ANTonIn_ARTaud

...The doors... άραγε ένα συγκρότημα με έναν όμορφο ευφραδέστατο μετά- beatnik frontman που λάτρευε να αυτοπροβάλλεται στα media, με το σαγηνευτικό decadent ύφος του ή ένας προφητικός νέο-ρομαντικός μιας αμφιταλαντευόμενης και ανέκαθεν πνευματικά παραπαίουσας χώρας;

Όπως και να το κάνουμε, οι doors ήταν ο Μorrison όσο και αν ξενίζει μερικούς και για δαύτον θα σας παραθέσω τον λεκτικό μου συρφετό (είθε να είστε υπομονετικοί…

Μorrison ο ¨κυκλοθυμικός¨ αυτός δανδής…ο ιδεώδης επίγονος του παθιασμένου λόρδου Βyron ήταν αυτός που μεταστοιχείωσε την ύπαρξη μιας στοιχειώδους ροκ μπάντας, σε κάτι υπερβατικό. Σε ένα χρυσοποίκιλτο αμάλγαμα ποίησης, γνώσης και λαχτάρας για ζωή…για μια ζωή με άκρατα αισθητικά εκχυλίσματα…μια ζωή νέα, όπου το τίμημα της απόλαυσης της είναι ο θάνατος, όχι με τη στείρα και πεπερασμένη χροιά της έννοιας αλλά με το ¨πέρασμα στην άλλη πλευρά¨, την θανάτωση του παρασιτικού ΕΓΩ μας, που εμποδίζει να δούμε το υπέροχο και ονειρικό σύμπαν που βρίθει τόσο τραγελαφικά δίπλα μας, αλλά εξίσου τόσο συμπαντικά μακριά…

Ο Μ. μετέτρεπε μια καθιερωμένη συναυλία ροκ μουσικής σε ένα ονειρώδες σύμφυρμα αρχαιοελληνικής τραγωδίας και ινδιάνικης σαμανιστικής τελετής αναπάντεχο τόσο για το κοινό που αποχαυνωμένο από τα ντράγκια, επαμφοτέριζε μεταξύ ονείρου και πραγματικότητας όσο και για τα τρία άλλα μέλη του γκρουπ. …ήταν ένας Διόνυσος (και όχι κάποιος φαιδρός βακχευόμενος επί σκηνής…αλλά με απολλώνιες προεκτάσεις…(Nietzsche, Nietzsche…omnia Nietzsche!)

Με κάθε του ουρλιαχτό, κραύγαζε από τα μύχια της ύπαρξης του για ένα ορθολογικό πισωγύρισμα σε έναν ανιμιστικό τρόπο ζωής…όταν τα συναισθήματα του ανθρώπου, άμεμπτα και υγιή του έδιναν τη δυνατότητα να κοιμάται αγκαλιά με τα αστερία…. WE WANT THE WORLD AND WE WANT IT NOWWW!!!!

Άλλοτε πάλι, εξουθενωμένος από τη προσπάθεια να ακουστεί, ριχνόταν στη σκηνή φαινομενικά αναίσθητος-νεκρός, έτοιμος για το σαμανιστικό του ταξίδι στις κορυφογραμμές των γαλαξιών, όπου μόνος του θα πάλευε με τέρατα και θα ερωτοτροπούσε με απόκοσμης ομορφιάς πλάσματα για να πετύχει το στόχο του, για όλους εμάς που τον παρατηρούμε αλαφιασμένοι-έντρομοι... την αφύπνιση…και μετά σαν να μην έχει συμβεί απολύτως τίποτα, ανακούρκουδα και με κλειστά μάτια θα αποτίσει τον τρυφερό φόρο τιμής του στα μάτια κάποιας κοπέλας που με ανακούφιση πλέον τον ακούει να τις σιγοψιθυρίζει….¨…I’d like to have another kiss…another flashing chance at bliss¨

¨Have you forgotten the keys to the kingdom? ¨ απευθύνεται νωχελικά και με λάγνα παιδιάστικη διάθεση στο αυτί του απροετοίμαστου ακροατή. Του ακροατή που προσπαθεί να «διασκεδάσει-ψυχαγωγηθεί» με το μουσικοποιητικό παραλήρημα των doors…ο Μr Μojo Risin’ δεν ήρθε όμως σε τούτο τον κόσμο για να αποτελέσει έναν ακόμα ¨χρυσούν μόσχο¨ προς τέρψιν των αδηφάγων mass media ή του λατρευτικού παραληρήματος ενός ψυχεδελικού κοινού και της μουσικής βιομηχανίας (άσχετα αν μαγαρίστηκε στη πορεία…ο κύριος Μ. έφτασε για να αφυπνίσει την ανασκουμπωμένη και πενιχρή σε ¨μαγεία¨ σύγχρονη πραγματικότητα…ήρθε με μια μεφιστοφελική ηδυπάθεια αλλά και με έναν εσωστρεφή μελαγχολικό ποιητικό οίστρο να σηκώσει, έστω και με τον πιο θρασύ και ηθικά απεχθέστατο για τις καθιερωμένες αξίες τρόπο, ένα παραπλήσιο σταύρινο βάρος το οποίο απλόχερα αποδέχτηκε ως άλλος Χριστός…

Η προηγούμενη ρητορική του ερώτηση, έχει δυστυχώς μια και μοναδική απάντηση την οποία αρνείται πεισματικά να δεχτεί ως πραγματικότητα…δεν μπορεί να διανοηθεί πως ο οποιοσδήποτε που διατείνεται από κάθε χιλιοστό της υπόστασης του, υπέρ της ανθρώπινης του φύσης, να έχει ξεχάσει τα κλειδιά για το υπέροχο σύμπαν που κρύβεται πίσω από τις πεπερασμένες διεργασίες των αμφιβληστροειδών του? Πως είναι δυνατόν να χάσεις κομμάτια από τη ψυχή σου;
Δεν μπορεί να έχει πάψει να αισθάνεται και να νιώθει ως μέρος του όλου… κι όμως η απόκριση είναι εδώ και αιώνες καταφατική…….