Καλησπέρα φίλοι μου.
Η Τουρκοκρατία, φίλε Όψιμε, μπορεί να έχει
τελειώσει, αλλά οι συνέπειές της μένουν ακόμα στην
κοινωνία μας. Όπως άλλωστε ζούμε καθημερινά τις συνέπειες
ολόκληρης της ιστορίας μας, σαν έθνος, σαν
κράτος και σαν άτομα.
Φίλε Απέριττε, παρόλο που τα χρόνια της Τουρκοκρατίας είναι «σκοτεινά» και από άποψη εκτεταμένων πληροφοριών, ωστόσο έχουμε αρκετές πληροφορίες για τον ρόλο της Εκκλησίας, από τις
υπάρχουσες πηγές.
Με την άλωση της Κωνσταντινούπολης, ο Οικουμενικός
Πατριάρχης ανέλαβε το ρόλο του ηγέτη της
ελληνορθόδοξης κοινότητας. Είχε μάλιστα
διευρυμένες δικαιοδοσίες σε ζητήματα αστικού δικαίου, εκπαίδευσης
και γενικά εσωτερικής λειτουργίας της κοινότητάς του.
Τα προνόμια που από την πρώτη στιγμή δόθηκαν στην
Εκκλησία, δόθηκαν γιατί η Εκκλησία ήταν ήδη ένας
συγκροτημένος οργανισμός, η λειτουργία του οποίου
εξυπηρετούσε το στρατοκρατικό Οθωμανικό κράτος καθαρά
για θέματα οργάνωσης και διοίκησης. Κάτι ανάλογο είχε
γίνει και με τους Αρμενίους και με τους Εβραίους.
Τον πρώτο καιρό της Τουρκοκρατίας, η κατάσταση της
εκπαίδευσης των υποδούλων Ελλήνων ήταν απογοητευτική.
Οι τελευταίοι αξιόλογοι λόγιοι του Βυζαντίου είχαν
καταφύγει στη Δύση. Έτσι το Οικουμενικό Πατριαρχείο επιστράτευσε
τους ελάχιστους μορφωμένους της περιόδου εκείνης, οι
οποίοι ήταν σχεδόν όλοι κληρικοί και μοναχοί.
Ήδη το δεύτερο μισό του 16ου αιώνα, η Εκκλησία μαζί με
τις κοινότητες αλλά και μεμονωμένα άτομα, ενθάρρυναν
τη σύσταση των λεγομένων «κοινών σχολείων», τα οποία
προσέφεραν στοιχειώδη πρωτοβάθμια εκπαίδευση.
Αυτοί που μάθαιναν τότε γράμματα, ήταν όσοι επρόκειτο
να γίνουν αργότερα ιερωμένοι ή ιεροψάλτες. Τα
διδακτικά βιβλία της εποχής ήταν τα αλφαβητάρια της
εποχής αλλά και η Οκτώηχος, το Ψαλτήρι και άλλα
διαθέσιμα λειτουργικά βιβλία.
Σε όλη την περίοδο της Τουρκοκρατίας η Εκκλησία έπαιξε
σημαντικότατο ρόλο λοιπόν για την εκπαίδευση των
υποδούλων και για την διατήρηση της γλώσσας τους και
της εθνικής τους συνείδησης (με τα διαθέσιμα μέσα της
κάθε εποχής).
Καθώς περνούσαν τα χρόνια, πολλοί ήταν οι ιερωμένοι
και οι κοσμικοί που πήγαιναν και σπούδαζαν στη Δύση
και μετά γύριζαν και επάνδρωναν τα εκπαιδευτήρια στις
υπόδουλες περιοχές, οργανωμένα ή υποτυπώδη.
Η πνευματική κίνηση στις υπόδουλες περιοχές
αναπτύχθηκε κατά κύριο λόγο στην Κωνσταντινούπολη και
στο Άγιον Όρος. Το τελευταίο αλλά και τα Μετέωρα,
είχαν μετατραπεί για αιώνες σε κέντρα εκμάθησης της
ορθόδοξης ζωγραφικής, με επιρροή σε ολόκληρη την
Βαλκανική και όχι μόνον.
Παρόλες αυτές τις προσπάθειες και παρόλα τα προνόμια
που είχαν δοθεί στην Εκκλησία, το Πατριαρχείο ήταν
πάντα «στο στόμα του λύκου». Χρειαζόταν πάντοτε να
είναι πολύ προσεκτικό στις κινήσεις και στις επιλογές
του. Ακόμα και τους εξισλαμισθέντες μουσουλμάνους που
αποφάσιζαν να ξαναγίνουν χριστιανοί (πράγμα που
απαγορευόταν αυστηρότατα από την μουσουλμανική θρησκεία)
και τιμωρούνταν με θάνατο, το Πατριαρχείο δεν τολμούσε
να τους τιμήσει. Τους τιμούσαν μόνο οι κοινωνίες σε τοπικό επίπεδο.
Πόσο μάλλον όσον αφορά στις επαναστατικές
κινήσεις. Το Πατριαρχείο ήταν η κεφαλή του υπόδουλου
Γένους τότε. Αν ξέρετε σκάκι, μπορείτε να καταλάβετε
περί κινήσεων πολιτικής και μάλιστα σε ένα περιβάλλον όπου τίποτε δεν εγγυόταν τη ζωή κανενός. Όλοι
φοβούνταν (σας θυμίζω λχ την περίπτωση του Πατριάρχη Γρηγορίου Ε΄). Ωστόσο φαίνόμενα διαφθοράς υπήρξαν κατά καιρούς ακόμα και στους κόλπους του Πατριαρχείου.
Τα κρυφά σχολεία, από την άλλη μεριά, κατά κανόνα δεν υπήρχαν,
σύμφωνα με τις έως σήμερα τεκμηριωμένες πληροφορίες. Σε πάρα
πολλά μοναστηριακά συγκροτήματα λειτούργησαν σχολεία,
αλλά αυτά δεν χρειαζόταν να είναι κρυφά. Ο μύθος του
κρυφού σχολείου καθιερώθηκε μάλλον με την έκδοση, στα
1899 του ποιήματος του Ιωάννη Πολέμη «Το κρυφό
σχολειό». Το ποίημα αυτό ήταν εμπνευσμένο από τον
γνωστό πίνακα του Νικόλαου Γύζη, του οποίου όμως ο
αρχικός τίτλος, το 1888, ήταν «Ελληνικόν σχολείον εν
καιρώ δουλείας».
Για τα φαινόμενα διαφθοράς που μας περιγράφεις, φίλε
Απέριττε, δεν έτυχε να μελετήσω τίποτα σχετικό. Αν έχεις κάτι να μας προτείνεις, ευπρόσδεκτο. Ωστόσο η
λογική λέει ότι όπου υπάρχει άνθρωπος, εκεί υπάρχει
και διαφθορά. (Για αυτό και δεν πρόκειται ποτέ να υπάρξει
στην πράξη τέλειο πολιτικό σύστημα). Μάλιστα, αν σκεφτείς ένα περιβάλλον σαν αυτό της Τουρκοκρατίας, με όλες τις δυσκολίες για τους υποδούλους και όλην αυτήν την τεράστια μιζέρια, δεν θα με εξέπλησσε καθόλου να υπήρξαν δείγματα «αρπαγής» κτημάτων από ανθρώπους της Εκκλησίας. Όπως άλλωστε συνέβαινε σε κάποιες περιπτώσεις και στο Βυζάντιο. Ωστόσο δεν μπορεί να πει κανείς σε καμιά περίπτωση ότι αυτό υπήρξε πολιτική της επίσημης Εκκλησίας. Θα ήταν μάλιστα χρήσιμο να μελετήσει κανείς τέτοιες πρακτικές παίρνοντας υπόψη τις συνθήκες ζωής, την μόρφωση, τις πρακτικές των άλλων κοινωνικών ομάδων σε αυτόν τον τομέα και πολλούς άλλους παράγοντες που σήμερα δεν τους ζούμε.
Σαν άνθρωποι του 21ου αιώνα, δεν νομίζω να ταιριάζει σε μας να «ρίχνουμε στην πυρά» και να απορρίπτουμε κανέναν, πόσο μάλλον αυτούς που τυχαίνει ενίοτε να μην συμπαθούμε (και αναφέρομαι στην συμπάθειά μας ή όχι για την Εκκλησία). Καλύτερα να λέμε και τα καλά και τα κακά, γιατί η καλόπιστη κριτική βοηθάει όλους μας να γινόμαστε καλύτεροι.

- ΤΑ 30 ΑΡΓΥΡΙΑ - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.21/05/2007, 23:01:08

Γεια σας φίλοι μου!
Σύμφωνα με τον Αστικό Κώδικα, ευτυχώς ή δυστυχώς, δεν νοείται χρησικτησία σε ακίνητα του Δημοσίου και της Εκκλησίας και των ανηλίκων, μέχρι οι τελευταίοι να ενηλικιωθούν. Οπουδήποτε αλλού θέλουμε μπορούμε να «καταπατήσουμε»: πάμε λ.χ. στο οικόπεδο ενός ο οποίος το έχει παρατήσει. Το κατέχουμε με «διάνοια κυρίου», δηλαδή με την πεποίθηση ότι το καταπατήσαμε για να το κάνουμε δικό μας. Και αν περάσουν είκοσι χρόνια χωρίς να μας ενοχλήσει κανένας, το οικόπεδο γίνεται δικό μας. Έτσι απλά. Δυστυχώς, οι άνθρωποι που διεκδικούσαν τις συγκεκριμένες εκτάσεις στην Σιθωνία Χαλκιδικής δεν θα ήξεραν ότι οι εκτάσεις αυτές ανήκαν στην συγκεκριμένη Μονή. Ή δεν θα ήξεραν, ότι, και εκατό χρόνια να κάτσουν πάνω σε αυτές τις εκτάσεις, πάλι δεν θα είχαν κανένα δικαίωμα πάνω σε αυτές. Αυτό είναι το δίκαιό μας, καλώς ή κακώς.
Από την άλλη μεριά, δεν πρέπει να παραβλέπουμε ότι η τουρκοκρατία υπήρξε μια πραγματικότητα στην πατρίδα μας για αιώνες. Μέσα σε αυτούς τους αιώνες γεννήθηκαν περιουσιακά δικαιώματα σε φυσικά και νομικά πρόσωπα της εποχής, και πολλά από αυτά τα δικαιώματα συνεχίζουν να υπάρχουν. Υπάρχουν ακόμα και σήμερα πολίτες που έχουν συμβόλαια ή άλλα έγγραφα από την εποχή της τουρκοκρατίας, τα οποία ακόμα τους δίνουν δικαιώματα. Και ας μην ξεχνάμε ότι η τουρκοκρατία στην Μακεδονία, στην Θράκη, στην Ήπειρο, στην Θεσσαλία, τελείωσε μόλις το 1912-13, με τους Βαλκανικούς Πολέμους. Ούτε 100 χρόνια δεν έχουν περάσει ακόμα. Στα υποθηκοφυλακεία της υπόλοιπης χώρας μας υπάρχουν συμβόλαια ακόμα πιο παλιά. Στο ιστορικό αρχείο της Κέρκυρας έχουμε, για παράδειγμα, συμβόλαια από την εποχή της Αγγλοκρατίας και της Βενετοκρατίας. Κάποιες φορές οι δικηγόροι προσφεύγουν ακόμα και σε τόσο παλιά έγγραφα προκειμένου να βρουν άκρη σε κάποιες περίπλοκες περιουσιακές υποθέσεις.
Οι Μονές του Αγίου Όρους, για να επανέλθω, είναι πολύ παλιότερες από την Τουρκοκρατία. Υπήρχαν αιώνες πριν πέσει το Βυζάντιο. Οι εκτάσεις που κατέχουν στο Άγιον Όρος τους είχαν χορηγηθεί με επίσημα έγγραφα Βυζαντινών αυτοκρατόρων, πολλά από τα οποία ακόμα υπάρχουν.
Οι Τούρκοι σεβάστηκαν τα δικαιώματα που μέχρι τότε είχαν αυτές οι Μονές, γιατί, το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν να εισπράττουν τους φόρους τους. Οι Μονές δεν ήταν οι μοναδικές περιπτώσεις στις οποίες οι Τούρκοι είχαν παραχωρήσει προνόμια. Π.χ., ενώ η Θεσσαλονίκη πολέμησε και έπεσε εναντίον των Τούρκων, και έτρεξε πολύ αίμα, τα Γιάννενα παραδόθηκαν με τον όρο να έχουν κάποια προνόμια, τα οποία και τους δόθηκαν, και αυτό υπήρξε η απαρχή μιας οικονομικής και πολιτισμικής άνθισης για την πόλη, που κράτησε μέχρι την απελευθέρωσή της, το 1913. Αυτά λέει η Ιστορία.
Θα μου πείτε, τώρα, τι θέλουν οι καλόγεροι αυτές τις εκτάσεις. Αυτοί έγιναν μοναχοί ακριβώς για να απαρνηθούν τα εγκόσμια.
Θα πρέπει να διαχωρίσουμε, φίλοι μου, τον οποιοδήποτε καλόγερο από το νομικό πρόσωπο μιας Μονής. Η Μονή, ως νομικό πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου, έχει το δικαίωμα αλλά και την υποχρέωση να υπερασπίζει τα συμφέροντά της. Ο απλός καλόγερος δεν έχει ατομική περιουσία, έχει όμως η Μονή. Για αυτό και τις λέμε κοινόβιες. Γιατί τα πάντα σε αυτές, για αυτούς που μονάζουν σε αυτές, είναι κοινά. Οι υπεύθυνοι των Μονών έχουν την υποχρέωση διοίκησης αυτής της περιουσίας. Δεν μπορούν ούτε να αδιαφορήσουν, ούτε να την χαρίσουν. Θα παρανομούσαν τότε. Το πόσο μεγάλη περιουσία έχει η κάθε Μονή και πώς την χρησιμοποιεί δεν το γνωρίζω.
Αυτοί που αγόρασαν τις συγκεκριμένες εκτάσεις από το Δημόσιο, όπως μας λες, φίλε μου Όψιμε, θα πρέπει να στραφούν κατά του Δημοσίου.
Πέρα από αυτά, είναι άδικο να χαρακτηρίζεις γενικά τους ανθρώπους της Εκκλησίας Ιούδες και προδότες. Καλύτερα, πριν το κάνουμε αυτό, να μελετήσουμε την Ιστορία. Μετά ας πούμε ποιος και πού το έκανε.
Δυστυχώς, εδώ στο στρατό που υπηρετώ την θητεία μου, γνώρισα πάρα πολλούς φαντάρους που μου είπαν, ορθά κοφτά, πως, αν γίνει πόλεμος, αυτοί θα φύγουν για το εξωτερικό και πως δεν τους ενδιαφέρει να πολεμήσουν για την πατρίδα τους.
Αυτούς τους σημερινούς «προδότες», δεν τους γράφει κανένα βιβλίο.
Εγώ δεν έχω εκατομμύρια να επενδύσω σε τουριστικές επιχειρήσεις, ούτε στην Χαλκιδική ούτε αλλού. Αλλά αν γίνει πόλεμος θα πολεμήσω για την πατρίδα μου, και ας μην πολεμήσει κανένας πλούσιος αν δεν θέλει, που θα έχει και τα μέσα να φύγει εύκολα. Γιατί έχω ως πρότυπα τους παππούδες μας που πολέμησαν μέσα στις αρρώστιες και στις ψείρες για να είμαστε εμείς ελεύθεροι, και κάποιους δασκάλους και μοναχούς που δίδασκαν και έψαλλαν Ελληνικά στην τουρκοκρατία, για να μπορούμε σήμερα να μιλάμε Ελληνικά και όχι τούρκικα.
Ελπίζω η Μονή Κουτλουμουσίου, που πήρε, όπως μας λες, την έκταση αυτή, να σεβαστεί το περιβάλλον εκεί, όπως κατά παράδοση κάνουν οι Μονές. Να μην την γεμίσει με πολυκατοικίες, μεζονέτες και ακαλαίσθητα κτίρια και ακαλαίσθητες τουριστικές επιχειρήσεις δίπλα στο κύμα, όπως κάνουν οι σύγχρονοι πολίτες που, στο βωμό του κέρδους, κατέστρεψαν αισθητικά την πατρίδα μας…
Καλή σας νύχτα!

- όταν ο χρόνος σβήνει την ελπίδα - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.14/05/2007, 22:55:35

Αγαπητέ φίλε,
Θα συμφωνήσω με την φίλη melancholy. Πρέπει να επισκεφτείς γρήγορα έναν ειδικό για να σε βοηθήσει και να σε συμβουλεύσει για πολλά πράγματα. Και πρέπει να πας ΓΡΗΓΟΡΑ, γιατί η ζωή είναι όμορφη και έχεις κάθε δικαίωμα να την χαρείς το γρηγορότερο. Ένας καλός ψυχίατρος θα σε βοηθήσει με τις συμβουλές και τη σωστή φαρμακευτική αγωγή. Δεν είναι ντροπή. Ξέρω άτομα που πήγαν ακόμα και για κάποιο διάστημα σε ψυχιατρείο, έγιναν καλά και τώρα είναι ευτυχισμένοι.
Εδώ στη γη βρέθηκες για έναν ιερό σκοπό, όπως όλοι μας. Δεν ήλθες τυχαία. Έχεις μια μοναδική αξία την οποία υποτιμάς.
Σίγουρα θα έχεις ενδιαφέροντα και χαρίσματα. Δες τα και καλλιέργησέ τα. Πολλά από αυτά σου έχουν δοθεί, όχι μόνο για να ευχαριστούν εσένα, αλλά και για να τα προσφέρεις στους άλλους. Μην τα αφήνεις να πάνε χαμένα.
Μην ασχολείσαι μόνο με τον εαυτό σου και το πώς νιώθεις εσύ. Ενδιαφέρσου για τους άλλους και κοίταξε πώς μπορείς να τους βοηθήσεις. Νιώσε αγάπη για τους άλλους και δώσε. Είναι φανταστικό συναίσθημα το ΝΑ ΠΡΟΣΦΕΡΕΙΣ στους άλλους με οποιονδήποτε τρόπο αγάπη, βοήθεια, ενδιαφέρον, ανθρωπιά, και μάλιστα χωρίς να περιμένεις αντάλλαγμα.
Βάλε στη σειρά τις σκέψεις σου. Θα σε βοηθήσει σε αυτό ο ειδικός. Μάθε να μην επαναλαμβάνεις τα ίδια πράγματα όταν μιλάς ή γράφεις. Να λες λίγα και καλά. Τα πολλά λόγια είναι φτώχια, κουράζουν τους άλλους.
Μην βάζεις ως πρώτιστο στοιχείο της ταυτότητάς σου στις σχέσεις σου με τους συνανθρώπους σου τις σεξουαλικές σου προτιμήσεις, αλλά την αξία σου ως ανθρώπου.
Νομίζω πως η σεξουαλικότητα δεν είναι ο Σκοπός της ζωής, αλλά ένα μέσον. Ο Σκοπός της ζωής μας είναι η ευτυχία νομίζω. Βάλε μπροστά τον Σκοπό (την ευτυχία) και πίσω τα μέσα, τους τρόπους που θα σε βοηθήσουν να πετύχεις τον Σκοπό σου. ΜΗΝ μπερδεύεις τον Σκοπό με το μέσο. Αν κυνηγήσεις το μέσον ως Σκοπό, πάει, έχεις φύγει από την πορεία σου. Τα χρήματα, η σεξουαλικότητα, η οικογένεια, οι κοινωνικές σχέσεις, η δουλειά, όλα είναι απλά και μόνον μέσα.
Προσπάθησε να μην αγχώνεσαι με το πέρασμα του χρόνου. Δώσε στον εαυτό σου χρόνο να πετύχεις αυτά που σου αρέσουν.
Τέλος θα σε συμβούλευα να πας στην Εκκλησία. Θα σε βοηθήσει η επαφή με τον Θεό. Όταν έχεις μαζί σου τον Θεό, δεν φοβάσαι τίποτα. Βρες έναν ιερέα που να σε εμπνέει και να τον έχεις ως πνευματικό σου πατέρα. Θα σε βοηθήσει πολύ.
Κάποια στιγμή στο μέλλον πήγαινε για λίγες μέρες στο Άγιον Όρος. Είναι καταπληκτικό μέρος και εκεί θα βρεις πολλούς πνευματικούς Ανθρώπους να σε συμβουλεύσουν.
Καλή Πορεία!

- ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΠΑΛΙΑ ΠΑΙΔΙΚΑ! - ΕΙΚΟΝΕΣ11/07/2006, 01:13:46

Πράγματι, neos26, τα τραγούδια στη σειρά JΕΜ ήταν πολύ ωραία! Από μια πολύ σύντομη ματιά στο Google, είδα τρεις ενδιαφέρουσες διευθύνσεις για την Jem:

http://en.wikipedia.org/wiki/Jem_(animated)
http://www.imdb.com/title/tt0090461/
http://www.angelfire.com/la/Holograms/

Το συγκρότημα της Jem λεγόταν "Jem and the Holograms" από ό,τι είδα εκεί. Και από ό,τι κατάλαβα, τα επεισόδεια της σειράς υπάρχουν στο εμπόριο (στο διαδίκτυο δηλαδή!). Όχι όπως η Candy, η οποία είναι εξαφανισμένη!
Ρε παιδιά, να σας πω μια απορία μου: Για να μεταγλωττιστεί μια σειρά, όπως εν προκειμένω η Candy, χρειάζονται ηθοποιοί, δουλειά, χρήματα... Λέτε την μεταγλώττιση , τις κλασικές φωνές των ηθοποιών, έτσι όπως είχαν ηχογραφηθεί τότε, να τις έχει η ΕΡΤ σε κανα συρτάρι; Εγώ αν είχα κάνει τέτοια δουλειά, με τόσους ηθοποιούς, θα λυπόμουν να τα σβήσω όλα αυτά, ή να τα πετάξω στα σκουπίδια...

- ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΠΑΛΙΑ ΠΑΙΔΙΚΑ! - ΕΙΚΟΝΕΣ09/07/2006, 23:07:58

Γεια σας παιδιά! Αλήθεια, έβλεπε κανείς από σας, τέλη της δεκαετίας του 80 - αρχές της δεκαετίας του 90 το «FUN FACTORY», στο αγγλικό SKY channel; Ήταν μια εκπομπή σαν το δικό μας το Ουράνιο Τόξο, που προβαλλόταν τα σαββατοκύριακα το πρωί. Είχε έναν αστείο παρουσιαστή και μέσα σε αυτήν την εκπομπή προβάλλονταν διάφορες σειρές κινουμένων σχεδίων. Η πιο αγαπημένη μου από αυτές τις σειρές κινουμένων σχεδίων ήταν η «JEM», η οποία δεν ξέρω αν προβλήθηκε ποτέ στην ελληνική τηλεόραση. Υπόθεση: Η JERICA (ή JEM) ήταν η αρχηγός ενός ποπ συγκροτήματος κοριτσιών (αυτές ήταν οι «καλές»). Υπήρχε όμως και ένα συγκρότημα από «κακές», οι οποίες, αν θυμάμαι, λέγονταν «Μίσφιτς». Η Τζέρικα, λοιπόν, κληρονόμησε κάτι μαγικά σκουλαρίκια σε σχήμα αστεριού που όταν τα ακουμπούσε έκαναν μαγικά, και την βοηθούσαν και μεταμορφωνόταν στην Τζεμ. Ζούσε, δηλαδή σαν μια διπλή προσωπικότητα, και έκανε κόλπα με αυτά τα σκουλαρίκια, προκειμένου να αντιμετωπίσει τις «κακές».
Επίσης θυμάμαι από το «FUN FACTORY» μιαν άλλη σειρά κινουμένων σχεδίων με το Beverly Hills, καθώς και μιαν άλλη με ένα αγόρι και την παρέα του που βρήκαν ένα τεράστιο αυγό και το αυγό αυτό ήταν αυγό δεινοσαύρου, και βγήκε ένα μικρό δεινοσαυράκι και βοηθούσε τα παιδιά στις διάφορες περιπέτειές τους.
Θυμάμαι επίσης, πάλι από το αγγλικό SKY channel, το «DJ CAT SHOW», πάλι σαν το «FUN FACTORY», με παρουσιαστή όμως έναν «άγριο»-μάγκα γάτο – κούκλα (με κεραμιδόγατο έμοιαζε). Θυμάμαι ότι κάποιο ή κάποια καλοκαίρια είχα συνηθίσει και ξύπναγα από τις 9, για να δω το «DJ CAT SHOW» με όλες τις σειρές κινουμένων σχεδίων που είχε, αν και δεν καταλάβαινα και πολλά!!
Από τα παλιά ελληνικά παιδικά, θυμάστε τον Μάικ Λαμάρ, τον ταχυδακτυλουργό, που είχε μιαν εκπομπή που μας μάθαινε, νομίζω, διάφορα κόλπα, και επίσης το «Μουσικόραμα», που έδειχνε, αν θυμάμαι καλά, βίντεο κλιπς;
Από τα πράγματα της δεκαετίας του 80, θυμάστε τις τσίχλες του Ποπάυ, οι οποίες ήταν πράσινες, μακρουλές σαν μακαρόνια (σαν σπανάκι υποτίθεται), και ήταν μέσα σε μια σακουλίτσα που χωρούσε αρκετή ποσότητα; Πρέπει να ήταν γύρω στο 1986. Και τα κολλητήρια με τα στρουμφάκια γύρω εκεί πρέπει να ήταν. Τα πιέζαμε με ένα πλαστικό σαν μολύβι, και αυτά κολλούσαν στα ειδικά χαρτιά αλλά και στα βιβλία μας. Θυμάμαι πως και οι κοπέλες τότε περίπου ήταν μόδα να κολλούν με τον ίδιο τρόπο διάφορα σχήματα – αστράκια, καρδούλες – στα νύχια τους, ακόμα και στα μάγουλά τους!
Προς τον Antonis24: Θυμάμαι κι εγώ αμυδρά τα κινούμενα σχέδια με τους δυο σκύλους από τους οποίους ο ένας έλεγε συνέχεια "Sorry George". Ήταν ένας μικρός κι ένας μεγάλος σκύλος. Ο μεγάλος ήταν που έκανε συνέχεια γκάφες και ζήταγε συγνώμη από τον Τζωρτζ. Δεν θυμάμαι όμως πώς λεγόταν αυτή η σειρά. Ρώτησα και την αδερφή μου που ήταν μεγαλύτερη, αλλά ούτε αυτή θυμάται το όνομα!

- ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΠΑΛΙΑ ΠΑΙΔΙΚΑ! - ΕΙΚΟΝΕΣ19/06/2006, 14:05:37

Γεια σας παιδιά! Σήμερα ανακάλυψα τυχαία την κουβέντα σας και χαίρομαι πολύ, γιατί βλέπω ότι υπάρχουν και άλλοι, πάνω κάτω συνομήλικοι, που νοσταλγούν τις ωραίες σειρές που βλέπαμε μικρά! Και πολύ λυπάμαι κι εγώ που δεν τις δείχνουν πια κανάλια πανελλαδικής εμβέλειας ή και καθόλου κανάλια, ώστε και τα σημερινά παιδιά να κερδίσουν αυτά που κερδίσαμε κι εμείς. Βέβαια τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο, πιστέψτε με! Αν μαζευτούν εκατοντάδες ή και χιλιάδες υπογραφές, λέτε η ΕΡΤ να τις αγνοήσει; Δεν το νομίζω.
Κάποια στιγμή θα πρέπει εμείς οι πολίτες να καταλάβουμε την δύναμή μας. Το ξέρετε ότι ΟΛΑ τα κανάλια είναι (κανονικά) υποχρεωμένα να παρουσιάζουν εκπομπές ποιότητας; Και ότι μπορούμε όλοι μας να το απαιτήσουμε; Και να γιατί: Τα κανάλια όπως ξέρετε εκπέμπουν σε συχνότητες. Ο αριθμός των συχνοτήτων όμως είναι περιορισμένος από τον ίδια την φύση. Έτσι, η ΧΡΗΣΗ των συχνοτήτων, (οι οποίες, σαν αγαθό, ανήκουν στον ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΛΑΟ), δίνεται στα κανάλια μόνο με άδειες και υπό προϋποθέσεις. Το ότι δόθηκε από το κράτος όμως η ΧΡΗΣΗ μιας συχνότητας σε ένα κανάλι για να εκπέμπει δεν σημαίνει ότι η συχνότητα παύει να ανήκει στον Ελληνικό λαό, ο οποίος έχει κάθε δικαίωμα να απαιτήσει ποιότητα σε κάτι που του ανήκει. Για μένα προσωπικά, οι εκπομπές τύπου "Μικρούτσικου", "Τατιάνας", και όλες αυτές οι μεσημεριανές κουτσουμπολίστικες εκπομπές, αποτελούν ΠΡΟΣΒΟΛΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑΣ, και θα χαιρόμουν πολύ αν βρίσκονταν και άλλοι ώστε να διεκδικήσουμε -και δικαστικά ακόμα- την ΠΟΙΟΤΗΤΑ που την δικαιούμαστε, αλλά που δεν συμφέρει τα κανάλια να την δείχνουν, γιατί θα πλουτίζουν λιγότερο!!
Στην θέση αυτών των -καταστροφικών για τα παιδιά μας- εκπομπών θα μπορούσαν να προβάλλονταν οι όμορφες εκπομπές που αναφέρατε πιο πανω και που όλοι θυμόμαστε με νοσταλγία, γιατί μάς πλούτισαν τον εσωτερικό μας κόσμο.
Δεν διάβασα τα μηνύματα όλων σας προς το παρόν, αλλά θυμάμαι ότι η αγαπημένη μου σειρά ήταν η Κάντυ-Κάντυ. Ακολουθούσαν (σε τυχαία σειρά) ο "Αστυνόμος Σαϊνης", η "Οδύσσεια του Διαστήματος", τα "Στρουμφάκια", η "Χάιντι", ο "Νιλς Χόλγκελσον", η "Πίπη η Φακιδομίτη" ο "Φρουφρού", τα "Μον Τσιτσί" -τα θυμάστε άραγε; εγώ πολύ αμυδρά-, το "Σάγκμα" -από τα αγαπημένα μου, με το τραγούδι της Άννας Βίσση, του οποίου τους στίχους είχα κρατήσει αν ενδιαφέρεστε-, ο "Γύρος του κόσμου σε 80 μέρες", "Η Μάχη των πλανητών", "Ντένις ο τρομερός", "Πινόκιο", "Ροζ Πάνθηρας", "Μίκυ Μάους", "Ντόναλτ Ντακ", οι πολύ ωραίες "Παπιοπεριπέτειες" με τα ανηψάκια του Ντόναλτ, ο Μπαξ Μπάνυ, η περιπετειώδης σειρά "Μια φορά κι έναν καιρό στο διάστημα" (με τον Πιερό, την Ψι και το ρομποτάκι Δάλα), "Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ο άνθρωπος" (πάλι με τους ίδιους ήρωες), ο "Ποπάυ", "Τα Παραμύθια του κιθαριστή", ο "Καραγκιόζης", "Του Κουτιού τα παραμύθια" (με κουκλοθέατρο και με μια μικρή κοπελίτσα που είχε το μαγικό κουτί), ο "Σνούπι", ο "Δαβίδ το ξωτικό", η σειρά με το λεωφορείο που πετούσε και τις χρυσές σαλαμάνδρες, "Ο Νταρτανιάν και οι 3 σωματοφύλακες" (με ήρωες ζωάκια), "Τα παραμύθια της κούκλας", η "Φρουτοπία", "Ο Κιου και οι φίλοι του", η "Σούπερ Γιαγιά", ο "Τεν-τεν", ο "Μπαμπάρ", "Ο θησαυρός της Βαγίας" και "Ο κήπος με τα αγάλματα" (οι δύο τελευταίες ήταν ελληνικές παιδικές σειρές με ηθοποιούς), μια ξένη σειρά της οποίας το όνομα δεν θυμάμαι, με έναν γέρο μάγο που κατά λάθος από τον μεσαίωνα ήλθε στην εποχή μας και είχε περιπέτειες μαζί με ένα παιδί στου οποίου το σπίτι έπεσε, "Το μυστικό του χρυσού Πιθήκου" (ξένη μεταγλωττισμένη σειρά με ηθοποιούς και πολλή περιπέτεια), το "Ουράνιο τόξο", που μας κρατούσε συντροφιά κάθε μέρα στις 4, (με τον Χρήστο και την Ρένα και τον Φώντα Λαδοπρακόπουλο), τον Τιμολέοντα και την Ροζαλία και τον Νίκο Πιλάβιο, τον Παραμυθά με την Μάγισσα Κλοκλό (πάλι ο Νίκος Πιλάβιος) και άλλα που τώρα έχω πια ξεχάσει... Θα ήταν μεγάλη μου χαρά να τα ξαναπροβάλουν όλα αυτά και να τα ξαναδούμε κι εμείς, παρέα αυτήν την φορά με τα παιδιά μας... Να καταλάβουν και αυτά τι θα πει ποιοτική παιδική σειρά, χωρίς βία, με πλοκή και περιπέτεια....
Η ισχύς εν τη ενώσει Φίλοι μου...

- ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΠΑΛΙΑ ΠΑΙΔΙΚΑ! - ΕΙΚΟΝΕΣ29/10/2006, 21:01:44

Γεια σας παιδια! Να σας ρωτήσω: θυμαται κανείς μια ξένη σειρά με ηθοποιούς που πρόβαλε η ΕΡΤ στη δεκαετία του 80? Λεγόταν "Το μαγικό κουτί". Την πρόβαλλαν στη διάρκεια των Χριστουγέννων δύο φορές από ό,τι θυμάμαι. Η υπόθεση ήταν η εξής (από όσο θυμάμαι βέβαια, γιατί τότε ήμουν μικρός): κάποια παιδιά είχαν βρει ένα μαγικό κουτάκι, το οποίο είχε την ιδιότητα να μικραίνει πάρα πολύ τα παιδιά και να τα κάνει τοσοδούλικα. Νομίζω (δεν είμαι σίγουρος) ότι μπορούσαν και να πετάνε με τη βοήθεια αυτού του κουτιού όταν γίνονταν μικρά. Και έχω την εντύπωση ότι χρησιμοποιούσαν το κουτί και γίνονταν μικρά για να αντιμετωπίσουν κάποιον κακό ή για να κάνουν κάποια καλή πράξη. Θυμάμαι ότι κάποιοι κακοί τα κυνηγούσαν αλλά τελικά μάλλον νικουσαν τα παιδιά με την βοήθεια αυτού του κουτιού.

- Σας αρέσει η αισθητική των πολυκατοικιών; Σας αρέσουν οι πόλεις μας με τα κτίρια που έχουν; - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.21/08/2006, 01:06:58

Γεια σας φίλοι μου! Με λίγη φαντασία, φιλότιμο και προσωπική εργασία εργασία πράγματι θα μπορούσαμε να κάνουμε τις πόλεις μας πιο ανθρώπινες. Οι άσχημες ταράτσες με τις άσχημες κεραίες πράγματι θα μπορούσαν να μετατραπούν σε πανέμορφους κήπους. Υπάρχουν πολλά φυτά που χρειάζονται ελάχιστο πότισμα, δεν κοστίζουν πολλά, και θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για αυτή τη δουλειά. Όμως σε μια κοινωνία που οι περισσότεροι δεν έχουν πολύ ελεύθερο χρόνο, σε μια κοινωνία που ο καθένας κοιτάζει τις δικές του σκοτούρες και την δική του τσέπη και που πλέον μετράει και το ευρώ, είναι δύσκολο να γίνει αυτό. Για να μην μιλήσω για το πρόβλημα του ποιος μπορεί να χρησιμοποιεί την κάθε ταράτσα, όπου κι εκεί μπορεί να υπάρξουν προβλήματα και διχογνωμίες μεταξύ των ενοίκων μιας πολυκατοικίας. Και αν κατορθωθεί σε λίγες πολυκατοικίες, αυτές θα φαίνονται σαν μια μικρή όαση – εξαίρεση όμως στον άσχημο κανόνα. Μακάρι να κάνω λάθος. Ωστόσο η πραγματικότητα έως τώρα δεν είναι και πολύ ενθαρρυντική.
Όταν τα κτίρια μιας πόλης έχουν κοινά αρχιτεκτονικά χαρακτηριστικά, χωρίς βέβαια να είναι ίδια, και κοινές αναφορές στην αρχιτεκτονική παράδοση του τόπου, τότε τα κτίρια αυτά, σαν σύνολο, επηρεάζουν θετικά την ψυχολογία και του κατοίκου της πόλης και του επισκέπτη. Δείχνουν μια τάξη. Εμείς εδώ στην Ελλάδα σε αυτόν τον τομέα έχουμε πλήρη αναρχία, αφού ο καθένας κτίζει ό,τι θέλει όπως το θέλει, χωρίς να δίνει σε κανέναν λογαριασμό γιατί το έκτισε με αυτήν την μορφή. Δεν καταλαβαίνει ότι το άσχημο και το παράταιρο κτίριο που έκτισε, θα μείνει εκεί για πολλές δεκάδες ή και κάποιες εκατοντάδες χρόνια και θα είναι πάντα άσχημο.
Ευτυχώς, πάντως, τον τελευταίο καιρό βλέπουμε ότι υπάρχει και φιλότιμο στους εργολάβους και στους αρχιτέκτονες και πολιτικούς μηχανικούς. Επίσης βλέπουμε ότι και πολλοί πολίτες αγοράζουν παλιά κτίρια και τα αναπαλαιώνουν με σεβασμό και γούστο.
Στην Κέρκυρα, όπου κατοικώ, βλέπω τον τελευταίο καιρό ότι κτίζονται και κάποια όμορφα κτίρια, με δύο ορόφους το πολύ, και απορώ, πώς εκεί δεν έβαλαν τα μεγάλα μέσα κάποιοι εργολάβοι για να κτίσουν περισσότερους ορόφους. Επίσης απορώ πού το βρήκαν το φιλότιμο και χάλασαν λίγα ευρώ παραπάνω για να φτιάξουν ένα όμορφο σχέδιο για το κτίριο, με κάποιες κορνίζες. Απορώ πώς και έβαλαν και λίγα κλασικά τετράγωνα παράθυρα με την αρχιτεκτονική προεξοχή στο κτίριο, και δεν γέμισαν το κτίριο με τεράστια μπαλκόνια. Ίσως να ενδιαφέρονται για την υστεροφημία τους. Ίσως άρχισαν κάποιοι να αγαπούν τον τόπο τους. Ίσως κατάλαβαν ότι, αν χτίσουν όμορφα κτίρια, θα αρχίσουν να βγάζουν περισσότερα λεφτά, γιατί σε όλους θα αρέσει το όμορφο.
Ωστόσο, σε κάποιες άλλες γωνιές της Κέρκυρας χτίζονται θηρία. Εκεί μίλησαν τα «μέσα». Είχαμε στην πόλη μας ένα πανέμορφο εργοστάσιο, το Εργοστάσιο ΔΕΣΥΛΛΑ. Ήταν μια πολύ μεγάλη έκταση, στην άκρη ακριβώς της πόλης και ήταν εκτός σχεδίου πόλης. Μέσα είχε τις εγκαταστάσεις του εργοστασίου. Πανέμορφα βιομηχανικά κτίρια του περασμένου και προπερασμένου αιώνα, από παλιό, δυσεύρετο τούβλο. Είχε αρκετούς χώρους πρασίνου. Επίσης είχε παμπάλαια, σπάνια μηχανήματα επεξεργασίας λινού. Το εργοστάσιο αυτό είναι η βιομηχανική ιστορία του νησιού. Σε αυτό έρχονταν εκατοντάδες άνθρωποι από τα χωριά με τα πόδια, κάθε μέρα, με κάθε καιρό. Από αυτό το εργοστάσιο έζησαν εκατοντάδες οικογένειες για παραπάνω από έναν αιώνα. Ο χώρος αυτός θα έπρεπε να γίνει ένα πάρκο και μουσείο βιομηχανικής ιστορίας, ένας ύμνος στους προπαππούδες μας, στους παππούδες μας και στους πατεράδες μας που δούλεψαν εκεί και έφτιαξαν και έθρεψαν την καινούρια μας Κέρκυρα.
Όμως η έκταση αυτή πουλήθηκε σε κάποιον πλούσιο. Ξαφνικά βρέθηκε εντός σχεδίου, απλά με την υπογραφή ενός υπουργού. Μπήκαν μέσα οι μπουλντόζες και άρχισαν να γκρεμίζουν. Τα σπάνια παλιά μηχανήματα πουλήθηκαν στην Αλβανία ή πετάχτηκαν. Τα δυσεύρετα παλιά τούβλα τα πουλάνε αυτοί που πρόλαβαν και τα άρπαξαν προς ένα ευρώ το ένα τούβλο! Άφησαν τα βασικά κτίρια που δεν πρόλαβαν να ρίξουν για τα προσχήματα, γιατί κάποια κανάλια εδώ ύψωσαν τη φωνή τους. Τώρα σκάβουν βιαστικά. Όλο το τεράστιο οικόπεδο του εργοστασίου ήταν μέρος της αρχαίας πόλης της Κέρκυρας. Δεν χρειάζεται να ψάξουμε και πολύ λοιπόν. Γρήγορα, για να μην βρούμε και πολλά. Ο χώρος, όχι μόνο μπήκε αυτόματα εντός σχεδίου, αλλά και έχει τον ίδιο μεγάλο συντελεστή δόμησης με την υπόλοιπη πόλη. Ήδη στις παρυφές του χτίστηκαν πολυκατοικίες–θηρία. Όλος ο χώρος του εργοστασίου θα γεμίσει από τέτοιες. Ένας νεαρός βουλευτής μας κοκορευόταν ότι χάρη στην μεσολάβησή του έγιναν όλα αυτά, και τώρα η πόλη μας “επιτέλους” θα μεγαλώσει.
Εμένα, τον απλό πολίτη, που θίγεται η προσωπικότητά μου, γιατί μού καταπατούν την βιομηχανική ιστορία του τόπου μου, κανένας δεν με ρώτησε. Κανείς δεν ρωτάει τους πολίτες. Παρόλο που πλησιάζουν οι εκλογές, οι πολιτικοί μας κάνουν τις “πάπιες” και αλλάζουν κουβέντα. Κάποια πράγματα δεν δικαιούμαστε εμείς οι πολίτες να τα αγγίζουμε, ιδίως αν αφορούν συμφέροντα πάμπλουτων και μίζες πάρα πολλών σε πάρα πολλά πόστα.
Ήδη όμως έχουμε χάσει πολλά μνημεία της ιστορίας μας έτσι, για να πλουτίσουν κάποιοι μεγαλοοικοπεδούχοι και μεγαλοεργολάβοι. Αν η Ακρόπολη ή ο Μιστράς ανήκαν σε κάποιον, θα είχε αυτός δικαίωμα να τα γκρεμίσει ή να κτίσει δίπλα τους πολυκατοικίες-θηρία;
Στην Ελλάδα ζούμε, θα μου πείτε…

- Σας αρέσει η αισθητική των πολυκατοικιών; Σας αρέσουν οι πόλεις μας με τα κτίρια που έχουν; - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.19/07/2006, 02:08:37

Γεια σας φίλοι μου! Είχα ρωτήσει πριν λίγο καιρό έναν φίλο μου πολιτικό μηχανικό, αν έχει συναίσθηση τι τεράστια (-ηθική-) ευθύνη έχουν όλοι αυτοί του επαγγέλματός του, γιατί αυτοί είναι που έχουν δημιουργήσει τις άσχημες πόλεις μας με τα απαράδεκτα κτίριά τους. Μου απάντησε «Εμάς ο νόμος τέτοια κτίρια μας επιτρέπει να κτίζουμε, με αυτούς τους συντελεστές. Από κει και πέρα, και εμείς πρέπει να ζήσουμε».
Αγαπητή φίλη Λίλιθ, το ότι οι πολυκατοικίες στις πόλεις γενικά είναι μια αναγκαιότητα είναι αναμφισβήτητο. Παρόλο που έβγαλαν τον κοσμάκη από τα ισόγειά του, όπου μπορούσε να μιλάει και να κάνει παρέα με όλη την γειτονιά, και τον εγκλώβισαν και τον απομόνωσαν στα τσιμεντένια κουτιά, όπου πλέον δεν χαιρετάει και δεν γνωρίζει πια ούτε τον διπλανό του, παρόλα αυτά η πολυκατοικία είναι αναγκαία.
Εγώ έχω αντιρρήσεις για την εξωτερική μορφή των πολυκατοικιών, οι οποίες, μία μία, σχηματίζουν πόλεις από άσχημα κτίρια: άσχημες πόλεις. Αυτό είναι που με στεναχωρεί: όταν για όλα τα προβλήματα υπάρχουν λύσεις, γιατί να μην κάτσουμε κάτω και να δούμε πώς μπορούμε να κάνουμε τις πόλεις μας ομορφότερες, με την δική τους αρχιτεκτονική ταυτότητα η κάθε μια, εξυπηρετώντας ταυτόχρονα την ανάγκη του κόσμου για κατοικία. Είναι μια πρόκληση. Από την στιγμή που υπάρχουν αρκετά πανέμορφα, σύγχρονα κτίρια στις πόλεις μας, γιατί τάχα δεν θα μπορούσαν όλα τα κτίρια να είναι όμορφα; Γιατί να θεωρούμε δεδομένο ότι «Πάει, έτσι μόνο μπορούν να φτιάχνονται κτίρια, δεν υπάρχουν άλλες τεχνικές λύσεις»!
Από την άλλη είναι πολύ τραβηγμένο, αντί να κάτσουμε και να δούμε τι μπορούμε να κάνουμε για να ομορφύνουμε τις πόλεις μας, αντιθέτως, να ευλογούμε τα γένια μας και να κοκορευόμαστε και για τις πόλεις και για τα κτίριά τους. Δεν μπορώ να δεχτώ ότι είμαστε πολεοδομικό παράδειγμα για το εξωτερικό. Ίσως να είμαστε απλά κοινωνικό φαινόμενο. Η πολεοδομία στην Ελλάδα είναι απαράδεκτη, με τους στενούς δρόμους και την ανυπαρξία φωτός ανάμεσα στα κτίρια και χώρων πρασίνου. Αυτό όμως δεν είναι τυχαίο. Σου λέει ο καημένος ο πολιτικός άρχων: «γιατί να τα χαλάσω εγώ με τα εργολαβικά συμφέροντα, αφού α) χρειάζομαι τις ψήφους τους στις εκλογές β) μου δίνουν και καμιά δραχμούλα για να υπογράψω για μεγαλύτερους συντελεστές δόμησης και για περισσότερους ορόφους γ) οι υπόλοιποι πολίτες είναι τόσο άσχετοι και ωχαδελφιστές και έχουν τα δικά τους προβλήματα, ώστε κανείς δεν θα καταλάβει και δεν θα πει τίποτα, αν χτιστούν επί των ημερών μου και 10-20 οικοδομήματα-θηρία παραπάνω!
Όσον αφορά τους φτωχούς και τους πλούσιους, θα μπορούσα να σου αραδιάσω πάρα πολλές περιοχές πλουσίων και πάρα πολλές περιοχές φτωχών. Οι περισσότερες περιοχές είναι βεβαίως μικρομεσαίων, γιατί οι μικρομεσαίοι είναι και η πλειοψηφία του λαού μας. Εμείς στην Ελλάδα δεν έχουμε τις κοινωνικές δομές που έχουν τα κράτη με «γκέτο» ούτε και τόσο πληθυσμό όπως στο εξωτερικό. Είμαστε μόνο 10 εκατομμύρια. Και ο ελληνικός λαός είναι από τη φύση του (ακόμα) ανθρώπινος και δεν έχει σε καμία περίπτωση την αίσθηση ότι είναι ανώτερος από άλλους λαούς και άλλες φυλές, όπως συνέβαινε και συμβαίνει στο εξωτερικό. Αυτό ίσχυε από τα αρχαία χρόνια και ισχύει ακόμα για τους Έλληνες.
Να είσαστε σίγουροι από την άλλη, ότι αν ο Έλληνας μπορούσε οικονομικώς να μετακομίσει στα βόρεια προάστια, και να αφήσει τις άλλες φτωχότερες περιοχές για κατοικία αποκλειστικά των μεταναστών, θα το έκανε ευχαρίστως. Λεφτά να είχε. Το θέμα λοιπόν της έλλειψης γκέτο είναι ελάχιστα πολεοδομικό: κατά κύριο λόγο είναι κοινωνικό και οικονομικό και πολιτισμικό.
Τώρα, το θέμα που έθεσες, ότι η ελληνική πολυκατοικία «λειτουργεί θαυμάσια στις κοινωνικές σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων», ε, εντάξει. Εξαρτάται από τους ίδιους τους ανθρώπους κατά περίπτωση. Οι περισσότεροι σε πολυκατοικίες ζούμε… Ξέρουμε τους διπλανούς μας;;; Τους γείτονές μας;
Και για να ξαναγυρίσω στο θέμα της όψης των κτιρίων: συμφωνώ με τον φίλο Krisnna, ότι θα ήταν πολύ όμορφο αν μπαίναμε στον κόπο να αρχίζουμε να γκρεμίζουμε κάποια κτίρια-εκτρώματα και να αρχίζαμε να χτίζαμε όμορφα κτίρια. Εγώ πάντως, αν είχα την δυνατότητα, ακόμα και μια άθλια πολυκατοικία-κουτί με μπαλκόνια θα μπορούσα, εξωτερικά, να την φτιάξω ένα όμορφο κτίριο, παρόλο που δεν έχω σχέση με τα σχετικά επαγγέλματα. Φαντασία χρειάζεται, φιλότιμο και όρεξη για δουλειά από τους πολιτικούς μηχανικούς, τους αρχιτέκτονες και τα ευρύτερα συμφέροντα του κλάδου…

- Σας αρέσει η αισθητική των πολυκατοικιών; Σας αρέσουν οι πόλεις μας με τα κτίρια που έχουν; - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.15/07/2006, 22:59:35

Γεια σας αγαπητοί! Φίλε Dying_Incubus, έχεις δίκιο για τη χρησιμότητα του μπαλκονιού στην ψυχολογία του ανθρώπου της μεγαλούπολης, ο οποίος, ζώντας σε ένα «κουτί», βρίσκει στο μπαλκόνι μια διέξοδο, λίγο φως, λίγον αέρα. Δεν είμαι κατά του μπαλκονιού, απλά νομίζω πως το μπαλκόνι μπορεί να επιτελέσει το σκοπό για τον οποίον φτιάχνεται, έστω και αν δεν απλώνεται κατά μήκος όλου του ορόφου. Για παράδειγμα, μπορεί το μπαλκόνι να καταλαμβάνει τις 2-3-4 κεντρικές μπαλκονόπορτες κάθε ορόφου (αναλόγως πόσες έχει κάθε όροφος), και οι λοιπές μπαλκονόπορτες παραπέρα να έχει η καθεμιά το δικό της, ξεχωριστό μπαλκονάκι. Είναι ένα σχέδιο το οποίο το βλέπω σε πολλά νεοκλασικά και το χαίρομαι πραγματικά, γιατί δίνει στο κτίριο έναν αέρα φινετσάτο. Έτσι έχουμε και το μεγάλο μας μπαλκόνι και τα μικρότερα μπαλκονάκια, για να καθόμαστε, αλλά έχουμε και ένα όμορφο κτίριο.
Μετά, για παράδειγμα, θα μπορούσαμε, αντί της άχαρης ταράτσας, να καθιερώσουμε τα κεραμίδια. Ξέρετε πώς θα ήταν η Αθήνα αν όλες οι πολυκατοικίες της είχαν κεραμίδια; (εντάξει, αυτό είναι βέβαια από ταινία επιστημονικής φαντασίας!).
Γενικώς, είναι πάρα πολλά απλά πράγματα, που θα μπορούσαν να εφαρμοστούν στις οικοδομές, και αυτές αμέσως, από «κουτιά» με «ράφια» (τα μπαλκόνια μου θυμίζουν ράφια) θα γίνονταν κομψά οικοδομήματα. Μίλησα παραπάνω π.χ. για μεγάλη κορνίζα πάνω από τον τελευταίο όροφο, για όμορφες κολώνες, για καμάρες…
Βέβαια υπάρχει το εξής πρόβλημα: Σε πάρα πολλές οικοδομές, τα σχέδια του κτιρίου δεν τα κάνει αρχιτέκτονας (ο οποίος είναι ο «καλλιτέχνης» στον τομέα του κτιρίου), αλλά πολιτικοί μηχανικοί, οι οποίοι, κατά κανόνα, απλά μπορούν να φτιάξουν ένα κτίριο λειτουργικό για τους κατοίκους του (εσωτερικά πάντα), και απ’ έξω… κουτί με ράφια. Αλλά ακόμα και οι περισσότεροι αρχιτέκτονες, επηρεασμένοι από αυτά που έμαθαν στην σχολή τους και πηγαίνοντας σύμφωνα με το ρεύμα, προσπαθούν να δίνουν στα κτίρια που σχεδιάζουν έναν αέρα «από το μέλλον», με ιδέες που προορίζονται απλά να κάνουν εντύπωση και να διαφημίσουν τον σχεδιαστή, αλλά που απλά δεν είναι όμορφες και διαχρονικές και έχουν στοιχεία από πόλεις του εξωτερικού, που δεν ταιριάζουν στην αισθητική του τόπου μας.
Αν κάνουμε μια βόλτα, για παράδειγμα, σε μια μεγάλη πόλη, θα δούμε πολλές οικοδομές, ακόμα και σχεδιασμένες από αρχιτέκτονες, οι οποίες έχουν στις προσόψεις ενδιαφέροντα στοιχεία (γραμμές, γυαλί, υαλότουβλα, πυρότουβλα, μάρμαρα, πλακάκια, ακόμα και… ψηφιδωτά). Μεταξύ τους όμως όλα αυτά τα κτίρια είναι παράταιρα, δεν δένουν. Προσπαθούν οι άνθρωποι που τα φτιάχνουν να κάνουν τη φιγούρα τους, αλλά το συνολικό αποτέλεσμα είναι ένα ατέλειωτο κιτς.
Λυπάμαι όμως πολύ και για το εξής: Καλά η Αθήνα και η Θεσσαλονίκη. Γιατί οι άλλες πόλεις της Ελλάδας να είναι καταδικασμένες να γίνουν έτσι; Γιατί θα πρέπει αυτές να έχουν τεράστια κτίρια; Γιατί θα πρέπει να μοιάζουν τα κτίρια των μικρότερων πόλεων, οπτικά και αισθητικά με τα κτίρια της πρωτεύουσας; Η επαρχία, οι μικρότερες πόλεις, δεν έχουν δική τους αρχιτεκτονική παράδοση; Γιατί δεν παίρνουμε για παράδειγμα κάποια νησιά του Αιγαίου, τα νέα κτίρια των οποίων είναι μικρά αριστουργήματα σύμφωνα πάντα με την τοπική αρχιτεκτονική παράδοση; Γιατί θα πρέπει, λ.χ., η Σπάρτη να είναι ίδια με τα Τρίκαλα και την Κοζάνη; Δεν έχουν αρχιτεκτονική παράδοση τα μέρη αυτά, ή απλά κάποιους εργολάβους τους συμφέρει να μην γνωρίζουν τίποτα σχετικώς; Και γιατί τα πανεπιστήμιά μας δεν μαθαίνουν τους αρχιτέκτονες και τους πολιτικούς μηχανικούς να σέβονται την εκάστοτε αρχιτεκτονική παράδοση; Και γιατί οι πολιτικοί μας, που ξεχειλίζουν από φιλοπατρία και… σοφία, δεν καθιερώνουν νόμους που να υποχρεώνουν τα οικοδομικά συμφέροντα να σέβονται την αρχιτεκτονική παράδοση και την συνολική όψη και το γενικό περιβάλλον του κάθε τόπου ξεχωριστά;

- Σας αρέσει η αισθητική των πολυκατοικιών; Σας αρέσουν οι πόλεις μας με τα κτίρια που έχουν; - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.14/07/2006, 04:11:45

Γεια σου φιλε jonniebegood! Δεν λεω να εχουμε αναγκαστικά δυόροφα. Απλά, να προσπαθούσαμε να κάναμε τις όψεις των κτιρίων πιο ωραίες. Να εντάξουμε σε αυτές διακοσμητικά στοιχεία, όπως μεγάλες κορνίζες, στρογγυλές κολώνες με ψευτοκιονόκρανα αντί για τις κλασικές τετράγωνες, καμάρες,να περιορίσουμε αρκετά τα τεράστια μπαλκόνια και να εντάξουμε και το κλασικό παράθυρο στο κτίριο, και μάλιστα με την προστατευτική προεξοχή από πάνω, που έχουν τα νεοκλασικά. Αν μελετήσουμε πχ τα βυζαντινά κτίρια στο Μυστρά, ξέρεις πόσες ιδέες μπορούμε να πάρουμε; Το ίδιο και από κάθε εποχή της ιστορίας μας. Δεν χρειάζεται νομίζω, οι πολιτικοί μηχανικοί και οι αρχιτέκτονες να κάνουν φιγούρα των τεχνικών γνώσεών τους και δυνατοτήτων τους και να μας κάνουν κάθε φορά κτίρια "από το μέλλον"!! Ας μελετήσουμε λίγο την παράδοσή μας, και ας καλλιεργήσουμε αυτά που έχουμε παραλάβει. Και είναι πάρα πολλά! Επίσης χρειάζεται να αφήναμε χώρο ανάμεσα στα κτίρια, όπως λες. Να μην προσπαθούσαμε να φάμε κάθε πόντο από τον συντελεστή δόμησης. Να μας ενδιαφέρει όχι μόνο να χτίσουμε, αλλά και να συνεισφέρουμε στην ομορφιά του περιβάλλοντος. Λίγο φιλότιμο χρειάζεται και λίγη φιλοπατρία. Αλλά που; Η αγάπη για την τσέπη μας κυριαρχεί δυστυχώς...

- Σας αρέσει η αισθητική των πολυκατοικιών; Σας αρέσουν οι πόλεις μας με τα κτίρια που έχουν; - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.14/07/2006, 01:15:06

Γεια σας! Θα ήθελα την γνώμη σας πάνω στο θέμα, αν σας αρέσουν οι πόλεις μας έτσι όπως έχουν διαμορφωθεί τις τελευταίες δεκαετίες με τις πολυκατοικίες. Εμένα προσωπικά δεν μου αρέσουν καθόλου: ούτε η αισθητική των περισσότερων πολυκατοικιών και των κτιρίων γενικά, έτσι όπως τα χτίζουν οι εργολάβοι, αλλά ούτε και οι πόλεις μας που είναι γεμάτες από άσχημες πολυκατοικίες και άσχημα κτίρια: κτίρια-«κουτιά» με άχαρα μπαλκόνια στη σειρά σαν ράφια, πολλές φορές με πυλωτές ή προσανατολισμένα στην τύχη, με αυθαίρετα στοιχεία για τα οποία κανείς δεν νοιάζεται. Μπορεί μέσα τους να κρύβουν διαμερίσματα-διαμάντια. Όμως το «απ’έξω» είναι το μέρος που ζούμε. Το «απ’έξω» είναι η κάθε πόλη μας.
Όλα αυτά οι περισσότεροι τα βλέπουμε κάθε μέρα και τα έχουμε συνηθίσει. Έχουμε αποδεχτεί το γεγονός ότι έτσι μόνο μπορούν να φτιάχνονται κτίρια, έτσι μόνο είναι δυνατό να διαμορφώνεται το περιβάλλον γύρω μας. Κι έτσι εξακολουθούν να χτίζονται και οι καινούριες πολυκατοικίες στη θέση των ταπεινών μονοκατοικιών που πέφτουν. Κτίρια-θηρία, με τα πλατιά μπαλκόνια απ’άκρη σ’άκρη και σε κάθε όροφο, με τις τέντες στους ορόφους να καλύπτουν το μισό κτίριο, φορτωμένα κάποιες φορές με διακοσμητικά στοιχεία «εξωτικής» έμπνευσης.
Βεβαίως, όλα αυτά γίνονται για να κάνουν τη ζωή μας άνετη, με όσο το δυνατόν λιγότερο κόστος. Όμως, δεν μας ενδιαφέρει ότι στο εξωτερικό οι ξένοι φτιάχνουν με το ίδιο ή και λιγότερο κόστος πανέμορφα κτίρια, σύμφωνα με τη δική τους τοπική αρχιτεκτονική παράδοση, κτίρια με κοινά αρχιτεκτονικά χαρακτηριστικά μεταξύ τους και όμορφα τοποθετημένα, όλα τακτικά. Δεν μας ενδιαφέρει ότι τα σύγχρονα κτίρια της Ελλάδας είναι οπτικώς ίδια με αυτά στην Τουρκία, στη Λωρίδα της Γάζας, στο Ουζμπεκιστάν, στο Αφγανιστάν. Δεν μας ενδιαφέρει που η τοπική αρχιτεκτονική παράδοση των πόλεών μας έμεινε ξεχασμένη στα παλιά σοκάκια και καταρρέει.
Ο κόσμος ΕΜΑΘΕ να θέλει συνεχόμενα μπαλκόνια παντού, τι να τα κάνει τα τετράγωνα κλασικά παράθυρα στη σειρά ή ένα ξεχωριστό μικρό μπαλκονάκι σε κάθε μπαλκονόπορτα, όπως είχαν τα πανέμορφα νεοκλασικά; Τα μπαλκόνια κατάντησαν, από κατεξοχήν διακοσμητικά στοιχεία του κτιρίου, σε σύνολο συνεχόμενων προεξοχών που χρησιμεύουν για τις σκούπες, τους κουβάδες, τα πλαστικά ντουλάπια και τα συρματόσχοινα για τις μπουγάδες μας. Τι να την κάνουμε μια βεράντα μόνο στον τελευταίο όροφο; Κάθε όροφος πρέπει να έχει βεράντες! Θέλουμε ψηλές κατασκευές, έστω και με πυλωτές, για να έχουν τουλάχιστο τα πάνω διαμερίσματα λίγο φως και θέα, που τους τα κρύβει η απέναντι πολυκατοικία. Ας μην έχουμε πράσινο, και ας μην σχηματίζουμε νέες όμορφες πλατειούλες και όμορφες γειτονιές. Αυτά για να σχεδιαστούν και να υλοποιηθούν κοστίζουν. Αν θέλουν οι τουρίστες τέτοια ας πάνε στα χωριά και στα νησιά μας. Κι εμείς οι κάτοικοι των πόλεων άλλωστε, αν θελήσουμε κάποια στιγμή να δούμε ένα όμορφο μέρος, μπορούμε να πάμε εκεί ή και στο εξωτερικό. Εκεί θα περπατάμε με το κεφάλι ψηλά, κοιτάζοντας τα όμορφα κτίρια. Οι πόλεις μας όμως είναι φυσικό για όλους μας να μείνουν όπως είναι, και οι καινούριες κατασκευές που θα χτίζονται στα νέα προάστια των πόλεών μας και παντού θα πρέπει να ανήκουν αναγκαστικά στον τύπο των κτιρίων της δυτικής και κεντρικής Ασίας.
Βέβαια υπάρχουν και συμφέροντα που μέχρι αυτή τη στιγμή είναι κυρίαρχα στον τομέα των κτιρίων, και που προχωρούν ακάθεκτα, μη ενδιαφερόμενα αν κάνουν τη σύγχρονη Ελλάδα ένα μέρος άσχημο, χωρίς ταυτότητα. Ξεκινούν από τον απλό οικοπεδούχο, που ενδιαφέρεται μόνο για το πόσα διαμερίσματα θα πάρει από την αντιπαροχή (και λέει και ευχαριστώ), και φτάνουν μέχρι όσους χτίζουν ως σήμερα άχαρα κουτιά με τα συνεχόμενα μπαλκόνια-ράφια. Αρκεί να γεμίζει η τσέπη. Για να μην μιλήσω για τους πολιτικούς της χώρας γενικώς αλλά και για τους αιρετούς άρχοντες της εκάστοτε τοπικής αυτοδιοίκησης, που φτιάχνουν νόμους, πράξεις εφαρμογής και σχέδια πόλεως κατά παραγγελία, γιατί χρειάζονται τις ψήφους των οικοπεδούχων και των εργολάβων…
Συγχωρήστε με για την πολυλογία… Απλά ζηλεύω πολύ κάποιες χώρες, οι οποίες έχουν πανέμορφες πόλείς, αποτελούμενες από κτίρια με ταυτότητα, στις οποίες χαιρόμαστε να πηγαίνουμε… Και λυπάμαι που η αρχιτεκτονική μας παράδοση μένει αναξιοποίητη στο βωμό ένός απρόσωπου μοντερνισμου και μιας απρόσωπης βλακείας... Περιμένω την γνώμη σας…

- Μία Καλησπέρα / Καληνύχτα - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"10/05/2007, 22:34:51

Γεια σας φίλοι μου!
Θυμάστε πριν από λίγα χρόνια που τα κρατικά κανάλια είχαν κάποιες εκπομπές καθαρά επιμορφωτικές, ντοκιμαντέρ, με θέμα διάφορα ζώα ή ιστορικά θέματα (λχ εκπομπές από το hitstory channel) και άλλες παρόμοιες εκπομπές; Θυμάμαι πόσοι απλοί άνθρωποι τις παρακολουθούσαν. Άνθρωποι χωρίς πολλές γνώσεις, που μάθαιναν με πολύ ενδιαφέρον για τον τρόπο ζωής των ζώων σε διάφορα μέρη του πλανήτη, για το τι έγινε στην αρχαία Πομπηία με παραστατικό μάλιστα τρόπο, για τους δεινοσαύρους, για το πως ζουν οι άνθρωποι σε άλλες χώρες, πολλά, πολλά πράγματα.
Τώρα όλα αυτά σταμάτησαν. Οι ίδιοι απλοί άνθρωποι τώρα πια παρακολουθούν τις εκπομπές της Ανίτας, τα κους κους και τις Τατιάνες και τα τηλεοπτικά γλέντια από το πρωί μέχρι το βράδυ.
Όποιος θέλει πια να παρακολουθήσει κάτι επιμορφωτικό, που θα του μάθει κάτι χρήσιμο και θα τον κάνει πιο πολιτισμένο, θα πρέπει να "βάλει Νόβα". Να πληρώσει.
Είχα γράψει και πριν κάμποσο καιρό ότι τα κανάλια εκπέμπουν σε συχνότητες. Οι συχνότητες είναι περιορισμένες. Είναι περιουσία του Ελληνικού λαού. Τα κανάλια, για να χργσιμοποιήσουν τις συχνότητες και να εκπέμψουν τα προγράμματά τους, παίρνουν άδεια χρήσης των συχνοτήτων. Δεν τους ανήκουν, απλά τις χρησιμοποιούν. Οφείλουν να παρουσιάζουν προγράμματα κάποιοιυ επιπέδου, επειδή βγάζουν λεφτά από την περιουσία μας (τις συχνότητες) και επειδή η νομοθεσία τα υποχρεώνει. Για αυτό έχουμε και το Ραδιοτηλεοπτικό Συμβούλιο.
Εγώ δεν γελάω με τους κάτμαν τις ανθρωποφάγες Τατιάνες και τους κουτσομπόληδες των κους κους. Λυπάμαι γιατί μέσα από αυτές τις εκπομπές φαίνεται το επίπεδο του τόπου μας. Και είναι εκπομπές με μεγάλες ακροαματικότητες.
Προσωπικά, νιώθω ότι μου προσβάλλουν την προσωπικότητά μου αυτές οι εκπομπές, γιατί, χρησιμοποιούν κάτι δικό μου, κάτι κοινό, για να βγάλουν λεφτά με τρόπο που προσβάλλει την αξιοπρέπεια ανθρώπων χωρίς καταλογισμό, καθυστερημένων και κουτών ανθρώπων. Γιατί με ενημερώνουν πως ο σύζυγος μιας γυναίκας την απατά και αυτή για να τον εκδικηθεί πήγε με τον γείτονα. Γιατί με ενημερώνουν ότι ο τάδε πήγε στα μπουζούκια με την τάδε και αυτή ήταν ωραία ντύμένη. Γιατί χρησιμοποιούν τον τηλεοπτικό χρόνο για να εκδηλώσεουν τις κακίες τους οι διάφοροι Λαζόπουλοι και οι διάφορες Τατιάνες, επιτιθέμενοι κατά άλλων πρωταγωνιστών της τηλεόρασης.
Ρε παιδιά, όλα αυτά δεν με ενδιαφέρουν. Εγώ δεν τα παρακολουθώ. Αλλά νιώθω ότι ο τηλεοπτικός χρόνος πάει χαμένος με σκουπίδια, ενώ θα μπορούσε να προσφέρει στον πολίτη. Βέβαια τα κανάλια θησαυρίζουν με τα σκουπίδια, δεν τα ενδιαφέρει το επίπεδο, αφού πετυχαίνουν τον στόχο τους, τον πλούτο, με ελάχιστο για αυτά κόστος.
Φανταστείτε τώρα το καημένο το Ραδιοτηλεοπτικό Συμβούλιο να πήγαινε και να τους έλεγε: "ΣΤΟΠ". Από εδώ και πέρα θα εκπέμπετε ποιοτικές εκπομπές. Ξέρετε τι θα γινόταν; Καταγγελίες όλη την ημέρα, ότι "το Ραδιοτηλεοπτικό Συμβούλιο μας φιμώνει", ότι προσβάλλεται η ελευθερία του τύπου, ότι έχουμε χούντα. Θα έβγαιναν στα παράθυρα οι γνωστοί μας ΕΙΔΙΚΟΙ και θα άρχιζαν τις αναλύσεις. Εμένα φυσικά δεν θα με έδειχναν να πω την γνώμη μου. Μόνο τους δικούς τους θα παρουσίαζαν. Και αν έπαιρνα τηλέφωνο σε μία από αυτές τις εκπομπές για να πω την γνώμη μου, δεν θα με έβγαζαν ποτέ στον αέρα, γιατί το βήμα προσφέρεται μόνο σε αυτούς που θα υποστηρίζουν τα συμφέροντά τους.
Θυμάστε τον "Βασικό Μέτοχο"; Δεν μπαίνω στο ποιος είχε δίκιο. Μου έκανε εντύπωση η πολεμική του ΜΕΓΚΑ κατά της κυβέρνησης για το θέμα αυτό. Το κανάλι προφανώς θα είχε συμφέρον να μην προχωρήσει ο συγκεκριμένος νόμος.
Έτσι θα γινόταν λοιπόν αν επιχειρούσε κάποιος υπεύθυνος να σταματήσει αυτόν τον εξευτελισμό του Ανθρώπου που εξελίσσεται κάθε μέρα στις τηλεοράσεις μας. Θα γινόταν επανάσταση στα κανάλια. Θα απειλούσαν να καταφύγουν ακόμα και στα ευρωπαϊκά δικαστήρια τα κανάλια μας, γιατί "θα αδικούνταν".
Το Ραδιοτηλεοπτικό Συμβούλιο δεν μπορεί νομίζω να κάνει τίποτα για πολιτικούς λόγους λοιπόν. Αλλά μπορούμε εμείς οι πολίτες να κάνουμε πολλά. Λόγου χάρη, θα μπορούσε να δημηουργηθεί μια ιστοσελίδα, στην οποία οι πόλίτες να ψηφίζουν ποιες είναι οι χειρότερες εκπομπές. (Αν η ψηφοφορία ρωτούσε ποιες είναι οι καλύτερες εκπομπές, φαντάζομαι πως οι Ανίτες και οι Τατιάνες θα πρσλάμβαναν ειδικό προσωπικό για να ψηφίζουν όλη την μέρα). Θα μπορούσαμε να κάνουμε μαζικές αγωγές για προσβολή της προσωπικότητάς μας, κατά των καναλιών. Θα μπορούσαμε να μαζεύουμε υπογραφές για το σταμάτημα αυτών των εκπομπών. Να στέλνουμε επιστολές παραπόνων σε όλους τους αρμόδιους φορείς. Να προβάλουμε τα αιτήματά μας μέσα από τις καταναλωτικές οργανώσεις.
Προσωπικά όμως πιστεύω πως ελάχιστοι έχουν τα κότσια, τον χρόνο, την ορεξη να ασχοληθούν με τέτοια πράγματα. Οι περισσότεροι έχουν τις δικές τους σκοτούρες.
Κι εγώ έχω τις δικές μου. Πχ σε λίγο πρέπει να μπω στο στρατόπεδο γιατί είμαι φαντάρος.
Σας καληνυχτίζω ευχόμενος να καταλάβουμε την δύναμή μας σαν πολίτες.

- ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΠΑΛΙΑ ΠΑΙΔΙΚΑ! - ΕΙΚΟΝΕΣ25/06/2019, 23:39:25

Γεια σας παιδιά, μετά από αρκετά χρόνια! Λοιπόν, έψαχνα εδώ και πολλά χρόνια δύο παιδικές σειρές τις οποίες βλέπαμε κατά τη δεκαετία του 80 στην ΕΡΤ, αλλά δεν τις έβρισκα με τίποτα, και νομίζω δεν αναφέρονται και στο φόρουμ αυτό (αν και έχει τόσες πολλές σελίδες που είναι δύσκολο κανείς να το ψάξει όλο!). Τις σειρές αυτές μπορείτε να τις δείτε στο Youtube, και είναι οι εξής:
1) Catweazle Series. Έχει ως θέμα του έναν μάγο από τον μεσαίωνα, που ξαφνικά βρέθηκε στην εποχή μας.
https://www.youtube.com/watch?v=8cgIHS7am9g
2)Professor Poopsnagle's Steam Zeppelin. Η σειρά με έναν καθηγητή που είχε ένα ιπτάμενο λεωφορείο, και πετούσε μαζί με παιδιά, και έψαχναν τις χρυσές σαλαμάνδρες.
https://www.youtube.com/watch?v=ZLQtbgJx8XY

- ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΠΑΛΙΑ ΠΑΙΔΙΚΑ! - ΕΙΚΟΝΕΣ25/06/2019, 23:39:25

- ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΠΑΛΙΑ ΠΑΙΔΙΚΑ! - ΕΙΚΟΝΕΣ07/04/2008, 03:16:53

Γεια σας παιδιά! Χαίρομαι που πλέον με λίγο ψάξιμο στο ίντερνετ μπορούμε να βρούμε αρκετά πράγματα για τα παλιά μας παιδικά! Θυμάστε από την δεκαετία του 80 ένα ή δύο τηλεπαιχνίδια με τον Αργύρη Παυλίδη; Απ' ό,τι θυμάμαι, πρέπει να ήταν παιχνίδια γνώσεων.
Ένα άλλο αξιόλογο τηλεπαιχνίδι που θυμάμαι παιζόταν τότε στην ΕΡΤ 2. Έπαιζε νομίζω ένα ή δύο παιδιά. Το παρουσίαζε μια παρουσιάστρια (δεν την θυμάμαι καν) και συμμετείχαν κάτι... νάνοι, οι οποίοι μάλλον ήταν ηθοποιοί και με κάποιον τρόπο φαίνονταν σαν νάνοι. Το παιχνίδι είχε πολύ ωραία σκηνικά, με εξοχές, δρομάκια... Το παιδί που κέρδιζε έπαιρνε σαν έπαθλο ένα καταπληκτικό κρύσταλλο σαν διαμάντι...
Θυμάστε ένα τηλεπαιχνίδι με παρουσιαστή την μαριονέττα - Φώντα Λαδοπρακόπουλο; (Ο τελευταίος ήταν ο παρουσιαστής του δελτίου ειδήσεων του Ουράνιου Τόξου). Στο τηλεπαιχνίδι που παρουσίαζε τα παιδιά κάθονταν, όπως θυμάμαι, σε κάτι κόκκινα καθίσματα τοποθετημένα ψηλά, σαν σε μπαλκόνια νομίζω. Και ο Φώντας καθόταν ψηλά σε κάτι σαν μπαλκόνι. Ωραία σκηνικά και αυτά.
Θυμάστε μια παιδική εκπομπή με την Μέλισσα; Δεν θυμάμαι τον ακριβή τίτλο της εκπομπής. Την παρουσίαζε μια παρουσιάστρια που λεγόταν Χρύσα. Κεφάτη και πολύ αξιόλογη παρουσιάστρια. Μετά από αυτή την εκπομπή, η Χρύσα παρουσίασε και άλλες εκπομπές και τηλεπαιχνίδια, τα οποία θυμάμαι πολύ αμυδρά. Το τελευταίο τηλεπαιχνίδι που θυμάμαι το παρουσίαζε μαζί με τον Αργύρη Παυλίδη τα πρωινά των κυριακών την δεκαετία του '90. Συμμετείχαν παιδιά από όλη την Ελλάδα. Εξαιρετικό παιδικό τηλεπαιχνίδι. Η Χρύσα πρέπει να ήταν ηθοποιός. Τι να γίνεται άραγε;
Θυμάστε μια εκπομπή που παιζόταν νομίζω τις Τετάρτες και μας μάθαινε σκάκι; Είχε ως πρωταγωνίστρια μια κοπέλα παρέα με ένα τεράστιο πιόνι. Για μένα ήταν λίγο βαρετή εκπομπή, όμως νομίζω πως άξιζε τον κόπο, αν έμαθε σε κάποιους από εμάς έστω και λίγο σκάκι. Τι να γίνεται άραγε η κοπέλα που το παρουσίαζε;
Όσο και αν βαριόμουν την εκπομπή αυτή με το σκάκι, την έβλεπα με υπομονή γιατί μετά από αυτήν ακολουθούσε το φοβερό Σάγκμα! Θυμάστε το τραγούδι που τραγουδούσε η Άννα Βίσυ; Ήταν κάπως έτσι:

"Σα σκοτεινιάσει χαμογέλασε,
το φως του γέλιου σου να δω.
Να' χεις το βλέμμα στο παράθυρο,
θα δεις σε λίγο να περνώ.

Δως μου το χέρι σου να φύγουμε
για το ταξίδι μας στη γη
με τα παιδιά του κόσμου σμίγουμε,
έλα κι εσύ μαζί...

(ρεφρέν)
Ας τραγουδήσουμε
το τραγούδι της Γης
νέο κόσμο να χτίσουμε,
μη διστάζεις, μπορείς.

Έλα να προσπαθήσουμε,
μη διστάζεις, μπορείς.

- ΣΥΝΕΒΗ ΣΗΜΕΡΑ - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.14/03/2007, 22:29:51

Γεια σας φίλοι μου! Φίλε αγνοών, συγχαρητήρια και από μένα!
Σε κάποιο επικίνδυνο σημείο σαν αυτό που περιγράφεις, στην περιοχή αυτή, σκοτώθηκε το περασμένο φθινόπωρο ένας στρατιώτης με τον οποίο υπηρετούσαμε μαζί. Εν πάσει περιπτώσει...

Εγώ πιστεύω πως κάποια πράγματα στην ζωή δεν είναι τυχαία. Γίνονται για κάποιον σκοπό. Για να πάρουμε ένα μήνυμα. Το θέμα είναι α) να αντιληφθούμε το γεγονός και β) να “λάβουμε” και να κατανοήσουμε το μήνυμα.
Νομίζω ότι το μεγαλύτερο μέρος του μηνύματος το έπιασες: πως πέρα από το τρέξιμο για τα υλικά αγαθά, υπάρχει και η ζωή μας, που είναι πιο σημαντική. Υπάρχουν οι άνθρωποι που μας αγαπάνε και τους αγαπάμε, οι οποίοι αξίζουν και να τους αγαπάμε αλλά ΚΑΙ να τους το δείχνουμε. Υπάρχουν πάρα πολλά σημαντικά πράγματα που θα θέλαμε να κάνουμε και έχουμε τις δυνατότητες να τα κάνουμε, αλλά είτε τα αναβάλουμε είτε αδιαφορούμε για αυτά, και επιδιδόμαστε σε δευτερεύοντα. Είναι κυρίως τα πράγματα που θα κάναμε αν ξέραμε ότι έχουμε λίγο χρόνο ζωής μπροστά μας. Αλλά και πράγματα που θα κάναμε αν προσέχαμε διάφορα “χαρίσματα” που μας έχουν δοθεί, και τα οποία εμείς παραμελούμε, μέσα στο άγχος για την εξασφάλιση αγαθών.

Πολλές φορές στη ζωή μου μου συνέβησαν κάποιες “συμπτώσεις”. Για παράδειγμα, πριν από λίγο καιρό. Είχα παρκάρει στην αντίθετη λωρίδα. Όταν πήγα να φύγω δεν είχα οπτική επαφή με τα διερχόμενα αμάξια, γιατί μπροστά μου ήταν ένα σταματημένο που μου έκρυβε την θέα. Πήγα να βάλω πρώτη ταχύτητα αλλά αυτή κόλλησε για δύο δευτερόλεπτα και δεν έμπαινε. Εκείνη την στιγμή πέρασε ένας που έτρεχε πολύ. Αν είχε μπει η πρώτη ταχύτητα την ώρα που προσπαθούσα, θα είχα τρακάρει.
Κάτι τέτοια σε διάφορους τομείς μου συνέβαιναν κάπου κάπου. Όμως παρατήρησα το εξής: Έχω πάει τρεις φορές στο Άγιον Όρος. Ίσως να είναι σύμπτωση, αλλά τέτοιες συμπτώσεις μου τυχαίνουν εκεί μαζεμένες. Και σε μένα αλλά και στους φίλους μου.
Αυτόν τον καιρό διαβάζω ένα βιβλίο με τη ζωή του γέροντα Παΐσιου. Το συμπέρασμα που έχω βγάλει διαβάζοντας το βιβλίο αλλά και συζητώντας με Πατέρες στο Άγιον Όρος είναι ότι αν είναι να μας συμβεί ένα θαύμα, θα μας συμβεί με τον πιο “φυσικό” τρόπο. Δεν θα γίνει με “μαγικό” τρόπο, αυτόματα. Σκοπός του Θεού που κάνει τα θαύματα δεν είναι να κάνει “φιγούρα”. Αυτό το επιδιώκουν οι “μάγοι”, και όσοι επικαλούνται διάφορα πνεύματα για να κάνουν “θαύματα”. Οι άγιοι κάνουν θαύματα μετά από πάρα πολλή προσευχή και μεγάλους αγώνες. Και το μοναδικό κίνητρό τους, πάντα, είναι η ΑΓΑΠΗ. Όχι η φιγούρα και η επίδειξη δύναμης. Έχουν πολύ μεγάλη ταπείνωση όλοι οι άγιοι που κάνουν θαύματα. Οι Πατέρες μού έλεγαν, ότι αν ο Θεός μάς έκανε ένα θαύμα με τρόπο “μαγικό” και αυτόματο, θα μας υποχρέωνε να τον λατρεύσουμε. Αυτό όμως που θέλει ο Θεός, είναι να το κάνουμε στα πλαίσια της ελευθερίας μας. Και όχι νιώθοντας υποχρεωμένοι από κάτι “αυτόματο”, από μια επίδειξη δύναμής του.
Ο γέροντας Παΐσιος και η άγιοι άνθρωποι ζούσαν και ζουν πραγματικά μέσα σε ένα ζωντανό θαύμα. Θαύματα που γίνονται με απολύτως φυσικό τρόπο. Για παράδειγμα, διάβασα, ότι κάποια φορά ό γέροντας Παΐσιος περίμενε στο λιμάνι το καράβι και πεινούσε. Και σκέφτηκε “Παναγία μου, να είχα κάτι να φάω”. Και ακριβώς εκείνη τη στιγμή, ακούει έναν μοναχό που τον φώναζε από πίσω του και του έφερνε λίγο ψωμί. Έτσι απλά. Άλλο παράδειγμα: Ο γέροντας ήξερε, ότι αν έδινε το μοναδικό μάλλινο πουλόβερ που είχε σε κάποιον επισκέπτη που δεν είχε, μέχρι να τελειώσει η μέρα, κάποιος άλλος τυχαίος επισκέπτης θα του είχε φέρει εντελώς τυχαία ένα άλλο.
Εγώ όσες φορές είχα πραγματική ανάγκη και παρακάλεσα τον Θεό για κάτι, για μένα, αυτό έγινε. Με τον πιο φυσικό τρόπο. Βέβαια δεν γίνονται όλα πάντα. Κάποιες φορές ο Θεός θέλει να μας στείλει ένα “μήνυμα”. Το θέμα είναι να το κατανοήσουμε, να το “πιάσουμε”.
Σκεφτείτε κι εσείς κάποια τέτοια γεγονότα στη ζωή σας. Κάποιες “συμπτώσεις”. Τα πάντα γύρω μας κρύβουν ένα ΜΗΝΥΜΑ.
Πρέπει λοιπόν να προσπαθούμε να κατανοούμε τέτοια γεγονότα. Και αυτό γίνεται με προσπάθεια πνευματική.

ΌΛΑ ΟΣΑ ΑΞΙΖΟΥΝ ΘΕΛΟΥΝ ΚΟΠΟ...
ΤΑ ΜΑΤΑΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ, ΑΝΤΙΘΕΤΩΣ, ΤΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΠΑΝΕΥΚΟΛΑ...

- ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΠΑΛΙΑ ΠΑΙΔΙΚΑ! - ΕΙΚΟΝΕΣ25/06/2019, 23:39:25

- ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΠΑΛΙΑ ΠΑΙΔΙΚΑ! - ΕΙΚΟΝΕΣ15/07/2006, 01:23:39

Αγαπητή candywhite-for ever,
Αν και ήμουν αγόρι και δεν έπαιξα ποτέ με κούκλες, θυμάμαι ότι την Bi-bi-bο και τον Τζων-τζων τους είχε η ξαδέρφη μου. Διαβασα πριν καιρό ένα άρθρο σχετικά με την Bi-bi-bo, το οποίο κάπου πρέπει να το έχω φυλάξει, όπως κανω με πολλά ενδιαφέροντα άρθρα. Έλεγε λοιπόν αυτό το άρθρο ότι την Μπι-μπι-μπό την είχε η ελληνική εταιρία παιχνιδιών "Ελ-Γκρέκο". Κάποια στιγμή η "Ελ-Γκρέκο" πουλήθηκε σε μια ξένη εταιρία, η οποία ξένη εταιρία είχε την κούκλα Sindy. (Νομίζω πως η ξένη εταιρία ήταν η MATTEL, αλλά δεν είμαι και σίγουρος, αλλά αν θέλετε να ψάξω να βρω το άρθρο). Επειδή λοιπόν η μία κούκλα ήταν ανταγωνιστική προς την άλλη, η καλή μας καινούρια εταιρία σταμάτησε πολύ απλά την δική μας Μπι-μπι-μπό. Σημειωτέον, σύμφωνα με το σχετικό άρθρο, ότι η Μπι-μπι-μπό ήταν τεράστια εμπορική επιτυχία με ρεκόρ πωλήσεων στην Ελλάδα. Αλλά σιγά μη μας αφήσουν οι ξένοι να καμαρώνουμε για τις δικές μας δημιουργίες! Μπήκε ο "οδωστρωτήρας" τους, όπως γίνεται κατά κανόνα πια παντού, και πάει και η Μπι-μπι-μπό.

- ΣΥΝΕΒΗ ΣΗΜΕΡΑ - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.14/03/2007, 22:29:51

ΌΛΑ ΟΣΑ ΑΞΙΖΟΥΝ ΘΕΛΟΥΝ ΚΟΠΟ...
ΤΑ ΜΑΤΑΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ, ΑΝΤΙΘΕΤΩΣ, ΤΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΠΑΝΕΥΚΟΛΑ...