Αστικοί Θρύλοι
Κλάμα Μωρού
Καθώς γυρνούσαν σπίτι ένα νεαρό ζευγάρι, το αμάξι τους σταμάτησε πάνω σε μια γέφυρα. Ήταν νύχτα και βρίσκονταν στη μέση ενός δάσους. Ο νεαρός βγήκε να δει αν η μηχανή είχε κανένα πρόβλημα. Τότε άκουσε κλάματα μωρού. Σε λίγο η μηχανή πήρε πάλι μπρος και φύγανε. Δεν ανέφερε για τους ήχους που άκουσε για να μη τρομάξει τη κοπέλα του. Μετά από λίγο καιρό βρέθηκαν τα πτώματα μιας κοπέλας και ενός βρέφους στο δάσος. Η κοπέλα έκρυβε την εγκυμοσύνη της και πέθανε πάνω στη γέννα, ενώ το μωρό πέθανε απο την πείνα. Κανείς δεν είχε ακούσει τις κραυγές εκείνη τη νύχτα.
Το Νέο Μέλος
Σε μια παρέα νεαρών μπήκε πρόσφατα ενα καινούριο μελος. Θέλοντας οι "παλιοί" να τον πειράξουν, του ζήτησαν να εκπληρώσει κάτι έτσι ώστε να γίνει κι εκείνος άξιο μέλος της παρέας. Εκεινος συμφώνησε. Του είπαν λοιπόν να περάσει μια ώρα στο νεκροταφείο του χωριού αφού το ρολόι περάσει μεσάνυχτα.Για αυτό το νεκροταφείο λέγονταν διάφορες ιστορίες για αναστάσεις νεκρών,βρυκόλακες και διάφορα άλλα τρομακτικά πράγματα. Το νέο μέλος της παρέας τα ηξερε ολα αυτα,αλλα για να μη ρεζιλευτει μπροστα στα αλλα παιδια,συμφώνησε να περάσει μια ώρα στο νεκροταφείο.
Την ιδια νυχτα λοιπον,μετα τα μεσανυχτα,τον πηγαν ολοι οι φιλοι στο νεκροταφειο και αφου τον αφησαν αναμεσα στους ταφους εφυγαν.Το παιδι μην εχοντας να κανει τιποτα καλυτερο,κα8ησε φοβισμενο σε εναν ταφο.Οι υπόλοιποι της παρέας ήταν κρυμένοι πίσω απο μια μάντρα και παρακολουθούσαν το φίλο τους.Σκέφτηκαν λοιπόν για να γελάσουν να κάνουν διάφορους θορύβους για να τον τρομάξουν.Ο νεαρός ακούγοντας τους θορύβους τρόμαξε σκεφτόμενος τις ιστορίες που είχε ακούσει για το νεκροταφείο. Έντρομος λοιπόν έκανε να σηκωθεί από τον τάφο για να φύγει. Η μπλούζα του ομως ειχε πιαστει σε ενα καρφί. Ο νεαρός πίστεψε οτι τον τραβουσαν οι νεκροί. Πέθανε απο ανακοπή καρδιάς.
Οτοστόπ
Δώδεκα μίλια έξω από την Βαλτιμόρη, στο κύριο δρόμο της Νέας Υόρκης, οδηγούσε ο γιατρός Eckersall καθώς γυρνούσε σπίτι του αργά το βράδυ από ένα χορό τοπικού συλλόγου. Στο δρόμο του είδε μια νεαρή κοπέλα να του κάνει νεύμα για να τη πάρει μαζί του. Σταμάτησε το αυτοκίνητο και της έδειξε να καθίσει στο πίσω κάθισμα. "Στο μπροστινό κάθισμα έχω τους σάκους με μπαστούνια του γκόλφ,.." της εξήγησε, "...μα πείτε μου, τί κάνει μια τόσο νέα κοπέλα τέτοια ώρα σε αυτό το έρημο μέρος;". "Είναι μια μεγάλη ιστορία κύριε για να σας τη πώ τώρα,..." η φωνή της ήταν διαπεραστική "...παρακαλώ πηγαίνετέ με σπίτι και θα σας εξηγήσω εκεί". Ο γιατρός έβαλε μπροστά και οδηγώντας γρήγορα την πήγε σπίτι της μιας και δεν ήταν μακριά από τον δρόμο του. Μόλις έφτασαν κοίταξε στο πίσω κάθισμα και η κοπέλα είχε εξαφανιστεί! Αδύνατον σκέφτηκε. Η κοπέλα δε θα μπορούσε να βγεί από το αμάξι καθώς έτρεχε. Κτύπησε το κουδούνι του σπιτιού και μετά από λίγη ώρα ένας γκριζομάλλης άντρας άνοιξε. "Δε θα πιστέψετε τί συνέβη κύριε, μα ένα κορίτσι μου έδωσε τη διεύθυνσή σας και όταν έφτασα αυτή...". "Ναι, ξέρω,.." είπε ο άντρας κουρασμένα "..αυτό συνέβη πολλά βράδια Σαββάτου το προηγούμενο μήνα. Αυτό το κορίτσι, κύριε, ήταν η κόρη μου και πριν δυο χρόνια σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό ατύχημα στο σημείο που την βρήκατε".
Καθώς γυρνούσαν σπίτι ένα νεαρό ζευγάρι, το αμάξι τους σταμάτησε πάνω σε μια γέφυρα. Ήταν νύχτα και βρίσκονταν στη μέση ενός δάσους. Ο νεαρός βγήκε να δει αν η μηχανή είχε κανένα πρόβλημα. Τότε άκουσε κλάματα μωρού. Σε λίγο η μηχανή πήρε πάλι μπρος και φύγανε. Δεν ανέφερε για τους ήχους που άκουσε για να μη τρομάξει τη κοπέλα του. Μετά από λίγο καιρό βρέθηκαν τα πτώματα μιας κοπέλας και ενός βρέφους στο δάσος. Η κοπέλα έκρυβε την εγκυμοσύνη της και πέθανε πάνω στη γέννα, ενώ το μωρό πέθανε απο την πείνα. Κανείς δεν είχε ακούσει τις κραυγές εκείνη τη νύχτα.
Το Νέο Μέλος
Σε μια παρέα νεαρών μπήκε πρόσφατα ενα καινούριο μελος. Θέλοντας οι "παλιοί" να τον πειράξουν, του ζήτησαν να εκπληρώσει κάτι έτσι ώστε να γίνει κι εκείνος άξιο μέλος της παρέας. Εκεινος συμφώνησε. Του είπαν λοιπόν να περάσει μια ώρα στο νεκροταφείο του χωριού αφού το ρολόι περάσει μεσάνυχτα.Για αυτό το νεκροταφείο λέγονταν διάφορες ιστορίες για αναστάσεις νεκρών,βρυκόλακες και διάφορα άλλα τρομακτικά πράγματα. Το νέο μέλος της παρέας τα ηξερε ολα αυτα,αλλα για να μη ρεζιλευτει μπροστα στα αλλα παιδια,συμφώνησε να περάσει μια ώρα στο νεκροταφείο.
Την ιδια νυχτα λοιπον,μετα τα μεσανυχτα,τον πηγαν ολοι οι φιλοι στο νεκροταφειο και αφου τον αφησαν αναμεσα στους ταφους εφυγαν.Το παιδι μην εχοντας να κανει τιποτα καλυτερο,κα8ησε φοβισμενο σε εναν ταφο.Οι υπόλοιποι της παρέας ήταν κρυμένοι πίσω απο μια μάντρα και παρακολουθούσαν το φίλο τους.Σκέφτηκαν λοιπόν για να γελάσουν να κάνουν διάφορους θορύβους για να τον τρομάξουν.Ο νεαρός ακούγοντας τους θορύβους τρόμαξε σκεφτόμενος τις ιστορίες που είχε ακούσει για το νεκροταφείο. Έντρομος λοιπόν έκανε να σηκωθεί από τον τάφο για να φύγει. Η μπλούζα του ομως ειχε πιαστει σε ενα καρφί. Ο νεαρός πίστεψε οτι τον τραβουσαν οι νεκροί. Πέθανε απο ανακοπή καρδιάς.
Οτοστόπ
Δώδεκα μίλια έξω από την Βαλτιμόρη, στο κύριο δρόμο της Νέας Υόρκης, οδηγούσε ο γιατρός Eckersall καθώς γυρνούσε σπίτι του αργά το βράδυ από ένα χορό τοπικού συλλόγου. Στο δρόμο του είδε μια νεαρή κοπέλα να του κάνει νεύμα για να τη πάρει μαζί του. Σταμάτησε το αυτοκίνητο και της έδειξε να καθίσει στο πίσω κάθισμα. "Στο μπροστινό κάθισμα έχω τους σάκους με μπαστούνια του γκόλφ,.." της εξήγησε, "...μα πείτε μου, τί κάνει μια τόσο νέα κοπέλα τέτοια ώρα σε αυτό το έρημο μέρος;". "Είναι μια μεγάλη ιστορία κύριε για να σας τη πώ τώρα,..." η φωνή της ήταν διαπεραστική "...παρακαλώ πηγαίνετέ με σπίτι και θα σας εξηγήσω εκεί". Ο γιατρός έβαλε μπροστά και οδηγώντας γρήγορα την πήγε σπίτι της μιας και δεν ήταν μακριά από τον δρόμο του. Μόλις έφτασαν κοίταξε στο πίσω κάθισμα και η κοπέλα είχε εξαφανιστεί! Αδύνατον σκέφτηκε. Η κοπέλα δε θα μπορούσε να βγεί από το αμάξι καθώς έτρεχε. Κτύπησε το κουδούνι του σπιτιού και μετά από λίγη ώρα ένας γκριζομάλλης άντρας άνοιξε. "Δε θα πιστέψετε τί συνέβη κύριε, μα ένα κορίτσι μου έδωσε τη διεύθυνσή σας και όταν έφτασα αυτή...". "Ναι, ξέρω,.." είπε ο άντρας κουρασμένα "..αυτό συνέβη πολλά βράδια Σαββάτου το προηγούμενο μήνα. Αυτό το κορίτσι, κύριε, ήταν η κόρη μου και πριν δυο χρόνια σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό ατύχημα στο σημείο που την βρήκατε".
...Βράδυ κάπου στα πατησιά...
υπάρχει ένα παλιό αρχοντικό ξεχασμένο από τον χρόνο και από τους ανθρώπους , πολλοί το βλέπουν του ρίχνουν μια μάτια και συνεχίζουν την πορεία τους αλλά αυτό το σπίτι κρύβει ένα μυστικό...λένε ότι εκεί ζούσε η Αγια Φιλοθέη ... είναι ίσως το πιο παλιό αρχοντικό της Αθήνας , μετέπειτα και γύρω στο 1850 χρησιμοποιήθηκε από τον λόρδο Βύρωνα και αργότερα εγκαταστάθηκε σ αυτό ένας πολύ γνωστός έμπορος της εποχής ... Είχε τα πάντα λεφτά ,οικογένεια και μια πολύ όμορφη κόρη η οποία όμως λίγο πριν κλείσει τα 10 της άρχισε να χάνει τα μαλλιά της μέχρι που πέθανε στην μικρή σοφίτα του σπιτιού...Το σπίτι μετά παραχωρήθηκε σε έναν πολύ πλούσιο Έλληνα της Γαλλίας το 1890 ο οποίος έκανε οικογένεια...Τα πέντε παιδία του όλα αγόρια μεγάλωσαν για τα 3 δεν υπάρχουν πληροφορίες τι απέγιναν ο τέταρτος έφυγε στην Γαλλία και δεν ξαναγύρισε και ο τελευταίος έμεινε και έκανε οικογένεια και το 1927 περίπου η γυναίκα του γεννάει την Ιουλία ...Η Ιουλία όταν είναι 7 χρόνων αρρωσταίνει και καθώς είναι ξαπλωμένη στο δωμάτιο του πατέρα της (το οποίο είναι σε οπτική επαφή με την σοφίτα) βλέπει ν ανοίγει το παραθυράκι της σοφίτας και ένα περίεργο πλάσμα με λευκή μορφή και χωρίς μάτια αρχίζει να την πλησιάζει, τότε αρχίζει να φωνάζει και λίγο πριν την αγκιξει μπαίνει στο δωμάτιο ο πατέρας της και αυτό εξαφανίζεται... Από κει και πέρα όλα κυλάνε φυσιολογικά η Ιουλία μεγαλώνει ερωτεύεται αλλά δεν παντρεύεται το σπίτι αρχίζει να χάνει την αίγλη του και σιγά ερημώνει με τα χρόνια... 1997 στο σπίτι μένει μόνη της η Ιουλία αλλά ο δήμος της κάνει ανελέητο πόλεμο να της το πάρει και αφού πρώτα της έχουν πάρει όλο το υπόλοιπο οικόπεδο 7 στρέμματα , αυτή αντιστέκεται , πρώτα της κόβουν το ρεύμα και μετά από λίγους μήνες και το νερό...2000 είναι πλέον μόνη της και γυρνάει σαν την άδικη κατάρα μέσα στα σκοτεινά δωμάτια του σπιτιού η καλή της καρδιά όμως δεν την αφήνει ποτέ και όποτε βρει ευκαιρία προσφέρει διαμονή σε άστεγους ένας από αυτούς ήταν και ο(?) στην αρχή όλα ήταν καλά δεν πείραζε κανέναν στην γειτονία ο (?) μέχρι που ένα βράδυ επιστρέφοντας η Ιουλία στο σπίτι βλέπει αστυνομία απ έξω και τον(?)δεμένο με χειροπέδες τι είχε γινει?Η κατάθεση που έδωσε ο(?) στην αστυνομία λέει'' εκεί που κοιμόμουν στον πάνω όροφο ήρθε για άλλη μια φορά ο ''μουστακιας'' αλλά αυτή την φορά ήταν κακός μαζί μου...παρενθενση η Ιουλία είχε μαζέψει αρκετά γατάκια μέσα στο σπίτι της ,εκείνο το βράδυ λοιπόν που τον έπιασε η κρίση τον(?) αυτός τα σκότωσε όλα πεταγοντας τα στον τοίχο...Αυτός μετά κλείστηκε στο Δαφνί για δυο χρόνια...Η Ιουλία συνέχισε να ζει άλλες φορές μέσα στο σπίτι και άλλες στα παγκάκια της περιοχής...
Την Ιουλία η αλλιώς Τζούλια την γνώρισα το καλοκαίρι του 2006 σε ένα παγκάκι έξω από το σπίτι της με τον καιρό γίναμε φιλαράκια έτσι με αποκαλούσε και έτσι αποκαλεί τους πάντες , όταν την γνώρισα είχε και 5 αδέσποτα μέσα στο σπίτι αλλά αν την ρωτούσες ποσά σκυλιά έχει δεν σου έλεγε γιατί μου είχε πει ότι όταν έλεγε ποσά σκυλιά έχει τότε κάποιος πέθαινε στην γειτονία, επίσης δεν έλεγε ποτέ πόσο ετών ειναι.Με τα πολλά η γνωριμία μου με την Τζούλια μου άφησε και καλές αλλά και άσχημες αναμνήσεις...Σήμερα η κυρα Τζούλια επισκέπτεται το σπίτι κάθε βράδυ για να ταΐσει κάποια νέα γατάκια που έχει αλλά και για να πιει καμία μπυριτσα με τους άστεγους ξένους που έχουν κάνει κατάληψη στο πίσω δώμα της αυλής του σπιτιού της, αυτή δεν μένει εκεί πλέον...
Η ιστορία αυτή είναι αληθινή πέρα για πέρα το σπίτι είναι στοιχειωμένο το λέω με απόλυτη σιγουριά γιατί είδα πολλά τα οποία θα τα κρατήσω για μένα και για τους στενούς μου φίλους
Αν κάποτε περάσετε από αυτό το σπίτι η αν η περιγραφή που έδωσα σας είναι γνώριμη σαν εικόνα βρείτε την κυρα Τζούλια κεράστε την μια μπυριτσα και αυτή θα σας κεράσει με την ιστορία της ζωής της μια ιστορία που αν γινόταν ταινία θα έσπαγε πολλά κοκάλα
http://lykaones.blogspot.com/
υπάρχει ένα παλιό αρχοντικό ξεχασμένο από τον χρόνο και από τους ανθρώπους , πολλοί το βλέπουν του ρίχνουν μια μάτια και συνεχίζουν την πορεία τους αλλά αυτό το σπίτι κρύβει ένα μυστικό...λένε ότι εκεί ζούσε η Αγια Φιλοθέη ... είναι ίσως το πιο παλιό αρχοντικό της Αθήνας , μετέπειτα και γύρω στο 1850 χρησιμοποιήθηκε από τον λόρδο Βύρωνα και αργότερα εγκαταστάθηκε σ αυτό ένας πολύ γνωστός έμπορος της εποχής ... Είχε τα πάντα λεφτά ,οικογένεια και μια πολύ όμορφη κόρη η οποία όμως λίγο πριν κλείσει τα 10 της άρχισε να χάνει τα μαλλιά της μέχρι που πέθανε στην μικρή σοφίτα του σπιτιού...Το σπίτι μετά παραχωρήθηκε σε έναν πολύ πλούσιο Έλληνα της Γαλλίας το 1890 ο οποίος έκανε οικογένεια...Τα πέντε παιδία του όλα αγόρια μεγάλωσαν για τα 3 δεν υπάρχουν πληροφορίες τι απέγιναν ο τέταρτος έφυγε στην Γαλλία και δεν ξαναγύρισε και ο τελευταίος έμεινε και έκανε οικογένεια και το 1927 περίπου η γυναίκα του γεννάει την Ιουλία ...Η Ιουλία όταν είναι 7 χρόνων αρρωσταίνει και καθώς είναι ξαπλωμένη στο δωμάτιο του πατέρα της (το οποίο είναι σε οπτική επαφή με την σοφίτα) βλέπει ν ανοίγει το παραθυράκι της σοφίτας και ένα περίεργο πλάσμα με λευκή μορφή και χωρίς μάτια αρχίζει να την πλησιάζει, τότε αρχίζει να φωνάζει και λίγο πριν την αγκιξει μπαίνει στο δωμάτιο ο πατέρας της και αυτό εξαφανίζεται... Από κει και πέρα όλα κυλάνε φυσιολογικά η Ιουλία μεγαλώνει ερωτεύεται αλλά δεν παντρεύεται το σπίτι αρχίζει να χάνει την αίγλη του και σιγά ερημώνει με τα χρόνια... 1997 στο σπίτι μένει μόνη της η Ιουλία αλλά ο δήμος της κάνει ανελέητο πόλεμο να της το πάρει και αφού πρώτα της έχουν πάρει όλο το υπόλοιπο οικόπεδο 7 στρέμματα , αυτή αντιστέκεται , πρώτα της κόβουν το ρεύμα και μετά από λίγους μήνες και το νερό...2000 είναι πλέον μόνη της και γυρνάει σαν την άδικη κατάρα μέσα στα σκοτεινά δωμάτια του σπιτιού η καλή της καρδιά όμως δεν την αφήνει ποτέ και όποτε βρει ευκαιρία προσφέρει διαμονή σε άστεγους ένας από αυτούς ήταν και ο(?) στην αρχή όλα ήταν καλά δεν πείραζε κανέναν στην γειτονία ο (?) μέχρι που ένα βράδυ επιστρέφοντας η Ιουλία στο σπίτι βλέπει αστυνομία απ έξω και τον(?)δεμένο με χειροπέδες τι είχε γινει?Η κατάθεση που έδωσε ο(?) στην αστυνομία λέει'' εκεί που κοιμόμουν στον πάνω όροφο ήρθε για άλλη μια φορά ο ''μουστακιας'' αλλά αυτή την φορά ήταν κακός μαζί μου...παρενθενση η Ιουλία είχε μαζέψει αρκετά γατάκια μέσα στο σπίτι της ,εκείνο το βράδυ λοιπόν που τον έπιασε η κρίση τον(?) αυτός τα σκότωσε όλα πεταγοντας τα στον τοίχο...Αυτός μετά κλείστηκε στο Δαφνί για δυο χρόνια...Η Ιουλία συνέχισε να ζει άλλες φορές μέσα στο σπίτι και άλλες στα παγκάκια της περιοχής...
Την Ιουλία η αλλιώς Τζούλια την γνώρισα το καλοκαίρι του 2006 σε ένα παγκάκι έξω από το σπίτι της με τον καιρό γίναμε φιλαράκια έτσι με αποκαλούσε και έτσι αποκαλεί τους πάντες , όταν την γνώρισα είχε και 5 αδέσποτα μέσα στο σπίτι αλλά αν την ρωτούσες ποσά σκυλιά έχει δεν σου έλεγε γιατί μου είχε πει ότι όταν έλεγε ποσά σκυλιά έχει τότε κάποιος πέθαινε στην γειτονία, επίσης δεν έλεγε ποτέ πόσο ετών ειναι.Με τα πολλά η γνωριμία μου με την Τζούλια μου άφησε και καλές αλλά και άσχημες αναμνήσεις...Σήμερα η κυρα Τζούλια επισκέπτεται το σπίτι κάθε βράδυ για να ταΐσει κάποια νέα γατάκια που έχει αλλά και για να πιει καμία μπυριτσα με τους άστεγους ξένους που έχουν κάνει κατάληψη στο πίσω δώμα της αυλής του σπιτιού της, αυτή δεν μένει εκεί πλέον...
Η ιστορία αυτή είναι αληθινή πέρα για πέρα το σπίτι είναι στοιχειωμένο το λέω με απόλυτη σιγουριά γιατί είδα πολλά τα οποία θα τα κρατήσω για μένα και για τους στενούς μου φίλους
Αν κάποτε περάσετε από αυτό το σπίτι η αν η περιγραφή που έδωσα σας είναι γνώριμη σαν εικόνα βρείτε την κυρα Τζούλια κεράστε την μια μπυριτσα και αυτή θα σας κεράσει με την ιστορία της ζωής της μια ιστορία που αν γινόταν ταινία θα έσπαγε πολλά κοκάλα
http://lykaones.blogspot.com/
Ειναι μακραν απο τα λιγα θεματα που μπορω να διαβαζω με τις μερες χωρις να βαριεμαι ισως γιατι τα παραδειγματα πολλες φορες ειναι διπλα μας. Προσωπικα δεν γνωριζω καποιον αλλα θυμαμαι μια ιστορια που ειχα διαβασει σχετικα με το ξακουστο χερι της μαιμους.Ειναι ιστορια που μας ταξιδευει στην προπολεμικη αγγλια με μια οικογενεια η οποια εχει 2 γιους. Ο ενας ειναι μονιμος στον στρατο και παιρνει μεταθεση για τις κτησεις της μ.βρετανιας στην ινδια συγκεκριμενα. Ο αλλος δουλευει σε ενα τυπογραφειο. Ο στρατιωτικος σε ενα γραμμα στελνει μαζι και ενα δωρο στην οικογενεια του που ειναι ενα βαλσαμωμενο χερι μαιμους.Ο μυθος λεει οτι ευχες πραγματοποιουνται αν αγγιζεις το χερι και ξεστομιζεις την ευχη. (Το συντομευο καπως) Οποτε η οικογενεια σε μια αστεια οικονομικη στενοτητα ευχεται ο πατερας να ειχε 200 λιρες για κατι το οποιο δεν ηταν ζητημα ζωης και θανατου. Μεχρι να τελειωσει την ευχη χτυπαει το κουδουνι και ενας υπαλληλος του τυπογραφειου λεει οτι ο γιος του ειναι στο νοσοκομειο με κομμενο το χερι απο τον καρπο εξαιτιας ενος μηχανηματος στο τυπογραφειο. Το απογευμα ενας αλλος υπαλληλος του τυπογραφειου ερχεται με μια επιταγη των 200 λιρων και ενημερωνει τον πατερα οτι ειναι η αποζημειωση για το εργατικο ατυχημα. Τα χρονια περνανε
και η οικογενεια δεν εχει νεα του στρατιωτη γιου. Μετα απο πολυ καιρο η μανα και ενω εχει απογοητευτει να περιμενει ευχεται να δει τον γιο της και να πεθανει. Το βραδυ χτυπαει η πορτα την ωρα που ολοι κοιμουνται και η μανα ανοιγει. Ενα σκουληκιασμενο κουφαρι την πιανει στον ωμο και της λεει "μανα ηρθα¨. Το περιεργο ειναι οτι εχω πετυχει post σε φορουμ αγγλικα με φοτο του χεριου.
και η οικογενεια δεν εχει νεα του στρατιωτη γιου. Μετα απο πολυ καιρο η μανα και ενω εχει απογοητευτει να περιμενει ευχεται να δει τον γιο της και να πεθανει. Το βραδυ χτυπαει η πορτα την ωρα που ολοι κοιμουνται και η μανα ανοιγει. Ενα σκουληκιασμενο κουφαρι την πιανει στον ωμο και της λεει "μανα ηρθα¨. Το περιεργο ειναι οτι εχω πετυχει post σε φορουμ αγγλικα με φοτο του χεριου.
To Τσιγαρο
Αυτος ειναι ενας θρυλος της πολης μου. Ηταν καποτε,λεει, ενα ζευγαρακι και περνουσαν εξω απο ενα Τζαμι αρκετα γνωστο σαν τοποθεσια. Καποια στιγμη νιωθουν καποιον να τους παρακολουθει και να τους ακολουθει. Μιλαμε τωρα νυχτα και με ελαχιστο φωτισμο. Γυρναει ο τυπος και βλεπει μια κοπελα με κανονικα ρουχα να τους παρατηρει. Πηγαινουν λιγο πιο κατω. Η "κοπελα" να τους ακολουθει ακομα. Τελικα καποια στιγμη τη ρωταει ο τυπος τι θελει. Εκεινη του κανει νοημα οτι θελει τσιγαρο. Την δινει ενα και εκεινη του κανει νοημα για φωτια. Με το που παει να αναψει το τσιγαρο σηκωνει η "κοπελα" το κεφαλι της και ο τυπος μενει!! Δεν ειχε προσωπο!!
Με το που κανει να φωναξει την κοπελα του η "απροσωπη" εξαφανιζεται στον αερα, καπνος...
Η Αθλητρια
Σε μια περιοχη λιγο εξω απο την πολη οπου μαζευονται τα πιτσουνακια, υπαρχει ενας περιεργος θρυλος. Τα βραδια λενε οτι ειναι μια λευκη φιγουρα η οποια ξεκιναει απο πανω, απο την κορυφη της πλαγιας και τη κατεβαινει του σκοτωμου και χανεται στο γκρεμο. Συμφωνα με το θρυλο η κοπελα ηταν αθλητρια στο τρεξιμο αλλα ως εκει. Ειναι αγνωστο ποια ειναι και για ποιο λογο το κανει. Το μονο που ειναι γνωστο ειναι οτι αρκετοι εχουν χασει τη ζωη τους ακολουθωντας την να δουν που παει.
Βαρβασαινα
Στο χωριο μου υπαρχει ενας πολυ γνωστος θρυλος. Λιγο εξω απο το χωριο και πηγαινοντας προς την Παλαιοβαρβασαινα (2χιλ. αποσταση) υπαρχει καπου στα μισα ενα αγαλμα προς τιμην των 40 ανταρτων. Εκει οι Γερμανοι την περιοδο της κατοχης ειχαν αποκεφαλισει 40 ανταρτες. Καθε βραδυ λοιπον αν παει κανεις και μεινει 8α ακουσει τις φωνες των 40 ανταρτων. Ειναι ανατριχιαστικο γιατι ακουγονται μεσα απο τη λαγκαδια. Οταν πηγα, εμεινα με αυτο που ακουσα. Οι ανταρτες μιλουσαν σαν να μην ηξεραν οτι ειχαν πεθανει. "Γιωωργηη, που εισαι?", "Κωωωστααα!!" και τετοια. Δεν θα πρεπει να μιλησεις ουτε και να κανεις καποιον 8ορυβο. Αν μιλησεις σου παιρνουν την λαλια για παντα. Την μερα της επετειου τους, αν περασεις το βραδυ, 8α δεις 40 φλογες καντηλιων να αιωρουνται. Να σημειωσω δε οτι ο δρομος για το αγαλμα ειναι τελειως σκοτεινος. Δεν εχει ουτε καν σπιτια.
Αυτα για αρχη....
Αυτος ειναι ενας θρυλος της πολης μου. Ηταν καποτε,λεει, ενα ζευγαρακι και περνουσαν εξω απο ενα Τζαμι αρκετα γνωστο σαν τοποθεσια. Καποια στιγμη νιωθουν καποιον να τους παρακολουθει και να τους ακολουθει. Μιλαμε τωρα νυχτα και με ελαχιστο φωτισμο. Γυρναει ο τυπος και βλεπει μια κοπελα με κανονικα ρουχα να τους παρατηρει. Πηγαινουν λιγο πιο κατω. Η "κοπελα" να τους ακολουθει ακομα. Τελικα καποια στιγμη τη ρωταει ο τυπος τι θελει. Εκεινη του κανει νοημα οτι θελει τσιγαρο. Την δινει ενα και εκεινη του κανει νοημα για φωτια. Με το που παει να αναψει το τσιγαρο σηκωνει η "κοπελα" το κεφαλι της και ο τυπος μενει!! Δεν ειχε προσωπο!!
Με το που κανει να φωναξει την κοπελα του η "απροσωπη" εξαφανιζεται στον αερα, καπνος...
Η Αθλητρια
Σε μια περιοχη λιγο εξω απο την πολη οπου μαζευονται τα πιτσουνακια, υπαρχει ενας περιεργος θρυλος. Τα βραδια λενε οτι ειναι μια λευκη φιγουρα η οποια ξεκιναει απο πανω, απο την κορυφη της πλαγιας και τη κατεβαινει του σκοτωμου και χανεται στο γκρεμο. Συμφωνα με το θρυλο η κοπελα ηταν αθλητρια στο τρεξιμο αλλα ως εκει. Ειναι αγνωστο ποια ειναι και για ποιο λογο το κανει. Το μονο που ειναι γνωστο ειναι οτι αρκετοι εχουν χασει τη ζωη τους ακολουθωντας την να δουν που παει.
Βαρβασαινα
Στο χωριο μου υπαρχει ενας πολυ γνωστος θρυλος. Λιγο εξω απο το χωριο και πηγαινοντας προς την Παλαιοβαρβασαινα (2χιλ. αποσταση) υπαρχει καπου στα μισα ενα αγαλμα προς τιμην των 40 ανταρτων. Εκει οι Γερμανοι την περιοδο της κατοχης ειχαν αποκεφαλισει 40 ανταρτες. Καθε βραδυ λοιπον αν παει κανεις και μεινει 8α ακουσει τις φωνες των 40 ανταρτων. Ειναι ανατριχιαστικο γιατι ακουγονται μεσα απο τη λαγκαδια. Οταν πηγα, εμεινα με αυτο που ακουσα. Οι ανταρτες μιλουσαν σαν να μην ηξεραν οτι ειχαν πεθανει. "Γιωωργηη, που εισαι?", "Κωωωστααα!!" και τετοια. Δεν θα πρεπει να μιλησεις ουτε και να κανεις καποιον 8ορυβο. Αν μιλησεις σου παιρνουν την λαλια για παντα. Την μερα της επετειου τους, αν περασεις το βραδυ, 8α δεις 40 φλογες καντηλιων να αιωρουνται. Να σημειωσω δε οτι ο δρομος για το αγαλμα ειναι τελειως σκοτεινος. Δεν εχει ουτε καν σπιτια.
Αυτα για αρχη....
Διαβαζοντας το θεμα αυτο μου ηρθαν στο μυαλο δυο αστικοι θρυλοι που σχετιζονται με την Αθηνα.
Υπαρχει λενε στον Υμητο, στο βουνο μια γυναικα με μαυρα τεραστια φτερα και ρουχα την οποια η φημη την ηθελε να επιτιθεται συγκεκριμενα σε κυνηγους και παρουσιαζεται σαν προστατιδα της φυσικου περιβαλλοντος.
Ο αλλος θρυλος που εχω ακουσει αφορα στην παρουσια μιας γυναικας με μαυρα ρουχα παλι η οποια παρουσιαζεται πριν απο μεγαλες καταστροφες μπαινει σε ενα ταξι κραταει μια μεγαλη βαλιτσα και την αφηνει στο
πορτ-μπαγκαζ.Οταν φτασει στον προορισμο της φευγει αλλα ξεχναει την βαλιτσα.Ο οδηγος ανοιγει την βαλιτσα και βρισκει μεσα θειαφι.Λενε οι φημες οτι οταν συμβαινει αυτο μετα ακολουθει ενα μεγαλο κακο.Λενε μαλιστα οτι αυτο συνηθως συμβαινει πριν απο μεγαλους σεισμους.
Υπαρχει λενε στον Υμητο, στο βουνο μια γυναικα με μαυρα τεραστια φτερα και ρουχα την οποια η φημη την ηθελε να επιτιθεται συγκεκριμενα σε κυνηγους και παρουσιαζεται σαν προστατιδα της φυσικου περιβαλλοντος.
Ο αλλος θρυλος που εχω ακουσει αφορα στην παρουσια μιας γυναικας με μαυρα ρουχα παλι η οποια παρουσιαζεται πριν απο μεγαλες καταστροφες μπαινει σε ενα ταξι κραταει μια μεγαλη βαλιτσα και την αφηνει στο
πορτ-μπαγκαζ.Οταν φτασει στον προορισμο της φευγει αλλα ξεχναει την βαλιτσα.Ο οδηγος ανοιγει την βαλιτσα και βρισκει μεσα θειαφι.Λενε οι φημες οτι οταν συμβαινει αυτο μετα ακολουθει ενα μεγαλο κακο.Λενε μαλιστα οτι αυτο συνηθως συμβαινει πριν απο μεγαλους σεισμους.
Φίλοι μου καλησπέρα σας.
Θα μου επιτρέψεται να καταθέσω κάτι που πιστεύω πως είναι μέσα στους ΑΣΤΙΚΟΥΣ ΘΡΥΛΟΥΣ...
(Είναι εμπειρία φίλου μου μαζί με τον παππού του πρίν απο 27-30 χρόνια
σε περιοχή του Νομού Βοιωτίας...)
Ο πατέρας του μαζί με τον παππού του πήραν μια χρηματοδότηση για να
φτιάξουν μια αγροτική επιχείρηση στην περιοχή που αναφέρω.
(Ο φίλος μου ειχε ηλικία τότε περιπου 11-12 ετών)
Βρήκαν μια πολύ καλη ευκαιρία (αγρόκτημα αρκετων στρεμμάτων)...
Θεωρούσαν πως είχαν πιάσει λαχείο στην τιμη που το πήραν διότι και είχε
μέσα σπίτι σε πολύ καλή κατάσταση με γεώτρηση.
Πήραν δάνεια και άρχισαν να κτίζουν αλλά γιά έναν περίεργο λόγω οι εργάτες
παρά του ότι έπερναν πολύ καλό ημερομίσθιο άρχισαν να φεύγουν χωρίς να
λένε τον λόγο...
Τους παραξένεψε πολύ αυτό αλλά δεν έδωσαν σημασία μεγάλη αν και τους
προβλημάτισε το γεγονός αυτό...
Μια μέρα όταν ο πατέρα του έφυγε με την μάνα του για ΑΘΗΝΑ κάθησε με
τον παππού του έναν άνθρωπο αγρότη δουλευταρά και με γνώσεις αρκετές
και χωρίς φοβίες μια και είχε ζήση πολλά χρόνια σε επαρχία και μάλιστα μόνος
του γιατί ο πατέρας του ήταν κτηνοτρόφος κι έμενε μόνος του τα βράδια.
Το βράδυ εκείνο καθώς καθόντουσαν στο τζακι οι δύο τους άκουσαν απο την
κουζίνα φωνές δυνατές (μια γυναικεία και μια αντρικη) που μάλωναν...
Ο παππούς του δεν φοβήθηκε και πείρε το δίκανο και πήγε σιγά σιγα προς την
ο φίλος μου καθόταν κοντα στο τζάκι και πραγματικα έτρεμε απο τον φόβο
του...
Ο παππούς του εδωσε μιά κλωτσιά στην πόρτα και μπήκε μέσα αλλά δεν είδε κανέναν...
Όταν γύρισε πισω να δει τον εγγονό του ο φίλος μου μου ανέφερε πως
ήταν κίτρινος και έτρεμε...
Πήγε και είδε εάν όλα ήταν κλειστα και αναψε τα φώτα έξω έξω και εκανε ένα
γύρο απο το σπίτι μην τυχόν ήταν κλέφτες αλλά όλα καλά αλλά μια περίεργη
ησυχία υπήρχε...
Αφησε τα φώτα γύρο απο το σπιτι ανοιχτα κλείδωσε την πόρτα και κάθησαν
και πάλι στο τζακι κοντά...
Αμίλητος ήταν και άναψε ενα τσιγάρο και δεν μίλαγε...
Ο φίλος μου φοβήθηκε και τον ρώτησε ρε παππού τί έγινε τι έχεις ????
Δεν του απάντησε...
Μετά απο λίγη ώρα έξω στον αγροτικό δρόμο άκουσαν θόρυβο απο
φορτηγά φωνές και μετα απο λίγο πυροβολισμούς.......
Ο παππούς του σηκώθηκε μουρμουρίζοντας και βρίζοντας με το όπλο και έλεγε
πάλι η γύφτοι ήλθαν ?????
Βγήκε έξω μαζι και ο φίλος μου αλλά οι φωνές και οι πυροβολισμοι
ερχόντουσαν απο το κοντινό λόφο και σε λίγα λεπτά όλα ησύχασαν...
Όλο το βράδυ έμειναν άγρυπνοι....
Την άλλη μέρα που ήλθαν οι γονείς του και συζήτησαν με τον παππού του και
πήγαν προσ το χωριο εκεί κοντα 7 χλμ περίπου και ρώτησαν τί έγινε τον
βραδυ γιατί άκουσαν πυροβολισμους και φωνές...
Έμαθαν πως τετοια μέρα οι Γερμανοι πήραν κάποιες οικογένειες και τους
σκοτωσαν σε αντίποινα για δολοφονίες γερμανων απο αντιστασιακούς...
Από τότε ακούγονται όλα αυτα σχεδόν κάθε χρόνο την ημέρομηνία που έγινε η δολοφονία τους...
Μαζί με αυτούς είχαν σκοτώσει και τους παλαιούς ιδιοκτήτες που είχαν την
περιοχή εκει...
Βεβαια πούλησαν την επιχείρηση και γύρισαν πάλι Αθήνα...
Κατάλαβαν βέβαια γιατι τους πούλησαν τόσο φτηνά το κτήμα...
Από τότε του έχει μεινει φοβία με την ύπαιθρο το βράδυ...
Ευχαριστώ.
Θα μου επιτρέψεται να καταθέσω κάτι που πιστεύω πως είναι μέσα στους ΑΣΤΙΚΟΥΣ ΘΡΥΛΟΥΣ...
(Είναι εμπειρία φίλου μου μαζί με τον παππού του πρίν απο 27-30 χρόνια
σε περιοχή του Νομού Βοιωτίας...)
Ο πατέρας του μαζί με τον παππού του πήραν μια χρηματοδότηση για να
φτιάξουν μια αγροτική επιχείρηση στην περιοχή που αναφέρω.
(Ο φίλος μου ειχε ηλικία τότε περιπου 11-12 ετών)
Βρήκαν μια πολύ καλη ευκαιρία (αγρόκτημα αρκετων στρεμμάτων)...
Θεωρούσαν πως είχαν πιάσει λαχείο στην τιμη που το πήραν διότι και είχε
μέσα σπίτι σε πολύ καλή κατάσταση με γεώτρηση.
Πήραν δάνεια και άρχισαν να κτίζουν αλλά γιά έναν περίεργο λόγω οι εργάτες
παρά του ότι έπερναν πολύ καλό ημερομίσθιο άρχισαν να φεύγουν χωρίς να
λένε τον λόγο...
Τους παραξένεψε πολύ αυτό αλλά δεν έδωσαν σημασία μεγάλη αν και τους
προβλημάτισε το γεγονός αυτό...
Μια μέρα όταν ο πατέρα του έφυγε με την μάνα του για ΑΘΗΝΑ κάθησε με
τον παππού του έναν άνθρωπο αγρότη δουλευταρά και με γνώσεις αρκετές
και χωρίς φοβίες μια και είχε ζήση πολλά χρόνια σε επαρχία και μάλιστα μόνος
του γιατί ο πατέρας του ήταν κτηνοτρόφος κι έμενε μόνος του τα βράδια.
Το βράδυ εκείνο καθώς καθόντουσαν στο τζακι οι δύο τους άκουσαν απο την
κουζίνα φωνές δυνατές (μια γυναικεία και μια αντρικη) που μάλωναν...
Ο παππούς του δεν φοβήθηκε και πείρε το δίκανο και πήγε σιγά σιγα προς την
ο φίλος μου καθόταν κοντα στο τζάκι και πραγματικα έτρεμε απο τον φόβο
του...
Ο παππούς του εδωσε μιά κλωτσιά στην πόρτα και μπήκε μέσα αλλά δεν είδε κανέναν...
Όταν γύρισε πισω να δει τον εγγονό του ο φίλος μου μου ανέφερε πως
ήταν κίτρινος και έτρεμε...
Πήγε και είδε εάν όλα ήταν κλειστα και αναψε τα φώτα έξω έξω και εκανε ένα
γύρο απο το σπίτι μην τυχόν ήταν κλέφτες αλλά όλα καλά αλλά μια περίεργη
ησυχία υπήρχε...
Αφησε τα φώτα γύρο απο το σπιτι ανοιχτα κλείδωσε την πόρτα και κάθησαν
και πάλι στο τζακι κοντά...
Αμίλητος ήταν και άναψε ενα τσιγάρο και δεν μίλαγε...
Ο φίλος μου φοβήθηκε και τον ρώτησε ρε παππού τί έγινε τι έχεις ????
Δεν του απάντησε...
Μετά απο λίγη ώρα έξω στον αγροτικό δρόμο άκουσαν θόρυβο απο
φορτηγά φωνές και μετα απο λίγο πυροβολισμούς.......
Ο παππούς του σηκώθηκε μουρμουρίζοντας και βρίζοντας με το όπλο και έλεγε
πάλι η γύφτοι ήλθαν ?????
Βγήκε έξω μαζι και ο φίλος μου αλλά οι φωνές και οι πυροβολισμοι
ερχόντουσαν απο το κοντινό λόφο και σε λίγα λεπτά όλα ησύχασαν...
Όλο το βράδυ έμειναν άγρυπνοι....
Την άλλη μέρα που ήλθαν οι γονείς του και συζήτησαν με τον παππού του και
πήγαν προσ το χωριο εκεί κοντα 7 χλμ περίπου και ρώτησαν τί έγινε τον
βραδυ γιατί άκουσαν πυροβολισμους και φωνές...
Έμαθαν πως τετοια μέρα οι Γερμανοι πήραν κάποιες οικογένειες και τους
σκοτωσαν σε αντίποινα για δολοφονίες γερμανων απο αντιστασιακούς...
Από τότε ακούγονται όλα αυτα σχεδόν κάθε χρόνο την ημέρομηνία που έγινε η δολοφονία τους...
Μαζί με αυτούς είχαν σκοτώσει και τους παλαιούς ιδιοκτήτες που είχαν την
περιοχή εκει...
Βεβαια πούλησαν την επιχείρηση και γύρισαν πάλι Αθήνα...
Κατάλαβαν βέβαια γιατι τους πούλησαν τόσο φτηνά το κτήμα...
Από τότε του έχει μεινει φοβία με την ύπαιθρο το βράδυ...
Ευχαριστώ.
Η ιστορία αυτή αναφέρεται στις Η.Π.Α. την εποχή του πολέμου του Βιετνάμ. Ένας νέος πηγαίνει εθελοντής στον πόλεμο παρά τις αντιρήσεις των γονιών του. Κατά καιρούς τους έστελνε γράμματα για να τους ενημερώνει ότι ήταν καλά, για το πως ήταν ο πόλεμος και γενικά για τις εμπειρίες του και τα συναισθήματα του......σε ένα γράμμα του ενημερώνει τους γονείς του ότι θα γυρίσει σύντομα στην πατρίδα κοντά τους και τους ρωτάει αν θα μπορούσε να φέρει και έναν συμπολεμιστή φίλο του μαζί που όμως είχε χάσει τα πόδια του από νάρκη και δεν είχε κανένα να τον φροντίσει.......οι γονείς του του απάντησαν ότι ήταν πολύ χαρούμενοι που θα επέστρεφε ο γιός τους στο σπίτι τους όμως τον φίλο του δεν θα μπορούσαν να τον φιλοξενήσουν διότι η φροντίδα ένος ατόμου με αναπηρία είναι μια πολύ δύσκολη υπόθεση και δεν θα μπορούσαν να δεσμευτούν μία ζωή για να τον προσέχουν.........Μετά από 15 ημέρες δέχτηκαν ένα τηλεφώνημα από την Αστυνομία..τους ενημέρωσαν ότι ο γίος τους αυτοκτόνησε και ότι θα έπρεπε να πάνε για να αναγνωρίσουν το πτώμα...όταν έφτασαν είδαν κατάπληκτοι τον γίο τους ΧΩΡΙΣ ΠΟΔΙΑ! Τους πληροφόρησαν ότι είχε χάσει τα πόδια του 2 μήνες πριν από νάρκη στο Βιετνάμ!
Παράθεση:
|
Αρχική Δημοσίευση από Witch Shadow
Βαρβασαινα
Στο χωριο μου υπαρχει ενας πολυ γνωστος θρυλος. Λιγο εξω απο το χωριο και πηγαινοντας προς την Παλαιοβαρβασαινα (2χιλ. αποσταση) υπαρχει καπου στα μισα ενα αγαλμα προς τιμην των 40 ανταρτων. Εκει οι Γερμανοι την περιοδο της κατοχης ειχαν αποκεφαλισει 40 ανταρτες. Καθε βραδυ λοιπον αν παει κανεις και μεινει 8α ακουσει τις φωνες των 40 ανταρτων. Ειναι ανατριχιαστικο γιατι ακουγονται μεσα απο τη λαγκαδια. Οταν πηγα, εμεινα με αυτο που ακουσα. Οι ανταρτες μιλουσαν σαν να μην ηξεραν οτι ειχαν πεθανει. "Γιωωργηη, που εισαι?", "Κωωωστααα!!" και τετοια. Δεν θα πρεπει να μιλησεις ουτε και να κανεις καποιον 8ορυβο. Αν μιλησεις σου παιρνουν την λαλια για παντα. Την μερα της επετειου τους, αν περασεις το βραδυ, 8α δεις 40 φλογες καντηλιων να αιωρουνται. Να σημειωσω δε οτι ο δρομος για το αγαλμα ειναι τελειως σκοτεινος. Δεν εχει ουτε καν σπιτια. |
Άρα δεν είναι ούτε αστικός, ούτε θρύλος!
Παράθεση:
|
Αρχική Δημοσίευση από Grayscull
Άρα δεν είναι ούτε αστικός, ούτε θρύλος!
|
Εφοσον δεν ειναι ουτε θρυλος αλλα ουτε και αστικος, τοτε μπορεις να μου πεις, αν εχεις την ευγενη καλοσυνη, τι ειναι?
Ξερεις εχω μια μικρη απορια....
Παράθεση:
|
Αρχική Δημοσίευση από Witch Shadow
Εφοσον δεν ειναι ουτε θρυλος αλλα ουτε και αστικος, τοτε μπορεις να μου πεις, αν εχεις την ευγενη καλοσυνη, τι ειναι?
Ξερεις εχω μια μικρη απορια.... |
Ένα επιβεβαιωμένο από εσένα φαινόμενο που λαμβάνει χώρα σε μια επαρχιακή περιοχή.
Μετά από περαιτέρω έρευνα:
Τα χαρακτηριστικά που προσδιορίζουν έναν πραγματικό αστικό θρύλο είναι τρία: Πρώτον, πρόκειται για μια μπερδεμένη διήγηση. Δεύτερον, οι χαρακτήρες που εμπλέκονται στην ιστορία και τα μέρη όπου διαδραματίζεται είναι πάντα ανεξακρίβωτα. Τρίτον, υπάρχουν πολλές εκδοχές γιατί η ιστορία τροποποιείται αναπόφευκτα, καθώς μεταδίδεται από στόμα σε στόμα και προσαρμόζεται στις ανάγκες της εκάστοτε εποχής και κοινωνίας. Οι πιο επιτυχημένες ιστορίες ταξιδεύουν από χώρα σε χώρα και προσαρμόζονται αναλόγως Οι αστικοί θρύλοι αποτελούν προϊόν μείξης τριών στοιχείων: Βασίζονται σ' ένα αληθινό γεγονός, είναι αληθοφανείς και γίνονται πιο πικάντικοι ή μεγαλοποιούνται ανάλογα με τη διάθεση του
Τη δεκαετία του 1970, στην Ορλεάνη της Γαλλίας άρχισε να διαδίδεται η ιστορία μιας κοπέλας που μπήκε σ' ένα κατάστημα ρούχων και κλείστηκε μέσα στο δοκιμαστήριο δοκιμάζοντας καπέλα. Έκτοτε αγνοείται η τύχη της, αφού κάποιος έμπορος λευκής σαρκός υποτίθεται ότι την απήγαγε.
Τη δεκαετία του 1990 ανάλογοι μύθοι προσαρμόστηκαν στην εποχή και αντικαταστάθηκαν από άλλους που αφορούσαν στο εμπόριο οργάνων. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι στα υπόγεια αυτών των μυστήριων καταστημάτων υπάρχουν χειρουργεία πλήρως εξοπλισμένα, πάντοτε έτοιμα να αφαιρέσουν τα όργανα του δύστυχου θύματος. Διόλου τυχαία, οι αστικοί θρύλοι αναμοχλεύουν τους πιο μύχιους φόβους μας.
Ο αστικός αυτός θρύλος έχει περάσει σε εμάς ως εξής
Όμορφη ξανθιά στα Λαδάδικα σου την πέφτει..
Πίνεται τα ποτά σας και μετά πάτε στο ξενοδοχείο …
Ξαφνικά ξυπνάς στο μπάνιο μέσα στην μπανιέρα γεμάτη από παγάκια …
Το νεφρό σου έχει αφαιρεθεί και η ξανθιά έχει αφήσει ένα σημείωμα σου εξηγεί ότι λείπει το νεφρό σου και πρέπει να πάρεις τηλέφωνο στο νοσοκομείο …
Μια άλλη ιστορία που ακούγεται είναι ότι μια γρια στην οδό Εγνατία σταματάει παιδάκι τα δίνει ένα χαρτζιλίκι και τα λέει να πάνε ένα σημείωμα σε κάποιο σπίτι …
Τα παιδάκια το πάνε και εξαφανίζονται..
Το σημείωμα γράφει … Πάρτε του το νεφρό ….
Μητέρα που έχασε το γιο της και μετά την κηδεία τον βλέπει επίμονα στον ύπνο της να φωνάζει …
Αφού το συζητάει με τον άντρα της και τον παπά του χωριού ανοίγουν τον τάφο ,.,…
Και βρίσκουν το σώμα του νεκρού αναποδογυρισμένο …
Ξύπνησε στον τάφο και προσπαθούσε να βγει αλλά πέθανε τελικά θαμμένος ζωντανός
(παραλλαγή της ιστορίας με τον τάφο)
καποιοι φιλοι βαλαν στοιχημα με τον εναν, να περασει τη νυχτα στο νεκροταφειο Για να σιγουρευτουν πως αυτος δε λεει ψεμματα, του εδωσαν ενα μαχαιρι να το καρφωσει σε ενα συγκεκριμενο ταφο, ετσι ωστε να αποδεικνυεται η παρουσια του εκει.
Ετσι, ο κακομοιρης, κινησε να βγαλει τη νυχτα εκει, μη νομισουν κι οι αλλοι πως τους κοροϊδευει
Το επομενο πρωϊ τον βρηκαν νεκρο με το μαχαιρι καρφωμενο στο παλτω του και στον ταφο.
Επαθε καρδιακη ανακοπη.... οταν νομισε πως καποιος νεκρος τον βουτηξε απο το παλτω, αλλα δεν ειδε πως ο ιδιος το καρφωσε πανω στον ταφο...
Είναι μια μαμά με το παιδάκι της στην παιδική χαρά. Κάποια στιγμή που πέρνει τα μάτια της από το παιδί (για ένα μόνο λεπτό), κάποιοι της το κλέβουν. Αστυνομία, κακό, το παιδί πουθενά. Ύστερα από κάποιο χρονικό διάστημα και ενώ η μητέρα έχει πάει στην παιδική χαρά που της το είχαν αρπάξει, το βλέπει να κάθεται σε μια από τις κούνιες φορώντας μαύρα γυαλιά...
Τρέχει το αγκαλιάζει, το φυλάει, του βγάζει τα γυαλιά... και ανακαλύπτει πως δεν έχει μάτια!
Ενας άλλο θρύλος λέει οτι μια μέρα πρίν το μεγάλο σεισμό στην Θεσσαλονίκη μια μαυροντυμένη έτρεχε στους δρόμους και φώναζε οτι κάτι κακό θα συμβέι αλλά την περάσανε για τρελή...
την ίδια ιστορία λένε και για τον Κέννεντυ πως πρίν πάει στο Ντάλλας έξω απο την πόρτα του μια γυναίκα φώναζε να μην πάει ...γιατί θα τον βρεί μεγάλο κακό
τισ ιστορίες αυτές τις λένε όλοι αλλά κανείς δεν έχει δει αυτά τα πρόσωπα
Ένα κονβόι από φορτηγατζήδες ανεβαίνει στην εθνική οδό. Σε κάποια φάση όπως μιλάνε με τους ασύρματους ειδοποιεί ο πρώτος ότι υπάρχει εμπόδιο στην δεξιά λωρίδα του δρόμου στο τάδε χιλιόμετρο. Αλλάζουνε λωρίδα και περνάνε από το σημείο, και ένας από τους οδηγούς μιλάει στον ασύρματο "Ρε παιδιά, ξέρετε τι ήταν το εμπόδιο; Πόδι ήταν!" Ανθρώπινο πόδι δηλαδή.
Ο άνθρωπος με το γάντζο (η ιστορία του ξέρω τη έκανες πέρσυ το καλοκαίρι)
Πέντε παιδιά με τον ομαδάρχη τους έιχαν κανονισεί να πάνε εκδρομή σε ένα δάσος
κοντά στην κατασκήνωση.Ξεκίνησαν το απόγευμα έτσι ωστε να είναι πίσω σε τέσσερις
με πέντε ώρες που θα σκοτείνιαζε(το καλοκάιρι η μέρα είναι μεγαλύτερη απο οτι το
χειμώνα).Η ομάδα των πέντε παιδιών με τον αρχηγό τους συνάντησαν μιά άλλη ομάδα με
κορίτσια απο μία άλλη κατασκήνωση και κάθησαν να φάνε μαζί.Ο ομαδάρχης ξεχάστηκε με
το να μιλάει με την ομαδάρχησα και η ώρα πέρασε τόσο γρήγορα που δεν κατάλαβαν για
πότε σκοτείνιασε.
Και οι δύο ομάδες φοβόντουσαν να περπατήσουν νυχτιάτικα στο δάσος και έτσι αποφάσισαν
να κοιμηθούν σε ένα ξέφωτο και το πρωί θα επέστρεφαν αμφότεροι στις κατασκηνώσεις τους. Όταν τα παιδία κοιμήθηκαν οι ομαδάρχες πήγαν μια βόλτα και τα παιδιά ξύπνησαν μερικά λεπτά αργότερα απο ένα ουρλιαχτό.Όταν σηκώθηκαν βρήκαν τους ομαδάρχες τους κρεμασμένους με ένα γάντζο σε ένα δέντρο.Το σόκ ήταν πολύ μεγάλο και όταν γύρισαν πίσω μόνα τους την επόμενη μέρα ζητούσαν να πάνε σπίτια τους.
Την επόμενη το ράδιο ανέφερε πως το ίδιο βράδυ ένα ζευγάρι απο νεαρά άτομα βρέθηκε άγρια δολοφονημένο σε ένα αυτοκίνητο.Η γυναίκα είχε βιαστεί και το κεφάλι του άντρα έιχε κομματιαστεί απο ένα μεταλλικό αντικείμενο σαν γάντζο.Απο τότε κανείς απο την κατασκήνωση δεν επιτρέπεται να πάει στο δάσος και στην κατασκήνωση(που λέγεται οτι ήταν διάσημη) έγινε ένα είδος περίφραξης και έξω απο αυτήν κανεις δεν επιτρεπόταν να πάει.
Φυσικά το όνομα της κατασκήνωσης δεν έγινε ποτέ γνωστό.Αυτός ο Αστικός Θρύλος πολλές φορές ακούγεται και σαν ένα νεαρό ζευγάρι άγρια δολοφονημένο απο έναν άγνωστο με γαντζο αλλά το γεγονός καλύφθηκε τόσο κάλα που κανέις δεν ξέρει για τους νεκρούς ομαδάρχες και για την ιστορία όπως συνέβη στην κατασκήνωση.
Στην περίοδο του Β Παγκοσμίου Πολέμου, η οικογένεια ενός στρατιώτη είχε να μάθει νέα του καιρό. Μία μέρα, ήρθε ένα γράμμα απο την κυβέρνηση που έλεγε οτι ο γίος τους ήταν σε ένα στρατόπεδο αιχμάλωτος. Λίγο καιρό αργότερα ήρθε ένα γράμμα από τον στρατιώτη το οποίο τους έλεγε: "Αγαπητοί μου γονείς είμαι καλά θα φύγω μόλις τελειώσει ο πόλεμος. Μην ξεχάσετε να δώσετε στον αδελφό μου το γράμμα για να πάρει το γραμματόσημο." Έτσι, το έδωσαν στον αδελφό του, o οποίος μόλις έβγαλε το γραμματόσημο διάβασε απο πίσω του ένα μήνυμα που έλεγε: "Μου έχουν κόψει τα πόδια..."
Κοπέλα που πέρασε στο τμήμα Φιλολογίας, γνωρίζει σε ένα δύσκολο μάθημα μία συμφοιτήτρια από μεγαλύτερο έτος. Κάνουν παρέα, η συμφοιτήτρια της δανείζει σημειώσεις κλπ.
Οταν μετά το μάθημα θέλει να τις επιστρέψει τις σημειώσεις, πηγαίνει στην εστία, αναζητεί την κοπέλα που της έχει πει ότι μένει εκεί, αλλά της λένε πως δεν υπάρχει φοιτήτρια με αυτό το όνομα.
Μέχρι που ένας αιώνιος φοιτητής θυμάται ότι υπήρχε μία φοιτήτρια με αυτό το όνομα, που έδινε επί πέντε χρόνια αυτό το μάθημα που της έλειπε για να πάρει πτυχίο. Απελπισμένη που δεν το περνούσε αυτοκτόνησε... Από τότε έγινε φάντασμα και στοιχειώνει το τμήμα Φιλολογίας...
Επιπλέον:
http://fireoffohat.wordpress.com/cat...B%CE%BF%CE%B9/
Τα χαρακτηριστικά που προσδιορίζουν έναν πραγματικό αστικό θρύλο είναι τρία: Πρώτον, πρόκειται για μια μπερδεμένη διήγηση. Δεύτερον, οι χαρακτήρες που εμπλέκονται στην ιστορία και τα μέρη όπου διαδραματίζεται είναι πάντα ανεξακρίβωτα. Τρίτον, υπάρχουν πολλές εκδοχές γιατί η ιστορία τροποποιείται αναπόφευκτα, καθώς μεταδίδεται από στόμα σε στόμα και προσαρμόζεται στις ανάγκες της εκάστοτε εποχής και κοινωνίας. Οι πιο επιτυχημένες ιστορίες ταξιδεύουν από χώρα σε χώρα και προσαρμόζονται αναλόγως Οι αστικοί θρύλοι αποτελούν προϊόν μείξης τριών στοιχείων: Βασίζονται σ' ένα αληθινό γεγονός, είναι αληθοφανείς και γίνονται πιο πικάντικοι ή μεγαλοποιούνται ανάλογα με τη διάθεση του
Τη δεκαετία του 1970, στην Ορλεάνη της Γαλλίας άρχισε να διαδίδεται η ιστορία μιας κοπέλας που μπήκε σ' ένα κατάστημα ρούχων και κλείστηκε μέσα στο δοκιμαστήριο δοκιμάζοντας καπέλα. Έκτοτε αγνοείται η τύχη της, αφού κάποιος έμπορος λευκής σαρκός υποτίθεται ότι την απήγαγε.
Τη δεκαετία του 1990 ανάλογοι μύθοι προσαρμόστηκαν στην εποχή και αντικαταστάθηκαν από άλλους που αφορούσαν στο εμπόριο οργάνων. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι στα υπόγεια αυτών των μυστήριων καταστημάτων υπάρχουν χειρουργεία πλήρως εξοπλισμένα, πάντοτε έτοιμα να αφαιρέσουν τα όργανα του δύστυχου θύματος. Διόλου τυχαία, οι αστικοί θρύλοι αναμοχλεύουν τους πιο μύχιους φόβους μας.
Ο αστικός αυτός θρύλος έχει περάσει σε εμάς ως εξής
Όμορφη ξανθιά στα Λαδάδικα σου την πέφτει..
Πίνεται τα ποτά σας και μετά πάτε στο ξενοδοχείο …
Ξαφνικά ξυπνάς στο μπάνιο μέσα στην μπανιέρα γεμάτη από παγάκια …
Το νεφρό σου έχει αφαιρεθεί και η ξανθιά έχει αφήσει ένα σημείωμα σου εξηγεί ότι λείπει το νεφρό σου και πρέπει να πάρεις τηλέφωνο στο νοσοκομείο …
Μια άλλη ιστορία που ακούγεται είναι ότι μια γρια στην οδό Εγνατία σταματάει παιδάκι τα δίνει ένα χαρτζιλίκι και τα λέει να πάνε ένα σημείωμα σε κάποιο σπίτι …
Τα παιδάκια το πάνε και εξαφανίζονται..
Το σημείωμα γράφει … Πάρτε του το νεφρό ….
Μητέρα που έχασε το γιο της και μετά την κηδεία τον βλέπει επίμονα στον ύπνο της να φωνάζει …
Αφού το συζητάει με τον άντρα της και τον παπά του χωριού ανοίγουν τον τάφο ,.,…
Και βρίσκουν το σώμα του νεκρού αναποδογυρισμένο …
Ξύπνησε στον τάφο και προσπαθούσε να βγει αλλά πέθανε τελικά θαμμένος ζωντανός
(παραλλαγή της ιστορίας με τον τάφο)
καποιοι φιλοι βαλαν στοιχημα με τον εναν, να περασει τη νυχτα στο νεκροταφειο Για να σιγουρευτουν πως αυτος δε λεει ψεμματα, του εδωσαν ενα μαχαιρι να το καρφωσει σε ενα συγκεκριμενο ταφο, ετσι ωστε να αποδεικνυεται η παρουσια του εκει.
Ετσι, ο κακομοιρης, κινησε να βγαλει τη νυχτα εκει, μη νομισουν κι οι αλλοι πως τους κοροϊδευει
Το επομενο πρωϊ τον βρηκαν νεκρο με το μαχαιρι καρφωμενο στο παλτω του και στον ταφο.
Επαθε καρδιακη ανακοπη.... οταν νομισε πως καποιος νεκρος τον βουτηξε απο το παλτω, αλλα δεν ειδε πως ο ιδιος το καρφωσε πανω στον ταφο...
Είναι μια μαμά με το παιδάκι της στην παιδική χαρά. Κάποια στιγμή που πέρνει τα μάτια της από το παιδί (για ένα μόνο λεπτό), κάποιοι της το κλέβουν. Αστυνομία, κακό, το παιδί πουθενά. Ύστερα από κάποιο χρονικό διάστημα και ενώ η μητέρα έχει πάει στην παιδική χαρά που της το είχαν αρπάξει, το βλέπει να κάθεται σε μια από τις κούνιες φορώντας μαύρα γυαλιά...
Τρέχει το αγκαλιάζει, το φυλάει, του βγάζει τα γυαλιά... και ανακαλύπτει πως δεν έχει μάτια!
Ενας άλλο θρύλος λέει οτι μια μέρα πρίν το μεγάλο σεισμό στην Θεσσαλονίκη μια μαυροντυμένη έτρεχε στους δρόμους και φώναζε οτι κάτι κακό θα συμβέι αλλά την περάσανε για τρελή...
την ίδια ιστορία λένε και για τον Κέννεντυ πως πρίν πάει στο Ντάλλας έξω απο την πόρτα του μια γυναίκα φώναζε να μην πάει ...γιατί θα τον βρεί μεγάλο κακό
τισ ιστορίες αυτές τις λένε όλοι αλλά κανείς δεν έχει δει αυτά τα πρόσωπα
Ένα κονβόι από φορτηγατζήδες ανεβαίνει στην εθνική οδό. Σε κάποια φάση όπως μιλάνε με τους ασύρματους ειδοποιεί ο πρώτος ότι υπάρχει εμπόδιο στην δεξιά λωρίδα του δρόμου στο τάδε χιλιόμετρο. Αλλάζουνε λωρίδα και περνάνε από το σημείο, και ένας από τους οδηγούς μιλάει στον ασύρματο "Ρε παιδιά, ξέρετε τι ήταν το εμπόδιο; Πόδι ήταν!" Ανθρώπινο πόδι δηλαδή.
Ο άνθρωπος με το γάντζο (η ιστορία του ξέρω τη έκανες πέρσυ το καλοκαίρι)
Πέντε παιδιά με τον ομαδάρχη τους έιχαν κανονισεί να πάνε εκδρομή σε ένα δάσος
κοντά στην κατασκήνωση.Ξεκίνησαν το απόγευμα έτσι ωστε να είναι πίσω σε τέσσερις
με πέντε ώρες που θα σκοτείνιαζε(το καλοκάιρι η μέρα είναι μεγαλύτερη απο οτι το
χειμώνα).Η ομάδα των πέντε παιδιών με τον αρχηγό τους συνάντησαν μιά άλλη ομάδα με
κορίτσια απο μία άλλη κατασκήνωση και κάθησαν να φάνε μαζί.Ο ομαδάρχης ξεχάστηκε με
το να μιλάει με την ομαδάρχησα και η ώρα πέρασε τόσο γρήγορα που δεν κατάλαβαν για
πότε σκοτείνιασε.
Και οι δύο ομάδες φοβόντουσαν να περπατήσουν νυχτιάτικα στο δάσος και έτσι αποφάσισαν
να κοιμηθούν σε ένα ξέφωτο και το πρωί θα επέστρεφαν αμφότεροι στις κατασκηνώσεις τους. Όταν τα παιδία κοιμήθηκαν οι ομαδάρχες πήγαν μια βόλτα και τα παιδιά ξύπνησαν μερικά λεπτά αργότερα απο ένα ουρλιαχτό.Όταν σηκώθηκαν βρήκαν τους ομαδάρχες τους κρεμασμένους με ένα γάντζο σε ένα δέντρο.Το σόκ ήταν πολύ μεγάλο και όταν γύρισαν πίσω μόνα τους την επόμενη μέρα ζητούσαν να πάνε σπίτια τους.
Την επόμενη το ράδιο ανέφερε πως το ίδιο βράδυ ένα ζευγάρι απο νεαρά άτομα βρέθηκε άγρια δολοφονημένο σε ένα αυτοκίνητο.Η γυναίκα είχε βιαστεί και το κεφάλι του άντρα έιχε κομματιαστεί απο ένα μεταλλικό αντικείμενο σαν γάντζο.Απο τότε κανείς απο την κατασκήνωση δεν επιτρέπεται να πάει στο δάσος και στην κατασκήνωση(που λέγεται οτι ήταν διάσημη) έγινε ένα είδος περίφραξης και έξω απο αυτήν κανεις δεν επιτρεπόταν να πάει.
Φυσικά το όνομα της κατασκήνωσης δεν έγινε ποτέ γνωστό.Αυτός ο Αστικός Θρύλος πολλές φορές ακούγεται και σαν ένα νεαρό ζευγάρι άγρια δολοφονημένο απο έναν άγνωστο με γαντζο αλλά το γεγονός καλύφθηκε τόσο κάλα που κανέις δεν ξέρει για τους νεκρούς ομαδάρχες και για την ιστορία όπως συνέβη στην κατασκήνωση.
Στην περίοδο του Β Παγκοσμίου Πολέμου, η οικογένεια ενός στρατιώτη είχε να μάθει νέα του καιρό. Μία μέρα, ήρθε ένα γράμμα απο την κυβέρνηση που έλεγε οτι ο γίος τους ήταν σε ένα στρατόπεδο αιχμάλωτος. Λίγο καιρό αργότερα ήρθε ένα γράμμα από τον στρατιώτη το οποίο τους έλεγε: "Αγαπητοί μου γονείς είμαι καλά θα φύγω μόλις τελειώσει ο πόλεμος. Μην ξεχάσετε να δώσετε στον αδελφό μου το γράμμα για να πάρει το γραμματόσημο." Έτσι, το έδωσαν στον αδελφό του, o οποίος μόλις έβγαλε το γραμματόσημο διάβασε απο πίσω του ένα μήνυμα που έλεγε: "Μου έχουν κόψει τα πόδια..."
Κοπέλα που πέρασε στο τμήμα Φιλολογίας, γνωρίζει σε ένα δύσκολο μάθημα μία συμφοιτήτρια από μεγαλύτερο έτος. Κάνουν παρέα, η συμφοιτήτρια της δανείζει σημειώσεις κλπ.
Οταν μετά το μάθημα θέλει να τις επιστρέψει τις σημειώσεις, πηγαίνει στην εστία, αναζητεί την κοπέλα που της έχει πει ότι μένει εκεί, αλλά της λένε πως δεν υπάρχει φοιτήτρια με αυτό το όνομα.
Μέχρι που ένας αιώνιος φοιτητής θυμάται ότι υπήρχε μία φοιτήτρια με αυτό το όνομα, που έδινε επί πέντε χρόνια αυτό το μάθημα που της έλειπε για να πάρει πτυχίο. Απελπισμένη που δεν το περνούσε αυτοκτόνησε... Από τότε έγινε φάντασμα και στοιχειώνει το τμήμα Φιλολογίας...
Επιπλέον:
http://fireoffohat.wordpress.com/cat...B%CE%BF%CE%B9/
Σε ένα κατάστημα της πόλης που ζω στη Ρόδο έγινε κάτι που αν δεν εξακριβωνόταν θα μπορούσε κάποιος να το πει αστικό μύθο. Δεν ξέρω αν τα άλλα μέλη από Ρόδο έχουν πληροφορηθεί σχετικά. Έγινε μέσα στο κατάστημα ΖΑΡΑ, λίγο πριν τα χριστούγεννα. Ένα μικρό παιδί ήταν μαζί με τη μαμά του και ψώνιζαν. Σε λίγο η μαμά απορροφήθηκε από τα ωραία ρούχα και έχασε το κοριτσάκι της. Πραγματικά δεν ήταν πουθενά. Ρώτησε το σεκιουριτά αν πέρασε κάποιο παιδί έξω, κι όταν της είπε όχι ζήτησε να κλείσει τις πόρτες του καταστήματος για να μη φύγει το παιδί, ώστε να το βρουν. Το παιδί βρέθηκε στην τουαλέτα κοντοκουρεμένο και ντυμένο με τσιγγάνικα παλιόρουχα. Κάποιοι τσιγγάνοι ετοιμάζονταν να πάρουν το παιδί και η σωστή τακτική της μάνας το έκλεισε στην αγκαλιά της, αλλιώς θα της το κλέβανε άντε να μάθει που βρίσκεται. Έμένα μου το διηγήθηκε η μαμά μου. Κάποια πελάτισσα μιας φίλης της γιατρού της το διηγήθηκε που το έζησε και το είπε στην μαμά μου, η μαμά μου το είπε σε μένα κι εγώ σε σας.
Τα μαλλιά ευτυχώς θα ξαναμεγαλώσουν. Μικρό το κακό, αφού δεν το κακοποίησαν. Δεν υπήρχε χρόνος να γίνει αυτό.
Φυσικά οι ένοχοι τιμωρήθηκαν. Αν δεν βρισκόταν η αιτία θα ήταν ένας ασαφής αστικός μύθος. Πιστεύω κάπως έτσι έχουν όλοι την εξήγησή τους. Άλλοι είναι ασαφείς και άλλοι έχουν μια εξήγηση. Είναι όμως όμορφες ιστορίες που μας αρέσει να ακούμε τις όμορφες νύχτες του χειμώνα στο τζάκι δεν συμφωνείτε;
Τα μαλλιά ευτυχώς θα ξαναμεγαλώσουν. Μικρό το κακό, αφού δεν το κακοποίησαν. Δεν υπήρχε χρόνος να γίνει αυτό.
Φυσικά οι ένοχοι τιμωρήθηκαν. Αν δεν βρισκόταν η αιτία θα ήταν ένας ασαφής αστικός μύθος. Πιστεύω κάπως έτσι έχουν όλοι την εξήγησή τους. Άλλοι είναι ασαφείς και άλλοι έχουν μια εξήγηση. Είναι όμως όμορφες ιστορίες που μας αρέσει να ακούμε τις όμορφες νύχτες του χειμώνα στο τζάκι δεν συμφωνείτε;
Παράθεση:
|
Αρχική Δημοσίευση από fantasy
Σε ένα κατάστημα της πόλης που ζω στη Ρόδο έγινε κάτι που αν δεν εξακριβωνόταν θα μπορούσε κάποιος να το πει αστικό μύθο. Δεν ξέρω αν τα άλλα μέλη από Ρόδο έχουν πληροφορηθεί σχετικά. Έγινε μέσα στο κατάστημα ΖΑΡΑ, λίγο πριν τα χριστούγεννα. Ένα μικρό παιδί ήταν μαζί με τη μαμά του και ψώνιζαν. Σε λίγο η μαμά απορροφήθηκε από τα ωραία ρούχα και έχασε το κοριτσάκι της. Πραγματικά δεν ήταν πουθενά. Ρώτησε το σεκιουριτά αν πέρασε κάποιο παιδί έξω, κι όταν της είπε όχι ζήτησε να κλείσει τις πόρτες του καταστήματος για να μη φύγει το παιδί, ώστε να το βρουν. Το παιδί βρέθηκε στην τουαλέτα κοντοκουρεμένο και ντυμένο με τσιγγάνικα παλιόρουχα. Κάποιοι τσιγγάνοι ετοιμάζονταν να πάρουν το παιδί και η σωστή τακτική της μάνας το έκλεισε στην αγκαλιά της, αλλιώς θα της το κλέβανε άντε να μάθει που βρίσκεται. Έμένα μου το διηγήθηκε η μαμά μου. Κάποια πελάτισσα μιας φίλης της γιατρού της το διηγήθηκε που το έζησε και το είπε στην μαμά μου, η μαμά μου το είπε σε μένα κι εγώ σε σας.
Τα μαλλιά ευτυχώς θα ξαναμεγαλώσουν. Μικρό το κακό, αφού δεν το κακοποίησαν. Δεν υπήρχε χρόνος να γίνει αυτό. Φυσικά οι ένοχοι τιμωρήθηκαν. Αν δεν βρισκόταν η αιτία θα ήταν ένας ασαφής αστικός μύθος. Πιστεύω κάπως έτσι έχουν όλοι την εξήγησή τους. Άλλοι είναι ασαφείς και άλλοι έχουν μια εξήγηση. Είναι όμως όμορφες ιστορίες που μας αρέσει να ακούμε τις όμορφες νύχτες του χειμώνα στο τζάκι δεν συμφωνείτε; |
Μάλιστα, έτυχε εκείνη την περίοδο να κυκλοφορεί στην πόλη μου και ο αστικό θρύλος της μαύρης Mercedes με τα φιμέ τζάμια(δεν ξέρω αν έφτασε και στις δικές σας πόλεις), η οποία δήθεν εμφανιζόταν όπου συνέβαινε κάτι κακό. Το ίδιο κι εκείνο το απόγευμα στα τζάμπο...
Οι πιο τραβηγμένοι αστικοί θρύλοι που έχω ακούσει ήταν οι "τρομακτικές ιστορίες" που λέγαμε το σούρουπο στο πάρκο όταν ήμασταν παιδιά.
Η πιο διαδεδομένη απ' όλες ήταν ο -αντίστοιχος της bloody mary- θρύλος με τον διάβολο και τον καθρέφτη.
Ένα βράδυ, ένα αντρόγυνο πήγε επίσκεψη σ' ένα φιλικό σπίτι. Το παιδί τους δεν ήθελε να τους ακολουθήσει γιατί ήθελε να παίξει. Έτσι, το άφησαν μόνο στο σπίτι. Τα μεσάνυχτα αποφάσισε να δοκιμάσει το κόλπο με τον καθρέφτη που είχε ακούσει από κάτι άλλα παιδιά. Έκλεισε όλα τα φώτα, πάνω σ' ένα τραπεζάκι που έστησε μπροστά στον καθρέφτη άναψε τρία κεριά(σε κάποιες παραλλαγές τα κεριά ήταν μαύρα και/ή είχε στρώσει κόκκινο ύφασμα) και πήρε το σταθερό στα χέρια του. Κάλεσε τον αριθμό 666 κοιτώντας πάντα μέσα στον καθρέφτη. Το τηλέφωνο άρχισε να καλεί. Μετά από λίγο κάποιος το σήκωσε και ακούστηκε μια απόκοσμη φωνή. Μέσα στον καθρέφτη εμφανίστηκε η μορφή του διαβόλου(ο οποίος απ' ότι φαίνεται κάνει και ντελίβερι). Το παιδί τρομαγμένο έκανε να γυρίσει και να φύγει από τον καθρέφτη, μα ανακάλυψε ότι ο διάβολος στεκόταν ακριβώς πίσω του. Προσπάθησε να φύγει, μα είχε κοκαλώσει, δε μπορούσε να κουνήσει τα πόδια του. Μετά από ώρα οι γονείς του παιδιού γύρισαν στο σπίτι. Τα φώτα ήταν όλα σβηστά και μόνο το φεγγάρι φώτιζε το σπίτι. Το παιδί είχε κουρνιάσει σε μια σκοτεινή γωνία φορώντας μια κουκούλα και κλαίγοντας. Οι γονείς το σήκωσαν προσπαθώντας να καταλάβουν τι είχε πάθει. Έντρομοι αντίκρισαν πως στο κεφάλι του παιδιού είχαν βγει δύο κέρατα και πως από πίσω του ξεπρόβαλε μια μακριά μυτερή ουρά...
Σε άλλες παραλλαγές, οι γονείς γυρίζουν στο σπίτι, βλέπουν τα κεριά μπροστά στον καθρέφτη και στο πάτωμα κείτεται νεκρό το παιδί με το τηλέφωνο στο χέρι. Σε κάποιες υπάρχει ένα μήνυμα στον καθρέφτη(με το αίμα του παιδιού) από τον ίδιο το διάβολο, σε άλλες η διήγηση σταματά με το συμπέρασμα ότι πέθανε από ανακοπή.
Η πιο "κουλή" όμως ιστορία που έχω ακούσει είναι αυτή με τις κούκλες..
Ένα κοριτσάκι, ας την πούμε Ελένη, πέρασε τα παιδικά της χρόνια παίζοντας με κούκλες. Όπως όλα τα κοριτσάκια, τις έντυνε, τις χτένιζε, τους έλεγε τα μυστικά της και τους υποσχόταν ότι θα τις προσέχει πάντα. Η Ελένη, όμως, μεγάλωσε και παράτησε τις κούκλες της. Τις έβαλε σε σακούλες και κούτες και τις παράτησε στη σοφίτα. Ένα βράδυ, οι γονείς της έλειπαν και η Ελένη ξάπλωσε στο κρεβάτι να κοιμηθεί. Κάποια στιγμή, ακούει από μακριά μια φωνή περίεργη. Έλεγε "είμαι στο πρώτο σκαλί" με μια μειλίχια φωνή. Δεν έδωσε σημασία, προσπάθησε να κοιμηθεί, όταν μετά από λίγο άκουσε την ίδια φωνή "είμαι στο δεύτερο σκαλί". Κι αμέσως μετά "είμαι στο τρίτο σκαλί". Συνέχισε έτσι, ώσπου η Ελένη άκουσε τη φωνή πιο κοντά αυτή τη φορά να λέει "είμαι στο έβδομο σκαλί". Η σκάλα για τη σοφίτα είχε επτά σκαλιά. Η Ελένη άρχισε να τρομάζει, αλλά έμεινε ξαπλωμένη. Μετά από λίγο άκουσε τη φωνή πολύ κοντά της να λέει "είμαι στο όγδοο σκαλί". Παραξενεύτηκε. Τα σκαλιά της σοφίτας είχαν τελειώσει. Δεν άργησε η φωνή να ακουστεί ξανά "είμαι στο ένατο σκαλί". Η Ελένη προσπαθούσε να καταλάβει τι γίνεται. Ώσπου άκουσε τη φωνή να λέει "είμαι στο δέκατο σκαλί". Η φωνή ακουγόταν τρομακτικά κοντά. Άνοιξε τα μάτια της και αντίκρισε μία από τις κούκλες της ολοζώντανη να στέκεται επάνω στο θώρακα της. Τα χαρακτηριστικά της κούκλας ήταν αλλοιωμένα, γεμάτα κακία. Μετά από ώρα οι γονείς της Ελένης γύρισαν στο σπίτι και αντίκρισαν ένα αποτρόπαιο θέαμα. Η Ελένη ήταν σφαγμένη. Γύρω της οι παλιές της κούκλες και πάνω στο πτώμα της ένα σημείωμα που έγραφε "Να μάθεις να προσέχεις τα παιχνίδια σου".
Δεν έχω ακούσει καμιά ιδιαίτερη αλλαγή της ιστορίας, η αγαπημένη μου, όμως, παραλλαγή είναι αυτή που η κούκλα κρατάει σπαθί (ειλικρινά είναι τόσο γελοία που ακόμη γελάω)
(οι κούκλες στη διήγηση ήταν της γνωστή μάρκας με τα ξανθά μαλλιά και τα μπλε μάτια
)
Η πιο διαδεδομένη απ' όλες ήταν ο -αντίστοιχος της bloody mary- θρύλος με τον διάβολο και τον καθρέφτη.
Ένα βράδυ, ένα αντρόγυνο πήγε επίσκεψη σ' ένα φιλικό σπίτι. Το παιδί τους δεν ήθελε να τους ακολουθήσει γιατί ήθελε να παίξει. Έτσι, το άφησαν μόνο στο σπίτι. Τα μεσάνυχτα αποφάσισε να δοκιμάσει το κόλπο με τον καθρέφτη που είχε ακούσει από κάτι άλλα παιδιά. Έκλεισε όλα τα φώτα, πάνω σ' ένα τραπεζάκι που έστησε μπροστά στον καθρέφτη άναψε τρία κεριά(σε κάποιες παραλλαγές τα κεριά ήταν μαύρα και/ή είχε στρώσει κόκκινο ύφασμα) και πήρε το σταθερό στα χέρια του. Κάλεσε τον αριθμό 666 κοιτώντας πάντα μέσα στον καθρέφτη. Το τηλέφωνο άρχισε να καλεί. Μετά από λίγο κάποιος το σήκωσε και ακούστηκε μια απόκοσμη φωνή. Μέσα στον καθρέφτη εμφανίστηκε η μορφή του διαβόλου(ο οποίος απ' ότι φαίνεται κάνει και ντελίβερι). Το παιδί τρομαγμένο έκανε να γυρίσει και να φύγει από τον καθρέφτη, μα ανακάλυψε ότι ο διάβολος στεκόταν ακριβώς πίσω του. Προσπάθησε να φύγει, μα είχε κοκαλώσει, δε μπορούσε να κουνήσει τα πόδια του. Μετά από ώρα οι γονείς του παιδιού γύρισαν στο σπίτι. Τα φώτα ήταν όλα σβηστά και μόνο το φεγγάρι φώτιζε το σπίτι. Το παιδί είχε κουρνιάσει σε μια σκοτεινή γωνία φορώντας μια κουκούλα και κλαίγοντας. Οι γονείς το σήκωσαν προσπαθώντας να καταλάβουν τι είχε πάθει. Έντρομοι αντίκρισαν πως στο κεφάλι του παιδιού είχαν βγει δύο κέρατα και πως από πίσω του ξεπρόβαλε μια μακριά μυτερή ουρά...
Σε άλλες παραλλαγές, οι γονείς γυρίζουν στο σπίτι, βλέπουν τα κεριά μπροστά στον καθρέφτη και στο πάτωμα κείτεται νεκρό το παιδί με το τηλέφωνο στο χέρι. Σε κάποιες υπάρχει ένα μήνυμα στον καθρέφτη(με το αίμα του παιδιού) από τον ίδιο το διάβολο, σε άλλες η διήγηση σταματά με το συμπέρασμα ότι πέθανε από ανακοπή.
Η πιο "κουλή" όμως ιστορία που έχω ακούσει είναι αυτή με τις κούκλες..
Ένα κοριτσάκι, ας την πούμε Ελένη, πέρασε τα παιδικά της χρόνια παίζοντας με κούκλες. Όπως όλα τα κοριτσάκια, τις έντυνε, τις χτένιζε, τους έλεγε τα μυστικά της και τους υποσχόταν ότι θα τις προσέχει πάντα. Η Ελένη, όμως, μεγάλωσε και παράτησε τις κούκλες της. Τις έβαλε σε σακούλες και κούτες και τις παράτησε στη σοφίτα. Ένα βράδυ, οι γονείς της έλειπαν και η Ελένη ξάπλωσε στο κρεβάτι να κοιμηθεί. Κάποια στιγμή, ακούει από μακριά μια φωνή περίεργη. Έλεγε "είμαι στο πρώτο σκαλί" με μια μειλίχια φωνή. Δεν έδωσε σημασία, προσπάθησε να κοιμηθεί, όταν μετά από λίγο άκουσε την ίδια φωνή "είμαι στο δεύτερο σκαλί". Κι αμέσως μετά "είμαι στο τρίτο σκαλί". Συνέχισε έτσι, ώσπου η Ελένη άκουσε τη φωνή πιο κοντά αυτή τη φορά να λέει "είμαι στο έβδομο σκαλί". Η σκάλα για τη σοφίτα είχε επτά σκαλιά. Η Ελένη άρχισε να τρομάζει, αλλά έμεινε ξαπλωμένη. Μετά από λίγο άκουσε τη φωνή πολύ κοντά της να λέει "είμαι στο όγδοο σκαλί". Παραξενεύτηκε. Τα σκαλιά της σοφίτας είχαν τελειώσει. Δεν άργησε η φωνή να ακουστεί ξανά "είμαι στο ένατο σκαλί". Η Ελένη προσπαθούσε να καταλάβει τι γίνεται. Ώσπου άκουσε τη φωνή να λέει "είμαι στο δέκατο σκαλί". Η φωνή ακουγόταν τρομακτικά κοντά. Άνοιξε τα μάτια της και αντίκρισε μία από τις κούκλες της ολοζώντανη να στέκεται επάνω στο θώρακα της. Τα χαρακτηριστικά της κούκλας ήταν αλλοιωμένα, γεμάτα κακία. Μετά από ώρα οι γονείς της Ελένης γύρισαν στο σπίτι και αντίκρισαν ένα αποτρόπαιο θέαμα. Η Ελένη ήταν σφαγμένη. Γύρω της οι παλιές της κούκλες και πάνω στο πτώμα της ένα σημείωμα που έγραφε "Να μάθεις να προσέχεις τα παιχνίδια σου".
Δεν έχω ακούσει καμιά ιδιαίτερη αλλαγή της ιστορίας, η αγαπημένη μου, όμως, παραλλαγή είναι αυτή που η κούκλα κρατάει σπαθί (ειλικρινά είναι τόσο γελοία που ακόμη γελάω)
(οι κούκλες στη διήγηση ήταν της γνωστή μάρκας με τα ξανθά μαλλιά και τα μπλε μάτια
)
Παράθεση:
|
Αρχική Δημοσίευση από teoilio
Δεν είμαι σίγουρος κατά το πόσο αυτό που αποκαλείται "αστικός θρύλος" είναι μια δόση αλήθειας με κάμποση υπερβολή ή μια τεράστια υπερβολή με μια μικρή δόση αλήθειας. Πάντως σε πολλές περιπτώσεις προειδοποιούν το κόσμο και τον συνετίζουν για τα αποτελέσματα που θα μπορούσε να έχει μια απερισκεψία όπως η ιστορία με την αφαίρεση οργάνων την οποία έχω ακούσει σε 2-3 διαφορετικές εκδοχές. Αλήθεια σε όποιον έχει συμβεί κάτι τέτοιο (ενοώ να γνωρίσει μια κοπέλα και να την πάει σπίτι του) του έχει περάσει έστω και μια στιγμή από το μυαλό η συγκεκριμένη ιστορία?
|