- Μπας και τα'χω χάσει; - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.

Είμαι νέο μέλος,αν και παρακολουθώ το φόρουμ αρκετούς μήνες.Ο λόγος που γράφω σήμερα είναι για να σας διηγηθώ κάποια πράγματα που έχω ζήσει κατά καιρούς και πραγματικά μ'έχουν τρομάξει.

Σεπτέμβριος 2008
Η μητέρα μου εισέρχεται στο νοσοκομείο για μια επέμβαση.Όλα -δόξα το Θεό- βαίνουν καλώς και το ίδιο βράδυ,εγώ με το σύζυγό μου,αποφασίζουμε να μείνουμε εκεί.Στρώνουμε λοιπόν στο πάτωμα,μέσα στο δωμάτιο που ήταν η μαμά μου και ετοιμαζόμαστε για ύπνο.Η προϊσταμένη ορόφου και ο ένας από τους γιατρούς που είχαν βάρδια εκείνο το βράδυ,έτυχε να είναι γνωστοί μου (η μία συμφοιτήτρια και ο άλλος καθηγητής μου στη σχολή) ,οπότε και μας βάζουν να κοιμηθούμε σε ένα άδειο κρεβάτι στο ακριβώς δίπλα δωμάτιο.Λέμε τις καληνύχτες μας και ξερενόμαστε στον ύπνο.
Βλέπω λοιπόν κάποια στιγμή μέσα στο δωμάτιο (μπορεί και να κοιμόμουν και να το έβλεπα όνειρο,όρκο δε παίρνω) έναν ΠΟΛΥ ΟΜΟΡΦΟ μελαχροινό άντρα,με μαύρα ρούχα,να μας κοιτάζει που κοιμόμαστε.Τον κοιτάζω με απορία (σε φάση "μα τι θέλει ο μ@$%κας νυχτιάτικα; " ) και μου λέει "Φύγετε από δω" .Ανακάθομαι στο κρεβάτι κι αρχίζω να παίρνω ανάποδες "Μπα;" του λέω -είχα και θράσσος- "και ποιος είσαι συ;" ."ΦΥΓΕΤΕ!" φωνάζει "αλλιώς θα πάρω εσένα" (κάπως έτσι τέλος πάντων μου απάντησε).Με κοίταξε θυμωμένος και κάποια στιγμή ΚΟΚΚΙΝΙΖΟΥΝ τα μάτια του.Μιλάμε πετούσαν φλόγες.Κοκκαλώνω και νιώθω τις τρίχες από το κεφάλι μου να παίρνουν τον ανήφορο από την ανατριχίλα.
Ξυπνάω τον άντρα μου όπως όπως (τώρα,ξύπνησα και τον ξύπνησα κι αυτόν;Κοιμόμουν και πετάχτηκα;Δε θυμάμαι) και φεύγουμε.Στο μεταξύ είχε ξημερώσει.
Ας πούμε ότι ξέχασα το περιστατικό,αφού έπεισα τον εαυτό μου ότι ήταν ένα κακό όνειρο.Προς το μεσημεράκι,φέρνουν στο δωμάτιο που κοιμόμασταν το προηγούμενο βράδυ,μια κοπέλα που μόλις είχαν χειρουργήσει.ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΑ αφού είχαν φύγει οι νοσηλευτές και ο γιατρός από το δωμάτιο,πετάγεται στο διάδρομο μια κοπέλα πανικόβλητη κι αρχίζει να καλεί σε βοήθεια.
Η χειρουργημένη κοπέλα είχε υποστεί καρδιακή ανακοπή.

Νοέμβρης 2008
Γυρίζαμε με τον άντρα μου από τα πεθερικά μου,η ώρα θα'ταν δε θα'ταν 8 με 8:30 το βράδυ,και κατευθυνόμασταν προς το σπίτι μας,στη Νέα Μάκρη.Μετά τον Άγιο Πέτρο,σταμάτησε στην άκρη να κατέβει να ξεμουδιάσει.
Λίγα λεπτά μετά,μπαίνει πάλι μέσα για να φύγουμε.Δε προλαβαίνει να γυρίσει το κλειδί στη μίζα και ακούμε από κάπου αμάξι να κορνάρει.Το παράδοξο ήταν ότι ο ήχος ερχόταν από την απόλυτη γκρεμίλα και φυσικά φανταστήκαμε ότι κάποιο ατύχημα είχε γίνει.Περιμέναμε λίγα δευτερόλεπτα,μήπως και δεν ακούσαμε καλά,και ξανά πάλι.Κορνάρουμε και μεις,ξανακορνάρει το αμάξι που δε βλέπαμε.Το πιο παράδοξο απ΄όλα,αυτό που μας έκανε να "πετάξουμε" σχεδόν στην κυριολεξία για Νέα Μάκρη,ήταν ότι αυτή η "κόρνα" που ακούγαμε,έμοιαζε με εκείνα τα κλάξον που είχαν τα παλιά αυτοκίνητα που βλέπουμε σε ταινίες εποχής.Δεν υπάρχει δηλαδή περίπτωση να έκανε έτσι σύγχρονο αυτοκίνητο.
Στο μεταξύ η κόρνα,όσο πήγαινε κι ακουγόταν πιο κοντά μας,ν'ανεβαίνει το γκρεμό,πώς να το εξηγήσω.Εκεί που τα παίξαμε τελείως ήταν ότι ακουγόταν να'ρχεται από Νέα Μάκρη για Άγιο Πέτρο,ενώ εκείνη τη στιγμή,ούτε ποδήλατο δεν ανέβαινε το Διόνυσο (δεδομένης της ώρας,Νοέμβρη μήνα είναι νύχτα στις 8,θα βλέπαμε τα φώτα από διερχόμενο όχημα,πόσο μάλλον αν ερχόταν κι από την αντίθετη κατεύθυνση).

Αύγουστος 2009
Ήμουν στο κρεβάτι μου,στο εξοχικό μας και κοιμόμουν.Βλέπω λοιπόν στον ύπνο μου ότι ήμουν μέσα σε μια εκκλησία που αντί για εικόνες,είχε αγάλματα αγίων και όλοι τους φορούσαν ράσα.
Πάω λοιπόν να προσκυνήσω έναν Άγιο και εκείνος ζωντανεύει και με βουτάει από το μπράτσο όταν εγώ έκανα να φύγω.
Τον κοιτάω ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗΜΕΝΗ και με κοιτάζει κι αυτός αγριεμένος τόσο,ώστε μου είχαν λυθεί τα γόνατα από το φόβο.Ήταν τεράστιος,και σε όγκο και σε ύψος.Ακολουθεί ο εξής διάλογος:
"Άγιος" :Τι έκανες;
Εγώ:Μη με πειράξεις,σε παρακαλώ
Α:Το μετάνιωσες;
Ε: (δεν έβγαζα τσιμουδιά.Είχα την αίσθηση ότι ήξερα για ποιό πράγμα μου μιλούσε)
Α:ΜΙΛΑ! (φώναζε) ΤΟ ΜΕΤΑΝΙΩΣΕΣ;
Ε:ΝΑΙ,ΤΟ ΜΕΤΑΝΙΩΣΑ,ΑΣΕ ΜΕ ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ,ΑΣΕ ΜΕ!
Α:ΞΕΡΕΙΣ ΠΟΙΟΣ ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ;
Ε:ΟΧΙ,ΑΣΕ ΜΕ ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ,ΜΗ ΜΕ ΠΕΙΡΑΞΕΙΣ,ΤΟ ΜΕΤΑΝΙΩΣΑ!
Α:Ο ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΕΙΜΑΙ,ΝΑ ΤΟ ΘΥΜΑΣΑΙ ΑΥΤΟ!
Ε:ΜΕΤΑΝΙΩΣΑ,ΑΣΕ ΜΕ!
Α:ΔΕΝ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΜΕΤΑΝΙΩΣΕΙΣ,ΔΕΝ ΕΠΡΕΠΕ!!!!!!!

Και μετά από αυτές τις φωνές,πετάχτηκα από τον ύπνο,παγωμένη από το φόβο.Φυσικά,δε κοιμήθηκα όλη νύχτα.Προσπαθούσα να θυμηθώ τι είχα κάνει και ΔΕΝ ΕΠΡΕΠΕ να το μετανιώσω.
Μετά από ώρες κατάλαβα.Όντως είχα κάνει κάτι στο παρελθόν (επιτρέψτε μου να το αποσιωπήσω) , η μέρα που ξημέρωνε μετά το όνειρο ήταν ας πούμε η "επέτειος".Το παράδοξο είναι ότι ΟΝΤΩΣ το έχω μετανιώσει,αλλά αν ήταν όντως ο Άγιος Γεράσιμος αυτός που είδα στον ύπνο μου,γιατί να θυμώσει τόσο;Άλλωστε,μετάνοια έδειξα.Πάντως,από εικόνες του που είδα,αυτός που είδα στον ύπνο μου,ουδεμία σχέση έχει με τον Άγιο.

Αρχίζω να πιστεύω ότι τα'χασα.Αυτό που θέλω είναι να μου εξηγήσει κάποιος που ξέρει,γιατί μου συμβαίνει αυτό.Δεν είναι μόνο αυτά,είναι κι άλλα που έχω να σας πω,αλλά αρκετά σας κούρασα με το σεντόνι.Είναι και το πρώτο μου μήνυμα.
Ευχαριστώ για την προσοχή.

Δήμητρα.

Καλησπέρα diego! όχι,δεν έχω κάνει κάτι τόσο κακό ώστε να αποδώσω εκεί την ευθύνη αυτών των εμπειριών.Παρ'όλα αυτά,δε μπορώ να ξεχάσω ορισμένες καταστάσεις,και ίσως αυτό να είναι και το "πρόβλημα" με μένα.Η σχέση μου με την Εκκλησία και τη θρησκεία είναι αρκετά καλή θα τολμούσα να πω.Όχι τίποτα άξιο λόγου,αλλά την προσευχή μου θα την πω το βράδυ πριν κοιμηθώ,όπως και το πρωί πρίν να φύγω για δουλειά.Δεν το κάνω επειδή έτσι "πρέπει" ,αλλά επειδή το θέλω και με κάνει να αισθάνομαι καλά με τον εαυτό μου.

Agnostic ευχαριστώ για την υπόδειξη!Βλέπεις,όμως,ότι αυτά που διηγήθηκα,τα έζησα ΚΑΙ στον ύπνο μου ΚΑΙ στον ξύπνιο μου!Οπότε έπαθα κρίση... τοποθέτησης!Θα προσπαθήσω να είμαι πιο σωστή την επόμενη φορά!

XD νομίζω ότι με κάλυψες!Ευχαριστώ!

Dr Jekyll Mr Hyde ευχαριστώ για τα λόγια σου!Προσπάθησα να γίνω όσο πιο συγκεκριμένη μπορούσα.Όσο για τον άνδρα εκείνο (υποθέτω ότι αναφέρεσαι στον άνδρα που "είδα" στο νοσοκομείο) ,η έκφρασή του ήταν αρχικά ήρεμη,μετά απλά,θύμωσε.Τα μαλλιά του ήταν χτενισμένα προς τα πίσω.Μπορεί να είναι κομματάκι ηλίθιο αυτό που θα πω,αλλά μου θύμισε κάτι παλιές ταινίες που οι άντρες φορούσαν μπιργιαντίνη (αν το γράφω σωστά,παίζει και να είναι η πρώτη φορά που χρησιμοοιώ αυτή τη λέξη σε γραπτό) στα μαλλιά.

Σας ευχαριστώ για τη "διαφώτιση" .Ελπίζω σε μελλοντικές εποικοδομητικές συζητήσεις!

Δήμητρα

Να σου πω, τα μαλλιά του δηλαδή έμοιαζάν λόγου χάρη καθόλου με του Λαζόπουλου..;
Επίσης είχε καθόλου γένια..;

Κάτι τέτοιο τέλος πάντων.Το μόνο σίγουρο είναι ότι τέτοια... look δεν υπάρχουν πια (νομίζω θα αισθανόμουν πιο φοβισμένη αν είχε αφρο σαν τον τραγουδιστή των BoneyM ή ακόμη και χαίτη σαν αυτόν από τους Μπι-Τζιζ [λυπάμαι,αυτό αδυνατώ να το μεταφέρω στην αγγλική!] ...Νομίζω ότι θα είχα τρομοκρατηθεί περισσότερο )

Γένια,όχι,δεν είχε καθόλου.Αλλά ήταν μελαχροινός και πολύ,πολύ,ΠΟΛΥ γοητευτικός...αυτό θα πει... "κολάστηκα" !

Ένα γνωστό μου άτομο σε άσχημη φάση της ζωής του είχε δει έναν άνδρα με λίγο μούσι, μαλλί παρόμοιο με αυτό που περιγράφεις, ρούχα δε ξέρω.., Αυτός είχε ένα χαρακτηριστικό ειρωνικό γλειώδες χαμόγελο. Πολύ έντονο και διαπεραστικό. Αυτά μου χει πει. Επίσης καθόταν σταυροπόδι.. σε μια γωνία νομίζω ή σε μια πολυθρόνα δεν είμαι σίγουρος. Μάλλον γωνία.