malmsteen
Νέο ΜέλοςUSAΣυμμετοχή σε θέματα
Πρόσφατα μηνύματα
quote:
PanosT
Ο φίλος μου ήταν Άθεος και δεν πίστευε σε ΤΙΠΟΤΑ απ'όλα αυτά. Ήταν Φυσικός και αυτός και απορούσε πως εγώ δίνω τόσο "χώρο" στο άυλο.Αυτός ήξερε και το παρελθόν μου οπότε η συζήτηση γίνονταν σε άλλο επίπεδο. Προσπαθούσα να του μεταφέρω τις εμπειρίες που είχα και κάθε φορά προσπαθούσε να τις εξηγήσει με "λογικό" τρόπο.
Οι εξηγήσεις που έδινε κάποιες φορές θα μπορούσαν να ισχύουν αλλά τις περισσότερες αυτό δεν ήταν δυνατόν. Σε κάθε περίπτωση επέμενε στην "υλική" εξήγηση των γεγονότων.
Για να του αποδείξω ότι η "λογική" πάει περίπατο σ'αυτές τις περιπτώσεις που συζητάμε του πρότεινα να συμμετέχει σε μια τέτοια "συνεδρία" με πολύ έμπειρα και ΧΡΙΣΤΙΑΝΑ ΟΡΘΟΔΟΞΑ μέλη όπου ήμουν απόλυτα σίγουρος ότι αυτές οι οντότητες δεν θα μπορούσαν να του πειράξουν ούτε μια τρίχα από το κεφάλι του.
Και έτσι ΕΓΙΝΕ. Εκείνη τη φορά αυτές οι οντότητες "έδωσαν ρέστα" κάνοντας απίστευτα πράγματα που δεν τα είχαμε ξαναδεί ούτε ξανακούσει από άλλους. Σε καμμία όμως περίπτωση, αν και το προσπάθησαν, δεν πείραξαν το φίλο μου γιατί ΞΕΡΟΥΜΕ τα μέτρα προφύλαξης για τους μη-πιστούς.
Το πρόβλημα ήταν άλλο.
Παραβήκαμε έναν Θεμελιώδη όρο.Ο ΘΕΟΣ ΔΕΝ ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΕΤΑΙ ΟΥΤΕ ΕΥΘΕΩΣ ΟΥΤΕ ΜΕ ΤΕΡΤΙΠΙΑ ΟΥΤΕ ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ. ΤΕΛΕΙΑ ΚΑΙ ΠΑΥΛΑ.
Ο φίλος μου πολύ απλά μέσα σε λίγα λεπτά της ώρας είδε ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΟΥ ΝΑ ΚΑΤΑΡΡΕΕΙ ΣΑΝ ΠΥΡΓΟΣ ΑΠΟ ΤΡΑΠΟΥΛΟΧΑΡΤΑ.
ΕΧΑΣΕ ΚΑΘΕ ΣΤΑΘΕΡΑ ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΣΗΜΕΙΟ ΑΝΑΦΟΡΑΣ Μ'ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΒΙΩΣΕ.
Αν οι οντότητες συμπεριφέρονταν "νορμάλ" ίσως να μπορούσε να ψελλίσει κάποιες δικαιολογίες οφίλος μου γι'αυτά που συνέβησαν. Αλλά αυτά που βίωσε (και βιώσαμε) ήταν "στοχευμένα" και κατέρριπταν εκτός από τη "λογική" (με τη λαική έννοια) και νόμους της Φυσικής που έπαιζε στα δάκτυλα ο συγκεκριμένος άνθρωπος.
Αν και δεν μπόρεσαν να τον "πειράξουν" με τους γνωστούς τρόπους βρήκαν το αδύνατο σημείο του (αλλά και σημείο μας όσον αφορούσε τη προστασία αυτού του ανθρώπου).
Από εκείνη τη στιγμή έχασε ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΤΟΥ στην "ύλη", στη Φυσική που τόσο αγαπούσε, στον φυσικό κόσμο που βίωνε μέχρι εκείνη τη στιγμή και κατ'επέκτασιν στο νόημα της ύπαρξης του.
Εκ των υστέρων η ΜΑΛΑΚΙΑ ΜΑΣ ήταν εξώφθαλμα και ταπεινωτικά ξεκάθαρη. Όλο το σύμπαν θα ήταν άλλιώς φτιαγμένο αν ο Θεός επιθυμούσε μέσω της ΑΠΟΔΕΙΞΗΣ να έρχονται κοντά Του τα δημιουργήματά Του.
ΤΟ ΑΥΤΟΒΟΥΛΟ ΚΑΙ Η ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΕΠΙΛΟΓΗΣ ΕΙΝΑΙ ΑΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΤΟ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ Ο ΚΑΘΕ ΜΑΛΑΚΑΣ ΣΑΝ ΚΑΙ ΕΜΕΝΑ ΝΑ ΠΑΡΑΒΑΙΝΕΙ ΤΕΤΟΙΟΥΣ ΝΟΜΟΥΣ.
Συγνώμη φίλε, αλλά με όλον τον σεβασμό. Σε ποιους απευθύνεσαι? Σε τίποτα παιδιά του Δημοτικού? Αν είναι να φτιάχνουμε αληθοφανείς ιστορίες με τέτοιον τρόπο που να μήν επαναλαμβάνονται για να υποστηρίξουμε τα ανύπαρκτα τότε την έχουμε βάψει. Και έχω ακούσει πολλές τέτοιου είδους σε διάφορες παραλλαγές, και φυσικά πάντα με το ίδιο τρυπάκι ότι δέν γίνεται να επαναληφθούν είτε γιατί πέθανε αυτος που το έπραξε ή για άλλους ηθικούς λόγους.
Αν είναι όπως τα λες να σε καλέσουμε εσένα και τα "έμπειρα" ΧΡΙΣΤΙΑΝΑ ΟΡΘΟΔΟΞΑ μέλη να επαναλάβετε την συνεδρία μέσα σε ένα πλήρες επιστημονικό πλαίσιο παρατήρησης όπου θα βιντεοσκοπείται και θα υπάρχουν μετρητές σχετικοι με το ανωτέρω φαινόμενο.
Αλλα μάλλον τότε θα είναι η αρνητική "πίστη" των επιστημόνων παρατηρητών που θα εμποδίζει την επιτέλεση της "συνεδρίας σας".
Το έχουμε ξαναδεί/ακούσει το έργο και έχει πάντα το ίδιο τέλος.
Άνθρακες ο θησαυρός.
Η απάντηση στα αναπάντητα έχει δωθεί και λέγεται ΜΥΣΤΗΡΙΟ, και είναι "Δέν ξέρουμε".
Ο καθένας που επικαλείται Θεότητες δαίμονια και ότι άλλο κατεβάσει ο νούς τους και προσπαθεί να μας αποδείξει ότι ξέρει για αυτά ή ότι αυτά είναι ή αλήθεια κάνει κακό στον εαυτό του πρώτα και μετά σε όλους τους άλλους.
Edited by - malmsteen on 29/10/2012 02:14:48
Η απάντηση του θέματος βρίσκει αδιέξοδο στις παρακάτω φράσεις:
1) Ενα ξέρω ότι δέν ξέρω τίποτα! (Τελικά δέν ξέρουμε τίποτα?)
2) Δέν ξέρω τι δέν ξέρω! (Αυτό είναι πολύ ορθό)
3) Δέν ξέρω γιατί ξέρω! (Αυτό παραπέμπει στο ερώτημα ποιοι είμαστε)
4) 3+1 = Δέν ξέρω γιατί ξέρω αυτό που ξέρω: ότι ένα ξέρω ότι δέν ξέρω τίποτα.
Αρα το άγνωστο γίνεται γνωστό όταν μας αποκαλύπτεται ή το αποκαλύπτουμε.
Άρα πάλι δέν μπορούμε να γνωρίζουμε κάτι άγνωστο ως ότου μας αποκαλυφθεί.
Το άγνωστο γίνεται γνωστό και το γνωστό είναι άγνωστο!!!![]()
Ουσιαστικά αυτό μας παραπέμπει στην παράδοξη σκέψη ότι γνωρίζουμε χωρίς να γνωρίζουμε!!!
Και κάπου εδώ μπορούμε όλοι να το ρίξουμε δικαίως στα "ναρκωτικά".![]()
Γράφω με τον ειρμό της σκέψεως μου...
Αρα απο μιά άλλη οπτική γωνία είμαστε (οι άνθρωποι) το ίδιο το ερώτημα σου. (Αυτό ούτε εγώ το κατάλαβα)
Και με το παρακάτω επιβεβαιώνω (σε μένα) ότι είμαστε στο σωστό "δρόμο" αφού δέν δίδεται απάντηση και αναιρούμε τα ανωτέρω.
Η φράση δέν ξέρω = 0. Δεν + ξέρω!!! Σκεφτείτε λίγο!! Τι σας λέει αυτή η φράση? Σας προσφέρει κάποια πεπερασμένη πληροφορία?
Θα πείτε δέν γνωρίζω!! Σκεφτείτε πάλι!! Τι σας λέει αυτή η φράση?
Ότι συνώνυμα και εναλλαγές να βρείτε.. Απολύτως ΤΙΠΟΤΑ!!!
Κάποιοι θα πούν : Δέν γνωρίζω τι είναι κάτι(Θεός,ανθρωπος,η ζωή κλπ).
Ξεχάστε το κάτι, Ουσιαστικά Δέν γνωρίζω τι είναι!!! ή Δέν γνωρίζω το είναι!!!
Το "είναι" είναι αυτό που ζούμε "το αυτό". Με τον λόγο περιγράφουμε κατα σύμβαση το "είναι" χωρίς να το γνωρίζουμε το "το είναι".
Αρα ουσιαστικά περιγράφουμε λέμε το τι κάνουμε ενώ ως προς ( ΤΟ ένα, το σύμπαν ,την Αλήθεια) δέν έχουμε την παραμικρή ιδέα του τί πραγματικά μας συμβαίνει!!
Σχολιάστε και συνεχίζουμε...
Το ξέρω ότι μπορώ να πάρω ελευθέρας για Δαφνί σύμφωνα με κάτι φίλους. Και ζητώ μια ανεκτικότητα που το γύρισα στο υπαρξιακό!!!
Ευχαριστώ
PS: Σκεφτείτε τι σας λέει ή λέξη " Είναι"![]()
Edited by - malmsteen on 10/11/2012 04:14:19
Αρα κάτι που είναι μυστήριο, όχι μόνο δεν το γνωρίσουμε ακριβώς αλλά και δεν πρέπει να παίρνουμε απόφανση για το τι είναι, πχ "φυλακή-όριο".
Δηλαδή θα πρέπει να αρκεστούμε για ακόμη μια φορά σε ένα "δεν γνωρίζω".
Συμπληρωματικά θα έλεγα ότι το αίτιο των ανωτέρω ώς προς την ερώτηση σου βρίσκεται στην ύπαρξη του Λόγου ο οποίος είναι κατασκεύασμα του ανθρώπου.
Ενώ λοιπόν ο Λόγος από την μία μας απελευθερώνει για να εκφράσουμε την αλήθεια των πραγμάτων, ταυτόχρονα μας περιορίζει απο αυτή.
Σε αυτή την σύνδεση του ανωτέρου παραδόξου βρίσκεται το όριο το οποίο καμιά φορά ξεπερνά ο άνθρωπος και δημιουργεί νέες μορφές. Ωστόσο η "νέα ξένη" δημιουργία με το που επιτελεστεί γίνεται κτήμα της ήδη υπάρχουσας γνώσης μας και αυτομάτως σταματά να είναι "ξένη".
Χρησιμοποιώντας την φράση "Η ψυχή είναι ένα ξένο επι της Γής" Η δυνατότητα που μας δίνει ή ψυχή να ανακαλύψουμε τα πράγματα επι της Γής, δέν μας δίδεται για την ανακάλυψη της ίδιας της ψυχής. Και έτσι δημιουργούνται όλα τα παράδοξα που ταλαντεύουν συνεχώς την σκέψη μας.
Είναι ή πρώτη μου συμμετοχή σε συζήτηση ωστόσο παρακολουθώ διάφορα θέματα του forum εδώ και πολύ καιρό.
Το ερώτημά μου βασικά είναι:
Μπορεί ένας άνθρωπος, να σκεφτεί/δημιουργήσει/απεικονίσει/.../... κάτι, οτιδήποτε,
που να μην παραπέμπει καθ'οιονδήποτε τρόπο σε κάποια "γνωστή" εικόνα/φόρμα/πρότυπο/μοτίβο του γύρω μας κόσμου?Μπορώ δηλαδή εγώ ή εσύ ή ο Χ,ή ο Ψ άνθρωπος
να ζωγραφίσω έναν πίνακα που όποιος τον δει να μην μπορεί να πει να εδώ βλέπω ένα χερι,
ένα ρολόι, ένα δέντρο, ένα τετράγωνο, έναν κύκλο, κλπ, έστω και σε τραβηγμένη/υπερβατική/μη-ρεαλιστική μορφή?
Με βάση το ερώτημα σου σε θεωρητικό αλλά και πρακτικό επίπεδο πιστεύω ότι είναι αδύνατον. Για να επιτελεστεί/δημιουργηθεί κάτι που να μην παραπέμπει σε τίποτα "γνωστό", αυτό το "κάτι" θα πρέπει να είναι έξω από το φάσμα των αισθήσεών μας και ως συνέπειας αυτού και των γνώσεών μας.
Δηλαδή για μένα η ερώτηση σου μου ακούγεται ως εξής: ( Αν μπορώ να σχεδιάσω/απεικονίσω κάτι που δεν ξέρω πώς είναι)ή διαφορετικά ( Να γνωρίζω κάτι που δεν γνωρίζω ή πριν το γνωρίσω).
Αστειευόμενος θα έλεγα ότι η καλύτερη προσέγγιση στην ερώτηση σου θα ήταν ο "γνωστός" λευκός πίνακας του Μαέβιους Παχατουρίδη (Από του Θρυλικούς ΑΜΑΝ) ο οποίος αναπαριστούσε την αγελάδα και τα βοσκοτόπια.
Άρα ώς συνέπεια των ανωτέρω είμαστε συνεχώς δέσμιοι των αισθήσεων μας αλλά και της γνώσης μας ως παράγωγο αυτών.
Η απάντηση του θέματος βρίσκει αδιέξοδο στις παρακάτω φράσεις:
1) Ενα ξέρω ότι δέν ξέρω τίποτα! (Τελικά δέν ξέρουμε τίποτα?)
2) Δέν ξέρω τι δέν ξέρω! (Αυτό είναι πολύ ορθό)
3) Δέν ξέρω γιατί ξέρω! (Αυτό παραπέμπει στο ερώτημα ποιοι είμαστε)
4) 3+1 = Δέν ξέρω γιατί ξέρω αυτό που ξέρω: ότι ένα ξέρω ότι δέν ξέρω τίποτα.
Αρα το άγνωστο γίνεται γνωστό όταν μας αποκαλύπτεται ή το αποκαλύπτουμε.
Άρα πάλι δέν μπορούμε να γνωρίζουμε κάτι άγνωστο ως ότου μας αποκαλυφθεί.
Το άγνωστο γίνεται γνωστό και το γνωστό είναι άγνωστο!!!![]()
Ουσιαστικά αυτό μας παραπέμπει στην παράδοξη σκέψη ότι γνωρίζουμε χωρίς να γνωρίζουμε!!!
Και κάπου εδώ μπορούμε όλοι να το ρίξουμε δικαίως στα "ναρκωτικά".![]()
Γράφω με τον ειρμό της σκέψεως μου...
Αρα απο μιά άλλη οπτική γωνία είμαστε (οι άνθρωποι) το ίδιο το ερώτημα σου. (Αυτό ούτε εγώ το κατάλαβα)
Και με το παρακάτω επιβεβαιώνω (σε μένα) ότι είμαστε στο σωστό "δρόμο" αφού δέν δίδεται απάντηση και αναιρούμε τα ανωτέρω.
Η φράση δέν ξέρω = 0. Δεν + ξέρω!!! Σκεφτείτε λίγο!! Τι σας λέει αυτή η φράση? Σας προσφέρει κάποια πεπερασμένη πληροφορία?
Θα πείτε δέν γνωρίζω!! Σκεφτείτε πάλι!! Τι σας λέει αυτή η φράση?
Ότι συνώνυμα και εναλλαγές να βρείτε.. Απολύτως ΤΙΠΟΤΑ!!!
Κάποιοι θα πούν : Δέν γνωρίζω τι είναι κάτι(Θεός,ανθρωπος,η ζωή κλπ).
Ξεχάστε το κάτι, Ουσιαστικά Δέν γνωρίζω τι είναι!!! ή Δέν γνωρίζω το είναι!!!
Το "είναι" είναι αυτό που ζούμε "το αυτό". Με τον λόγο περιγράφουμε κατα σύμβαση το "είναι" χωρίς να το γνωρίζουμε το "το είναι".
Αρα ουσιαστικά περιγράφουμε λέμε το τι κάνουμε ενώ ως προς ( ΤΟ ένα, το σύμπαν ,την Αλήθεια) δέν έχουμε την παραμικρή ιδέα του τί πραγματικά μας συμβαίνει!!
Σχολιάστε και συνεχίζουμε...
Το ξέρω ότι μπορώ να πάρω ελευθέρας για Δαφνί σύμφωνα με κάτι φίλους. Και ζητώ μια ανεκτικότητα που το γύρισα στο υπαρξιακό!!!
Ευχαριστώ
PS: Σκεφτείτε τι σας λέει ή λέξη " Είναι"![]()
Edited by - malmsteen on 10/11/2012 04:14:19
Αρα κάτι που είναι μυστήριο, όχι μόνο δεν το γνωρίσουμε ακριβώς αλλά και δεν πρέπει να παίρνουμε απόφανση για το τι είναι, πχ "φυλακή-όριο".
Δηλαδή θα πρέπει να αρκεστούμε για ακόμη μια φορά σε ένα "δεν γνωρίζω".
Συμπληρωματικά θα έλεγα ότι το αίτιο των ανωτέρω ώς προς την ερώτηση σου βρίσκεται στην ύπαρξη του Λόγου ο οποίος είναι κατασκεύασμα του ανθρώπου.
Ενώ λοιπόν ο Λόγος από την μία μας απελευθερώνει για να εκφράσουμε την αλήθεια των πραγμάτων, ταυτόχρονα μας περιορίζει απο αυτή.
Σε αυτή την σύνδεση του ανωτέρου παραδόξου βρίσκεται το όριο το οποίο καμιά φορά ξεπερνά ο άνθρωπος και δημιουργεί νέες μορφές. Ωστόσο η "νέα ξένη" δημιουργία με το που επιτελεστεί γίνεται κτήμα της ήδη υπάρχουσας γνώσης μας και αυτομάτως σταματά να είναι "ξένη".
Χρησιμοποιώντας την φράση "Η ψυχή είναι ένα ξένο επι της Γής" Η δυνατότητα που μας δίνει ή ψυχή να ανακαλύψουμε τα πράγματα επι της Γής, δέν μας δίδεται για την ανακάλυψη της ίδιας της ψυχής. Και έτσι δημιουργούνται όλα τα παράδοξα που ταλαντεύουν συνεχώς την σκέψη μας.
Είναι ή πρώτη μου συμμετοχή σε συζήτηση ωστόσο παρακολουθώ διάφορα θέματα του forum εδώ και πολύ καιρό.
Το ερώτημά μου βασικά είναι:
Μπορεί ένας άνθρωπος, να σκεφτεί/δημιουργήσει/απεικονίσει/.../... κάτι, οτιδήποτε,
που να μην παραπέμπει καθ'οιονδήποτε τρόπο σε κάποια "γνωστή" εικόνα/φόρμα/πρότυπο/μοτίβο του γύρω μας κόσμου?Μπορώ δηλαδή εγώ ή εσύ ή ο Χ,ή ο Ψ άνθρωπος
να ζωγραφίσω έναν πίνακα που όποιος τον δει να μην μπορεί να πει να εδώ βλέπω ένα χερι,
ένα ρολόι, ένα δέντρο, ένα τετράγωνο, έναν κύκλο, κλπ, έστω και σε τραβηγμένη/υπερβατική/μη-ρεαλιστική μορφή?
Με βάση το ερώτημα σου σε θεωρητικό αλλά και πρακτικό επίπεδο πιστεύω ότι είναι αδύνατον. Για να επιτελεστεί/δημιουργηθεί κάτι που να μην παραπέμπει σε τίποτα "γνωστό", αυτό το "κάτι" θα πρέπει να είναι έξω από το φάσμα των αισθήσεών μας και ως συνέπειας αυτού και των γνώσεών μας.
Δηλαδή για μένα η ερώτηση σου μου ακούγεται ως εξής: ( Αν μπορώ να σχεδιάσω/απεικονίσω κάτι που δεν ξέρω πώς είναι)ή διαφορετικά ( Να γνωρίζω κάτι που δεν γνωρίζω ή πριν το γνωρίσω).
Αστειευόμενος θα έλεγα ότι η καλύτερη προσέγγιση στην ερώτηση σου θα ήταν ο "γνωστός" λευκός πίνακας του Μαέβιους Παχατουρίδη (Από του Θρυλικούς ΑΜΑΝ) ο οποίος αναπαριστούσε την αγελάδα και τα βοσκοτόπια.
Άρα ώς συνέπεια των ανωτέρω είμαστε συνεχώς δέσμιοι των αισθήσεων μας αλλά και της γνώσης μας ως παράγωγο αυτών.