε σύντομα τι περιγράφει η γένεση ώστε να γίνει εμφανές ότι δεν χωρούν ούτε επιστημονικές εξηγήσεις αλλά ούτε και αλληγορικές. Πρόκειται απλά για μία μυθολογική γένεση αλλά με ΕΝΑ δημιουργό και τίποτε περισσότερο:
Στην αρχή κάνει ο θεός τον ουρανό και τη γη (ότι βλέπαν τότε οι άνθρωποι). Δεν έχει όμως κατασκευάσει ακόμα ούτε τη γη (ην ακατασκεύαστος) ούτε τον ουρανό (τον φτιάχνει αργότερα).Τι υπάρχει αρχικά (τι προϋπάρχει της δημιουργίας)? Μία μεγάλη θάλασσα! Μία άβυσσος υδάτων!
Και η δημιουργία ξεκινά και ο θεός κάνει το φως και φωτίζει τη θάλασσα!
Βραδιάζει, ξημερώνει και ο θεός δημιουργεί ένα θόλο που κρατάει τα μισά νερά πάνω του και τον ονομάζει ουρανό (είναι μπλε λόγω των νερών που σήκωσε πάνω του).
Βραδιάζει, ξημερώνει και τα νερά κάτω από το θόλο μαζεύονται και φαίνεται (δημιουργείται) η ξηρά (γη) και σχηματίζονται οι θάλασσες (αυτές δεν ανήκουν αν το προσέξατε στη γη! - άλλωστε τα ύδατα προϋπάρχουν ενώ η γη μόλις δημιουργήθηκε!). Βλασταίνουν από τη γη και τα φυτά.
Βραδιάζει, ξημερώνει και ο Θεός στερεώνει (!) στον ουρανό (έστωσαν εν τω στερεώματι!) τους φωστήρες (κάτι σαν λαμπάκια) για να φέγγουν στη γη (αυτός είναι ο σκοπός των αστεριών...).
Έχει κι άλλο, όποιος θέλει άς διαβάσει το πρωτότυπο να γελάσει - το πρωτότυπο όμως, όχι εξευγενισμένες αποδώσεις. Και αν δει χωρίς προκατάληψη το κείμενο (προκατάληψη του στυλ: δεν μπορεί παρά να είναι η αλήθεια) μάλλον δεν θα δει κρυμμένη σοφία, αλληγορίες ή επιστήμη αλλά απλά ένα ακόμη μύθο δημιουργίας...