Jegudiel

Πράγματι πολύ ενδιαφέρον το "όνειρο" σου. Έχω διαβάσει και άλλες παρόμοιες εμπειρίες. Πρώτα από όλα, είναι εμφανές ότι σίγουρος δεν μπορεί να είναι κανείς για αυτό το οποίο σου συνέβει. Εσύ μόνο το έζησες.

Ξεκαθάρισέ μου, αν θυμάσαι, το πως πηγες στο νοσοκομείο (στο όνειρό σου) καθότι πιστεύω αυτό είναι που θα σου δώσει την απάντηση. Εαν θυμάσαι να πηγαίνεις μαζί με την μητέρα σου, αν θυμάσαι έστω και κάτι από την διαδρομή, τότε μάλλον επρόκειτο για κάποιο όνειρο. Εαν πάλι θυμάσαι πως πήγες από την μια στιγμή στην άλλη, τότε αυξάνονται οι πιθανότητες για αστρική προβολή.

Να σου πω την άποψη μου: η άποψη μου είναι πως δεν επρόκειτο για αστρική προβολή. Όχι από μέρους σου τουλάχιστον...

Πιστεύω πως η συγχωρεμένη η γιαγιά σου, λόγο της αδυναμίας που σου είχε σε επισκέφτηκε μέσω κάποιας επιθανάτειας εμπειρίας (παρόμοια με την αστρική προβολή) και εσύ την "ένιωσες" λόγω αυτής της ιδιαίτερης σχέσης που σου είχε, αλλά και κυρίως διότι κοιμόσουν.

Ξαναλέω, σίγουρη απάντηση δεν θα σου δώσει κανείς.. Άσε που πιθανότατα, μέσα σου, την ξέρεις

Θα ήθελα να ρωτήσω κάτι. Διάβαζα ένα άλλο topic και είδα κάπου τον όρο "αποχή από στο σεξ" για να επανέλθει αυτός που την εφαρμόζει "ενεργειακά". Θυμήθηκα τώρα μόλις ότι τον καιρό που μου συνέβη η ημι-ακούσια Αστρική Προβολή στο χωριό μου, είχα αρκετές μέρες που υπέφερα από πονόδοντο και δεν ήμουν σεξουαλικά ενεργός λόγω αυτού. Αφού μου πέρασε συνέβη το περιστατικό. Ωστόσο τώρα θυμάμαι πως μετά την Αστρική Προβολή, για μερικές μέρες η σεξουαλική μου επιθυμία είχε εξαφανιστεί εντελώς, κάτι που για μένα είναι πολύ περίεργο καθότι, ωσάν μικρό παιδί και εγώ.. του δίνω και καταλαβαίνει :p

Φτάνω στην ερώτησή μου λοιπόν, και φυσικά η οποιαδήποτε απάντηση λογικά θα είναι σε θεωρητικό επίπεδο καθώς δεν νομίζω να μπορεί κάποιος να πει με βεβαιότητα "ναι" ή "όχι", αλλά μήπως μέσω της σεξουαλικής πράξης "αποδυναμώνεται" η θέλησή μας, η ενέργειά μας, όπως θέλετε πείτε το αυτό το οποίο οδηγεί στην αστρική προβολή.

Άρχισα να μπαίνω στον πειρασμό να απέχω συνειδητά για μερικές μέρες...
Ποιές οι απόψεις σας?

Μετά από πολλά χρόνια αποσπασματικής ανάγνωσης των άρθρων σας γύρω από πολλά πεδία αποφάσισα να γίνω και εγώ μέλος και να μοιραστώ μαζί σας τις απόψεις μου αλλά και τις εμπειρίες μου.

Όσον αφορά το θέμα μας, την αστρική προβολή έχω να πω κάποια πράγματα και θέλω μέσα από την καρδιά μου να μην παρεξηγηθεί κανείς.

Όλες αυτές οι εικόνες, τα σχεδιαγράμματα, οι ονομασίες... δεν μου αρέσουν καθόλου. Δεν έχουμε καλά καλά δει το δάσος και προσπαθούμε να ζωγραφίσουμε ένα δέντρο, έτσι τουλάχιστον το αντιλαμβάνομαι εγώ. Έχουμε ανάγει σε επιστήμη βιώματα και εμπειρίες, τα οποία παρουσιάζουν κοινά στοιχεία.

Δεν αντιτείθεμαι σε αυτό. Το ίδιο συμβαίνει σε πάρα πολλές άλλες επιστήμες, αν όχι σε όλες (στις αρχές τους τουλάχιστον). Παρατήρηση κοινών συμπεριφορών οδηγεί σε αυθαίρετη διατύπωση κανόνων, στην αστρολογία, στην αστρονομία, στην οικονομία, στο χρηματιστήριο, στην πληροφορική, στην φυσική. Οι κανόνες αυτοί είναι δημιούργημα δικό μας έτσι ώστε να παρηγορηθούμε από την μοναξιά της ανακάλυψης. Αυτό επαληθεύεται κάθε φορά που εμφανίζεται μια "περίεργη συμπεριφορά" και εντάσσεται ως εξαίρεση στον κανόνα.

Παρόλα αυτά, όλες αυτές οι επιστήμες βασίστηκαν σε κανόνες αυθυποβολής μέσω της κοινής αποδοχής και κατέληξαν σε κάτι πραγματικά σπουδαίο. Είμαι σίγουρος όμως ότι στις αρχές τους όλοι οι "κανόνες" είχαν περισσότερα μέρη φανταστικά από ότι πραγματικά. Αυτός είναι ο λόγος που αρνούμαι να δεχθώ όλες τις "κατηγοριοποιήσεις" διαστάσεων, αύρας, ενεργειών. Είναι ταμπελάκια που έχουν βάλει άνθρωποι επειδή απλώς και μόνο παρατήρησαν κάτι κοινό με κάποιον άλλον και τα ταμπελάκια θα κρέμμονται μέχρι να βρεθεί κάποια "εξαίρεση" στον κανόνα τους.

Αποστασιοποιούμαι λοιπόν από όλους τους "τόμους" γνώσεις, για όσο αυτοί εξετάζονται ως επιστημονικά θεωρήματα. Τους διαβάζω με πολύ ενδιαφέρον υπο το πρίσμα της εμπειρικής σύγκρισης. Περνάω λοιπόν στις δικές μου εμπειρίες.

Όταν ήμουν μικρός, ένα βράδυ, κοιμόμουν στο κρεβάτι μου. Πίσω ακριβώς από το κρεβάτι μου είχα μια βιβλιοθήκη και πάνω στην βιβλιοθήκη (στην κορυφή της) είχα πολλά επιτραπέζια παιχνίδια. Εκείνο το βράδυ συνέβη το εξής παράξενο. Από βαθύ ύπνο, άνοιξα εντελώς ξαφνικά τα μάτια μου, για να δω ένα από τα επιτραπέζια παιχνίδια να πέφτει από την βιβλιοθήκη πάνω μου. Δεν ήταν βαρύ, δεν χτύπησα, δεν ξύπνησα καν τους δικούς μου. Όλα αυτά σε ηλικία 6-7 ετών.

Δεν ασχολήθηκα με το γεγονός, αλλά το ότι έμενε χαραγμένο στην μνήμη μου με το πέρασμα των χρόνων με προβλημάτισε. Αποφάσισα να το ψάξω, και όταν λέω να το ψάξω δεν εννοώ να ψάξω το "γιατί έπεσε το επιτραπέζιο από την βιβλιοθήκη". Αυτό με αφήνε παγερά αδιάφορο καθώς υπάρχουν πάμπολλες εξηγήσεις, φυσικές και μεταφυσικές. Αυτό που με ενδιέφερε ήταν να ανακαλύψω πως άνοιξα τα μάτια μου ΑΚΡΙΒΩΣ μισό δευτερόλεπτο ΠΡΙΝ αρχίσει καν να κινείται το επιτραπέζειο. Το θυμάμαι πεντακάθαρα, κοίταξα επάνω και το είδα ακίνητο και μετά από ελάχιστες στιγμές τσούλησε και έπεσε.

Με τα πολλά, κατέληξα στον όρο "αστρική προβολή" και διάβασα εμπειρίες πολλών που ανέφεραν ότι αν "κινδύνευε" είτε το αστρικό τους σώμα είτε το φυσικό, τότε ξυπνούσαν αυτόματα και ήταν σε πλήρη εγρήγορση. Αυτό συνέβη και σε εμένα λοιπόν, το αποδέχθηκα και πλεον είμαι σίγουρος.

Φυσικά διαβάζοντας περι αστρικής προβολής θέλησα να βιώσω συνειδητά το φαινόμενο για να σιγουρευτώ. Από την ηλικία των 14 ετών μέχρι των 23 που είμαι τώρα δεν έχω σταματήσει να προσπαθώ. Δεν λέω ότι προσπαθώ κάθε μέρα. Υπάρχουν διαστήματα που απέχω για μήνες και υπάρχουν διαστήματα που προσπαθώ πολλές ώρες την μέρα.

Πάμε τώρα στο τι εννοώ "προσπαθώ". Μετά από χρόνια εξάσκηση, μπορώ σε ελάχιστα δευτερόλεπτα μέσα να καθαρίσω το μυαλό μου από κάθε σκέψη και ταυτόχρονα να χαλαρώσω το σώμα μου τελείως. Στην συντρηπτική πλειοψηφεία των συνειδητών προσπαθειών μου, το αποτέλεσμα δεν ήταν το επιθυμητό. Είτε με έπαιρνε ο ύπνος (στις αρχές), είτε ο νους μου ήταν τόσο συγκεντρωμένος στο "θέλω" μου για την αστρική προβολή που δεν μπορούσε να χαλαρώσει.

Με τα χρόνια βίωσα κάποια πράγματα. Στην αρχή μερικές δονήσεις, οι οποίες όμως δεν εμφανίστηκαν ποτέ ξανά. Αυτό είναι ένα πράγμα που με παραξενεύει. Το γιατί στα αρχικά μου στάδια εξάσκησης ένιωθα τις δονήσεις και στα μετέπειτα όχι. Όπως και να έχει, με τον καιρό άρχισα να με νιώθω να "φεύγω" αλλά ενθουσιαζόμουν τόσο πολύ που δεν τα κατάφερνα. Δεν ξέρω γιατί αλλά το να ξαναπροσπαθήσω άμεσα, μου είναι κάτι τελείως αδύνατο. Αν αποτύχω, το να κάνω καινούργια προσπάθεια εκείνη την στιγμή είναι πέρα από τις δυνάμεις μου, δεν μπορώ να το εξηγήσω αλλιώς, αλλά δεν μου βγαίνει.

Στα τελικά στάδια της εξάσκησής μου, παρουσιάστηκαν ενδιαφέροντα συμπτώματα για τα οποία δεν είχα διαβάσει πουθενά. Μέσα στην όλη μου χαλάρωση και την πλήρη γαλήνη, απροειδοποίητα και ξαφνικά ένα συναίσθημα σαν γαργαλητό με πλυμήριζε και -συγχωρήστε με για την λεπτομέρεια- συνειδητοποιούσα ότι παράλληλα βρισκόμουν σε πλήρη στήση! Παραξενεύτηκα αρκετά αλλά το αποδέχτηκα. Εκείνον το καιρό μου συνέβει και το εξής: ξύπνησα ένα βράδυ ενώ κοιμόμουν ανάσκελα. Στο δωμάτιο δεν αφήνω ποτέ ανοιχτά φώτα αλλά θυμάμαι ότι μπορούσα να δώ κανονικά αν και σκοτεινά. Έτσι όπως ξύπνησα σηκώθηκα και για κάποιον ανεξήγητο λόγο κοίταξα το δεξί μου χέρι. Στην αρχή δεν διαπίστωσα κάτι αλλά ξαφνικά είδα πως μπορούσα να δώ μέσα του, το καλοριφέρ πίσω του! Τότε με την άκρη του ματιού μου είδα το κανονικό μου χέρι να είναι ξαπλωμένο δίπλα στο κανονικό μου κεφάλι... Κατατρόμαξα και ΑΜΕΣΑ ξαναξάπλωσα. Δεν θυμάμαι αν ξύπνησα εκείνη την στιγμή, αλλά αν ξύπνησα ξανακοιμήθηκα πολύ σύντομα. Παρόλα αυτά δεν επρόκειτο για όνειρο, για αυτό είμαι βέβαιος.

Φτάνοντας στο τέλος, οφείλω να παραδεχθώ πως παρά τα χρόνια εξάσκησής μου δεν έχω καταφέρει συνειδητά αστρική προβολή του νου μου. ΠΑΡΟΛΑ ΑΥΤΑ κατάφερα μια αυτό το καλοκαίρι σχεδόν συνειδητά και αυτήν θα σας περιγράψω στην τελευταία μου παράγραφο, αφού πρώτα σας αναφέρω πως ποτέ μου δεν ακολούθησα στις εξασκήσεις μου καμία "μέθοδο" από κανένα βιβλίο. Προσπάθησα 1-2 φορές αλλά ένιωσα πως αυτό ήταν το "κλειδί" για κάποιον άλλον, εγώ έπρεπε να βρω το δικό μου, αν με καταλαβαίνετε. Κλείνω με την εμπειρία μου:

Ήταν 2 μήνες πριν, βρισκόμουν στο χωριό μου, όπου έχω αρκετές "εμπειρίες" με το μεταφυσικό. Οι περισσότερες αμφιβόλου αξιοπιστίας μιας και αναμεταδίδονταν από τους γονείς μου ενώ εγώ ήμουν σε μικρή ηλικία. Μια όμως την βίωσα εγώ σε όλο της το "μεγαλείο" και απο τότε είχα αρχίσει να αποδέχομαι και πως όλες οι υπόλοιπες που αμφισβητούσα, μπορεί να ήταν και πραγματικές. Την εμπειρία εκείνη δεν θα την αναλύσω τώρα, δεν είναι του παρόντος. Δύο μήνες πριν λοιπόν, ήμουν σε "φάση" που εξασκούμουν καθημερινά. Μπορεί να ήταν το σπίτι, μπορεί απλά έτσι να ένιωθα, αλλά ένιωθα πως πλησίαζα. Αποτύγχανα ξανά και ξανά όμως, μέχρι ένα βράδυ που βγήκα και ήπια μισό μπουκάλι τζιν σε κανα 2ωρο και γύρισα σπίτι "ωραίος". Μέσα στο μεθύσι μου, με θυμάμαι να αποκοιμιέμαι επαναλαμβάνοντας στον εαυτό μου "απόψε θα βιώσω μια εξωσωματική εμπειρία". Να σημειώσω πως και αυτή ειναι μια από τις μεθόδους που δοκίμασα 1-2 φορές αλλά εγκατέλειψα απογοητευμένος. Ξύπνησα το επόμενο πρωί και ξαφνικά μου ήρθαν όλα στο μυαλό! Θυμόμουν που επαναλάμβανα το "απόψε θα βιώσω μια εξωσωματική εμπειρία" μέχρι που αποκοιμήθηκα. Αλλά δεν αποκοιμήθηκα τελείως. Θυμόμουν ότι "με πήρε ο ύπνος" αλλά λίγο πριν ονειρευτώ ένιωσα τις δονήσεις! Θυμόμουν ότι δεν έβλεπα τίποτα αλλά σκεφτόμουν "αυτό είναι, το καταφέρνω" ξαφνικά είχα όραση και ένιωθα τον κορμό του σώματός μου να ανασηκώνεται ελαφριά. Το σώμα μου ήταν φτιαγμένο από ένα "φως" που μόνο με "πυκνό ηλεκτρικό ρεύμα" μπορώ να παρομοιάσω. Το περιβάλλον γύρω μου δεν το έβλεπα απλώς αλλά το "ένιωθα" κιόλας! Δεν ξέρω να το περιγράψω αλλιώς αλλά ένιωθα τον τοίχο που ήταν 3 μέτρα μπροστά μου, τον ένιωθα να υπάρχει εκεί, εκτός του ότι τον έβλεπα. Τονίζω πως τις περιγραφές ΔΕΝ τις έχω διαβάσει πουθενά, και αυτό μου κάνει εντύπωση! Εκείνη την στιγμή ενθουσιάστηκα πάλι και ένιωσα το αστρικό μου σώμα να πάει να επιστρέψει στο πραγματικό, όμως σκέφτηκα "χαλάρωσε και απόλαυσέ το" και τότε δεν υπήρχε επιστροφή. Ήμουν έξω από το σώμα μου! Άρχισα να παρατηρώ τα πάντα. Το δωμάτιο μου υπήρχε, εγώ υπήρχα και το πάνω μισό του αστρικού σώματός μου φαινόταν να βγαίνει μέσα από το σώμα μου. Περίεργο μου φάνηκε ότι δεν υπήρχε καθόλου ήχος, δεν μπορουσα να ακούσω ούτε τον αέρα ούτε τίποτα, καθώς επίσης περίεργο μου φάνηκε ότι εκτός από το σώμα μου, από το ίδιο "φως" αλλά με λιγότερη πυκνότητα αποτελούνταν και το περιεχόμενο των παραθύρων μου. Δεν μπορούσα να δω έξω, έβλεπα μόνο αυτό το "φως". Οι τοίχοι ήταν πραγματικοί ωστόσο. Αποφάσισα να κινηθώ και με την θέλησή μου, όπως ακριβώς συμβαίνει στα όνειρά μας όπου μπορούμε να πετάξουμε και απλώς "νιώθουμε" που θέλουμε να πάμε, αιωρήθηκα λίγο. Ένιωσα υπέροχα. Αποφάσισα να βγώ έξω και συνειδητοποίησα πως η κίνησή μου δεν ήταν συνεχόμενη. Δεν χρειαζόταν να αιωρηθώ από το Α στο Γ περνώντας από το Β. Απλά σκεφτόμουν "θέλω να πάω στο Γ", το "ένιωθα" και πήγαινα. Αποφάσισα να βγω έξω προς τα πάνω λοιπόν. Και εδώ τελειώνουν οι αναμνήσεις μου... Το τελευταίο πράγμα που θυμάμαι είναι να σκέφτομαι πως θέλω να είμαι έξω από την σκεπή, αλλά φοβάμαι μην παγιδευτώ με αυτήν μέσα μου (μην κολλήσω στο ενδιάμεσο). Τίποτα άλλο δεν θυμάμαι και δεν νομίζω να υπάρχει κανείς στον κόσμο να μου πει το γιατί.

Είμαι σίγουρος για αυτά που έζησα, οπότε μην εξετάσετε άλλα πιθανά ενδεχόμενα. Μόνο και μόνο το να μπω μετά από τόσα χρόνια να το μοιραστώ μαζί σας, μιλάει από μόνο του. Περιμένω τις γνώμες σας και συγνώμη για το μακροσκελές post

-------------------------------------

http://en.wikipedia.org/wiki/Jegudiel

Το ότι τρομάζεις τους ανθρώπους οφείλεται στο ότι το συζητάς. Το ότι το συζητάς είναι πολύ εγωιστικό, μην το κάνεις. Μην επεμβαίνεις,πάνε με τα νερά του. Κάνε σαν να μην το είδες. Αφενός γιατί κάθετι διαφορετικό είναι ΚΑΘΑΡΑ εγωιστικό (ακόμα και με το πρόσχημα "να βοηθήσεις τους συνανθρώπους σου" θα το κάνεις για να νιώσεις ΕΣΥ καλά) και αφετέρου γιατί μερικά πράγματα έχουν την τάση να αλλάζουν προς το χειρότερο αν πας να επωφεληθείς από αυτά ή να τα αλλάξεις.

quote:

---

Επίσης πες μου γιατί λες ότι:

quote:

---

Δεν με καλύπτει. Μην ζηλεύεις λοιπόν.

---

Εφόσον θεωρείς ότι έχεις αποδείξεις, γιατί δεν σε καλύπτουν? Θα με βοηθούσες ίσως στο να καταλάβω ή να προσπαθήσω τουλάχιστον...

---

quote:

---

Υπάρχουν "κάποιοι" όμως που πραγματικά θα έδιναν γη και ύδωρ για να μπορούσαν να αποδείξουν (στον εαυτό τους περισσότερο) ότι υπάρχει και κάτι άλλο πέρα από εδώ, στο "μετά", κάτι που συνεχίζει. Πώς να σου το πω; υπάρχουν άνθρωποι που έχουν ανάγκη να πιστέψουν ότι δεν γινόμαστε μόνο λίπασμα και ότι υπάρχει αυτό που λέμε ψυχή αλλά η λογική τους, τους εμποδίζει. Εσύ από την άλλη είσαι σίγουρη για τους δικούς σου λόγους. Ζηλεύω (καλοπροαίρετα πάντα) αυτή σου τη σιγουριά. Εγώ είμαι μάλλον άνθρωπος της λογικής και των αποδείξεων (δυστυχώς ή ευτυχώς) και σε αυτά τα πράγματα αποδείξεις δεν υπάρχουν (τουλάχιστον προς το παρόν).

---

-------------------------------------
http://en.wikipedia.org/wiki/Jegudiel

Ήμουν στο λύκειο όταν είδα το όνειρο (και δεν είχα δίπλωμα οδήγησης). Όσο δεν είχα δίπλωμα οδήγησης δεν οδηγούσα ποτέ και συνεπώς δεν έβλεπα ούτε στον ύπνο μου ότι οδηγούσα γιατί δεν ήξερα πως... Εκείνο το βράδι όμως με είδα στον ύπνο μου να οδηγάω ένα άσπρο αμάξι, παλιό μοντέλο (για τα τωρινά δεδομένα). Θυμάμαι πως "ένιωθα" μεγάλος, ένιωθα πάνω από 30, αλλά όχι πολύ. Πάρκαρα το αμάξι μου στα δεξιά ενός δρόμου, και πέρασα απέναντι. Ήταν βράδυ και κατέβηκα κάποια σκαλοπάτια για να μπω σε έναν ημιυπόγειο χώρο του οποίου η πόρτα θυμάμαι πως ήταν από άσπρο αλουμίνιο, σαν να επρόκειτο για κάποια βιοτεχνεία ή κάτι τέτοιο.

Μπήκα μέσα και ήμουν σε έναν χώρο που με περίμεναν 2 άτομα, τα οποία θυμάμαι πως τα ένιωθα για "φίλους" όχι για αγνώστους. Ο χώρος είχε ελάχιστα έπιπλα. Ένα τραπέζι και 2 καρέκλες. Δεν θυμάμαι να ένιωθα καθόλου φόβο, μόνο ανησυχία. Τότε άρχισα να μιλάω και να απολογούμαι για κάτι που δεν κατάφερα να κάνω. Ζητούσα συγνώμη και παραδεχόμουν το λάθος μου, όμως οι 2 άντρες που ήταν στον χώρο μαζί μου είχαν ένα βλέμα που έλεγε "καταλαβαίνουμε... αλλά δεν είναι στο χέρι μας...". Τότε ο ένας άντρας έβγαλε ένα πιστόλι και μου είπε "ξέρεις ότι δεν μπορώ να το αποτρέψω αυτό".

Τότε εγώ έκανα κάτι για το οποίο ντρεπόμουν για πολλές μέρες όταν ξύπνησα (και όταν λέω ντρεπόμουν εννοώ πως ένιωθα ντροπή, όχι απλά σκεφτόμουν "ντροπή"). Του είπα "το ξέρω. θέλω αν μπορείς να με πυροβολήσεις στο κεφάλι για να μην πονέσω" και γονάτισα δίπλα του. Αυτός έβαλε το πιστόλι στον αριστερό μου κρόταφο και με πυροβόλησε. Θυμάμαι να νιώθω μια "πίεση" στο σημείο εισόδου της σφαίρας, αλλά όχι πόνο. Επίσης, δεν ένιωσα το σώμα μου να πέφτει στο πάτωμα, δεν ένιωσα τίποτα. Όλα είχαν σκοτεινιάσει όμως.

Και τώρα μπαίνουμε στο "μετά θάνατον" κομμάτι, στο οποίο έχω 1 λεπτό αναμνήσεων, καθοριστικών για μένα που τις ένιωσα. Θα προσπαθήσω να σας μεταφέρω τα συναισθήματά μου όσο καλύτερα μπορώ. Εκεί μέσα στο σκοτάδι, περίμενα μερικά δευτερόλεπτα. Περίμενα τον θάνατο. Στο εν τω μεταξύ, ένιωθα να "αναπνέω". Τότε έκανα την πρώτη μου σκέψη "αποκλείεται να αναπνέω, πυροβολήθηκα στο κεφάλι" σκέφτηκα. Αμέσως μετά "ναι όμως αποκλείεται και να σκέφτομαι, τι συμβαίνει? αυτό είναι ο θάνατος?". Τότε ένιωσα ένα συναίσθημα που δεν νομίζω να ζήσω όσο ζώ, το συναίσθημα του απόλυτου "ξαλαφρώματος". Ένιωσα να αφήνω όλα μου τα προβλήματα πίσω. Απλά δεν με άγγιζαν πια. Ούτε αυτοί που αγαπούσα με άγγιζαν. Ένιωσα πως "δεν έχω να κάνω εγώ με αυτά πλεον" και το συναίσθημα της γαλήνης ήταν πραγματικά απερίγραπτο. Ενώ το ένιωθα αυτό σκέφτηκα "τώρα θα μάθω επιτέλους τι γίνεται μετά τον θάνατο". Και εκεί σταμάτησαν οι αναμνήσεις μου.

Το όνειρο το θυμάμαι και ανατριχιάζω. Επίσης θυμάμαι το πόσο μεγάλη ντροπή ένιωθα σαν ύπαρξη όταν ξύπνησα, που είχα αποδεχθεί έτσι την ήττα μου και δεν πάλεψα για να μείνω ζωντανός. Θυμάμαι που ξύπνησα και είπα στον εαυτό μου "δεν θα το ξανακάνω αυτό".

Αναμένω σχόλια

Κοντεύει να συμπληρωθεί ένας χρόνος από τότε που κατάφερα να κάνω αστρική προβολή (διαβάστε σχετικά την δημοσίευσή μου στην σελίδα 7 του παρόντος θέματος) και δυστυχώς ακόμα δεν τα έχω ξανακαταφέρει παρά τις προσπάθειές μου.

Μάλιστα, μετά λύπης μου διαπιστώνω πως πλέον με παίρνει ο ύπνος κάθε φορά που προσπαθώ... Προσωπικά το εκλαμβάνω ως απομάκρυνση από τον στόχο μου. Ίσως φταίει και το ότι προσπαθώ πάντα το βράδυ πριν κοιμηθώ, δεν ξέρω...

Λέτε αν δοκιμάσω να πιώ κανα μπουκάλι (όπως είχα κάνει όταν τα κατάφερα πέρυσι) να έχει επιτυχία? Για κάποιον λόγο δεν το νιώθω σωστό...

Στην περίπτωσή σου, έχω να σε συμβουλέψω να μην κάνεις τίποτα. Μην επεμβαίνεις. Βλέπω στον ύπνο μου μια φίλη μου που έχω να της μιλήσω μήνες να με παίρνει τηλέφωνο. Ξυπνάω και το σκέφτομαι. Παλεύω με την θέληση να την πάρω εγώ, όμως δεν επεμβαίνω. Το αφήνω να συμβεί και μέσα σε 1 λεπτό με έχει πάει τηλέφωνο.

Το παραπάνω είναι γεγονός. Είναι ένα παράδειγμα του "πάνε με τα νερά του". Κάνε σαν να μην το είδες. Αφενός γιατί κάθετι διαφορετικό είναι ΚΑΘΑΡΑ εγωιστικό (ακόμα και με το πρόσχημα "να βοηθήσεις τους συνανθρώπους σου" θα το κάνεις για να νιώσεις ΕΣΥ καλά) και αφετέρου γιατί μερικά πράγματα έχουν την τάση να αλλάζουν προς το χειρότερο αν πας να επωφεληθείς από αυτά ή να τα αλλάξεις

Δεν ξέρω το κατά πόσο γίνεται κάτι τέτοιο μέσω καρτών, φλιτζανιών και άλλων "εργαλείων" όμως ξέρω ότι μέσω των ονείρων μας ΣΙΓΟΥΡΑ γίνεται. Προσωπικά έχω δει στον ύπνο μου πράγματα που την επόμενη μέρα συνέβησαν ΑΠΕΙΡΕΣ φορές. Μιλάω για σεισμούς, για εγκυημοσύνες κάποιας μακρινής συγγενής μου, για τρακαρίσματα γνωστών, για αποτελέσματα αγώνων, για κάποια πρώην που μου μίλησε μετά από πολλούς μήνες, για κάποιον φίλο από το στρατό που συνάντησα τυχαία στο δρόμο και άλλα πολλά. Δεν το θεωρώ κάτι το ιδιαίτερο, πιστεύω ότι συμβαίνει σε όλους. Απλά εγώ ονειρεύομαι κάθε βράδυ και μετά, το πρωί, θυμάμαι όλα μου τα όνειρα. Ίσως αυτή να είναι η διαφορά μου με κάποιον που δεν έχει ανάλογα περιστατικά, ότι αυτός δηλαδή δεν τα θυμάται.

Τώρα όσο για το ΠΩΣ γίνεται κάτι τέτοιο, έχω μια καλή ιδέα επι αυτού: Όσο κοιμόμαστε ο εγκέφαλος μας επεξεργάζεται πλήθος πληροφοριών που δεν κρίθηκαν "σημαντικές" κατά την διάρκεια της ημέρας και πέρασαν στο υποσυνείδητο (επιστημονικό γεγονός αυτό που αναφέρω). Δεν είναι πολύ δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι συχνά-πυκνά η επεξεργασία αυτή κάποιων δεδομένων θα οδηγήσει σε συγκεκριμένα αποτελέσματα. Όπως δηλαδή ξέρουμε ότι, εκ των πραγμάτων, εαν ένα ποτήρι πέσει από το τραπέζι τότε αυτό θα σπάσει, έτσι μπορεί και ο εγκέφαλός μας να υπολογίσει διάφορες τέτοιες "συνέπειες συνθηκών".

Όσον αφορά τα "μεγαλύτερα" γεγονότα που προέβλεψα (σεισμός στην Τουρκία, το είπα ένα πρωί σε έναν συμμαθητή μου καθώς πηγαίναμε στο σχολείο- πριν καμιά 5-6 χρόνια- και το μεσημέρι με πήρε τηλέφωνο και μου είπε "βάλε ειδήσεις"), για αυτά δεν νομίζω να στέκει η λογική εξήγηση που παράθεσα πιο πάνω. Βασικά ο μόνος τρόπος να συνδέεται με την λογική αυτή εξήγηση, είναι να ισχύει και το λεγόμενο "φαινόμενο της πεταλούδας" και ο εγκέφαλός μου να είδε πχ μια κάμπια έτοιμη να γίνει πεταλούδα και να συνειδητοποίησε ότι μόλις πετάξει η πεταλούδα θα γίνει σεισμός (εντελώς μεταφορικό παράδειγμα ανέφερα, για να εξηγήσω το σκεπτικό μου).

Είμαι άνθρωπος καλλιτεχνικής φύσης, όμως δεν έχω κανέναν τρόπο να το εκφράσω. Μάλλον, δεν έχω βρει κανέναν τρόπο που να με εκφράζει απόλυτα. Παίζω κιθάρα πχ, αλλά δεν με καλύπτει. Για ζωγραφική ούτε λόγος (έχω δυσχρωματοψία). Μέσα στην απελπισία μου απευθύνθηκα στην δημιουργική φύση της ανάπτυξης λογισμικού (προγραμματισμός - για υπολογιστές) όπου έχω περισσότερες ελευθερίες έκφρασης αλλά... μικρότερο κοινό :p Οπότε μου έχουν απομείνει οι ευχές :)

-------------------------------------
http://en.wikipedia.org/wiki/Jegudiel

Ήμουν στο λύκειο όταν είδα το όνειρο (και δεν είχα δίπλωμα οδήγησης). Όσο δεν είχα δίπλωμα οδήγησης δεν οδηγούσα ποτέ και συνεπώς δεν έβλεπα ούτε στον ύπνο μου ότι οδηγούσα γιατί δεν ήξερα πως... Εκείνο το βράδι όμως με είδα στον ύπνο μου να οδηγάω ένα άσπρο αμάξι, παλιό μοντέλο (για τα τωρινά δεδομένα). Θυμάμαι πως "ένιωθα" μεγάλος, ένιωθα πάνω από 30, αλλά όχι πολύ. Πάρκαρα το αμάξι μου στα δεξιά ενός δρόμου, και πέρασα απέναντι. Ήταν βράδυ και κατέβηκα κάποια σκαλοπάτια για να μπω σε έναν ημιυπόγειο χώρο του οποίου η πόρτα θυμάμαι πως ήταν από άσπρο αλουμίνιο, σαν να επρόκειτο για κάποια βιοτεχνεία ή κάτι τέτοιο.

Μπήκα μέσα και ήμουν σε έναν χώρο που με περίμεναν 2 άτομα, τα οποία θυμάμαι πως τα ένιωθα για "φίλους" όχι για αγνώστους. Ο χώρος είχε ελάχιστα έπιπλα. Ένα τραπέζι και 2 καρέκλες. Δεν θυμάμαι να ένιωθα καθόλου φόβο, μόνο ανησυχία. Τότε άρχισα να μιλάω και να απολογούμαι για κάτι που δεν κατάφερα να κάνω. Ζητούσα συγνώμη και παραδεχόμουν το λάθος μου, όμως οι 2 άντρες που ήταν στον χώρο μαζί μου είχαν ένα βλέμα που έλεγε "καταλαβαίνουμε... αλλά δεν είναι στο χέρι μας...". Τότε ο ένας άντρας έβγαλε ένα πιστόλι και μου είπε "ξέρεις ότι δεν μπορώ να το αποτρέψω αυτό".

Τότε εγώ έκανα κάτι για το οποίο ντρεπόμουν για πολλές μέρες όταν ξύπνησα (και όταν λέω ντρεπόμουν εννοώ πως ένιωθα ντροπή, όχι απλά σκεφτόμουν "ντροπή"). Του είπα "το ξέρω. θέλω αν μπορείς να με πυροβολήσεις στο κεφάλι για να μην πονέσω" και γονάτισα δίπλα του. Αυτός έβαλε το πιστόλι στον αριστερό μου κρόταφο και με πυροβόλησε. Θυμάμαι να νιώθω μια "πίεση" στο σημείο εισόδου της σφαίρας, αλλά όχι πόνο. Επίσης, δεν ένιωσα το σώμα μου να πέφτει στο πάτωμα, δεν ένιωσα τίποτα. Όλα είχαν σκοτεινιάσει όμως.

Και τώρα μπαίνουμε στο "μετά θάνατον" κομμάτι, στο οποίο έχω 1 λεπτό αναμνήσεων, καθοριστικών για μένα που τις ένιωσα. Θα προσπαθήσω να σας μεταφέρω τα συναισθήματά μου όσο καλύτερα μπορώ. Εκεί μέσα στο σκοτάδι, περίμενα μερικά δευτερόλεπτα. Περίμενα τον θάνατο. Στο εν τω μεταξύ, ένιωθα να "αναπνέω". Τότε έκανα την πρώτη μου σκέψη "αποκλείεται να αναπνέω, πυροβολήθηκα στο κεφάλι" σκέφτηκα. Αμέσως μετά "ναι όμως αποκλείεται και να σκέφτομαι, τι συμβαίνει? αυτό είναι ο θάνατος?". Τότε ένιωσα ένα συναίσθημα που δεν νομίζω να ζήσω όσο ζώ, το συναίσθημα του απόλυτου "ξαλαφρώματος". Ένιωσα να αφήνω όλα μου τα προβλήματα πίσω. Απλά δεν με άγγιζαν πια. Ούτε αυτοί που αγαπούσα με άγγιζαν. Ένιωσα πως "δεν έχω να κάνω εγώ με αυτά πλεον" και το συναίσθημα της γαλήνης ήταν πραγματικά απερίγραπτο. Ενώ το ένιωθα αυτό σκέφτηκα "τώρα θα μάθω επιτέλους τι γίνεται μετά τον θάνατο". Και εκεί σταμάτησαν οι αναμνήσεις μου.

Το όνειρο το θυμάμαι και ανατριχιάζω. Επίσης θυμάμαι το πόσο μεγάλη ντροπή ένιωθα σαν ύπαρξη όταν ξύπνησα, που είχα αποδεχθεί έτσι την ήττα μου και δεν πάλεψα για να μείνω ζωντανός. Θυμάμαι που ξύπνησα και είπα στον εαυτό μου "δεν θα το ξανακάνω αυτό".

Αναμένω σχόλια

Πράγματι πολύ ενδιαφέρον το "όνειρο" σου. Έχω διαβάσει και άλλες παρόμοιες εμπειρίες. Πρώτα από όλα, είναι εμφανές ότι σίγουρος δεν μπορεί να είναι κανείς για αυτό το οποίο σου συνέβει. Εσύ μόνο το έζησες.

Ξεκαθάρισέ μου, αν θυμάσαι, το πως πηγες στο νοσοκομείο (στο όνειρό σου) καθότι πιστεύω αυτό είναι που θα σου δώσει την απάντηση. Εαν θυμάσαι να πηγαίνεις μαζί με την μητέρα σου, αν θυμάσαι έστω και κάτι από την διαδρομή, τότε μάλλον επρόκειτο για κάποιο όνειρο. Εαν πάλι θυμάσαι πως πήγες από την μια στιγμή στην άλλη, τότε αυξάνονται οι πιθανότητες για αστρική προβολή.

Να σου πω την άποψη μου: η άποψη μου είναι πως δεν επρόκειτο για αστρική προβολή. Όχι από μέρους σου τουλάχιστον...

Πιστεύω πως η συγχωρεμένη η γιαγιά σου, λόγο της αδυναμίας που σου είχε σε επισκέφτηκε μέσω κάποιας επιθανάτειας εμπειρίας (παρόμοια με την αστρική προβολή) και εσύ την "ένιωσες" λόγω αυτής της ιδιαίτερης σχέσης που σου είχε, αλλά και κυρίως διότι κοιμόσουν.

Ξαναλέω, σίγουρη απάντηση δεν θα σου δώσει κανείς.. Άσε που πιθανότατα, μέσα σου, την ξέρεις

Θα ήθελα να ρωτήσω κάτι. Διάβαζα ένα άλλο topic και είδα κάπου τον όρο "αποχή από στο σεξ" για να επανέλθει αυτός που την εφαρμόζει "ενεργειακά". Θυμήθηκα τώρα μόλις ότι τον καιρό που μου συνέβη η ημι-ακούσια Αστρική Προβολή στο χωριό μου, είχα αρκετές μέρες που υπέφερα από πονόδοντο και δεν ήμουν σεξουαλικά ενεργός λόγω αυτού. Αφού μου πέρασε συνέβη το περιστατικό. Ωστόσο τώρα θυμάμαι πως μετά την Αστρική Προβολή, για μερικές μέρες η σεξουαλική μου επιθυμία είχε εξαφανιστεί εντελώς, κάτι που για μένα είναι πολύ περίεργο καθότι, ωσάν μικρό παιδί και εγώ.. του δίνω και καταλαβαίνει :p

Φτάνω στην ερώτησή μου λοιπόν, και φυσικά η οποιαδήποτε απάντηση λογικά θα είναι σε θεωρητικό επίπεδο καθώς δεν νομίζω να μπορεί κάποιος να πει με βεβαιότητα "ναι" ή "όχι", αλλά μήπως μέσω της σεξουαλικής πράξης "αποδυναμώνεται" η θέλησή μας, η ενέργειά μας, όπως θέλετε πείτε το αυτό το οποίο οδηγεί στην αστρική προβολή.

Άρχισα να μπαίνω στον πειρασμό να απέχω συνειδητά για μερικές μέρες...
Ποιές οι απόψεις σας?

Μετά από πολλά χρόνια αποσπασματικής ανάγνωσης των άρθρων σας γύρω από πολλά πεδία αποφάσισα να γίνω και εγώ μέλος και να μοιραστώ μαζί σας τις απόψεις μου αλλά και τις εμπειρίες μου.

Όσον αφορά το θέμα μας, την αστρική προβολή έχω να πω κάποια πράγματα και θέλω μέσα από την καρδιά μου να μην παρεξηγηθεί κανείς.

Όλες αυτές οι εικόνες, τα σχεδιαγράμματα, οι ονομασίες... δεν μου αρέσουν καθόλου. Δεν έχουμε καλά καλά δει το δάσος και προσπαθούμε να ζωγραφίσουμε ένα δέντρο, έτσι τουλάχιστον το αντιλαμβάνομαι εγώ. Έχουμε ανάγει σε επιστήμη βιώματα και εμπειρίες, τα οποία παρουσιάζουν κοινά στοιχεία.

Δεν αντιτείθεμαι σε αυτό. Το ίδιο συμβαίνει σε πάρα πολλές άλλες επιστήμες, αν όχι σε όλες (στις αρχές τους τουλάχιστον). Παρατήρηση κοινών συμπεριφορών οδηγεί σε αυθαίρετη διατύπωση κανόνων, στην αστρολογία, στην αστρονομία, στην οικονομία, στο χρηματιστήριο, στην πληροφορική, στην φυσική. Οι κανόνες αυτοί είναι δημιούργημα δικό μας έτσι ώστε να παρηγορηθούμε από την μοναξιά της ανακάλυψης. Αυτό επαληθεύεται κάθε φορά που εμφανίζεται μια "περίεργη συμπεριφορά" και εντάσσεται ως εξαίρεση στον κανόνα.

Παρόλα αυτά, όλες αυτές οι επιστήμες βασίστηκαν σε κανόνες αυθυποβολής μέσω της κοινής αποδοχής και κατέληξαν σε κάτι πραγματικά σπουδαίο. Είμαι σίγουρος όμως ότι στις αρχές τους όλοι οι "κανόνες" είχαν περισσότερα μέρη φανταστικά από ότι πραγματικά. Αυτός είναι ο λόγος που αρνούμαι να δεχθώ όλες τις "κατηγοριοποιήσεις" διαστάσεων, αύρας, ενεργειών. Είναι ταμπελάκια που έχουν βάλει άνθρωποι επειδή απλώς και μόνο παρατήρησαν κάτι κοινό με κάποιον άλλον και τα ταμπελάκια θα κρέμμονται μέχρι να βρεθεί κάποια "εξαίρεση" στον κανόνα τους.

Αποστασιοποιούμαι λοιπόν από όλους τους "τόμους" γνώσεις, για όσο αυτοί εξετάζονται ως επιστημονικά θεωρήματα. Τους διαβάζω με πολύ ενδιαφέρον υπο το πρίσμα της εμπειρικής σύγκρισης. Περνάω λοιπόν στις δικές μου εμπειρίες.

Όταν ήμουν μικρός, ένα βράδυ, κοιμόμουν στο κρεβάτι μου. Πίσω ακριβώς από το κρεβάτι μου είχα μια βιβλιοθήκη και πάνω στην βιβλιοθήκη (στην κορυφή της) είχα πολλά επιτραπέζια παιχνίδια. Εκείνο το βράδυ συνέβη το εξής παράξενο. Από βαθύ ύπνο, άνοιξα εντελώς ξαφνικά τα μάτια μου, για να δω ένα από τα επιτραπέζια παιχνίδια να πέφτει από την βιβλιοθήκη πάνω μου. Δεν ήταν βαρύ, δεν χτύπησα, δεν ξύπνησα καν τους δικούς μου. Όλα αυτά σε ηλικία 6-7 ετών.

Δεν ασχολήθηκα με το γεγονός, αλλά το ότι έμενε χαραγμένο στην μνήμη μου με το πέρασμα των χρόνων με προβλημάτισε. Αποφάσισα να το ψάξω, και όταν λέω να το ψάξω δεν εννοώ να ψάξω το "γιατί έπεσε το επιτραπέζιο από την βιβλιοθήκη". Αυτό με αφήνε παγερά αδιάφορο καθώς υπάρχουν πάμπολλες εξηγήσεις, φυσικές και μεταφυσικές. Αυτό που με ενδιέφερε ήταν να ανακαλύψω πως άνοιξα τα μάτια μου ΑΚΡΙΒΩΣ μισό δευτερόλεπτο ΠΡΙΝ αρχίσει καν να κινείται το επιτραπέζειο. Το θυμάμαι πεντακάθαρα, κοίταξα επάνω και το είδα ακίνητο και μετά από ελάχιστες στιγμές τσούλησε και έπεσε.

Με τα πολλά, κατέληξα στον όρο "αστρική προβολή" και διάβασα εμπειρίες πολλών που ανέφεραν ότι αν "κινδύνευε" είτε το αστρικό τους σώμα είτε το φυσικό, τότε ξυπνούσαν αυτόματα και ήταν σε πλήρη εγρήγορση. Αυτό συνέβη και σε εμένα λοιπόν, το αποδέχθηκα και πλεον είμαι σίγουρος.

Φυσικά διαβάζοντας περι αστρικής προβολής θέλησα να βιώσω συνειδητά το φαινόμενο για να σιγουρευτώ. Από την ηλικία των 14 ετών μέχρι των 23 που είμαι τώρα δεν έχω σταματήσει να προσπαθώ. Δεν λέω ότι προσπαθώ κάθε μέρα. Υπάρχουν διαστήματα που απέχω για μήνες και υπάρχουν διαστήματα που προσπαθώ πολλές ώρες την μέρα.

Πάμε τώρα στο τι εννοώ "προσπαθώ". Μετά από χρόνια εξάσκηση, μπορώ σε ελάχιστα δευτερόλεπτα μέσα να καθαρίσω το μυαλό μου από κάθε σκέψη και ταυτόχρονα να χαλαρώσω το σώμα μου τελείως. Στην συντρηπτική πλειοψηφεία των συνειδητών προσπαθειών μου, το αποτέλεσμα δεν ήταν το επιθυμητό. Είτε με έπαιρνε ο ύπνος (στις αρχές), είτε ο νους μου ήταν τόσο συγκεντρωμένος στο "θέλω" μου για την αστρική προβολή που δεν μπορούσε να χαλαρώσει.

Με τα χρόνια βίωσα κάποια πράγματα. Στην αρχή μερικές δονήσεις, οι οποίες όμως δεν εμφανίστηκαν ποτέ ξανά. Αυτό είναι ένα πράγμα που με παραξενεύει. Το γιατί στα αρχικά μου στάδια εξάσκησης ένιωθα τις δονήσεις και στα μετέπειτα όχι. Όπως και να έχει, με τον καιρό άρχισα να με νιώθω να "φεύγω" αλλά ενθουσιαζόμουν τόσο πολύ που δεν τα κατάφερνα. Δεν ξέρω γιατί αλλά το να ξαναπροσπαθήσω άμεσα, μου είναι κάτι τελείως αδύνατο. Αν αποτύχω, το να κάνω καινούργια προσπάθεια εκείνη την στιγμή είναι πέρα από τις δυνάμεις μου, δεν μπορώ να το εξηγήσω αλλιώς, αλλά δεν μου βγαίνει.

Στα τελικά στάδια της εξάσκησής μου, παρουσιάστηκαν ενδιαφέροντα συμπτώματα για τα οποία δεν είχα διαβάσει πουθενά. Μέσα στην όλη μου χαλάρωση και την πλήρη γαλήνη, απροειδοποίητα και ξαφνικά ένα συναίσθημα σαν γαργαλητό με πλυμήριζε και -συγχωρήστε με για την λεπτομέρεια- συνειδητοποιούσα ότι παράλληλα βρισκόμουν σε πλήρη στήση! Παραξενεύτηκα αρκετά αλλά το αποδέχτηκα. Εκείνον το καιρό μου συνέβει και το εξής: ξύπνησα ένα βράδυ ενώ κοιμόμουν ανάσκελα. Στο δωμάτιο δεν αφήνω ποτέ ανοιχτά φώτα αλλά θυμάμαι ότι μπορούσα να δώ κανονικά αν και σκοτεινά. Έτσι όπως ξύπνησα σηκώθηκα και για κάποιον ανεξήγητο λόγο κοίταξα το δεξί μου χέρι. Στην αρχή δεν διαπίστωσα κάτι αλλά ξαφνικά είδα πως μπορούσα να δώ μέσα του, το καλοριφέρ πίσω του! Τότε με την άκρη του ματιού μου είδα το κανονικό μου χέρι να είναι ξαπλωμένο δίπλα στο κανονικό μου κεφάλι... Κατατρόμαξα και ΑΜΕΣΑ ξαναξάπλωσα. Δεν θυμάμαι αν ξύπνησα εκείνη την στιγμή, αλλά αν ξύπνησα ξανακοιμήθηκα πολύ σύντομα. Παρόλα αυτά δεν επρόκειτο για όνειρο, για αυτό είμαι βέβαιος.

Φτάνοντας στο τέλος, οφείλω να παραδεχθώ πως παρά τα χρόνια εξάσκησής μου δεν έχω καταφέρει συνειδητά αστρική προβολή του νου μου. ΠΑΡΟΛΑ ΑΥΤΑ κατάφερα μια αυτό το καλοκαίρι σχεδόν συνειδητά και αυτήν θα σας περιγράψω στην τελευταία μου παράγραφο, αφού πρώτα σας αναφέρω πως ποτέ μου δεν ακολούθησα στις εξασκήσεις μου καμία "μέθοδο" από κανένα βιβλίο. Προσπάθησα 1-2 φορές αλλά ένιωσα πως αυτό ήταν το "κλειδί" για κάποιον άλλον, εγώ έπρεπε να βρω το δικό μου, αν με καταλαβαίνετε. Κλείνω με την εμπειρία μου:

Ήταν 2 μήνες πριν, βρισκόμουν στο χωριό μου, όπου έχω αρκετές "εμπειρίες" με το μεταφυσικό. Οι περισσότερες αμφιβόλου αξιοπιστίας μιας και αναμεταδίδονταν από τους γονείς μου ενώ εγώ ήμουν σε μικρή ηλικία. Μια όμως την βίωσα εγώ σε όλο της το "μεγαλείο" και απο τότε είχα αρχίσει να αποδέχομαι και πως όλες οι υπόλοιπες που αμφισβητούσα, μπορεί να ήταν και πραγματικές. Την εμπειρία εκείνη δεν θα την αναλύσω τώρα, δεν είναι του παρόντος. Δύο μήνες πριν λοιπόν, ήμουν σε "φάση" που εξασκούμουν καθημερινά. Μπορεί να ήταν το σπίτι, μπορεί απλά έτσι να ένιωθα, αλλά ένιωθα πως πλησίαζα. Αποτύγχανα ξανά και ξανά όμως, μέχρι ένα βράδυ που βγήκα και ήπια μισό μπουκάλι τζιν σε κανα 2ωρο και γύρισα σπίτι "ωραίος". Μέσα στο μεθύσι μου, με θυμάμαι να αποκοιμιέμαι επαναλαμβάνοντας στον εαυτό μου "απόψε θα βιώσω μια εξωσωματική εμπειρία". Να σημειώσω πως και αυτή ειναι μια από τις μεθόδους που δοκίμασα 1-2 φορές αλλά εγκατέλειψα απογοητευμένος. Ξύπνησα το επόμενο πρωί και ξαφνικά μου ήρθαν όλα στο μυαλό! Θυμόμουν που επαναλάμβανα το "απόψε θα βιώσω μια εξωσωματική εμπειρία" μέχρι που αποκοιμήθηκα. Αλλά δεν αποκοιμήθηκα τελείως. Θυμόμουν ότι "με πήρε ο ύπνος" αλλά λίγο πριν ονειρευτώ ένιωσα τις δονήσεις! Θυμόμουν ότι δεν έβλεπα τίποτα αλλά σκεφτόμουν "αυτό είναι, το καταφέρνω" ξαφνικά είχα όραση και ένιωθα τον κορμό του σώματός μου να ανασηκώνεται ελαφριά. Το σώμα μου ήταν φτιαγμένο από ένα "φως" που μόνο με "πυκνό ηλεκτρικό ρεύμα" μπορώ να παρομοιάσω. Το περιβάλλον γύρω μου δεν το έβλεπα απλώς αλλά το "ένιωθα" κιόλας! Δεν ξέρω να το περιγράψω αλλιώς αλλά ένιωθα τον τοίχο που ήταν 3 μέτρα μπροστά μου, τον ένιωθα να υπάρχει εκεί, εκτός του ότι τον έβλεπα. Τονίζω πως τις περιγραφές ΔΕΝ τις έχω διαβάσει πουθενά, και αυτό μου κάνει εντύπωση! Εκείνη την στιγμή ενθουσιάστηκα πάλι και ένιωσα το αστρικό μου σώμα να πάει να επιστρέψει στο πραγματικό, όμως σκέφτηκα "χαλάρωσε και απόλαυσέ το" και τότε δεν υπήρχε επιστροφή. Ήμουν έξω από το σώμα μου! Άρχισα να παρατηρώ τα πάντα. Το δωμάτιο μου υπήρχε, εγώ υπήρχα και το πάνω μισό του αστρικού σώματός μου φαινόταν να βγαίνει μέσα από το σώμα μου. Περίεργο μου φάνηκε ότι δεν υπήρχε καθόλου ήχος, δεν μπορουσα να ακούσω ούτε τον αέρα ούτε τίποτα, καθώς επίσης περίεργο μου φάνηκε ότι εκτός από το σώμα μου, από το ίδιο "φως" αλλά με λιγότερη πυκνότητα αποτελούνταν και το περιεχόμενο των παραθύρων μου. Δεν μπορούσα να δω έξω, έβλεπα μόνο αυτό το "φως". Οι τοίχοι ήταν πραγματικοί ωστόσο. Αποφάσισα να κινηθώ και με την θέλησή μου, όπως ακριβώς συμβαίνει στα όνειρά μας όπου μπορούμε να πετάξουμε και απλώς "νιώθουμε" που θέλουμε να πάμε, αιωρήθηκα λίγο. Ένιωσα υπέροχα. Αποφάσισα να βγώ έξω και συνειδητοποίησα πως η κίνησή μου δεν ήταν συνεχόμενη. Δεν χρειαζόταν να αιωρηθώ από το Α στο Γ περνώντας από το Β. Απλά σκεφτόμουν "θέλω να πάω στο Γ", το "ένιωθα" και πήγαινα. Αποφάσισα να βγω έξω προς τα πάνω λοιπόν. Και εδώ τελειώνουν οι αναμνήσεις μου... Το τελευταίο πράγμα που θυμάμαι είναι να σκέφτομαι πως θέλω να είμαι έξω από την σκεπή, αλλά φοβάμαι μην παγιδευτώ με αυτήν μέσα μου (μην κολλήσω στο ενδιάμεσο). Τίποτα άλλο δεν θυμάμαι και δεν νομίζω να υπάρχει κανείς στον κόσμο να μου πει το γιατί.

Είμαι σίγουρος για αυτά που έζησα, οπότε μην εξετάσετε άλλα πιθανά ενδεχόμενα. Μόνο και μόνο το να μπω μετά από τόσα χρόνια να το μοιραστώ μαζί σας, μιλάει από μόνο του. Περιμένω τις γνώμες σας και συγνώμη για το μακροσκελές post

-------------------------------------

http://en.wikipedia.org/wiki/Jegudiel

Θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας την πιο ανεξήγητη εμπειρία που είχα ποτέ στην ζωή μου.

Συνέβη, στο χωριό μου, την Ναύπακτο (ξέρω δεν είναι χωριό, αλλά εγώ έτσι το λέω). Όπως έχω αναφέρει και σε άλλο μου post, το μέρος εκείνο για εμένα πάντα ήταν "στοιχειωμένο". Και εξηγούμαι: από μικρός, τα καλοκαίρια που περνούσα εκεί άκουγα την μητέρα μου να αφηγείται περίεργα περιστατικά. Φωτεινές φιγούρες που έπιανε η άκρη του ματιού της στην αυλή μας, μέρα μεσημέρι. Βήματα στην ξύλινη σκάλα που ενώνει τους 2 ορόφους του σπιτιού. Μια φορά μάλιστα ετοιμαζόμασταν να επιστρέψουμε Θεσσαλονίκη και όλοι περίμεναν εμένα να ξυπνήσω. Η μάνα μου φώναξε "άντε κατέβα, πρέπει να φύγουμε" και βγήκε από το σπίτι. Σχεδόν άμεσα άκουσε και αυτή και ο πατέρας μου τα βήματά μου στην ξύλινη σκάλα και σκέφτηκαν "άντε ωραία, ξύπνησε" και μπήκαν στο αμάξθ και με περίμεναν. Μόνο που εγώ δεν είχα ξυπνήσει και κοιμόμουν ακόμα και σίγουρα δεν έκοβα βόλτες στην σκαλα... Επίσης ένα άλλο ανεξήγητο που είχα δει ο εγώ ο ίδιος έλαβε χώρα στην Ναύπακτο. Η θεία μου είχε πάρει δώρο στην αδερφή μου ένα σετ πλαστικών κοσμημάτων και η αδερφή μου καταχάρηκε και τα φόρεσε όλα. (μιλάω για ηλικία 6-7 χρονών). Θυμάμαι πεντακάθαρα που πήγαμε για καφέ στο κάστρο και θυμάμαι πεντακάθαρα ένα κοριτσάκι που ζήλεψε την αδερφή μου και μπροστά στα μάτια μου, ενώ μαλώνανε, της έβγαλε το ένα πλαστικό σκουλαρίκι από το αυτί και το πέταξε στον γκρεμό. Επίσης μπροστά στα μάτια μου το σκουλαρίκι βρισκόταν πάνω στο τραπεζάκι δίπλα στην είσοδο της πόρτας του σπιτιού όταν μπήκαμε. Η αδερφή μου "ευχαρίστησε" το φάντασμα και σταμάτησε να κλαίει. Εμείς ακόμα το αναφέρουμε και δεν μας πιστεύουν. Σημειωτέον διαβάσαμε εκτενώς τα περιεχόμενα του κουτιού και ΤΟΝΙΖΕ πως δεν εμπεριέχονταν ανταλλακτικά-εξτρά τεμάχια.

Όμως όλα αυτά τα θεωρούσα "μικροπράγματα". Αν εξαιρέσουμε το περιστατικό με το σκουλαρίκι, σε όλα τα υπόλοιπα δεν είχα γίνει μάρτυρας. Τα χρόνια πέρασαν και δεν υπήρχαν ποτέ ξανά περίεργα περιστατικά στο χωριό μου. Μέχρι πριν 3 καλοκαίρια (ηλικίας 20 ήμουν). Ήμουν στο σπίτι στο χωριό μου και έβλεπα τηλεόραση. Ήρθε στο σαλόνι η μητέρα μου με την αδερφή μου και μου είπαν πως θα πάνε βόλτα να περπατήσουν και με ρώτησαν αν ήθελα να πάω. Τους είπα "όχι" και έφυγαν. Θα προσπαθήσω να ανακαλέσω όλες τις λεπτομέρειες και τα συναισθήματά μου, αλλά και να γίνω περιγραφικός όσο περισσότερο γίνεται.

Δεν πέρασαν δύο λεπτά και αποφάσισα πως τελικά μια βόλτα δεν ήταν κακή ιδέα. Βγήκα από το σπίτι για να τις βρω. Ξαναλέω, δεν είχαν περάσει ούτε 2 λεπτά όταν εγώ βγήκα από το σπίτι. Σημειώστε πως η ώρα ήταν γύρω στις 10 το βράδυ.

Είναι δύσκολο να σας περιγράψω τον δρόμο αλλά θα προσπαθήσω. Βγαίνοντας από την καγκελόπορτα του σπιτιού μου βγαίνεις σε έναν δρόμο ο οποίος εκτείνεται στο αρισστερό και στο δεξί σου χέρι. Ευθεία μπροστά σου ανοίγεται ένα μικρό στενάκι, στο οποίο έχεις ορατότητα πάνω από 250 μέτρα στην ευθεία. Όλοι αυτοί οι δρόμοι που περιέγραψα, περιβάλλονται από φράχτες (περιφραγμένα περιβόλια. Τον δρόμο που περνάει μπροστά από το σπίτι μου μάλιστα τον "καλύπτει" ολόκληρο το περιβόλι μας από την μεριά που είναι το σπίτι μας. Κοιτάζοντας στο στενάκι δεν είδα την μάνα και την αδερφή μου και αποκλείεται να είχαν πάει τόσο μακριά τόσο γρήγορα.
Όσον αφορά τον δρόμο, στο δεξί μου χέρι σινέχιζε για 50 μέτρα και μετά τελείωνε. Στο τέλος του σχηματιζόταν ένα "Τ" καθώς ο δρόμος "έσπαγε" στα 2, έναν δεξιά και έναν αριστερά (κάθετοι στον αρχικό). όμως οι 2 αυτοί δρόμοι ήταν το 1/3 του μεγέθους αυτού που περνάει από το σπίτι μου. Εκτός αυτού, ΚΑΙ οι 2 αυτοί δρόμοι οδηγούν σε χωράφια ενώ καθόλο το μήκος τους περιφραγμένα περιβόλια υπάρχουν δεξιά και αριστερά. Εν ολίγης δεν υπάρχει λόγος να πάει κανείς προς τα εκεί, εκτός και αν μένει προς τα εκεί.
Προς τα αριστερά ο δρόμος συνέχιζε ανηφορίζοντας και με μία ελαφρά κλήση προς τα αριστερά για να καταλήξει σε έναν άλλον δρόμο ο οποίος είναι παρακείμενος σε έναν ξεροπόταμο. Όσες φορές έχουν πάει για βόλτα εκεί πηγαίνουν και περπατάνε παράλληλα με τον ξεροπόταμπο. Ανηφορίζοντας προς τα εκεί, όπως είπα ο δρόμος στρίβει λίγο προς τα αριστερά. Η λάμπα που υπάρχει ακριβώς δίπλα στην είσοδο του σπιτιού μου δεν φτάνει να φωτίσει 100% το κορύφωμα της στροφής (στα δεξιά όπως ανηφορίζει ο δρόμος). Υπο το φως του φεγγαριού, οι παρακείμενες πορτοκαλιές του περιβολιού έριχναν την σκιά τους και έτσι ολόκληρη η "κορυφή" της στροφής ήταν στο ημίφως. Απέναντι από την "κορυφή" της στροφής (αναφέρομαι στην αριστερή πλευρά του δρόμου, όπως ανηφορίζει) και λίγο πιο πάνω από το σημείο που βρίσκεται η λάμπα που προανέφερα, παρκάρει καθημερινά ένα λεωφορείο του ΚΤΕΛ. Απλά το αράζει εκεί κάθε απόγευμα και το παίρνει κάθε πρωί. Ο δρόμος είναι φαρδύς και δεν ενοχλεί.

Συγνώμη για τις υπερβολικές λεπτομέριες αλλά προσπαθώ να αποδώσω το περιβάλλον όσο καλύτερα μπορώ. Βλέποντας στο στενάκι ότι δεν ήταν λοιπόν, γύρισα και κοίταξα στα δεξιά μου και σκέφτηκα πως "αποκλείεται να πήγαν προς τα χωράφια", είναι και πολύ ερημικά. "Σίγουρα πήγαν στον δρόμο δίπλα στο ποτάμι" σκέφτηκα και ξεκίνησα να ανηφορίζω. Και τότε συνέβη...

Βάση των όσων σας περιέγραψα, μπορείτε να φανταστείτε τι είχα μπροστά μου. Έναν ανηφορικό δρόμο που έστριβε λίγο στα αριστερά. Ακριβώς από πάνω μου στα αριστερά μου μια λάμπα. Λίγο πιο πάνω και αριστερά, αμέσως πριν την στροφή, ένα παρκαρισμένο λεωφορείο του ΚΤΕΛ και. Λίγο πιο πάνω και στα δεξιά η "κορυφή" της στροφής, υπό σκιά λόγω του φεγγαριού που υπήρχε στον ουρανό και των δέντρων του παρακείμενου περιβολιού. Σε αυτές τις σκιές είδα την μάνα μου και την αδερφή μου. ΚΑΤΕΒΑΙΝΑΝ τον δρόμο και ήταν πιασμένες από το χέρι. "Γυρνάνε κιόλας?" Σκέφτηκα εγώ. Τότε πίσω μου, στην άλλη άκρη του δρόμου, τέρμα κάτω στο "Τ" πέρασε ένα αμάξι από την αριστερή στην δεξιά άκρη του "Τ". Αντανακλαστικά γύρισα να το δω (δεν περνάνε και πολλά από εκεί..) και όταν γύρισα μπροστά μου δεν υπήρχε κανείς. ΔΕΝ πέρασε από το μυαλό μου τίποτα περίεργο. Ήμουν ΑΠΟΛΥΤΑ ΒΕΒΑΙΟΣ πως είχαν πάει πίσω από το ΚΤΕΛ στα αριστερά μου για να με τρομάξουν. Χαμογέλασα και περπάτησα στις άκρες των δαχτύλων μου παράλληλα με το ΚΤΕΛ και πετάχτηκα απότομα μπροστά από την "μούρη" του λεωφορείου κάνοντας "ΜΠΟΥ". Τότε ήταν που το αίμα μου πάγωσε. Δεν υπήρχε κανείς. Τα γράφω αυτά και μου σηκώνεται η τρίχα... Δεν μου είχε περάσει ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ από το μυαλό οποιοδήποτε άλλο πιθανό ενδεχόμενο από το να είχαν κρυφτεί πίσω από το ΚΤΕΛ. Δεν είχαν που να πάνε, δεξιά και αριστερά περιφραγμένα περιβόλια. Ο δρόμος πίσω τους είχε πολλή ανηφόρα ακόμα για να πρόλαβαν να γυρίσουν πίσω... Και από εμένα δεν είχαν περάσει σίγουρα...

ΔΕΝ ΤΟ ΧΩΡΟΥΣΕ Ο ΝΟΥΣ ΜΟΥ! Θυμάμαι πως έκανα 2 φορες τον γύρο του λεωφορείου γιατί δεν μπορούσα να το πιστέψω...Δεν είχαν κάπου αλλού να πάνε. Θυμάμαι πως γύρισα και ξανακοίταξα στο στενάκι... Δεν είδα κανέναν. Θυμάμαι πως μπήκα μέσα στο σπίτι και ρώτησα αν είχαν επιστρέψει και όταν μου είπαν όχι ξαναβγήκα έξω. Ξανακοίταξα στο στενάκι, τίποτα. Στα δεξιά μου, προς το "Τ" τίποτα. Ξαναανηφόρισα και ενώ προχωρούσα έβλεπα πάλι τις σκιές στην "κορυφή" της στροφής. Κατάλαβα ότι δεν είχα δει την μητέρα μου και την αδερφή μου. Ειχα δεί ΞΕΚΑΘΑΡΑ 2 μορφές να περπατάνε χέρι χέρι, η μια στο ύψος της μάνας μου και η άλλη στης αδερφής μου (ή τουλάχιστον έτσι τις συνέλαβα εγώ). Δεν είχα δεί χαρακτηριστικά, δεν είχα δει χρώματα... Είχα δει απλώς 2 φιγούρες...

Ανηφόρισα τέρμα πάνω και βγήκα στον δρόμο που είναι παράλληλος με το ποτάμι. Κοίταξα στα δεξιά μου και σε απόσταση 100 μέτρων είδα την μητέρα μου και την αδερφή μου να έρχονται... Τις περίμενα και όλη αυτήν την ώρα προσπαθούσα να βρω μια λογική εξήγηση.. Δεν βρήκα καμία και όταν ήρθαν τις ρώτησα "Τώρα γυρνάτε?" και αυτές μου είπαν "Ναι" και σαν τραγική ειρωνία συνέχισε η αδερφή μου "εσύ γιατί είσαι κάτασπρος. φάντασμα είδες?"

Ούτε καν απάντησα... Ακόμα δεν το χωράει ο νους μου αυτό που μου συνέβη. Δεν πίστευα ότι θα δω ποτέ με τα ίδια μου τα μάτια κάτι τέτοιο...

Αυτή ήταν λοιπόν η εμπειρία μου, και ανοίγω ολόκληρο topic για να παρατεθούν σχόλια αλλά και ανάλογες εμπειρίες