ELISABETH
Νέο Μέλος44Μηνύματα
13Θέματα
09/01/2004, 12:20:35Πρώτο μήνυμα
26/05/2005, 09:42:27Τελευταία δραστηριότητα
Συμμετοχή σε θέματα
Πρόσφατα μηνύματα
Περίπου κάτι παραπλήσιο με τον Librarian μού είχε συμβεί και μένα κατά την εφηβεία μου. Δεν θα το αναφέρω τώρα. Απλά θα πω ότι πιστεύω ότι πρόκειται για την γιαγιά του, ένα αγαπημένο πρόσωπο, το οποίο προσπαθεί να στείλει ένα μήνυμα για κάτι που πιθανόν να συμβεί στο μέλλον, κάτι αρνητικό. Νομίζω ότι το γενικό μήνυμα του ανοιχτού παράθυρου έχει να κάνει με τη ζωή. "Μην κλείνεις την πόρτα στη ζωή σου" (κάτι τέτοιο). Και όσον αφορά την φρικτή γριά που χάιδευε τα μαλλιά και προσέφερε "ηδονιστικές"-παραμυθ(α)ένιες συγκινήσεις, το πραγματικό της πρόσωπο είναι φρικιαστικό και τερατώδες...
Ελευθερία, εγώ είμαι αισιόδοξη. Δεν περιμένω να μου ξανασυμβεί τίποτα. Δεν ζω με το φόβο, πια. Εκείνη την εποχή όμως!!! Θα σου συνιστούσα, πάντως, για να συνεχίσεις τη ζωή σου να ξεκαθαρίσεις τους φόβους σου. Η ύπνωση νομίζω ότι ενδείκνυται, αν όχι επιτάσσεται.
Θα ήθελα να απαντήσω στον AVATARGR για τη μυρωδιά που αναφέρει. Όταν ήμουν μικρή, γύρω στα 10, καλοκαίρι στο χωριό της γιαγιάς μου, γύρω στις 10 η ώρα το βράδυ, όταν μπήκαμε σπίτι για να κοιμηθούμε, μύριζα μία μυρωδιά πολύ άσχημη, που δεν μπορούσα ούτε να αναπνεύσω. Την μυρωδιά αυτή δεν την μύριζε κανένας άλλος. Βγήκα λίγο στον καθαρό αέρα και μόλις ξαναμπήκα μέσα είχε εξαφανιστεί. Ακόμη φοβάμαι όταν την φέρνω στο μυαλό μου, είναι ιδιαίτερα έντονη ακόμη στη μνήμη μου η ασχήμια της. Πάντως από τότε δεν την έχω ξαναμυρίσει ποτέ. Πέντε-έξι χρόνια μετά, αυτό συνέβη στον αδελφό μου στο σπίτι μας στην Αθήνα. Πρόσφατα, σε μία συζήτηση που είχαμε με τον αδελφό μου, μου ανέφερε για την μυρωδιά. Μου είπε ότι την μύριζε μόνο αυτός γιατί με είχε ρωτήσει αν τη μύριζα και εγώ και του είχα απαντήσει όχι. Και εγώ του εξιστόρησα την δική μου εμπειρία στο χωριό. Η εξήγηση του αδελφού μου, επειδή ασχολείται πολύ με τη θρησκεία και ιδιαίτερα με τον Ιησού Χριστό (ανήκει τώρα σε μία αίρεση), είναι ότι ήταν η μυρωδιά του διαβόλου (το θειάφι). Να εξηγήσω ότι όταν ήμουν 10 ετών δεν είχα καμία γνώση περί διαβόλου, θειαφιού, και καμία άλλη μεταφυσική εμπειρία. Δεν ξέρω αν ρωτάς για κάτι τέτοιο.
Θα ήθελα να απαντήσω στον AVATARGR για τη μυρωδιά που αναφέρει. Όταν ήμουν μικρή, γύρω στα 10, καλοκαίρι στο χωριό της γιαγιάς μου, γύρω στις 10 η ώρα το βράδυ, όταν μπήκαμε σπίτι για να κοιμηθούμε, μύριζα μία μυρωδιά πολύ άσχημη, που δεν μπορούσα ούτε να αναπνεύσω. Την μυρωδιά αυτή δεν την μύριζε κανένας άλλος. Βγήκα λίγο στον καθαρό αέρα και μόλις ξαναμπήκα μέσα είχε εξαφανιστεί. Ακόμη φοβάμαι όταν την φέρνω στο μυαλό μου, είναι ιδιαίτερα έντονη ακόμη στη μνήμη μου η ασχήμια της. Πάντως από τότε δεν την έχω ξαναμυρίσει ποτέ. Πέντε-έξι χρόνια μετά, αυτό συνέβη στον αδελφό μου στο σπίτι μας στην Αθήνα. Πρόσφατα, σε μία συζήτηση που είχαμε με τον αδελφό μου, μου ανέφερε για την μυρωδιά. Μου είπε ότι την μύριζε μόνο αυτός γιατί με είχε ρωτήσει αν τη μύριζα και εγώ και του είχα απαντήσει όχι. Και εγώ του εξιστόρησα την δική μου εμπειρία στο χωριό. Η εξήγηση του αδελφού μου, επειδή ασχολείται πολύ με τη θρησκεία και ιδιαίτερα με τον Ιησού Χριστό (ανήκει τώρα σε μία αίρεση), είναι ότι ήταν η μυρωδιά του διαβόλου (το θειάφι). Να εξηγήσω ότι όταν ήμουν 10 ετών δεν είχα καμία γνώση περί διαβόλου, θειαφιού, και καμία άλλη μεταφυσική εμπειρία. Δεν ξέρω αν ρωτάς για κάτι τέτοιο.
Ο Κάτω Παύλας, όπως πάντα, με χιούμορ και αυτοσαρκασμό. Τελικά διαθέτεις το καλύτερο όπλο του "εσωτεριστή-φιλοσόφου". Φίλη Ελευθερία, εγώ δεν θα κάνω το ίδιο λάθος με τα παιδιά μου. Δεν θα τα πάω σε ψυχίατρους αν μου πουν τέτοια "τρελά". Αυτό που βίωσε η κόρη σου είναι αυτό που αναφέρεται ως αστρική προβολή, αστρικό ταξίδι, έξοδος από το σώμα. Συνήθως συμβαίνει σε μικρή ηλικία μέχρι την εφηβεία, όταν ακόμα το μυαλό μας είναι "παρθένο" και "ελεύθερο" από τις "μασημένες τροφές" που θα μας δωθούν κατά την υπόλοιπη πορεία της ζωής μας. Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι η δικιά μας θρησκεία, και εν γένει, η "παιδεία" μας, τα απορρίπτει όλα αυτά. Και όταν κάποιοι άνθρωποι τα βιώνουν αυτά, έρχονται πρώτα απ' όλα σε διάσταση με την ίδια τους τη λογική. Η πρώτη μου σκέψη, ήταν ότι έχω "τρελαθεί", δεν είμαι καλά. Δεν υπήρχε κάποιος να μου πει ότι συμβαίνουν αυτά. Τώρα ξέρω και δεν θα κάνω το ίδιο λάθος με τα παιδιά μου. Βέβαια, δεν σκοπεύω να τους εμφυσήσω τα πιστεύω μου, αλλά θα σταθώ δίπλα τους με πιο ανοιχτό μυαλό. Τώρα όσον αφορά την άποψή μου για το ότι η κόρη σου ήρθε σε αυτό τον κόσμο για να σε διδάξει, αυτό ακριβώς είναι το πιστεύω μου, και αφορά όλα τα άτομα που μας περιβάλλουν. Αυτή η σχέση είναι αμφίδρομη, "δούναι και λαβείν". Ο βουδισμός θεωρεί δεδομένο ότι έχουμε επιλέξει ακόμα και τους γονείς μας και τα παιδιά μας κατά συνέπεια μας επιλέγουν, με αμοιβαία βέβαια συμφωνία. Αλλά αυτό είναι θέμα άλλου φόρουμ.
Στη Μόρα, από ό,τι έχω διαβάσει στο σχετικό φόρουμ, συνήθως κάποιος βλέπει μία σκιά αφού ξυπνήσει ή ενώ είναι ξύπνιος. Στο sleep paralyis, δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο. Εκτός από τις οντότητες που αναφέρθηκαν, αλλά αυτές δεν εμφανίζονται σε αυτόν τον κόσμο, αλλά ανήκουν κάπου αλλού. Ειρήνη, εσύ είχες δει κάτι ξύπνια; Και οι δικές μου εμπειρίες αφορούσαν την εποχή της Β' Λυκείου, διήρκεσαν ένα χρόνο και εξαφανίστηκαν απότομα. Δεν ξέρω αν οι γονείς μου είχαν κάνει εξορκισμό. Θυμάμαι που το ανέφεραν όμως. Δεν αποκλείεται πάντως (γιατί πήγαινα και κοιμόμουν μαζί τους από την τρομάρα μου). Πάντως στην δικιά μου περίπτωση, υπαίτια της έναρξής τους ήμουν εγώ με μία επίκληση πνεύματος. Και τελείωσαν όταν συμπληρώθηκε ένας χρόνος από το θάνατο (του νεκρού που έκανα επίκληση). Και μετά από πολλά χρόνια, ξανασυνέβη πρόσφατα, πριν κανά δίμηνο. "Όχι πάλι", είπα στον εαυτό μου. Εύχομαι να μην συνεχιστούν, γιατί δεν είναι καθόλου ευχάριστη η εμπειρία.
Ελευθερία, σ' ευχαριστώ που είσαι τόσο ευγενική μαζί μου. Για το θέμα αυτό της Μόρας, που ρωτάς την Ειρήνη, θα ήθελα να πω κι εγώ κάποιες εμπειρίες, που αφορούν το "δεν μπορώ να κουνηθώ". Την πρώτη φορά πριν πολλά χρόνια, μου είχε συμβεί με έξοδο από το σώμα μου (ασυνείδητη βέβαια). Βρισκόμουν λίγα μέτρα πιο πάνω και έβλεπα ένα νεκρό συγγενή μου, που με καλούσε να πάω μαζί του. Εγώ φοβήθηκα, άρχισα να φωνάζω όχι-όχι και ξαναγύρισα στο σώμα μου απότομα, οπότε δεν μπορούσα να κουνηθώ αλλά έβλεπα, όπως ανέφερα, το δωμάτιο γύρω μου. Εκείνη την περίοδο, έβλεπα συχνά οντότητες από πάνω μου, κάτι σαν "διαβόλους-τριβόλους" και βίωνα πάντα την αίσθηση ότι δεν μπορούσα να κουνηθώ. Μετά από ένα χρόνο περίπου σταμάτησαν και μου ξανασυνέβη πρόσφατα, με την αίσθηση πάλι μιας κακόβουλης οντότητας από πάνω μου. Δεν ξέρω αν αυτά λέγονται Μόρα, πάντως μου προξένησαν φόβο. Μετά από αυτές τις εμπειρίες άρχισα να διαβάζω και έμαθα για τα αστρικά ταξίδια. Λέγοντας ότι άρχισα να διαβάζω, μου "δόθηκαν" τα κατάλληλα βιβλία την κατάλληλη εποχή. Δεν πήγα σε κάποιο βιβλιοπωλείο για να τα αγοράσω. Έχει σημασία που το αναφέρω αυτό! Και τέλος, να συμφωνήσω βέβαια με το Στέφανο.
Φίλη Ελευθερία, αυτό που μου αρέσει εδώ είναι ότι ο καθένας έχει την δική του άποψη. Και σωστά κάνει. Αλοίμονο αν όλοι μας είχαμε τις ίδιες απόψεις. Δεν θα μπορούσε να υπάρξει διάλογος και "πάρε-δώσε" μεταξύ των ανθρώπων. Η διαφορετικότητα είναι που μας χαρακτηρίζει ως άτομα και ως προσωπικότητες. Αρκεί να την εκφράζουμε με ευγένεια και να σεβόμαστε τα πιστεύω των άλλων, όσο "περίεργα" κι αν ακούγονται στον ορθολογιστικό νου. Έχεις δίκιο, ότι κάποιες εμπειρίες, όπως αυτές στο συγκεκριμένο φόρουμ, οφείλονται σε αγχώδεις καταστάσεις. Όταν κάποτε είχα να πληρώσω κάτι γραμμάτια (μεγάλο άγχος), ξυπνούσα στη μέση της νύχτας με την αίσθηση ότι πνιγόμουνα. Αλλά μπορούσα να κουνηθώ και ξυπνούσα αμέσως. Το ίδιο και όταν βλέπω εφιάλτες, μετά ξυπνάω χωρίς πρόβλημα. Θέλω να πω, ότι σύμφωνα με τις εμπειρίες μου, η εξήγηση που δίνω εγώ, πάντα κατά την προσωπική μου άποψη, που μπορεί να διαφέρει από αυτή των άλλων, είναι ότι όταν δεν μπορείς να κουνηθείς αλλά έχεις πλήρη επίγνωση των πραγμάτων δίπλα σου, κάτι άλλο συμβαίνει. Μόνο στην περίπτωση όμως που μπορείς να "βλέπεις", με κλειστά μάτια.
Και όσον αφορά το αίσθημα της πτώσης, ο εγκέφαλός μας είναι "προγραμματισμένος" (δεν ξέρω την έκδοση των Windows που έχει ο εγκέφαλός μας, Κάτω Παύλα) να "τεκμηριώνει", να "λογικοποιεί" την απότομη έξοδο από το σώμα μας, με την μορφή του ονείρου, δηλ. ότι πετάμε και πέφτουμε, ή ότι πέφτουμε από σκάλες ή οτιδήποτε άλλο θα ήταν λογικό για εμάς. Ευτυχώς που υπάρχει και το esoterica που μάς δίνει τη δυνατότητα να εκθέτουμε ο καθένας τις απόψεις μας.
Και όσον αφορά το αίσθημα της πτώσης, ο εγκέφαλός μας είναι "προγραμματισμένος" (δεν ξέρω την έκδοση των Windows που έχει ο εγκέφαλός μας, Κάτω Παύλα) να "τεκμηριώνει", να "λογικοποιεί" την απότομη έξοδο από το σώμα μας, με την μορφή του ονείρου, δηλ. ότι πετάμε και πέφτουμε, ή ότι πέφτουμε από σκάλες ή οτιδήποτε άλλο θα ήταν λογικό για εμάς. Ευτυχώς που υπάρχει και το esoterica που μάς δίνει τη δυνατότητα να εκθέτουμε ο καθένας τις απόψεις μας.
Φίλη Ελευθερία, για τα αστρικά ταξίδια υπάρχει φόρουμ με τίτλο Αστρική Προβολή. Πολύ ενδιαφέρον και το φόρουμ που προτείνει η oneiric1 για τη Μόρα. Τώρα γιατί εγώ πιστεύω ότι είναι αστρικό ταξίδι (ή φεγγαρικό ταξίδι όπως λέει ο Κάτω Παύλας) είναι γιατί ενώ δεν μπορώ να κουνηθώ (δηλαδή ο εγκέφαλός μου δεν δίνει εντολή στο σώμα μου να ξυπνήσει και τα μάτια μου μάλλον είναι κλειστά??) εγώ μπορώ να δω γύρω μου. Μία φορά αισθανόμουν ότι ήμουν λίγο πιο πάνω από το σώμα μου. Όταν τελικά ξυπνήσω, μετά από αγωνία γιατί θέλω να κουνηθώ και δεν μπορώ, (μερικές φορές με αίσθηση πνιξήματος, κάποιες φορές βλέποντας από πάνω μου οντότητες), όταν ανοίξω συνειδητά τα μάτια μου η εικόνα που βλέπω είναι αυτή που είχα και πριν τα ανοίξω. Η εξήγηση είναι ότι γυρνάς στο σώμα σου (ίσως κάπως απότομα). Όπως όταν βγαίνεις πριν προλάβει ο εγκέφαλός σου να κοιμηθεί καλά και αισθάνεσαι ότι πέφτεις (ξαναγυρνάς απότομα). Πόσοι δεν το έχουν ζήσει αυτό; Άντε να δω τώρα τι απάντηση θα δώσει ο Κάτω Παύλας με την αίσθηση της πτώσης. Βλέπουμε όλοι το ίδιο όνειρο; Τόσο συχνά; Είμαστε όλοι κουρασμένοι και άυπνοι για 2 νύχτες;
"Το καλύτερο όπλο του εσωτεριστή-φιλοσόφου είναι το χιούμορ και ακόμα περισσότερο ο αυτοσαρκασμός. Αν πάρουμε το "εγώ" μας πολύ στα σοβαρά δεν θα μπορέσουμε ποτέ να βελτιωθούμε." ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΤΟ ΑΠΟΦΘΕΓΜΑ ΑΥΤΟ.
Το διάβασα σε ένα φόρουμ και ταιριάζει γάντι στον Κάτω Παύλα. Η δική μου απάντηση με χιούμορ είναι ότι "Εξαρτάται από την έκδοση των Windows". Και τώρα σοβαρά. Σε άλλα φόρουμ συναντάται ο όρος sleep paralysis. Μπορείτε να κάνετε αναζήτηση. Κάποιοι πιστεύουν ότι ο εγκέφαλος είναι υπεύθυνος για το "φαινόμενο". Κάποιοι άλλοι, μεταξύ αυτών και εγώ, πιστεύουν έχει να κάνει με αστρικό ταξίδι.
Το διάβασα σε ένα φόρουμ και ταιριάζει γάντι στον Κάτω Παύλα. Η δική μου απάντηση με χιούμορ είναι ότι "Εξαρτάται από την έκδοση των Windows". Και τώρα σοβαρά. Σε άλλα φόρουμ συναντάται ο όρος sleep paralysis. Μπορείτε να κάνετε αναζήτηση. Κάποιοι πιστεύουν ότι ο εγκέφαλος είναι υπεύθυνος για το "φαινόμενο". Κάποιοι άλλοι, μεταξύ αυτών και εγώ, πιστεύουν έχει να κάνει με αστρικό ταξίδι.
Δηλαδή, αν κατάλαβα καλά, εγώ που δεν είμαι του στενού σου περιβάλλοντος και σε τσάτισα, θα πρέπει να περιμένω ότι θα μου συμβεί κάτι κακό; Και εσύ θα χαρείς με αυτό;
Γιατί βρε φίλε xtremefast, πρέπει να χρησιμοποιείς τις δυνάμεις σου για το κακό των άλλων ή έστω να αισθάνεσαι ικανοποίηση (να σου φεύγει ένα βάρος) όταν γίνεται κακό σε κάποιον άλλο; Γιατί πρέπει να χρησιμοποιείς τις δυνάμεις σου για να κερδίσεις χρήματα; (έχεις ήδη συνειδητοποιήσει ότι θα χάσεις κάτι άλλο). Είσαι ένα ιδιαίτερα χαρισματικό άτομο, κατά την προσωπική μου άποψη, ιδιαίτερα εύστροφο και ευφυές. Μην αναλώνεις έτσι τις δυνάμεις σου. Αξιοποίησέ τες θετικά.
Και βέβαια η ζωή είναι "άδικη" και σκληρή. Και βέβαια υπάρχουν κακοί άνθρωποι. Αυτή ακριβώς είναι η ομορφιά της. Να παλεύεις με τις δυσκολίες της. Να ξεπερνάς τα προβλήματά της. Να πάρεις το μάθημά σου. Κάποιοι μένουν μεταξεταστέοι. Μεταξεταστέοι μένουν αυτοί που δεν βελτιώνονται ως άτομα (γενικά). Αυτοί που πιστεύουν ότι ζωή σημαίνει να δουλεύεις για να αποκτήσεις περισσότερα υλικά αγαθά, (βίλα στην Εκάλη ίσως) πατώντας επί πτωμάτων ίσως. Κάποιοι θα περάσουν στην επόμενη τάξη. Ποιοι νομίζεις ότι θα περάσουν στην επόμενη τάξη; Αυτοί που έχουν συνειδητοποιήσει ότι ζωή είναι να χαίρεσαι τον ήλιο που ανατέλει και δύει, το χαμόγελο των παιδιών σου όταν τους φέρνει δώρα ο Αϊ-Βασίλης, όταν αισθάνεσαι καλά με τη συνείδησή σου (κατά βάση). Ωραία το αφεντικό σου ίσως να σε βρίζει, και ίσως να ακούς όταν οδηγάς "πήγαινε να πλύνεις κανένα πιάτο, που θέλεις και τιμόνι". Χαμογέλα. Αυτά έχει η ζωή. Μην είσαι όμως εσύ αυτός που θα βρίσει όταν γίνεις εσύ αφεντικό. ΙΣΩΣ στην επόμενη ζωή να έχεις ανέβει ένα σκαλοπάτι. Αλλά στην "επίγεια" θα έχεις κερδίσει το αληθινό νόημα της ίδιας της ΖΩΗΣ. ΙΣΩΣ.
Η χρήση των δυνάμεων των ανθρώπων, πρέπει να απορρέει πάντα από την αγάπη μας για τους άλλους και να έχει ως αποδέκτη τους άλλους. Ποτέ το προσωπικό όφελος. Ο συμπαντικός νόμος, ισχύει παντού και ιδιαίτερα σ' αυτή την "άδικη" ζωή. Όταν συμπεριφέρεσαι με καλοσύνη στους συνανθρώπους σου, θα λάβεις μόνο καλοσύνη. Αν συμπεριφέρεσαι με κακία θα λάβεις αυτό που σου αξίζει. Θα λειτουργήσεις ως μαγνήτης αρνητικών συμβάντων. Λειτουργώντας με καλοσύνη και αγάπη, όλο το σύμπαν θα ενεργήσει θετικά, στέλνοντάς σου πίσω την αγάπη που έδωσες σε μεγαλύτερο βαθμό από αυτή που έδωσες. Παρατήρησέ το, δεν θα χάσεις.
Αγαπητή Valnta, δεν θα μπορούσαμε να συμφωνούμε περισσότερο!
Επειδή είμαι νέα στο esoterica, θα ήθελα αν μπορούσε κάποιος να με διαφωτίσει για ένα γεγονός που αφορά την επίκληση του νεκρού συγγενή μου. Και αναφέρομαι αποκλειστικά στην εμφάνισή του μπροστά μου. Μπερδεύτηκα με τις ορολογίες "άδειο κέλυφος", κλπ. Θα αναφέρω κάποιες λεπτομέρειες. Δύο μέρες πριν την εμφάνισή του, είχα βγει έξω με παρέα και όσο χόρευα κάποιος είχε πετάξει το τζιν μπουφάν μου κάτω από την καρέκλα, είχε ξεκουμπώσει τα κουμπιά του και τα πράγματά μου ήταν πεταμένα κάτω στο δάπεδο. Κάτι ψιλά, ένα μολύβι ματιών, τα οποία βρήκα σκορπισμένα. Δεν μπορούσα με τίποτα να βρω τα κλειδιά μου. Φαινόταν σαν κάποιος ηθελημένα να πήρε τα κλειδιά μου. Την επόμενη ημέρα έβγαλα καινούργια κλειδιά. Και το επόμενο βράδυ καθώς πήγαινα προς την εξώπορτα της πολυκατοικίας που έμενα, 12 η ώρα το βράδυ, είδα μία σκοτεινή φιγούρα να έρχεται. Τη στιγμή που είδα τη φιγούρα δεν έδωσα σημασία, χαμήλωσα τα μάτια, (δηλ. να μην έχω eye contact με έναν άντρα το βράδυ), και συνέχισα να προχωρώ, περιμένοντας κάποια στιγμή να περάσει από δίπλα μου, συνεχίζοντας το δρόμο του. Ως εκ θαύματος, συναντηθήκαμε στην εξώπορτα της πολυκατοικίας, πράγμα που δεν έπρεπε να συμβεί, γιατί έπρεπε να είχε προσπεράσει την εξώπορτα πριν φτάσω εγώ. Σήκωσα το βλέμα μου, μήπως ήταν κάποιος γνωστός. Και πραγματικά κοκκάλωσα όταν είδα πόσο γνωστός ήταν αυτός. Ήταν ο νεκρός μου συγγενής. Κρατούσε κάποια κλειδιά στα χέρια του, αλλά μου έκανε χώρο να περάσω και να ανοίξω εγώ την εξώπορτα. Άνοιξα όσο πιο γρήγορα μπορούσα, αυτός πάντα δίπλα μου, και άρχισα να τρέχω τα πρώτα περίπου 10 σκαλιά. Φυσικά δεν σκόπευα να περιμένω το ασανσέρ και έτσι ανέβηκα το πρώτο σκαλί για τους ορόφους και συγχρόνως άναψα και το φως και γύρισα το κεφάλι μου πίσω να ξαναδώ (μήπως είχα κάνει λάθος) γιατί τώρα το φως ήταν άπλετο. Αφού εγώ έτρεχα πανικόβλητη, θα έπρεπε αυτός να βρισκόταν πίσω μου στα πρώτα σκαλιά. Φυσικά όχι. Ήταν στα δεξιά μου, λίγα βήματα δίπλα μου, εμπρός από το ασανσέρ, το κουμπί του ήταν πατημένο, και μου χαμογελούσε. Φορούσε τα ρούχα του, τα ρούχα που τον είχα δει να φοράει εν ζωή, ήταν όπως πριν αρρωστήσει και με κοιτούσε και μου χαμογελούσε. Εκεί πλέον συνειδητοποίησα ότι δεν είχα κάνει κάποιο λάθος. Και άρχισα να ανεβαίνω τρέχοντας τα σκαλιά μέχρι τον δεύτερο όροφο. Μπήκα στο σπίτι και κοίταξα από το "ματάκι" της πόρτας το ανανσέρ. Ήταν σε λειτουργία. Από τον φόβο μου νόμιζα ότι θα ερχόταν να με πάρει. Δεν έγινε τίποτα τέτοιο. Εκεί τελείωσε το περιστατικό. Τα φαντάσματα δεν είναι η υλοποίηση ψυχών; Αυτή δεν ήταν μία επαφή με μία ψυχή;
Όταν ανέφερα ότι ήταν εύκολο και δύσκολο και ότι είχα προβλήματα, εννοούσα ακριβώς αυτό. Πρώτα απ' όλα δεν συνιστώ σε κανέναν να το κάνει. Γιατί δεν ξέρω, όπως ανέφερα, αν κάλεσα το συγκεκριμένο πνεύμα. Μπορεί αυτό να ήταν μαζί μου πάντα και να εξακολουθεί να είναι (σαν φύλακας άγγελός μου). Η αλήθεια είναι ότι κάλεσα και κάποιες κατώτερες οντότητες. Είχα πολλά προβλήματα για έναν περίπου χρόνο κατά την διάρκεια του ύπνου μου. Ένιωθα οντότητες από πάνω μου, είχα sleep paralysis (κάπου είδα αυτό τον όρο στα forums, δεν τον ήξερα). Έπεφτα να κοιμηθώ και έλεγα τι θα μου συμβεί σήμερα. Φοβόμουν και ήμουν τρομοκρατημένη. Αλλά σε τελική ανάλυση, μετά από όλα αυτά και μετά από τόσα χρόνια, μπορώ να πω το εξής: Δεν το ξανακάνω σε καμία περίπτωση (το πνευματιστικό εννοώ). ΚΑΙ ΔΕΝ ΣΥΝΙΣΤΩ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΕΙ. Απλά πιστεύω ότι υπάρχουν πνεύματα που μας προστατεύουν και μας βοηθούν σε δύσκολες στιγμές της ζωής μας. Όπως έγινε στη δική μου περίπτωση. Είχα ανάγκη από βοήθεια και μου δόθηκε. Μετά από αυτό άρχισα να ασχολούμαι με τη μεταφυσική. Διάβασα ότι η ζωή είναι ένα δύσκολο σχολείο. Έτσι αγάπησα τη ζωή και τις δυσκολίες της γιατί μας προσφέρει κάποια σημαντικά μαθήματα που πρέπει να πάρουμε. Και βέβαια πιστεύω ακράδαντα ότι υπάρχει ζωή μετά το θάνατο. Δεν υπάρχει πιο ωραίο πράγμα από αυτό. Να είσαι σίγουρος ότι ο θάνατος δεν είναι το τέρμα, αλλά απλά μία μετάβαση.
Αγαπητέ Γιάννη. Το θέμα που έθιξες είναι και εύκολο και δύσκολο. Είναι πολύ εύκολο να έρθεις σε επαφή με τις ψυχές νεκρών ανθρώπων, ιδιαίτερα αγαπημένων. Συνήθως γίνεται κατά τη διάρκεια του ύπνου (αστρικά ταξίδια), ασυνείδητα με την μορφή των ονείρων. Και εγώ είχα την ίδια επιθυμία, μετά το θάνατο κάποιου αγαπημένου προσώπου, πριν πολλά χρόνια. Με μία φίλη μου, για πλάκα, κάναμε μία πνευματιστική συγκέντρωση. Ανάψαμε δύο κεριά και απλά κάναμε επίκληση να έρθει το συγκεκριμένο πνεύμα. Μετά από ελάχιστο χρόνο, οι φλόγες των δύο κεριών άρχισαν να ανεβοκατεβαίνουν διαδοχικά. Δηλαδή, κατέβαινε η φλόγα στο ένα κερί, ενώ στο άλλο ανέβαινε. Και αυτό γινόταν συνέχεια, διαδοχικά. Οπότε, τρομοκρατηθήκαμε και σταματήσαμε. Αλλά το πνεύμα (η ψυχή) του αγαπημένου μου προσώπου είχε έρθει. Υπάρχει βέβαια η πιθανότητα να ήταν πάντα κοντά μου, απλά να έκανε τότε αισθητή την παρουσία της. Απλά θα αναφέρω ότι ήθελε να με προστατεύσει από κάτι. Σε γενικές γραμμές, στα 6μηνα (μετά το θάνατο του προσώπου αυτού και λίγο καιρό μετά την πνευματιστική συγκέντρωση), αισθάνθηκα να βγαίνω από το σώμα μου και τον νεκρό από πάνω μου να με καλεί να πάω μαζί του. Άρχισα να φωνάζω όχι-όχι. Και τρομοκρατημένη ξαναγύρισα στο σώμα μου. Στα 9μηνα μετά το θάνατό του, τον είδα ολοζώντανο μπροστά μου. (Δεν μπορώ να σου περιγράψω την τρομάρα μου). Και στο χρόνο τον ονειρεύτηκα. Ένα ωραίο όνειρο. Που σήμαινε ότι τώρα δεν τον χρειαζόμουν πια και ότι όλα θα πάνε καλά. Αυτά σε γενικές γραμμές. Τώρα μετά από τόσα χρόνια σκέφτομαι ότι τελικά είναι μία μοναδική εμπειρία. Αλλά εκείνη την εποχή ήμουν τρομοκρατημένη (Είχαν συμβεί διάφορα, ειδικά κατά τη διάρκεια του ύπνου). Και μπορώ να παραδεχτώ πια ότι αυτός ο νεκρός με έκανε να καταλάβω πόσο σημαντική είναι η παρούσα ζωή (υποσυνείδητα εκείνη την εποχή ήθελα να πεθάνω) και επίσης μου εμφύτευσε το πιστεύω της μεταθανάτιας ζωής. Με έκανε να αρχίσω να διαβάζω και να ασχολούμαι με την μεταφυσική. Οπότε συνειδητοποίησα ότι άλλες θρησκείες αυτά τα θεωρούν φυσιολογικά. Δεν ξέρω αν σε βοήθησα καθόλου.
Ο Κάτω Παύλας, όπως πάντα, με χιούμορ και αυτοσαρκασμό. Τελικά διαθέτεις το καλύτερο όπλο του "εσωτεριστή-φιλοσόφου". Φίλη Ελευθερία, εγώ δεν θα κάνω το ίδιο λάθος με τα παιδιά μου. Δεν θα τα πάω σε ψυχίατρους αν μου πουν τέτοια "τρελά". Αυτό που βίωσε η κόρη σου είναι αυτό που αναφέρεται ως αστρική προβολή, αστρικό ταξίδι, έξοδος από το σώμα. Συνήθως συμβαίνει σε μικρή ηλικία μέχρι την εφηβεία, όταν ακόμα το μυαλό μας είναι "παρθένο" και "ελεύθερο" από τις "μασημένες τροφές" που θα μας δωθούν κατά την υπόλοιπη πορεία της ζωής μας. Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι η δικιά μας θρησκεία, και εν γένει, η "παιδεία" μας, τα απορρίπτει όλα αυτά. Και όταν κάποιοι άνθρωποι τα βιώνουν αυτά, έρχονται πρώτα απ' όλα σε διάσταση με την ίδια τους τη λογική. Η πρώτη μου σκέψη, ήταν ότι έχω "τρελαθεί", δεν είμαι καλά. Δεν υπήρχε κάποιος να μου πει ότι συμβαίνουν αυτά. Τώρα ξέρω και δεν θα κάνω το ίδιο λάθος με τα παιδιά μου. Βέβαια, δεν σκοπεύω να τους εμφυσήσω τα πιστεύω μου, αλλά θα σταθώ δίπλα τους με πιο ανοιχτό μυαλό. Τώρα όσον αφορά την άποψή μου για το ότι η κόρη σου ήρθε σε αυτό τον κόσμο για να σε διδάξει, αυτό ακριβώς είναι το πιστεύω μου, και αφορά όλα τα άτομα που μας περιβάλλουν. Αυτή η σχέση είναι αμφίδρομη, "δούναι και λαβείν". Ο βουδισμός θεωρεί δεδομένο ότι έχουμε επιλέξει ακόμα και τους γονείς μας και τα παιδιά μας κατά συνέπεια μας επιλέγουν, με αμοιβαία βέβαια συμφωνία. Αλλά αυτό είναι θέμα άλλου φόρουμ.
Στη Μόρα, από ό,τι έχω διαβάσει στο σχετικό φόρουμ, συνήθως κάποιος βλέπει μία σκιά αφού ξυπνήσει ή ενώ είναι ξύπνιος. Στο sleep paralyis, δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο. Εκτός από τις οντότητες που αναφέρθηκαν, αλλά αυτές δεν εμφανίζονται σε αυτόν τον κόσμο, αλλά ανήκουν κάπου αλλού. Ειρήνη, εσύ είχες δει κάτι ξύπνια; Και οι δικές μου εμπειρίες αφορούσαν την εποχή της Β' Λυκείου, διήρκεσαν ένα χρόνο και εξαφανίστηκαν απότομα. Δεν ξέρω αν οι γονείς μου είχαν κάνει εξορκισμό. Θυμάμαι που το ανέφεραν όμως. Δεν αποκλείεται πάντως (γιατί πήγαινα και κοιμόμουν μαζί τους από την τρομάρα μου). Πάντως στην δικιά μου περίπτωση, υπαίτια της έναρξής τους ήμουν εγώ με μία επίκληση πνεύματος. Και τελείωσαν όταν συμπληρώθηκε ένας χρόνος από το θάνατο (του νεκρού που έκανα επίκληση). Και μετά από πολλά χρόνια, ξανασυνέβη πρόσφατα, πριν κανά δίμηνο. "Όχι πάλι", είπα στον εαυτό μου. Εύχομαι να μην συνεχιστούν, γιατί δεν είναι καθόλου ευχάριστη η εμπειρία.
Ελευθερία, σ' ευχαριστώ που είσαι τόσο ευγενική μαζί μου. Για το θέμα αυτό της Μόρας, που ρωτάς την Ειρήνη, θα ήθελα να πω κι εγώ κάποιες εμπειρίες, που αφορούν το "δεν μπορώ να κουνηθώ". Την πρώτη φορά πριν πολλά χρόνια, μου είχε συμβεί με έξοδο από το σώμα μου (ασυνείδητη βέβαια). Βρισκόμουν λίγα μέτρα πιο πάνω και έβλεπα ένα νεκρό συγγενή μου, που με καλούσε να πάω μαζί του. Εγώ φοβήθηκα, άρχισα να φωνάζω όχι-όχι και ξαναγύρισα στο σώμα μου απότομα, οπότε δεν μπορούσα να κουνηθώ αλλά έβλεπα, όπως ανέφερα, το δωμάτιο γύρω μου. Εκείνη την περίοδο, έβλεπα συχνά οντότητες από πάνω μου, κάτι σαν "διαβόλους-τριβόλους" και βίωνα πάντα την αίσθηση ότι δεν μπορούσα να κουνηθώ. Μετά από ένα χρόνο περίπου σταμάτησαν και μου ξανασυνέβη πρόσφατα, με την αίσθηση πάλι μιας κακόβουλης οντότητας από πάνω μου. Δεν ξέρω αν αυτά λέγονται Μόρα, πάντως μου προξένησαν φόβο. Μετά από αυτές τις εμπειρίες άρχισα να διαβάζω και έμαθα για τα αστρικά ταξίδια. Λέγοντας ότι άρχισα να διαβάζω, μου "δόθηκαν" τα κατάλληλα βιβλία την κατάλληλη εποχή. Δεν πήγα σε κάποιο βιβλιοπωλείο για να τα αγοράσω. Έχει σημασία που το αναφέρω αυτό! Και τέλος, να συμφωνήσω βέβαια με το Στέφανο.
Φίλη Ελευθερία, αυτό που μου αρέσει εδώ είναι ότι ο καθένας έχει την δική του άποψη. Και σωστά κάνει. Αλοίμονο αν όλοι μας είχαμε τις ίδιες απόψεις. Δεν θα μπορούσε να υπάρξει διάλογος και "πάρε-δώσε" μεταξύ των ανθρώπων. Η διαφορετικότητα είναι που μας χαρακτηρίζει ως άτομα και ως προσωπικότητες. Αρκεί να την εκφράζουμε με ευγένεια και να σεβόμαστε τα πιστεύω των άλλων, όσο "περίεργα" κι αν ακούγονται στον ορθολογιστικό νου. Έχεις δίκιο, ότι κάποιες εμπειρίες, όπως αυτές στο συγκεκριμένο φόρουμ, οφείλονται σε αγχώδεις καταστάσεις. Όταν κάποτε είχα να πληρώσω κάτι γραμμάτια (μεγάλο άγχος), ξυπνούσα στη μέση της νύχτας με την αίσθηση ότι πνιγόμουνα. Αλλά μπορούσα να κουνηθώ και ξυπνούσα αμέσως. Το ίδιο και όταν βλέπω εφιάλτες, μετά ξυπνάω χωρίς πρόβλημα. Θέλω να πω, ότι σύμφωνα με τις εμπειρίες μου, η εξήγηση που δίνω εγώ, πάντα κατά την προσωπική μου άποψη, που μπορεί να διαφέρει από αυτή των άλλων, είναι ότι όταν δεν μπορείς να κουνηθείς αλλά έχεις πλήρη επίγνωση των πραγμάτων δίπλα σου, κάτι άλλο συμβαίνει. Μόνο στην περίπτωση όμως που μπορείς να "βλέπεις", με κλειστά μάτια.
Και όσον αφορά το αίσθημα της πτώσης, ο εγκέφαλός μας είναι "προγραμματισμένος" (δεν ξέρω την έκδοση των Windows που έχει ο εγκέφαλός μας, Κάτω Παύλα) να "τεκμηριώνει", να "λογικοποιεί" την απότομη έξοδο από το σώμα μας, με την μορφή του ονείρου, δηλ. ότι πετάμε και πέφτουμε, ή ότι πέφτουμε από σκάλες ή οτιδήποτε άλλο θα ήταν λογικό για εμάς. Ευτυχώς που υπάρχει και το esoterica που μάς δίνει τη δυνατότητα να εκθέτουμε ο καθένας τις απόψεις μας.
Και όσον αφορά το αίσθημα της πτώσης, ο εγκέφαλός μας είναι "προγραμματισμένος" (δεν ξέρω την έκδοση των Windows που έχει ο εγκέφαλός μας, Κάτω Παύλα) να "τεκμηριώνει", να "λογικοποιεί" την απότομη έξοδο από το σώμα μας, με την μορφή του ονείρου, δηλ. ότι πετάμε και πέφτουμε, ή ότι πέφτουμε από σκάλες ή οτιδήποτε άλλο θα ήταν λογικό για εμάς. Ευτυχώς που υπάρχει και το esoterica που μάς δίνει τη δυνατότητα να εκθέτουμε ο καθένας τις απόψεις μας.