dimitra296 311

Όσον αφορά το στρατό πάντως,έχω να πω ότι ουδεμία σχέση έχει με το παρελθόν.

Ο πατέρας μου υπηρέτησε 32 μήνες και δε θέλει ούτε να το θυμάται (ίσως έφταιξε και μια εμπειρία που είχε με ένα ΑΤΙΑ στην Έδεσσα,και τον είχαν πάρει για παλαβό -έφαγε και 5 μέρες κράτηση γιατί νόμιζαν ότι τον είχε πάρει ο ύπνος στη σκοπιά και έβλεπε χαζομάρες) .

Ο άντρας μου από την άλλη,παρουσιάστηκε πριν από 3 χρόνια,υπηρέτησε 9 μήνες (προστάτης και πολύτεκνος) ,είπε ότι ευχαρίστως θα το ξανάκανε.

Ο αδερφός μου τέλος,παρουσιάστηκε στον Αυλώνα πριν 15 μέρες και έχει βαρεθεί να κάθεται.Τρεις φορές τη βδομάδα εξοδούχος και αυτό είναι το δεύτερο ΠΣΚ που είναι στο σπίτι.

Και μια συμβουλή που έδωσαν όλοι στον αδερφό μου πριν φύγει:
"Να λες <<ναι>> και θα περάσεις καλά"

Άντε,καλή θητεία!

Δήμητρα,το στραβάδι.

Μπορεί όντως να ήταν απλά ένα όνειρο και λόγω των καταστάσεων (νοσοκομεία κτλ) να είδα ότι είδα.Κάτι τέτοιο σαφώς και δεν το αποκλείω.Το αποτέλεσμα ήταν ότι με τρόμαξε.

Αυτό πάλι με το να ακούς ένα όνομα στον ύπνο σου και καπάκι στον ξύπνιο σου,το'χω ζήσει πολλές φορές.Έχει τύχει να ονειρεύομαι ότι ψάχνω απεγνωσμένα να βρω τον άντρα μου σε κάτι ερημικές τοποθεσίες και δεν έχω φωνή να τον φωνάξω,αλλά παρ'όλα αυτά,απευθύνομαι στην αδερφή μου να τον φωνάξει,όπως και κάνει.Δευτερόλεπτα μετά,τον ακούω ν'απαντάει και ηρεμώ.Καπάκι ξύπνησα,γιατί μου έκανε εντύπωση ο διάλογος που είχαν μεταξύ τους... (παρεπιπτόντως...τον άντρα μου τον λένε Γιάννη)
Αυτή:Γιάννηηηη!!!!
Αυτός:Έλααα!!!
Αυτή:Έχεις να μου χαλάσεις 20 ευρώ;
Αυτός:Ναι,έλα μέσα,αλλά μη φωνάζεις,κοιμάται η Δήμητρα.

Αυτός ο διάλογος έγινε στην πραγματικότητα και εγώ νόμιζα ότι το'βλεπα στον ύπνο μου.

Αλλά ορισμένα όνειρα-προαισθήματα,δε μπορώ να τα εξηγήσω με τίποτα!

Παράδειγμα:
Θυμάστε το ατύχημα με τα παιδιά στο πέταλο του Μαλιακού;

Όταν έγινε,έμενα μόνη μου (βασικό αυτό) και κοιμόμουν.Βλέπω λοιπόν στον ύπνο μου ότι είμαι μέσα σε ένα λεωφορείο με παιδιά και κάπου πάμε.Δίπλα μου,καθόταν και μια ξαδέρφη μου και μιλάγαμε.Μου λέει λοιπόν ξαφνικά.

"Αυτή τη στροφή τη φοβάμαι πολύ..."

Δε προλαβαίνει ν'αποσώσει και γίνεται ένα απίστευτο ατύχημα.Αίματα παντού,τρόμος,κλάματα,φασαρίες...και τότε πετάχτηκα από τον ύπνο μου.

Σηκώθηκα από το κρεβάτι και ηρέμησα κάπως αφού κατάλαβα ότι έβλεπα όνειρο.Στο σπίτι όλα σκοτεινά και απόλυτη ησυχία,αφού αδυνατώ να κοιμηθώ κι αλλιώς.Παρ'όλα αυτά,επικοινωνώ με την ξαδέρφη μου να δω αν είναι καλά (ήταν έγκυος εκείνο το διάστημα) και με κλάματα μ'ενημερώνει για το ατύχημα.Ανάμεσα στα θύματα ήταν κι ένας ξάδερφός της...

Εκεί που θέλω να καταλήξω είναι ότι τίποτα δε μπορούσε να με προϊδεάσει προκειμένου να δω στον ύπνο μου ένα ατύχημα που ούτε καν ήξερα ότι είχε γίνει,δεδομένου ότι:
1.Στο σπίτι ήμουν μόνη (δεν υπήρχε κανείς να το συζητάει εκείνη την ώρα)
2.Το σπίτι μου βρισκόταν σ'ερημική τοποθεσία (γεγονός που αποκλείει κάποιος γείτονας να έβαλε δυνατά την τηλεόραση ή να το συζήτησε στο δρόμο και να το άκουσα όταν κοιμόμουν)

Καλησπέρα σας!

Είμαι νέο μέλος,αν και παρακολουθώ το φόρουμ αρκετούς μήνες.Ο λόγος που γράφω σήμερα είναι για να σας διηγηθώ κάποια πράγματα που έχω ζήσει κατά καιρούς και πραγματικά μ'έχουν τρομάξει.

Σεπτέμβριος 2008
Η μητέρα μου εισέρχεται στο νοσοκομείο για μια επέμβαση.Όλα -δόξα το Θεό- βαίνουν καλώς και το ίδιο βράδυ,εγώ με το σύζυγό μου,αποφασίζουμε να μείνουμε εκεί.Στρώνουμε λοιπόν στο πάτωμα,μέσα στο δωμάτιο που ήταν η μαμά μου και ετοιμαζόμαστε για ύπνο.Η προϊσταμένη ορόφου και ο ένας από τους γιατρούς που είχαν βάρδια εκείνο το βράδυ,έτυχε να είναι γνωστοί μου (η μία συμφοιτήτρια και ο άλλος καθηγητής μου στη σχολή) ,οπότε και μας βάζουν να κοιμηθούμε σε ένα άδειο κρεβάτι στο ακριβώς δίπλα δωμάτιο.Λέμε τις καληνύχτες μας και ξερενόμαστε στον ύπνο.
Βλέπω λοιπόν κάποια στιγμή μέσα στο δωμάτιο (μπορεί και να κοιμόμουν και να το έβλεπα όνειρο,όρκο δε παίρνω) έναν ΠΟΛΥ ΟΜΟΡΦΟ μελαχροινό άντρα,με μαύρα ρούχα,να μας κοιτάζει που κοιμόμαστε.Τον κοιτάζω με απορία (σε φάση "μα τι θέλει ο μ@$%κας νυχτιάτικα; " ) και μου λέει "Φύγετε από δω" .Ανακάθομαι στο κρεβάτι κι αρχίζω να παίρνω ανάποδες "Μπα;" του λέω -είχα και θράσσος- "και ποιος είσαι συ;" ."ΦΥΓΕΤΕ!" φωνάζει "αλλιώς θα πάρω εσένα" (κάπως έτσι τέλος πάντων μου απάντησε).Με κοίταξε θυμωμένος και κάποια στιγμή ΚΟΚΚΙΝΙΖΟΥΝ τα μάτια του.Μιλάμε πετούσαν φλόγες.Κοκκαλώνω και νιώθω τις τρίχες από το κεφάλι μου να παίρνουν τον ανήφορο από την ανατριχίλα.
Ξυπνάω τον άντρα μου όπως όπως (τώρα,ξύπνησα και τον ξύπνησα κι αυτόν;Κοιμόμουν και πετάχτηκα;Δε θυμάμαι) και φεύγουμε.Στο μεταξύ είχε ξημερώσει.
Ας πούμε ότι ξέχασα το περιστατικό,αφού έπεισα τον εαυτό μου ότι ήταν ένα κακό όνειρο.Προς το μεσημεράκι,φέρνουν στο δωμάτιο που κοιμόμασταν το προηγούμενο βράδυ,μια κοπέλα που μόλις είχαν χειρουργήσει.ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΑ αφού είχαν φύγει οι νοσηλευτές και ο γιατρός από το δωμάτιο,πετάγεται στο διάδρομο μια κοπέλα πανικόβλητη κι αρχίζει να καλεί σε βοήθεια.
Η χειρουργημένη κοπέλα είχε υποστεί καρδιακή ανακοπή.

Νοέμβρης 2008
Γυρίζαμε με τον άντρα μου από τα πεθερικά μου,η ώρα θα'ταν δε θα'ταν 8 με 8:30 το βράδυ,και κατευθυνόμασταν προς το σπίτι μας,στη Νέα Μάκρη.Μετά τον Άγιο Πέτρο,σταμάτησε στην άκρη να κατέβει να ξεμουδιάσει.
Λίγα λεπτά μετά,μπαίνει πάλι μέσα για να φύγουμε.Δε προλαβαίνει να γυρίσει το κλειδί στη μίζα και ακούμε από κάπου αμάξι να κορνάρει.Το παράδοξο ήταν ότι ο ήχος ερχόταν από την απόλυτη γκρεμίλα και φυσικά φανταστήκαμε ότι κάποιο ατύχημα είχε γίνει.Περιμέναμε λίγα δευτερόλεπτα,μήπως και δεν ακούσαμε καλά,και ξανά πάλι.Κορνάρουμε και μεις,ξανακορνάρει το αμάξι που δε βλέπαμε.Το πιο παράδοξο απ΄όλα,αυτό που μας έκανε να "πετάξουμε" σχεδόν στην κυριολεξία για Νέα Μάκρη,ήταν ότι αυτή η "κόρνα" που ακούγαμε,έμοιαζε με εκείνα τα κλάξον που είχαν τα παλιά αυτοκίνητα που βλέπουμε σε ταινίες εποχής.Δεν υπάρχει δηλαδή περίπτωση να έκανε έτσι σύγχρονο αυτοκίνητο.
Στο μεταξύ η κόρνα,όσο πήγαινε κι ακουγόταν πιο κοντά μας,ν'ανεβαίνει το γκρεμό,πώς να το εξηγήσω.Εκεί που τα παίξαμε τελείως ήταν ότι ακουγόταν να'ρχεται από Νέα Μάκρη για Άγιο Πέτρο,ενώ εκείνη τη στιγμή,ούτε ποδήλατο δεν ανέβαινε το Διόνυσο (δεδομένης της ώρας,Νοέμβρη μήνα είναι νύχτα στις 8,θα βλέπαμε τα φώτα από διερχόμενο όχημα,πόσο μάλλον αν ερχόταν κι από την αντίθετη κατεύθυνση).

Αύγουστος 2009
Ήμουν στο κρεβάτι μου,στο εξοχικό μας και κοιμόμουν.Βλέπω λοιπόν στον ύπνο μου ότι ήμουν μέσα σε μια εκκλησία που αντί για εικόνες,είχε αγάλματα αγίων και όλοι τους φορούσαν ράσα.
Πάω λοιπόν να προσκυνήσω έναν Άγιο και εκείνος ζωντανεύει και με βουτάει από το μπράτσο όταν εγώ έκανα να φύγω.
Τον κοιτάω ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗΜΕΝΗ και με κοιτάζει κι αυτός αγριεμένος τόσο,ώστε μου είχαν λυθεί τα γόνατα από το φόβο.Ήταν τεράστιος,και σε όγκο και σε ύψος.Ακολουθεί ο εξής διάλογος:
"Άγιος" :Τι έκανες;
Εγώ:Μη με πειράξεις,σε παρακαλώ
Α:Το μετάνιωσες;
Ε: (δεν έβγαζα τσιμουδιά.Είχα την αίσθηση ότι ήξερα για ποιό πράγμα μου μιλούσε)
Α:ΜΙΛΑ! (φώναζε) ΤΟ ΜΕΤΑΝΙΩΣΕΣ;
Ε:ΝΑΙ,ΤΟ ΜΕΤΑΝΙΩΣΑ,ΑΣΕ ΜΕ ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ,ΑΣΕ ΜΕ!
Α:ΞΕΡΕΙΣ ΠΟΙΟΣ ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ;
Ε:ΟΧΙ,ΑΣΕ ΜΕ ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ,ΜΗ ΜΕ ΠΕΙΡΑΞΕΙΣ,ΤΟ ΜΕΤΑΝΙΩΣΑ!
Α:Ο ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΕΙΜΑΙ,ΝΑ ΤΟ ΘΥΜΑΣΑΙ ΑΥΤΟ!
Ε:ΜΕΤΑΝΙΩΣΑ,ΑΣΕ ΜΕ!
Α:ΔΕΝ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΜΕΤΑΝΙΩΣΕΙΣ,ΔΕΝ ΕΠΡΕΠΕ!!!!!!!

Και μετά από αυτές τις φωνές,πετάχτηκα από τον ύπνο,παγωμένη από το φόβο.Φυσικά,δε κοιμήθηκα όλη νύχτα.Προσπαθούσα να θυμηθώ τι είχα κάνει και ΔΕΝ ΕΠΡΕΠΕ να το μετανιώσω.
Μετά από ώρες κατάλαβα.Όντως είχα κάνει κάτι στο παρελθόν (επιτρέψτε μου να το αποσιωπήσω) , η μέρα που ξημέρωνε μετά το όνειρο ήταν ας πούμε η "επέτειος".Το παράδοξο είναι ότι ΟΝΤΩΣ το έχω μετανιώσει,αλλά αν ήταν όντως ο Άγιος Γεράσιμος αυτός που είδα στον ύπνο μου,γιατί να θυμώσει τόσο;Άλλωστε,μετάνοια έδειξα.Πάντως,από εικόνες του που είδα,αυτός που είδα στον ύπνο μου,ουδεμία σχέση έχει με τον Άγιο.

Αρχίζω να πιστεύω ότι τα'χασα.Αυτό που θέλω είναι να μου εξηγήσει κάποιος που ξέρει,γιατί μου συμβαίνει αυτό.Δεν είναι μόνο αυτά,είναι κι άλλα που έχω να σας πω,αλλά αρκετά σας κούρασα με το σεντόνι.Είναι και το πρώτο μου μήνυμα.
Ευχαριστώ για την προσοχή.

Δήμητρα.

Μπορεί όντως να ήταν απλά ένα όνειρο και λόγω των καταστάσεων (νοσοκομεία κτλ) να είδα ότι είδα.Κάτι τέτοιο σαφώς και δεν το αποκλείω.Το αποτέλεσμα ήταν ότι με τρόμαξε.

Αυτό πάλι με το να ακούς ένα όνομα στον ύπνο σου και καπάκι στον ξύπνιο σου,το'χω ζήσει πολλές φορές.Έχει τύχει να ονειρεύομαι ότι ψάχνω απεγνωσμένα να βρω τον άντρα μου σε κάτι ερημικές τοποθεσίες και δεν έχω φωνή να τον φωνάξω,αλλά παρ'όλα αυτά,απευθύνομαι στην αδερφή μου να τον φωνάξει,όπως και κάνει.Δευτερόλεπτα μετά,τον ακούω ν'απαντάει και ηρεμώ.Καπάκι ξύπνησα,γιατί μου έκανε εντύπωση ο διάλογος που είχαν μεταξύ τους... (παρεπιπτόντως...τον άντρα μου τον λένε Γιάννη)
Αυτή:Γιάννηηηη!!!!
Αυτός:Έλααα!!!
Αυτή:Έχεις να μου χαλάσεις 20 ευρώ;
Αυτός:Ναι,έλα μέσα,αλλά μη φωνάζεις,κοιμάται η Δήμητρα.

Αυτός ο διάλογος έγινε στην πραγματικότητα και εγώ νόμιζα ότι το'βλεπα στον ύπνο μου.

Αλλά ορισμένα όνειρα-προαισθήματα,δε μπορώ να τα εξηγήσω με τίποτα!

Παράδειγμα:
Θυμάστε το ατύχημα με τα παιδιά στο πέταλο του Μαλιακού;

Όταν έγινε,έμενα μόνη μου (βασικό αυτό) και κοιμόμουν.Βλέπω λοιπόν στον ύπνο μου ότι είμαι μέσα σε ένα λεωφορείο με παιδιά και κάπου πάμε.Δίπλα μου,καθόταν και μια ξαδέρφη μου και μιλάγαμε.Μου λέει λοιπόν ξαφνικά.

"Αυτή τη στροφή τη φοβάμαι πολύ..."

Δε προλαβαίνει ν'αποσώσει και γίνεται ένα απίστευτο ατύχημα.Αίματα παντού,τρόμος,κλάματα,φασαρίες...και τότε πετάχτηκα από τον ύπνο μου.

Σηκώθηκα από το κρεβάτι και ηρέμησα κάπως αφού κατάλαβα ότι έβλεπα όνειρο.Στο σπίτι όλα σκοτεινά και απόλυτη ησυχία,αφού αδυνατώ να κοιμηθώ κι αλλιώς.Παρ'όλα αυτά,επικοινωνώ με την ξαδέρφη μου να δω αν είναι καλά (ήταν έγκυος εκείνο το διάστημα) και με κλάματα μ'ενημερώνει για το ατύχημα.Ανάμεσα στα θύματα ήταν κι ένας ξάδερφός της...

Εκεί που θέλω να καταλήξω είναι ότι τίποτα δε μπορούσε να με προϊδεάσει προκειμένου να δω στον ύπνο μου ένα ατύχημα που ούτε καν ήξερα ότι είχε γίνει,δεδομένου ότι:
1.Στο σπίτι ήμουν μόνη (δεν υπήρχε κανείς να το συζητάει εκείνη την ώρα)
2.Το σπίτι μου βρισκόταν σ'ερημική τοποθεσία (γεγονός που αποκλείει κάποιος γείτονας να έβαλε δυνατά την τηλεόραση ή να το συζήτησε στο δρόμο και να το άκουσα όταν κοιμόμουν)

Καλησπέρα σας!

Είμαι νέο μέλος,αν και παρακολουθώ το φόρουμ αρκετούς μήνες.Ο λόγος που γράφω σήμερα είναι για να σας διηγηθώ κάποια πράγματα που έχω ζήσει κατά καιρούς και πραγματικά μ'έχουν τρομάξει.

Σεπτέμβριος 2008
Η μητέρα μου εισέρχεται στο νοσοκομείο για μια επέμβαση.Όλα -δόξα το Θεό- βαίνουν καλώς και το ίδιο βράδυ,εγώ με το σύζυγό μου,αποφασίζουμε να μείνουμε εκεί.Στρώνουμε λοιπόν στο πάτωμα,μέσα στο δωμάτιο που ήταν η μαμά μου και ετοιμαζόμαστε για ύπνο.Η προϊσταμένη ορόφου και ο ένας από τους γιατρούς που είχαν βάρδια εκείνο το βράδυ,έτυχε να είναι γνωστοί μου (η μία συμφοιτήτρια και ο άλλος καθηγητής μου στη σχολή) ,οπότε και μας βάζουν να κοιμηθούμε σε ένα άδειο κρεβάτι στο ακριβώς δίπλα δωμάτιο.Λέμε τις καληνύχτες μας και ξερενόμαστε στον ύπνο.
Βλέπω λοιπόν κάποια στιγμή μέσα στο δωμάτιο (μπορεί και να κοιμόμουν και να το έβλεπα όνειρο,όρκο δε παίρνω) έναν ΠΟΛΥ ΟΜΟΡΦΟ μελαχροινό άντρα,με μαύρα ρούχα,να μας κοιτάζει που κοιμόμαστε.Τον κοιτάζω με απορία (σε φάση "μα τι θέλει ο μ@$%κας νυχτιάτικα; " ) και μου λέει "Φύγετε από δω" .Ανακάθομαι στο κρεβάτι κι αρχίζω να παίρνω ανάποδες "Μπα;" του λέω -είχα και θράσσος- "και ποιος είσαι συ;" ."ΦΥΓΕΤΕ!" φωνάζει "αλλιώς θα πάρω εσένα" (κάπως έτσι τέλος πάντων μου απάντησε).Με κοίταξε θυμωμένος και κάποια στιγμή ΚΟΚΚΙΝΙΖΟΥΝ τα μάτια του.Μιλάμε πετούσαν φλόγες.Κοκκαλώνω και νιώθω τις τρίχες από το κεφάλι μου να παίρνουν τον ανήφορο από την ανατριχίλα.
Ξυπνάω τον άντρα μου όπως όπως (τώρα,ξύπνησα και τον ξύπνησα κι αυτόν;Κοιμόμουν και πετάχτηκα;Δε θυμάμαι) και φεύγουμε.Στο μεταξύ είχε ξημερώσει.
Ας πούμε ότι ξέχασα το περιστατικό,αφού έπεισα τον εαυτό μου ότι ήταν ένα κακό όνειρο.Προς το μεσημεράκι,φέρνουν στο δωμάτιο που κοιμόμασταν το προηγούμενο βράδυ,μια κοπέλα που μόλις είχαν χειρουργήσει.ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΑ αφού είχαν φύγει οι νοσηλευτές και ο γιατρός από το δωμάτιο,πετάγεται στο διάδρομο μια κοπέλα πανικόβλητη κι αρχίζει να καλεί σε βοήθεια.
Η χειρουργημένη κοπέλα είχε υποστεί καρδιακή ανακοπή.

Νοέμβρης 2008
Γυρίζαμε με τον άντρα μου από τα πεθερικά μου,η ώρα θα'ταν δε θα'ταν 8 με 8:30 το βράδυ,και κατευθυνόμασταν προς το σπίτι μας,στη Νέα Μάκρη.Μετά τον Άγιο Πέτρο,σταμάτησε στην άκρη να κατέβει να ξεμουδιάσει.
Λίγα λεπτά μετά,μπαίνει πάλι μέσα για να φύγουμε.Δε προλαβαίνει να γυρίσει το κλειδί στη μίζα και ακούμε από κάπου αμάξι να κορνάρει.Το παράδοξο ήταν ότι ο ήχος ερχόταν από την απόλυτη γκρεμίλα και φυσικά φανταστήκαμε ότι κάποιο ατύχημα είχε γίνει.Περιμέναμε λίγα δευτερόλεπτα,μήπως και δεν ακούσαμε καλά,και ξανά πάλι.Κορνάρουμε και μεις,ξανακορνάρει το αμάξι που δε βλέπαμε.Το πιο παράδοξο απ΄όλα,αυτό που μας έκανε να "πετάξουμε" σχεδόν στην κυριολεξία για Νέα Μάκρη,ήταν ότι αυτή η "κόρνα" που ακούγαμε,έμοιαζε με εκείνα τα κλάξον που είχαν τα παλιά αυτοκίνητα που βλέπουμε σε ταινίες εποχής.Δεν υπάρχει δηλαδή περίπτωση να έκανε έτσι σύγχρονο αυτοκίνητο.
Στο μεταξύ η κόρνα,όσο πήγαινε κι ακουγόταν πιο κοντά μας,ν'ανεβαίνει το γκρεμό,πώς να το εξηγήσω.Εκεί που τα παίξαμε τελείως ήταν ότι ακουγόταν να'ρχεται από Νέα Μάκρη για Άγιο Πέτρο,ενώ εκείνη τη στιγμή,ούτε ποδήλατο δεν ανέβαινε το Διόνυσο (δεδομένης της ώρας,Νοέμβρη μήνα είναι νύχτα στις 8,θα βλέπαμε τα φώτα από διερχόμενο όχημα,πόσο μάλλον αν ερχόταν κι από την αντίθετη κατεύθυνση).

Αύγουστος 2009
Ήμουν στο κρεβάτι μου,στο εξοχικό μας και κοιμόμουν.Βλέπω λοιπόν στον ύπνο μου ότι ήμουν μέσα σε μια εκκλησία που αντί για εικόνες,είχε αγάλματα αγίων και όλοι τους φορούσαν ράσα.
Πάω λοιπόν να προσκυνήσω έναν Άγιο και εκείνος ζωντανεύει και με βουτάει από το μπράτσο όταν εγώ έκανα να φύγω.
Τον κοιτάω ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗΜΕΝΗ και με κοιτάζει κι αυτός αγριεμένος τόσο,ώστε μου είχαν λυθεί τα γόνατα από το φόβο.Ήταν τεράστιος,και σε όγκο και σε ύψος.Ακολουθεί ο εξής διάλογος:
"Άγιος" :Τι έκανες;
Εγώ:Μη με πειράξεις,σε παρακαλώ
Α:Το μετάνιωσες;
Ε: (δεν έβγαζα τσιμουδιά.Είχα την αίσθηση ότι ήξερα για ποιό πράγμα μου μιλούσε)
Α:ΜΙΛΑ! (φώναζε) ΤΟ ΜΕΤΑΝΙΩΣΕΣ;
Ε:ΝΑΙ,ΤΟ ΜΕΤΑΝΙΩΣΑ,ΑΣΕ ΜΕ ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ,ΑΣΕ ΜΕ!
Α:ΞΕΡΕΙΣ ΠΟΙΟΣ ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ;
Ε:ΟΧΙ,ΑΣΕ ΜΕ ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ,ΜΗ ΜΕ ΠΕΙΡΑΞΕΙΣ,ΤΟ ΜΕΤΑΝΙΩΣΑ!
Α:Ο ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΕΙΜΑΙ,ΝΑ ΤΟ ΘΥΜΑΣΑΙ ΑΥΤΟ!
Ε:ΜΕΤΑΝΙΩΣΑ,ΑΣΕ ΜΕ!
Α:ΔΕΝ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΜΕΤΑΝΙΩΣΕΙΣ,ΔΕΝ ΕΠΡΕΠΕ!!!!!!!

Και μετά από αυτές τις φωνές,πετάχτηκα από τον ύπνο,παγωμένη από το φόβο.Φυσικά,δε κοιμήθηκα όλη νύχτα.Προσπαθούσα να θυμηθώ τι είχα κάνει και ΔΕΝ ΕΠΡΕΠΕ να το μετανιώσω.
Μετά από ώρες κατάλαβα.Όντως είχα κάνει κάτι στο παρελθόν (επιτρέψτε μου να το αποσιωπήσω) , η μέρα που ξημέρωνε μετά το όνειρο ήταν ας πούμε η "επέτειος".Το παράδοξο είναι ότι ΟΝΤΩΣ το έχω μετανιώσει,αλλά αν ήταν όντως ο Άγιος Γεράσιμος αυτός που είδα στον ύπνο μου,γιατί να θυμώσει τόσο;Άλλωστε,μετάνοια έδειξα.Πάντως,από εικόνες του που είδα,αυτός που είδα στον ύπνο μου,ουδεμία σχέση έχει με τον Άγιο.

Αρχίζω να πιστεύω ότι τα'χασα.Αυτό που θέλω είναι να μου εξηγήσει κάποιος που ξέρει,γιατί μου συμβαίνει αυτό.Δεν είναι μόνο αυτά,είναι κι άλλα που έχω να σας πω,αλλά αρκετά σας κούρασα με το σεντόνι.Είναι και το πρώτο μου μήνυμα.
Ευχαριστώ για την προσοχή.

Δήμητρα.

Όσον αφορά το στρατό πάντως,έχω να πω ότι ουδεμία σχέση έχει με το παρελθόν.

Ο πατέρας μου υπηρέτησε 32 μήνες και δε θέλει ούτε να το θυμάται (ίσως έφταιξε και μια εμπειρία που είχε με ένα ΑΤΙΑ στην Έδεσσα,και τον είχαν πάρει για παλαβό -έφαγε και 5 μέρες κράτηση γιατί νόμιζαν ότι τον είχε πάρει ο ύπνος στη σκοπιά και έβλεπε χαζομάρες) .

Ο άντρας μου από την άλλη,παρουσιάστηκε πριν από 3 χρόνια,υπηρέτησε 9 μήνες (προστάτης και πολύτεκνος) ,είπε ότι ευχαρίστως θα το ξανάκανε.

Ο αδερφός μου τέλος,παρουσιάστηκε στον Αυλώνα πριν 15 μέρες και έχει βαρεθεί να κάθεται.Τρεις φορές τη βδομάδα εξοδούχος και αυτό είναι το δεύτερο ΠΣΚ που είναι στο σπίτι.

Και μια συμβουλή που έδωσαν όλοι στον αδερφό μου πριν φύγει:
"Να λες <<ναι>> και θα περάσεις καλά"

Άντε,καλή θητεία!

Δήμητρα,το στραβάδι.

Κάτι τέτοιο τέλος πάντων.Το μόνο σίγουρο είναι ότι τέτοια... look δεν υπάρχουν πια (νομίζω θα αισθανόμουν πιο φοβισμένη αν είχε αφρο σαν τον τραγουδιστή των BoneyM ή ακόμη και χαίτη σαν αυτόν από τους Μπι-Τζιζ [λυπάμαι,αυτό αδυνατώ να το μεταφέρω στην αγγλική!] ...Νομίζω ότι θα είχα τρομοκρατηθεί περισσότερο )

Γένια,όχι,δεν είχε καθόλου.Αλλά ήταν μελαχροινός και πολύ,πολύ,ΠΟΛΥ γοητευτικός...αυτό θα πει... "κολάστηκα" !

Καλησπέρα diego! όχι,δεν έχω κάνει κάτι τόσο κακό ώστε να αποδώσω εκεί την ευθύνη αυτών των εμπειριών.Παρ'όλα αυτά,δε μπορώ να ξεχάσω ορισμένες καταστάσεις,και ίσως αυτό να είναι και το "πρόβλημα" με μένα.Η σχέση μου με την Εκκλησία και τη θρησκεία είναι αρκετά καλή θα τολμούσα να πω.Όχι τίποτα άξιο λόγου,αλλά την προσευχή μου θα την πω το βράδυ πριν κοιμηθώ,όπως και το πρωί πρίν να φύγω για δουλειά.Δεν το κάνω επειδή έτσι "πρέπει" ,αλλά επειδή το θέλω και με κάνει να αισθάνομαι καλά με τον εαυτό μου.

Agnostic ευχαριστώ για την υπόδειξη!Βλέπεις,όμως,ότι αυτά που διηγήθηκα,τα έζησα ΚΑΙ στον ύπνο μου ΚΑΙ στον ξύπνιο μου!Οπότε έπαθα κρίση... τοποθέτησης!Θα προσπαθήσω να είμαι πιο σωστή την επόμενη φορά!

XD νομίζω ότι με κάλυψες!Ευχαριστώ!

Dr Jekyll Mr Hyde ευχαριστώ για τα λόγια σου!Προσπάθησα να γίνω όσο πιο συγκεκριμένη μπορούσα.Όσο για τον άνδρα εκείνο (υποθέτω ότι αναφέρεσαι στον άνδρα που "είδα" στο νοσοκομείο) ,η έκφρασή του ήταν αρχικά ήρεμη,μετά απλά,θύμωσε.Τα μαλλιά του ήταν χτενισμένα προς τα πίσω.Μπορεί να είναι κομματάκι ηλίθιο αυτό που θα πω,αλλά μου θύμισε κάτι παλιές ταινίες που οι άντρες φορούσαν μπιργιαντίνη (αν το γράφω σωστά,παίζει και να είναι η πρώτη φορά που χρησιμοοιώ αυτή τη λέξη σε γραπτό) στα μαλλιά.

Σας ευχαριστώ για τη "διαφώτιση" .Ελπίζω σε μελλοντικές εποικοδομητικές συζητήσεις!

Δήμητρα

Είμαι νέο μέλος,αν και παρακολουθώ το φόρουμ αρκετούς μήνες.Ο λόγος που γράφω σήμερα είναι για να σας διηγηθώ κάποια πράγματα που έχω ζήσει κατά καιρούς και πραγματικά μ'έχουν τρομάξει.

Σεπτέμβριος 2008
Η μητέρα μου εισέρχεται στο νοσοκομείο για μια επέμβαση.Όλα -δόξα το Θεό- βαίνουν καλώς και το ίδιο βράδυ,εγώ με το σύζυγό μου,αποφασίζουμε να μείνουμε εκεί.Στρώνουμε λοιπόν στο πάτωμα,μέσα στο δωμάτιο που ήταν η μαμά μου και ετοιμαζόμαστε για ύπνο.Η προϊσταμένη ορόφου και ο ένας από τους γιατρούς που είχαν βάρδια εκείνο το βράδυ,έτυχε να είναι γνωστοί μου (η μία συμφοιτήτρια και ο άλλος καθηγητής μου στη σχολή) ,οπότε και μας βάζουν να κοιμηθούμε σε ένα άδειο κρεβάτι στο ακριβώς δίπλα δωμάτιο.Λέμε τις καληνύχτες μας και ξερενόμαστε στον ύπνο.
Βλέπω λοιπόν κάποια στιγμή μέσα στο δωμάτιο (μπορεί και να κοιμόμουν και να το έβλεπα όνειρο,όρκο δε παίρνω) έναν ΠΟΛΥ ΟΜΟΡΦΟ μελαχροινό άντρα,με μαύρα ρούχα,να μας κοιτάζει που κοιμόμαστε.Τον κοιτάζω με απορία (σε φάση "μα τι θέλει ο μ@$%κας νυχτιάτικα; " ) και μου λέει "Φύγετε από δω" .Ανακάθομαι στο κρεβάτι κι αρχίζω να παίρνω ανάποδες "Μπα;" του λέω -είχα και θράσσος- "και ποιος είσαι συ;" ."ΦΥΓΕΤΕ!" φωνάζει "αλλιώς θα πάρω εσένα" (κάπως έτσι τέλος πάντων μου απάντησε).Με κοίταξε θυμωμένος και κάποια στιγμή ΚΟΚΚΙΝΙΖΟΥΝ τα μάτια του.Μιλάμε πετούσαν φλόγες.Κοκκαλώνω και νιώθω τις τρίχες από το κεφάλι μου να παίρνουν τον ανήφορο από την ανατριχίλα.
Ξυπνάω τον άντρα μου όπως όπως (τώρα,ξύπνησα και τον ξύπνησα κι αυτόν;Κοιμόμουν και πετάχτηκα;Δε θυμάμαι) και φεύγουμε.Στο μεταξύ είχε ξημερώσει.
Ας πούμε ότι ξέχασα το περιστατικό,αφού έπεισα τον εαυτό μου ότι ήταν ένα κακό όνειρο.Προς το μεσημεράκι,φέρνουν στο δωμάτιο που κοιμόμασταν το προηγούμενο βράδυ,μια κοπέλα που μόλις είχαν χειρουργήσει.ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΑ αφού είχαν φύγει οι νοσηλευτές και ο γιατρός από το δωμάτιο,πετάγεται στο διάδρομο μια κοπέλα πανικόβλητη κι αρχίζει να καλεί σε βοήθεια.
Η χειρουργημένη κοπέλα είχε υποστεί καρδιακή ανακοπή.

Νοέμβρης 2008
Γυρίζαμε με τον άντρα μου από τα πεθερικά μου,η ώρα θα'ταν δε θα'ταν 8 με 8:30 το βράδυ,και κατευθυνόμασταν προς το σπίτι μας,στη Νέα Μάκρη.Μετά τον Άγιο Πέτρο,σταμάτησε στην άκρη να κατέβει να ξεμουδιάσει.
Λίγα λεπτά μετά,μπαίνει πάλι μέσα για να φύγουμε.Δε προλαβαίνει να γυρίσει το κλειδί στη μίζα και ακούμε από κάπου αμάξι να κορνάρει.Το παράδοξο ήταν ότι ο ήχος ερχόταν από την απόλυτη γκρεμίλα και φυσικά φανταστήκαμε ότι κάποιο ατύχημα είχε γίνει.Περιμέναμε λίγα δευτερόλεπτα,μήπως και δεν ακούσαμε καλά,και ξανά πάλι.Κορνάρουμε και μεις,ξανακορνάρει το αμάξι που δε βλέπαμε.Το πιο παράδοξο απ΄όλα,αυτό που μας έκανε να "πετάξουμε" σχεδόν στην κυριολεξία για Νέα Μάκρη,ήταν ότι αυτή η "κόρνα" που ακούγαμε,έμοιαζε με εκείνα τα κλάξον που είχαν τα παλιά αυτοκίνητα που βλέπουμε σε ταινίες εποχής.Δεν υπάρχει δηλαδή περίπτωση να έκανε έτσι σύγχρονο αυτοκίνητο.
Στο μεταξύ η κόρνα,όσο πήγαινε κι ακουγόταν πιο κοντά μας,ν'ανεβαίνει το γκρεμό,πώς να το εξηγήσω.Εκεί που τα παίξαμε τελείως ήταν ότι ακουγόταν να'ρχεται από Νέα Μάκρη για Άγιο Πέτρο,ενώ εκείνη τη στιγμή,ούτε ποδήλατο δεν ανέβαινε το Διόνυσο (δεδομένης της ώρας,Νοέμβρη μήνα είναι νύχτα στις 8,θα βλέπαμε τα φώτα από διερχόμενο όχημα,πόσο μάλλον αν ερχόταν κι από την αντίθετη κατεύθυνση).

Αύγουστος 2009
Ήμουν στο κρεβάτι μου,στο εξοχικό μας και κοιμόμουν.Βλέπω λοιπόν στον ύπνο μου ότι ήμουν μέσα σε μια εκκλησία που αντί για εικόνες,είχε αγάλματα αγίων και όλοι τους φορούσαν ράσα.
Πάω λοιπόν να προσκυνήσω έναν Άγιο και εκείνος ζωντανεύει και με βουτάει από το μπράτσο όταν εγώ έκανα να φύγω.
Τον κοιτάω ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗΜΕΝΗ και με κοιτάζει κι αυτός αγριεμένος τόσο,ώστε μου είχαν λυθεί τα γόνατα από το φόβο.Ήταν τεράστιος,και σε όγκο και σε ύψος.Ακολουθεί ο εξής διάλογος:
"Άγιος" :Τι έκανες;
Εγώ:Μη με πειράξεις,σε παρακαλώ
Α:Το μετάνιωσες;
Ε: (δεν έβγαζα τσιμουδιά.Είχα την αίσθηση ότι ήξερα για ποιό πράγμα μου μιλούσε)
Α:ΜΙΛΑ! (φώναζε) ΤΟ ΜΕΤΑΝΙΩΣΕΣ;
Ε:ΝΑΙ,ΤΟ ΜΕΤΑΝΙΩΣΑ,ΑΣΕ ΜΕ ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ,ΑΣΕ ΜΕ!
Α:ΞΕΡΕΙΣ ΠΟΙΟΣ ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ;
Ε:ΟΧΙ,ΑΣΕ ΜΕ ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ,ΜΗ ΜΕ ΠΕΙΡΑΞΕΙΣ,ΤΟ ΜΕΤΑΝΙΩΣΑ!
Α:Ο ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΕΙΜΑΙ,ΝΑ ΤΟ ΘΥΜΑΣΑΙ ΑΥΤΟ!
Ε:ΜΕΤΑΝΙΩΣΑ,ΑΣΕ ΜΕ!
Α:ΔΕΝ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΜΕΤΑΝΙΩΣΕΙΣ,ΔΕΝ ΕΠΡΕΠΕ!!!!!!!

Και μετά από αυτές τις φωνές,πετάχτηκα από τον ύπνο,παγωμένη από το φόβο.Φυσικά,δε κοιμήθηκα όλη νύχτα.Προσπαθούσα να θυμηθώ τι είχα κάνει και ΔΕΝ ΕΠΡΕΠΕ να το μετανιώσω.
Μετά από ώρες κατάλαβα.Όντως είχα κάνει κάτι στο παρελθόν (επιτρέψτε μου να το αποσιωπήσω) , η μέρα που ξημέρωνε μετά το όνειρο ήταν ας πούμε η "επέτειος".Το παράδοξο είναι ότι ΟΝΤΩΣ το έχω μετανιώσει,αλλά αν ήταν όντως ο Άγιος Γεράσιμος αυτός που είδα στον ύπνο μου,γιατί να θυμώσει τόσο;Άλλωστε,μετάνοια έδειξα.Πάντως,από εικόνες του που είδα,αυτός που είδα στον ύπνο μου,ουδεμία σχέση έχει με τον Άγιο.

Αρχίζω να πιστεύω ότι τα'χασα.Αυτό που θέλω είναι να μου εξηγήσει κάποιος που ξέρει,γιατί μου συμβαίνει αυτό.Δεν είναι μόνο αυτά,είναι κι άλλα που έχω να σας πω,αλλά αρκετά σας κούρασα με το σεντόνι.Είναι και το πρώτο μου μήνυμα.
Ευχαριστώ για την προσοχή.

Δήμητρα.

Μπορεί όντως να ήταν απλά ένα όνειρο και λόγω των καταστάσεων (νοσοκομεία κτλ) να είδα ότι είδα.Κάτι τέτοιο σαφώς και δεν το αποκλείω.Το αποτέλεσμα ήταν ότι με τρόμαξε.

Αυτό πάλι με το να ακούς ένα όνομα στον ύπνο σου και καπάκι στον ξύπνιο σου,το'χω ζήσει πολλές φορές.Έχει τύχει να ονειρεύομαι ότι ψάχνω απεγνωσμένα να βρω τον άντρα μου σε κάτι ερημικές τοποθεσίες και δεν έχω φωνή να τον φωνάξω,αλλά παρ'όλα αυτά,απευθύνομαι στην αδερφή μου να τον φωνάξει,όπως και κάνει.Δευτερόλεπτα μετά,τον ακούω ν'απαντάει και ηρεμώ.Καπάκι ξύπνησα,γιατί μου έκανε εντύπωση ο διάλογος που είχαν μεταξύ τους... (παρεπιπτόντως...τον άντρα μου τον λένε Γιάννη)
Αυτή:Γιάννηηηη!!!!
Αυτός:Έλααα!!!
Αυτή:Έχεις να μου χαλάσεις 20 ευρώ;
Αυτός:Ναι,έλα μέσα,αλλά μη φωνάζεις,κοιμάται η Δήμητρα.

Αυτός ο διάλογος έγινε στην πραγματικότητα και εγώ νόμιζα ότι το'βλεπα στον ύπνο μου.

Αλλά ορισμένα όνειρα-προαισθήματα,δε μπορώ να τα εξηγήσω με τίποτα!

Παράδειγμα:
Θυμάστε το ατύχημα με τα παιδιά στο πέταλο του Μαλιακού;

Όταν έγινε,έμενα μόνη μου (βασικό αυτό) και κοιμόμουν.Βλέπω λοιπόν στον ύπνο μου ότι είμαι μέσα σε ένα λεωφορείο με παιδιά και κάπου πάμε.Δίπλα μου,καθόταν και μια ξαδέρφη μου και μιλάγαμε.Μου λέει λοιπόν ξαφνικά.

"Αυτή τη στροφή τη φοβάμαι πολύ..."

Δε προλαβαίνει ν'αποσώσει και γίνεται ένα απίστευτο ατύχημα.Αίματα παντού,τρόμος,κλάματα,φασαρίες...και τότε πετάχτηκα από τον ύπνο μου.

Σηκώθηκα από το κρεβάτι και ηρέμησα κάπως αφού κατάλαβα ότι έβλεπα όνειρο.Στο σπίτι όλα σκοτεινά και απόλυτη ησυχία,αφού αδυνατώ να κοιμηθώ κι αλλιώς.Παρ'όλα αυτά,επικοινωνώ με την ξαδέρφη μου να δω αν είναι καλά (ήταν έγκυος εκείνο το διάστημα) και με κλάματα μ'ενημερώνει για το ατύχημα.Ανάμεσα στα θύματα ήταν κι ένας ξάδερφός της...

Εκεί που θέλω να καταλήξω είναι ότι τίποτα δε μπορούσε να με προϊδεάσει προκειμένου να δω στον ύπνο μου ένα ατύχημα που ούτε καν ήξερα ότι είχε γίνει,δεδομένου ότι:
1.Στο σπίτι ήμουν μόνη (δεν υπήρχε κανείς να το συζητάει εκείνη την ώρα)
2.Το σπίτι μου βρισκόταν σ'ερημική τοποθεσία (γεγονός που αποκλείει κάποιος γείτονας να έβαλε δυνατά την τηλεόραση ή να το συζήτησε στο δρόμο και να το άκουσα όταν κοιμόμουν)

Καλησπέρα σας!

Είμαι νέο μέλος,αν και παρακολουθώ το φόρουμ αρκετούς μήνες.Ο λόγος που γράφω σήμερα είναι για να σας διηγηθώ κάποια πράγματα που έχω ζήσει κατά καιρούς και πραγματικά μ'έχουν τρομάξει.

Σεπτέμβριος 2008
Η μητέρα μου εισέρχεται στο νοσοκομείο για μια επέμβαση.Όλα -δόξα το Θεό- βαίνουν καλώς και το ίδιο βράδυ,εγώ με το σύζυγό μου,αποφασίζουμε να μείνουμε εκεί.Στρώνουμε λοιπόν στο πάτωμα,μέσα στο δωμάτιο που ήταν η μαμά μου και ετοιμαζόμαστε για ύπνο.Η προϊσταμένη ορόφου και ο ένας από τους γιατρούς που είχαν βάρδια εκείνο το βράδυ,έτυχε να είναι γνωστοί μου (η μία συμφοιτήτρια και ο άλλος καθηγητής μου στη σχολή) ,οπότε και μας βάζουν να κοιμηθούμε σε ένα άδειο κρεβάτι στο ακριβώς δίπλα δωμάτιο.Λέμε τις καληνύχτες μας και ξερενόμαστε στον ύπνο.
Βλέπω λοιπόν κάποια στιγμή μέσα στο δωμάτιο (μπορεί και να κοιμόμουν και να το έβλεπα όνειρο,όρκο δε παίρνω) έναν ΠΟΛΥ ΟΜΟΡΦΟ μελαχροινό άντρα,με μαύρα ρούχα,να μας κοιτάζει που κοιμόμαστε.Τον κοιτάζω με απορία (σε φάση "μα τι θέλει ο μ@$%κας νυχτιάτικα; " ) και μου λέει "Φύγετε από δω" .Ανακάθομαι στο κρεβάτι κι αρχίζω να παίρνω ανάποδες "Μπα;" του λέω -είχα και θράσσος- "και ποιος είσαι συ;" ."ΦΥΓΕΤΕ!" φωνάζει "αλλιώς θα πάρω εσένα" (κάπως έτσι τέλος πάντων μου απάντησε).Με κοίταξε θυμωμένος και κάποια στιγμή ΚΟΚΚΙΝΙΖΟΥΝ τα μάτια του.Μιλάμε πετούσαν φλόγες.Κοκκαλώνω και νιώθω τις τρίχες από το κεφάλι μου να παίρνουν τον ανήφορο από την ανατριχίλα.
Ξυπνάω τον άντρα μου όπως όπως (τώρα,ξύπνησα και τον ξύπνησα κι αυτόν;Κοιμόμουν και πετάχτηκα;Δε θυμάμαι) και φεύγουμε.Στο μεταξύ είχε ξημερώσει.
Ας πούμε ότι ξέχασα το περιστατικό,αφού έπεισα τον εαυτό μου ότι ήταν ένα κακό όνειρο.Προς το μεσημεράκι,φέρνουν στο δωμάτιο που κοιμόμασταν το προηγούμενο βράδυ,μια κοπέλα που μόλις είχαν χειρουργήσει.ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΑ αφού είχαν φύγει οι νοσηλευτές και ο γιατρός από το δωμάτιο,πετάγεται στο διάδρομο μια κοπέλα πανικόβλητη κι αρχίζει να καλεί σε βοήθεια.
Η χειρουργημένη κοπέλα είχε υποστεί καρδιακή ανακοπή.

Νοέμβρης 2008
Γυρίζαμε με τον άντρα μου από τα πεθερικά μου,η ώρα θα'ταν δε θα'ταν 8 με 8:30 το βράδυ,και κατευθυνόμασταν προς το σπίτι μας,στη Νέα Μάκρη.Μετά τον Άγιο Πέτρο,σταμάτησε στην άκρη να κατέβει να ξεμουδιάσει.
Λίγα λεπτά μετά,μπαίνει πάλι μέσα για να φύγουμε.Δε προλαβαίνει να γυρίσει το κλειδί στη μίζα και ακούμε από κάπου αμάξι να κορνάρει.Το παράδοξο ήταν ότι ο ήχος ερχόταν από την απόλυτη γκρεμίλα και φυσικά φανταστήκαμε ότι κάποιο ατύχημα είχε γίνει.Περιμέναμε λίγα δευτερόλεπτα,μήπως και δεν ακούσαμε καλά,και ξανά πάλι.Κορνάρουμε και μεις,ξανακορνάρει το αμάξι που δε βλέπαμε.Το πιο παράδοξο απ΄όλα,αυτό που μας έκανε να "πετάξουμε" σχεδόν στην κυριολεξία για Νέα Μάκρη,ήταν ότι αυτή η "κόρνα" που ακούγαμε,έμοιαζε με εκείνα τα κλάξον που είχαν τα παλιά αυτοκίνητα που βλέπουμε σε ταινίες εποχής.Δεν υπάρχει δηλαδή περίπτωση να έκανε έτσι σύγχρονο αυτοκίνητο.
Στο μεταξύ η κόρνα,όσο πήγαινε κι ακουγόταν πιο κοντά μας,ν'ανεβαίνει το γκρεμό,πώς να το εξηγήσω.Εκεί που τα παίξαμε τελείως ήταν ότι ακουγόταν να'ρχεται από Νέα Μάκρη για Άγιο Πέτρο,ενώ εκείνη τη στιγμή,ούτε ποδήλατο δεν ανέβαινε το Διόνυσο (δεδομένης της ώρας,Νοέμβρη μήνα είναι νύχτα στις 8,θα βλέπαμε τα φώτα από διερχόμενο όχημα,πόσο μάλλον αν ερχόταν κι από την αντίθετη κατεύθυνση).

Αύγουστος 2009
Ήμουν στο κρεβάτι μου,στο εξοχικό μας και κοιμόμουν.Βλέπω λοιπόν στον ύπνο μου ότι ήμουν μέσα σε μια εκκλησία που αντί για εικόνες,είχε αγάλματα αγίων και όλοι τους φορούσαν ράσα.
Πάω λοιπόν να προσκυνήσω έναν Άγιο και εκείνος ζωντανεύει και με βουτάει από το μπράτσο όταν εγώ έκανα να φύγω.
Τον κοιτάω ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗΜΕΝΗ και με κοιτάζει κι αυτός αγριεμένος τόσο,ώστε μου είχαν λυθεί τα γόνατα από το φόβο.Ήταν τεράστιος,και σε όγκο και σε ύψος.Ακολουθεί ο εξής διάλογος:
"Άγιος" :Τι έκανες;
Εγώ:Μη με πειράξεις,σε παρακαλώ
Α:Το μετάνιωσες;
Ε: (δεν έβγαζα τσιμουδιά.Είχα την αίσθηση ότι ήξερα για ποιό πράγμα μου μιλούσε)
Α:ΜΙΛΑ! (φώναζε) ΤΟ ΜΕΤΑΝΙΩΣΕΣ;
Ε:ΝΑΙ,ΤΟ ΜΕΤΑΝΙΩΣΑ,ΑΣΕ ΜΕ ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ,ΑΣΕ ΜΕ!
Α:ΞΕΡΕΙΣ ΠΟΙΟΣ ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ;
Ε:ΟΧΙ,ΑΣΕ ΜΕ ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ,ΜΗ ΜΕ ΠΕΙΡΑΞΕΙΣ,ΤΟ ΜΕΤΑΝΙΩΣΑ!
Α:Ο ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΕΙΜΑΙ,ΝΑ ΤΟ ΘΥΜΑΣΑΙ ΑΥΤΟ!
Ε:ΜΕΤΑΝΙΩΣΑ,ΑΣΕ ΜΕ!
Α:ΔΕΝ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΜΕΤΑΝΙΩΣΕΙΣ,ΔΕΝ ΕΠΡΕΠΕ!!!!!!!

Και μετά από αυτές τις φωνές,πετάχτηκα από τον ύπνο,παγωμένη από το φόβο.Φυσικά,δε κοιμήθηκα όλη νύχτα.Προσπαθούσα να θυμηθώ τι είχα κάνει και ΔΕΝ ΕΠΡΕΠΕ να το μετανιώσω.
Μετά από ώρες κατάλαβα.Όντως είχα κάνει κάτι στο παρελθόν (επιτρέψτε μου να το αποσιωπήσω) , η μέρα που ξημέρωνε μετά το όνειρο ήταν ας πούμε η "επέτειος".Το παράδοξο είναι ότι ΟΝΤΩΣ το έχω μετανιώσει,αλλά αν ήταν όντως ο Άγιος Γεράσιμος αυτός που είδα στον ύπνο μου,γιατί να θυμώσει τόσο;Άλλωστε,μετάνοια έδειξα.Πάντως,από εικόνες του που είδα,αυτός που είδα στον ύπνο μου,ουδεμία σχέση έχει με τον Άγιο.

Αρχίζω να πιστεύω ότι τα'χασα.Αυτό που θέλω είναι να μου εξηγήσει κάποιος που ξέρει,γιατί μου συμβαίνει αυτό.Δεν είναι μόνο αυτά,είναι κι άλλα που έχω να σας πω,αλλά αρκετά σας κούρασα με το σεντόνι.Είναι και το πρώτο μου μήνυμα.
Ευχαριστώ για την προσοχή.

Δήμητρα.

Μη κάνεις κανένα αστείο μόνος σου στο σπίτι!Είναι κάποια πράγματα που μόνο ένας επιστήμονας μπορεί να γιατρέψει.Αν δεν έχεις μείνει ικανοποιημένος από τον γιατρό σου,απλά,άλλαξέ τον.

Επειδή ο χώρος του φαρμάκου και γενικότερα του νοσοκομείου,λόγω επαγγέλματος μου είναι ιδιαίτερα οικείος,με προσωπική ευθύνη σου λέω πως άλλο πράγμα η μυρμηγκιά,κι άλλο τα κονδυλώματα.

Είναι σαν να παίρνεις Hepsera (φάρμακο για ηπαττίτιδα) για να σου περάσει ο πονοκέφαλος!Δε σε ειρωνεύομαι,απλά σου δίνω ένα παράδειγμα.

Όσο για τα κονδυλώματα,να το προσέξεις.Αν εμφανίζονται κάθε τρεις και λίγο,ή κάτι δεν έχει γίνει σωστά στη θεραπεία (που χλωμό το βλέπω) ή η κοπέλα σου ΔΕΝ κανει θεραπεία.

Για να κολλήσεις ΣΜΝ (Σεξουαλικώς Μεταδιδόμενο Νόσημα) ,θα πρέπει η σύντροφός σου να το έχει πριν από σένα και να κόλλησες με την επαφή... ή σε κόλλησε εσένα κάποια άλλη κοπέλα και συ το μετέφερες στη σύντροφο...

Για την ιστορία:
Μια γυναίκα εμφανίζει κονδυλώματα όταν "χτυπάει καμπανάκι" για καρκίνο του τραχήλου της μήτρας.Για να αποφευχθούν παρεξηγήσεις,τα κονδυλώματα έχουν ένα σωρό τύπους.Μόνο η σύντροφός σου και ο γιατρός της ξέρουν τι έχει.Από κει και πέρα,γίνεται καυτηριασμός και θεραπεία.

Περαστικά σου λοιπόν,σου επαναλαμβάνω να ΜΗ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΤΙΠΟΤΑ ΠΟΥ ΔΕ ΣΟΥ ΕΧΕΙ ΣΥΣΤΗΣΕΙ Ο ΓΙΑΤΡΟΣ ΣΟΥ,και ότι απορία τυχόν σου δημιούργησα,εδώ είμαι για να στη λύσω.

Δήμητρα

Γνωρίζω από τη συγχωρεμένη τη γιαγιά μου,ότι αν δεις πως είσαι ντυμένη νύφη ενώ είσαι ανύπαντρη,είναι ευτυχία.Πάντα το λευκό είναι ευτυχία.

Το γλυκό είναι στεναχώρια μεγάλη,διαπιστωμένο.

Όσο για τα δόντια που πέφτουν,είναι θάνατος.Διαπιστωμένο -δυστυχώς- και αυτό.

Όσο για το επαναλλαμβανόμενο όνειρο,δε μου έχει τύχει ποτέ,δε γνωρίζω κάποια ερμηνεία,οπότε θα ήταν ηλίθιο εκ μέρους μου να προσπαθήσω να τοποθετηθώ.

Αυτό που έχω να πω,είναι ότι την άνοιξη και το φθινώπορο τα όνειρα σπάνια "βγαίνουν" .Τουλάχιστον σε μένα.