amnezia
Νέο ΜέλοςGreeceΣυμμετοχή σε θέματα
Πρόσφατα μηνύματα
quote:
Γιατι οποτε τα θεματα φτανουν σε καποια ενταση εμφανιζονται τα μηνυματα –διατοντες αστερες απο ολοκαινουριους χρηστες? Γιατι αυτα τα μηνυματακια ειναι συνhθως των ακρων, στεκονται θετικοτατα η αρνητικοτατα χωρις τεκμηριωση η εστω καμια προτασουλα παραπανω πανω στο θεμα? Και δεν ειναι το μονο στο οποιο παρατηρειται αυτο. Μηπως καποιοι συντονιστες να το προσεξουν το φαινομενο λιγο παραπανω?Edited by - the elder sister1 on 23/04/2005 03:00:02
Το οτι ειμαστε καινουριοι τι σημαινει?Διαφερουμε σε κατι απο εσας?Εγω προσωπικα το εχω ξαναζησει ολο αυτο σε αλλο forum κ μαλιστα σε χειροτερο βαθμο,γιατι το ατομο μιλουσε με λεξεις κλειδια με αποτελεσμα οι mod να μεταφραζουν κ καθε του μνμ.Ασε που στο τελος το ατομο "εφυγε" απ'το forum γιατι με την αλαζωνια του μας ελεγε οτι ειμαστε κοινως ηλιθιοι που δεν καταλαβαινουμε τι ηθελε να πει ο ποιητης...
Τουλαχιστον η φιλη μας δεν εχει τετοιο υφος κ γι'αυτο χαιρομαι ιδιαιτερα κ ειναι ενας λογος που συνεχιζω κ παρακολουθω το συγκαικριμενο θεμα...
Οκ την καταλαβαινω γιατι οπως λεει εργαζεται κ κλεβει λιγο χρονο για να μας γραφει αλλα αυτα με τους κωδικους στο τελος τι τα ηθελε?
Δεν σου κανω επιθεση απλα ηθελα να απαντησω γιατι ενιωσα οτι με εθηξε αυτο το καινουρια(αν κ αυτο δεν σημαινει οτι δεν παρακολουθω το forum εδω κ κατι μηνες)κ οτι απανταμε με μικρες απαντησεις που κ παλι αυτο δεν σημαινει οτι δεν ξερουμε τι να γραψουμε κ γραφουμε απλα για να γραφουμε αλλα εγω προσωπικα ολο αυτο το εχω ξαναφαει στη μουρη..
ΑΖΩΕΛ να θυμασαι παντα το αυθορμητο χαμογελο του..
Αυτο μου εχει μεινει κ εμενα απο τα φιλαρακια μου που χαθηκαν..
Βεβαια εμενα διαλεξαν αργο κ οδυνηρο δρομο για να φυγουν.Κ λεω οτι το διαλεξαν γιατι ετσι ειναι.
Δεν ξερω αν πρεπει να νιωθω ακομα θυμο γ΄'αυτους..
Αναμεικτα τα συναισθηματα...
Βεβαια εδω να σε διορθωσω οτι δεν τις κανω συνειδητα.
Θα περιγραψω τις πιο σημαντικες για μενα,δηλ αυτες που συναντησα οντοτητες.
Λοιπον στην αρχη των α.π "ξυπνουσα" μεσα στον υπνο μου κ φαινοτανε σαν να ειχα ξυπνησει στην πραγματικοτητα.Παντα εβλεπα τη μορφη της κολλητης μου να καθεται διπλα μου αλλα εγω την εδιωχνα ξεροντας οτι δεν ειναι αυτη γιατι μου εβγαζε μια περιεργη αρνητικη ενεργια.Αυτο γινοτανε για καποιο διαστημα μεχρι που καποια στιγμη προσπαθησε να με πλησιασει αρκετα.Απο τοτε καταλαβα οτι κατι τρεχει κ πως κατι παιρνει την μορφη της σαν να θελει κατι απο εμενα.Ετσι την επομενη πριν κοιμηθω ειπα μονολογοντας οτι κ αν ειναι αυτο να μου εμφανιστει με το πραγματικο του προσωπο.Οταν στην μεση του υπνου μου με επιασε το συνηθισμενο μουδιασμα αρχισα να φωναζω δυνατα "ποιος εισαι" κ μου εμφανιστηκε μπροστα στη μουρη μου ενα προσωπο οχι ανθρωπινο αλλα προφανως οντοτητας με τελεια χαρακτηριστικα κ κρατησε αυτο για λιγα δευτερολεπτα.Ε αυτο ηταν απο εκει κ περα δεν μου ξαναεμφανιστηκε με την μορφη της φιλης μου.Αλλοτε μου εμφανιζοταν μια μαυρη κ ασχημη μορφη στο κατω μερος του κρεβατιου μου,αλλοτε με ανθρωπινη αντρικη μορφη κ μια αλλη φορα αυτο το κοντο πλασμα που περιγραφει ο roberto μονο που σε εμενα εβγαζε αρνητικη ενεργεια τοσο που δεν εχω ξανατρομαξει ποτε στη ζωη μου κ το αστειο ειναι οτι ηταν πιο πολυ γελεια κ οχι τρομακτικη.Επισης μου εκαναν εντυπωση τα μεγαλα του ματια.Τωρα πλεον δεν συνανταω οντοτητες στις αιωρησεις μου,απλα αιωρουμε στο δωματιο μου.Ακομα να πω οτι μου τυχαινει κ απλα να περπαταω στο δωματιο μου κ οχι να αιωρουμε κ τις οντοτητες τις συνανταω πιο πολλυ σε αυτη τη φαση κ οχι στην αιωρηση...μονο μεγαλα αλματα μπορω να κανω σαν να μην υπαρχει βαρυτητα..
Με λιγα λογια αυτες τις εμπειριες εχω αν θυμηθω κ κατι αλλο θα το συμπληρωσω γιατι γινονταν σε καθημερινη βαση κ μπορει να εχω ξεχασει κατι...
Ερχομαι απο αλλο site,του μεταφυσικου,(ηρθα με φιλικες διαθεσεις για να μην παρεξηθηθω !!!!!!)
Εγω παθαινω ακουσια α.π κ σχεδον παντα στον μεσημεριανο μου υπνο(οποτε βρισκω το χρονο να κοιμηθω μεσημερι).Ειχα φτασει σε σημειο να το παθαινω καθημερινα.
Εκει που κοιμαμαι δηλ.με πιανει το συνηθισμενο μουδιασμα(βουητο ευτυχως δεν ακουω)κ αρχιζω κ αιωρουμε.Στην αρχη ειχα τρομαξει γιατι δεν ηξερα τι μου συνεβαινε επειδη ερχομουν σε επαφη με οντοτητες κ ολα φαινοντουσαν ομως τοοοσο αληθινα.Μπηκα ομως πριν καιρο στο esoterica κ διαβασα παρομοιες εμπειριες κ καπως ηρεμησα γιατι ειχαν περασει απ'το μυαλο μου πολλα κ ασχημα πραγματα αλλα ευτυχως καταλαβα οτι αυτο που παθαινω ειναι α.π(κ λεω ευτυχως γιατι παλαιοτερα ασχολιομουν με αυτο το θεμα κ ηθελα πολυ να μου τυχει.)
Το μονο που με ενοχλει ειναι οτι οταν βγαινω εξω απ'το σπιτι ολα ειναι διαφορετικα αν κ για αυτο εχω διαβασει οτι πρεπει να εχεις εξασκηθει πολυ για να το πετυχεις.Ελπιζω να τα καταφαιρω καποια στιγμη!
Edited by - amnezia on 12/04/2005 13:07:00
quote:
ειδα ενα πλασμα στο κρεβατι μου κοντο ασπρομαυρο μαλλον προς το ασημομαυρο-δεν μπορω να το περιγραψω ακριβως-το οποιο με κοιταζε με 2 μεγαλα ματια χωρις η εκφραση του να δειχνει καποιο συναισθημα η ψυχικη διαθεση.η αισθηση που μου εδινε το πλασμα ηταν θετικη και ενιωθα συμπαθεια γιαυτο.
Εχω δει κ εγω αυτο το πλασμα,δεν ξερω αν λεμε το ιδιο παντως ετσι οπως το περιγραφεις ειναι το ιδιο κ εμεινα οταν το διαβασα.
Θα γραψω περισσοτερα για τις εμπειριες μου καποια αλλη στιγμη.
quote:
Υ.Γ.Η υπερβολική αγάπη είναι κάτι σαν εξάρτηση??
Kατι τετοιο....πιο πολυ ομως ειναι οπως το ανεφαιρα κ πιο πανω κατι σαν αρρωστεια.Ειναι πολυ δυσκολο να το "ξεφορτωθεις" γιατι απλα δεν μπορεις.Μαθαινεις να ζεις με αυτο εχοντας την ελπιδα οτι καποια στιγμη καποιος θα σε κανει να το ξεχασεις.......το δοκιμασα αλλα δεν πιανει ουτε αυτο(!)γιατι απλα δεν ειμαι ετοιμη ακομα να το βγαλω απο μεσα μου.
Επειδη καπως ετσι φαινεται να ξεκαθαρισω οτι δεν ειμαι κολλημενη με την εξωτερικη του εμφανιση οπως γινεται συνηθως.Δεν ειναι οτι εχω φαει κολλημα,το εχω ζησει κ αυτο κ μαλιστα πολλες φορες κ ξερω να ξεχωριζω συναισθηματα.Τον θαυμαζω κ σαν ανθρωπο γι'αυτα που εχει ζησει,την ψυχραιμια που εχει να ξεπερναει τα εμποδια της ζωης,τον λατρευω γι'αυτο ακριβως που ειναι εστω κ αν δεν με "βολευει" εμενα.Ας μεινει ετσι κ ας ειναι καλα αλλωστε κ να γυρνουσε δεν θα τον δεχομουν γιατι παντα στα ιδια καταλληγαμε κ δεν θελω να βαζω τον εαυτο μου παλι στην ιδια διαδικασια.Κ αυτο ειναι το χειροτερο να ξερεις οτι με τον ανθρωπο που αγαπας δεν εχεις μελλον.
Συγνωμη αν το εχετε αναφαιρει αλλα δεν ειχα χρονο να τα διαβασω ολα.
Προσωπικα το εχω νιωσει κ το νιωθω(σε μικροτερο βαθμο τωρα).
Ειναι το χειροτερο συναισθημα...αν μου ρωτουσανε πιο ειναι το αντιθετο της αγαπης δεν θα απαντουσα το μισος αλλα η υπερβολικη κ αρρωστημενη αγαπη.Δεν εννοω αγαπη με ζηλιες κ αηδιες αλλα να παλευεις μεσα σου,να πονας κ να αγαπας υπερβολικα αλλα για την παρτη σου χωρις να βγαινεις κ να το "φωναζεις".Να προσπαθεις μονος να ξεφορτωθεις αυτο που νιωθεις αλλα οσο προσπαθεις αυτο να γινεται ολο κ πιο ισχυρο.Δεν ειναι οτι δεν ηθελα να αγαπησω το τονιζω για να μην παρεξηγηθω.
Μια φορα ενιωσα αυτο το ομορφο συναισθημα κ κατελληξα να αγαπαω αρρωστημενα..Δεν μπορω να σκεφτω,να αγαπησω αλλο ανθρωπο,προσπαθω εδω κ 3 χρονια να βρω λογο να τον μισησω αλλα δεν μπορω γιατι οταν αγαπας αγαπας κ τα ελλατωματα του αλλου,αγαπας το συνολο......αλλα τι γινεται οταν αυτα τα ελλατωματα ξεπερνουν τα προτερηματα?
Δεν ξερω αν θα μπορεσω ποτε να τον βγαλω απο μεσα μου.Πιστευω πως παντα θα τον εχω εστω κ λιγο.
Ξερω ακουγεται λιγο μελοδραματικο ολο αυτο αλλα ευχομαι κανεις να μην το νιωσει γιατι απλα ειναι ΑΡΡΩΣΤΙΑ κ δεν ειναι καθολου φυσιολογικο..