κοντρολ

Στο πρώτο παράδειγμα τα δεδομένα είναι τα εξής :
Μια απόσταση μήκους ενός μέτρου και ο όρος να διανύουμε με ένα βήμα κάθε φορά το μισό της εναπομείνουσας απόστασης μέχρι να φτάσουμε στο τέλος.
Δηλαδή στο πρώτο βήμα 50 εκατοστά, στο δεύτερο 25, στο τρίτο 12,50 κ.ο.κ.

Είναι φανερό ότι διανύοντας κάθε φορά το μισό της απόστασης θα τείνουμε ασυμπτωτικά προς το τέλος χωρίς ποτέ όμως να το προσεγγίζουμε. Το άπειρο βρίσκει τη θέση του μέσα στο πεπερασμένο.

Στο δεύτερο παράδειγμα θα ανεβάσω κάποιες εικόνες που στην ουσία είναι γραφικές απεικονίσεις μαθηματικών εξισώσεων.
Η συγκεκριμένη έχει ονομαστεί ‘set Mandelbrot’ πρς τιμήν
του Benoit Mandelbrot μαθηματικού και εμπνευστή της θεωρίας των fractals. Περισσότερο θα βοηθήσει πιστεύω το παρακάτω link:

http://www.physics4u.gr/chaos/chaos4.html

Εικόνα 1 ( Το set Mandelbrot oλόκληρο)

Εικόνα 2 (Πρώτο Zoom In)

Εικόνα 3 (Δεύτερο Zoom In)

Eικόνα 4 (Τρίτο Zoom In )

Eικόνα 5 (Τέταρτο Zoom In)

Εικόνα 6 (Πέμπτο Ζοοm In)

Κατ’αρχήν το προγραμματάκι που φτιάχνει αυτές αλλά και άλλες όμορφες εικόνες λέγεται Fractal Explorer και μπορείτε δωρεάν να το κατεβάσετε από το site :

http://www.eclectasy.com/Fractal-Explorer/index.html

Αυτό που έκανα ξεκινώντας από την πρώτη εικόνα είναι διαδοχικές μεγεθύνσεις πλησιάζοντας όλο και περισσότερο προς κάποιο σημείο, συγκεκριμένα στην περιοχή των ορίων ανάμεσα στο σχήμα και το εξωτερικό κενό.

Καθώς λοιπόν πλησιάζω μεγαλώνοντας συνεχώς την κλίμακα η δομή που μου αποκαλύπτεται αντί να ξεκαθαρίζει γίνεται ολοένα και πολυπλοκότερη.

Βλέποντας ξανά την πρώτη εικόνα αυτό που έχω μπροστά μου είναι ένα σχεδόν καθαρό συμμετρικό σχήμα με σχεδόν καθαρά όρια.

Με διαδοχικές όμως μεγεθύνσεις στην περιοχή των ορίων βλέπω νέες διακλαδώσεις και σχηματισμούς που επαναλαμβάνονται, να ξεπηδούν σε ολοένα και μεγαλύτερη κλίμακα χωρίς όμως να καταφέρνω να αγγίξω το εξωτερικό κενό που το περιβάλλει.

Ένα λεπτοφυές μοντέλο σαν μια καλοπλεγμένη δαντέλα, σαν το σημείο που το κύμα της θάλασσας αγγίζει την άμμο της στεριάς.

Πώς μπορώ να μιλήσω για όρια ‘άσπρου – μαύρου’ μπροστά σε τέτοιες παραστάσεις γεμάτες με παράξενες γωνίες και καμπύλες της μαγείας του Χάους ;

Που θέλω να καταλήξω μέσα από τα παραπάνω
παραδείγματα ;
Μα στο ότι το Άόρατο’ βρίσκεται δίπλα μας και ανάμεσά μας.
Αυτήν εδώ τη στιγμή.
Και ίσως ευκολότερα να αποκαλύπτονται τα ίχνη του παρά η παρουσία του.

Ίχνη που παρ – ακολουθώντας τα είναι περίπου σαν να ενώνεις τελίτσες σε ένα ταμπλώ μέχρι να σου αποκαλυφθεί ολόκληρο το σχήμα. Τελίτσες χωρίς αύξοντα όμως αριθμό, αταξινόμητες και με διαδικασία σχεδόν ενστικτώδικη.

Θα αρχίσω με έναν πρόλογο πάνω σε ένα εκ φύσεως χαοτικό θέμα !
Προσπαθώντας κανείς να προβάλλει την θέλησή του απέναντι σε έναν χώρο άπειρο, χωρίς κανόνες και όρια, άπλαθο ενδεχομένως, αυτό που τελικά επιτυγχάνει είναι μια εικόνα κατ’ομοίωσιν του εαυτού του. Η πραγματικότητα κατασκευάζεται ανά πάσα στιγμή από εμάς τους ίδιους. Την απάντηση στο ερώτημα ‘πώς;’ δεν μπορώ να την δώσω. Τουλάχιστον σε συλλογικό επίπεδο. Ο καθένας από μας ξέρει. Γι’αυτό τουλάχιστον δεν μπορώ να μιλήσω για σχολή Μαγείας με την κλασσική έννοια και δεν νομίζω ότι ταιριάζει καν ο όρος.
Η αντίδραση απέναντι στο τότε κατεστημένο είναι δεδομένη. Παρόλα αυτά όμως η στάση του Spare και άλλων έφερε αλλαγές στο πώς αντιλαμβάνεται κανείς τη σχέση μεταξύ αιτίου και αποτελέσματος. Σχέση που τείνει να ανεξαρτητοποιηθεί από τα τυπικά και πλέον καθορίζεται απο τα προσωπικά όρια.

Τι με έκανε όμως να αναφερθώ στο συγκεκριμένο θέμα; Όσο αστείο κι αν ακούγεται δεν είναι άλλο από κάποια γκραφίτι στους δρόμους της Αθήνας. Δεν ξέρω αν πρόκειται για γκραφίτι, ταγκς ή κάτι άλλο. (Με τον όρο ταγκς (Tags) αναφέρομαι στις διάφορες υπογραφές με σπρέυ που συνήθως διαβάζονται ανάποδα).
Την ίδια περίοδο έτυχε να πέσει στα χέρια μου ένα άρθρο για τις μεγάλες πολυεθνικές εταιρίες και τον τρόπο που εξαπλώνονται. Το σύμβολο καθεμιάς από αυτές παίζει μεγάλο ρόλο στην εξάπλωση, καθώς συμβάλλει στην αναγνωρισημότητα τόσο σε διαφορετικό τόπο όσο και σε διαφορετικό χρόνο και από διαφορετικά τμήματα πληθυσμού. Θεωρώ ότι η δύναμη του συμβόλου είναι πολυ ισχυρή καθώς η επανάληψη του ως εικόνα πλέον (ακόμη και αν εμπεριέχει λέξεις) έχει την δυναμική να εντυπώνεται στο υποσυνείδητο συμβάλλοντας έτσι στην εγκαθίδρυση της εταιρίας ως μέρος της πραγματικότητας.
Αν η εταιρία τείνει να αναχθεί σε αυτόνομο οργανισμό τότε τι ρόλο παίζει το σύμβολό της σ’ αυτήν την ιστορία ; Και μήπως μπορεί να γίνει λόγος για κάποιο ‘αντίδοτο’ (υπό μορφή συμβόλου) απέναντι σ’ αυτόν τον οργανισμό ; Και μάλιστα σε δόσεις που αντιστοιχούν στον ρυθμό εξάπλωσής της ;
Η επανάληψη λοιπόν του εαυτού της εταιρίας (αυτοομοιότητα) σε διαφορετικό τόπο και χρόνο μου θύμισε αραιά κάποια πράγματα που είχα διαβάσει για την θεωρία του Χάους όπως αυτή αναπτύχθηκε σε επιστημονικό επίπεδο. Έκανα αυθαίρετα τον συσχετισμό με την Χαοτική μαγεία που μόνο ως λέξεις την ήξερα και έπεσα επάνω σε sigils (σφραγίδες από το λατινικό signum νομίζω) και τεχνικές κατασκευής τους. Σύμβολα για προσωπική κυρίως χρήση αλλά η λογική τους παραπέμπει σε αυτά που έγραψα στον πρόλογο.
Νιώθοντας ότι κάπου έδεναν όλα αυτά, αποφάσισα να ανοίξω αυτό το τόπικ.

Στο πρώτο παράδειγμα τα δεδομένα είναι τα εξής :
Μια απόσταση μήκους ενός μέτρου και ο όρος να διανύουμε με ένα βήμα κάθε φορά το μισό της εναπομείνουσας απόστασης μέχρι να φτάσουμε στο τέλος.
Δηλαδή στο πρώτο βήμα 50 εκατοστά, στο δεύτερο 25, στο τρίτο 12,50 κ.ο.κ.

Είναι φανερό ότι διανύοντας κάθε φορά το μισό της απόστασης θα τείνουμε ασυμπτωτικά προς το τέλος χωρίς ποτέ όμως να το προσεγγίζουμε. Το άπειρο βρίσκει τη θέση του μέσα στο πεπερασμένο.

Στο δεύτερο παράδειγμα θα ανεβάσω κάποιες εικόνες που στην ουσία είναι γραφικές απεικονίσεις μαθηματικών εξισώσεων.
Η συγκεκριμένη έχει ονομαστεί ‘set Mandelbrot’ πρς τιμήν
του Benoit Mandelbrot μαθηματικού και εμπνευστή της θεωρίας των fractals. Περισσότερο θα βοηθήσει πιστεύω το παρακάτω link:

http://www.physics4u.gr/chaos/chaos4.html

Εικόνα 1 ( Το set Mandelbrot oλόκληρο)

Εικόνα 2 (Πρώτο Zoom In)

Εικόνα 3 (Δεύτερο Zoom In)

Eικόνα 4 (Τρίτο Zoom In )

Eικόνα 5 (Τέταρτο Zoom In)

Εικόνα 6 (Πέμπτο Ζοοm In)

Κατ’αρχήν το προγραμματάκι που φτιάχνει αυτές αλλά και άλλες όμορφες εικόνες λέγεται Fractal Explorer και μπορείτε δωρεάν να το κατεβάσετε από το site :

http://www.eclectasy.com/Fractal-Explorer/index.html

Αυτό που έκανα ξεκινώντας από την πρώτη εικόνα είναι διαδοχικές μεγεθύνσεις πλησιάζοντας όλο και περισσότερο προς κάποιο σημείο, συγκεκριμένα στην περιοχή των ορίων ανάμεσα στο σχήμα και το εξωτερικό κενό.

Καθώς λοιπόν πλησιάζω μεγαλώνοντας συνεχώς την κλίμακα η δομή που μου αποκαλύπτεται αντί να ξεκαθαρίζει γίνεται ολοένα και πολυπλοκότερη.

Βλέποντας ξανά την πρώτη εικόνα αυτό που έχω μπροστά μου είναι ένα σχεδόν καθαρό συμμετρικό σχήμα με σχεδόν καθαρά όρια.

Με διαδοχικές όμως μεγεθύνσεις στην περιοχή των ορίων βλέπω νέες διακλαδώσεις και σχηματισμούς που επαναλαμβάνονται, να ξεπηδούν σε ολοένα και μεγαλύτερη κλίμακα χωρίς όμως να καταφέρνω να αγγίξω το εξωτερικό κενό που το περιβάλλει.

Ένα λεπτοφυές μοντέλο σαν μια καλοπλεγμένη δαντέλα, σαν το σημείο που το κύμα της θάλασσας αγγίζει την άμμο της στεριάς.

Πώς μπορώ να μιλήσω για όρια ‘άσπρου – μαύρου’ μπροστά σε τέτοιες παραστάσεις γεμάτες με παράξενες γωνίες και καμπύλες της μαγείας του Χάους ;

Που θέλω να καταλήξω μέσα από τα παραπάνω
παραδείγματα ;
Μα στο ότι το Άόρατο’ βρίσκεται δίπλα μας και ανάμεσά μας.
Αυτήν εδώ τη στιγμή.
Και ίσως ευκολότερα να αποκαλύπτονται τα ίχνη του παρά η παρουσία του.

Ίχνη που παρ – ακολουθώντας τα είναι περίπου σαν να ενώνεις τελίτσες σε ένα ταμπλώ μέχρι να σου αποκαλυφθεί ολόκληρο το σχήμα. Τελίτσες χωρίς αύξοντα όμως αριθμό, αταξινόμητες και με διαδικασία σχεδόν ενστικτώδικη.

Θα αρχίσω με έναν πρόλογο πάνω σε ένα εκ φύσεως χαοτικό θέμα !
Προσπαθώντας κανείς να προβάλλει την θέλησή του απέναντι σε έναν χώρο άπειρο, χωρίς κανόνες και όρια, άπλαθο ενδεχομένως, αυτό που τελικά επιτυγχάνει είναι μια εικόνα κατ’ομοίωσιν του εαυτού του. Η πραγματικότητα κατασκευάζεται ανά πάσα στιγμή από εμάς τους ίδιους. Την απάντηση στο ερώτημα ‘πώς;’ δεν μπορώ να την δώσω. Τουλάχιστον σε συλλογικό επίπεδο. Ο καθένας από μας ξέρει. Γι’αυτό τουλάχιστον δεν μπορώ να μιλήσω για σχολή Μαγείας με την κλασσική έννοια και δεν νομίζω ότι ταιριάζει καν ο όρος.
Η αντίδραση απέναντι στο τότε κατεστημένο είναι δεδομένη. Παρόλα αυτά όμως η στάση του Spare και άλλων έφερε αλλαγές στο πώς αντιλαμβάνεται κανείς τη σχέση μεταξύ αιτίου και αποτελέσματος. Σχέση που τείνει να ανεξαρτητοποιηθεί από τα τυπικά και πλέον καθορίζεται απο τα προσωπικά όρια.

Τι με έκανε όμως να αναφερθώ στο συγκεκριμένο θέμα; Όσο αστείο κι αν ακούγεται δεν είναι άλλο από κάποια γκραφίτι στους δρόμους της Αθήνας. Δεν ξέρω αν πρόκειται για γκραφίτι, ταγκς ή κάτι άλλο. (Με τον όρο ταγκς (Tags) αναφέρομαι στις διάφορες υπογραφές με σπρέυ που συνήθως διαβάζονται ανάποδα).
Την ίδια περίοδο έτυχε να πέσει στα χέρια μου ένα άρθρο για τις μεγάλες πολυεθνικές εταιρίες και τον τρόπο που εξαπλώνονται. Το σύμβολο καθεμιάς από αυτές παίζει μεγάλο ρόλο στην εξάπλωση, καθώς συμβάλλει στην αναγνωρισημότητα τόσο σε διαφορετικό τόπο όσο και σε διαφορετικό χρόνο και από διαφορετικά τμήματα πληθυσμού. Θεωρώ ότι η δύναμη του συμβόλου είναι πολυ ισχυρή καθώς η επανάληψη του ως εικόνα πλέον (ακόμη και αν εμπεριέχει λέξεις) έχει την δυναμική να εντυπώνεται στο υποσυνείδητο συμβάλλοντας έτσι στην εγκαθίδρυση της εταιρίας ως μέρος της πραγματικότητας.
Αν η εταιρία τείνει να αναχθεί σε αυτόνομο οργανισμό τότε τι ρόλο παίζει το σύμβολό της σ’ αυτήν την ιστορία ; Και μήπως μπορεί να γίνει λόγος για κάποιο ‘αντίδοτο’ (υπό μορφή συμβόλου) απέναντι σ’ αυτόν τον οργανισμό ; Και μάλιστα σε δόσεις που αντιστοιχούν στον ρυθμό εξάπλωσής της ;
Η επανάληψη λοιπόν του εαυτού της εταιρίας (αυτοομοιότητα) σε διαφορετικό τόπο και χρόνο μου θύμισε αραιά κάποια πράγματα που είχα διαβάσει για την θεωρία του Χάους όπως αυτή αναπτύχθηκε σε επιστημονικό επίπεδο. Έκανα αυθαίρετα τον συσχετισμό με την Χαοτική μαγεία που μόνο ως λέξεις την ήξερα και έπεσα επάνω σε sigils (σφραγίδες από το λατινικό signum νομίζω) και τεχνικές κατασκευής τους. Σύμβολα για προσωπική κυρίως χρήση αλλά η λογική τους παραπέμπει σε αυτά που έγραψα στον πρόλογο.
Νιώθοντας ότι κάπου έδεναν όλα αυτά, αποφάσισα να ανοίξω αυτό το τόπικ.

‘Ο νόμος των αναλογιών μπορεί να μας δείξει ότι, πράγματι, ένας Δημιουργός / ΣΚΕΨΗ ο οποίος μορφοποιεί την ύλη είναι απαραίτητος.
Ο άνθρωπος δεν αφήνεται στην ροή της φύσης και δεν ζει μόνο με ό,τι αυτή παρέχει, αλλά αρέσκεται στο να π.χ. δημιουργεί κτίσματα, για τα οποία ακολουθεί μία πολύ συγκεκριμένη σειρά πράξεων.’

Eίτε με την ‘Χρυσή Τομή’, είτε με την ‘Ακολουθία Fibonacci’ είτε ακόμη και με το ‘Modulor’ του Le Corbusier ο άνθρωπος εκδηλώνει την φύση του μέσα από την προσπάθειά του να αναγνωρίσει και να προσεγγίσει το Θείο.Πώς ;
Καταρχήν με την παρατήρηση και κατόπιν με την προσπάθεια να εξαχθούν και να τυποποιηθούν κάποιοι κανόνες από τα αντικείμενα της παρατήρησης.

Για να εξηγούμαι..
Τα παραπάνω ‘ενδοπαρενθετικά’ αντιστοιχούν σε κανόνες αναλογιών που συναντώνται στην Φύση . Από το σχήμα του κοχλία της θάλασσας έως την σπείρα ενός γαλαξία και όλες τις ενδιάμεσες αποχρώσεις, ο άνθρωπος παρατήρησε τις ομοιότητες και τις ανήγαγε σε μέτρο.
Τώρα όσον αφορά στην ερμηνεία του ‘Ασυνειδήτου’ απλά θα σε παραπέμψω σε ένα κείμενο που υπάρχει στο κάτωθι link και το οποίο νομίζω ότι απαντά σε όλες τις ερωτήσεις σου.

http://www.metafysiko.gr/textview.php?id=121

Αγαπητέ φίλε Moz, γράφεις :

‘Επιτρέψτε μου μια παρενθετική ερώτηση: Τι πιθανότητες έχει ένας γιατρός (ούτε μάγος-ούτε Θεός) που παρακολουθεί έναν καρκινοπαθή, να εντοπίσει και «χτυπήσει» το εναρκτήριο σημείο (την πηγή) της Ασθένειας, σε μια μορφή της που εξελίσσεται κάνοντας μεταστάσεις χωρίς συγκεκριμένη πορεία, αλλά χαοτικά;’

Σωστά παραθέτεις την παραπάνω ερώτηση :
Δεν γνωρίζω αρκετά περί του τρόπου εξέλιξης της ασθένειας, αλλά αναρωτιέμαι: Τι ρόλο θα έπαιζε ο εντοπισμός του εναρκτήριου σημείου όταν η μετά-σταση δημιουργεί νέες επιμέρους εστίες; Όπου η κάθε μια από αυτές με τη σειρά της λειτουργεί σαν νέο εναρκτήριο σημείο; Ίσως αν ο εντοπισμός γινόταν σε πολύ αρχικό στάδιο κάτι να γινόταν. Αλλά ποιο είναι αυτό και πότε συμβαίνει;
Θυμάμαι ότι είχα διαβάσει σχετικά ένα άρθρο στο περιοδικό ‘Ζενίθ’ στο οποίο υποστηρίζοταν η άποψη ότι ο καρκίνος ως ασθένεια είναι προϊόν ενός ισχυρού ψυχικού σοκ.
Στο βιβλίο του Γιώργου Μπαλάνου ‘Κάτι που έρπει... σαν σκιά’ γίνεται επίσης νύξη για την εν λόγω ασθένεια και συσχετισμοί της με ‘σκιώδεις’ παρεμβάσεις.

Δοκιμάζοντας κανείς να ρίξει μια σταγόνα σινικής μελάνης σε ένα ποτήρι με νερό χωρίς αναταράξεις και στροβιλισμούς, θα παρατηρήσει το εξής φαινόμενο : Η σταγόνα καθώς πέφτει διασπάται σε επιμέρους σταγόνες - και ο διαχωρισμός αυτός μπορεί να συνεχιστεί επ’ άπειρον – σε μια πυραμιδοειδή δομη. Σε γενικές γραμμές όσες φορές κι αν επαναληφθεί το πείραμα το αποτέλεσμα θα είναι περίπου το ίδιο. Κάθε φορά όμως θα παρατηρούνται μικρές διαφοροποιήσεις καθως όσο κι αν είναι ζητούμενο η ομοιομορφία, απειροστά μικροί αστάθμητοι παράγοντες θα μετατοπίζουν τη δράση.

Ακόμη, στο παρακάτω link αναλύεται διεξοδικά ο τρόπος με τον οποίο οι ιοί ως κατώτερα μέλη της βιολογικης αλυσίδας, εξαπλώνονται και επιλέγουν τους ξενιστές τους. Ένα πραγματικά ενδιαφέρον άρθρο με προεκτασεις.

Αυτό που ήθελα να εκφράσω ήταν το εξής :
Πρώτον την αντίθεσή μου απέναντι σε αυτήν την εικόνα ως σύμβολο καταξίωσης και δεύτερον απέναντι στην τελματωμένη στασιμότητα που μου βγάζει..

Τίποτε παραπάνω.

Στην υγειά μας λοιπόν και από εμένα !

Σημαντικό πιστεύω πως είναι το γεγονός ότι άνθρωποι με διαφορετικές προσλαμβάνουσες και διαφορετικά φίλτρα (όπως προκύπτει από τα γραφόμενα) με αφορμή το συγκεκριμένο θέμα παραθέσαμε εν τέλει μέρη από τις προσωπικές μας αντιλήψεις και τους προσωπικούς μας κώδικες.
Ενδεχομένως σε μια προσπάθεια να απσαφηνίσουμε ένα σχετικά άγνωστο στους περισσότερους θέμα. Τουλάχιστον αυτή νομίζω ότι είναι η τακτική που ακολουθεί κανείς στην ενήλικη ζωή όταν έρχεται αντιμέτωπος με κάτι πρωτόγνωρο σ’αυτόν και θέλει να το οικειοποιηθεί.

Θα ήθελα να σταθώ πρώτα σε μερικά από τα σχόλια των φίλων .

Quote 1: Yngwie
'Και έτσι θα φτάναμε κάποια στιγμή στη Χαοτική σκέψη και πρακτική αλλά μακάρι τα πράγματα να ήταν τόσο απλά καθώς το συλλογικό ασυνείδητο περιέχει πληροφορίες που έχουν χαραχτεί βαθιά μέσα του σχεδόν ανεξίτηλα. Τόσο που οι διάφοροι ενασχολούμενοι αποκρυφιστές οποιουδήποτε συστήματος αποφεύγουν να χρησιμοποιήσουν λύσεις απο άλλα συστήματα καθώς τα αποτελέσματα που θα προκύψουν δεν θα είναι πεπερασμένης υφής αλλά χαοτικά και απρόβλεπτα.'

Quote 2: Yngwie
'Τα άπειρα πόδια χιλιάδων μυημένων που τα πλήγιασαν στον αόρατο κόσμο έχουν κάνει άπλετη και ακίνδυνη την πρόσβαση για μας καθώς άφησαν πίσω τους χάρτες και οδοδείκτες των αόρατων πεδίων. το να κινηθεί κανείς χαοτικά είναι εφικτό αλλά ενέχει και περισσότερους κινδύνους.'

Ναι, όντως πολλοί βοήθησαν στο να δημιουργηθούν πεππατημένες στο πέρασμα του χρόνου και τα διάφορα ‘μονοπάτια’ να εξελιχθούν σε ‘highways’. Αυτό σημαίνει όμως ότι η χαρτογράφηση τελείωσε; Και αν το τοπίο μεταβάλλεται στην πάροδο του χρόνου όπως οι αμμόλοφοι στη έρημο ή αν τα ίχνη χάνονται όπως τα ψίχουλα που πέταγε ο Χάνσελ (ή η Γκρέτελ ήταν;) για να μην χάσει τον δρόμο του γυρισμού ; Εκτός και αν το Συλλογικό Ασυνείδητο έχει πολύ καιρό να κάνει format..

Quote 3:Γιώργος
'Ο μάγος του Χάους θα κάνει ένα Σίγκιλ (η και τελετουργικό αμαλάχει ) για να ενώσει ένα ζευγάρι όπου θα είναι ευτυχισμένο .. θα κάνουν 2 παιδιά (ένα αγόρι , ένα κορίτσι) ..θα έχουν ένα σπίτι στα Β.Π , ένα εξοχικό … ένα αμάξι 1600cc κ.λ.π κλπ..'

Είτε ακολουθήσει τις παραδοσιακές μεθόδους είτε άλλες υβριδικές και νεωτερίζουσες δεν θέλω να πιστεύω ότι θα επέφερε το παραπάνω ‘μαύρο’ αποτέλεσμα.

Αν ο μάγος του Χάους έχει επίγνωση του ‘εργαλείου’ που χρησιμοποιεί καθώς και των μύριων όσων παραγόντων αποσταθεροποίησης του εγχειρήματός του νομίζετε ότι τον ενδιαφέρει να προωθήσει παγιωμένες καταστάσεις ; Ή να προβάλλει το Έγώ’ του ;

Ίσως αν το Χάος ήθελε να κάνει πλάκα να του έκανε τη χάρη..

Αν το Χάος είναι αυτό που αρχικά υπάρχει και όταν λέω ‘αρχικά’ δεν εννοώ στην αρχή των πάντων αλλά στην αρχή κάθε μη διαμορφωμένης ακόμα ιδέας ή σκέψης ή πράξης, τότε με την επίκλησή του τα μετέπειτα αποτελέσματα θα είναι εξίσου χαοτικά..

Το αποτέλεσμα ενός sigil είναι ανεξάρτητο από τις προθέσεις και τον σκοπό του δημιουργού του.
Οι αρχικές συνθήκες ενεργοποίησης ειναι τόσο ευαίσθητες ώστε ο παραμικρος αστάθμητος παράγοντας θα μπορούσε στην πορεία του χρόνου να επιτελέσει πολύ σημαντικό ρόλο επιφέροντας εντελώς διαφορετικά αποτελέσματα από τα ποθούμενα.

Το Χάος δεν εκβιάζεται.

Οι κανόνες οργάνωσης που το διέπουν εφαρμόζονται κανονικά και ο πειραματιζόμενος οφείλει να τους ανακαλύψει και να συμπλεύσει με αυτούς.

Θυμηθείτε λίγο το genie του λυχναριού και προσέξτε τι εύχεστε..