Το Παραμύθι με Όνομα (αλλά δεν το αποκαλύπτω)

Ήταν μια φορά κι ένα καιρό ένα παιδάκι που έπαιζε με playmobil. Είχε έξη ανθρωπάκια από τα οποία ο Μούτης ήταν ο αρχηγός. Κάθε άλλο ανθρωπάκι που θα προσπαθούσε να μπει στην ομάδα των έξη, το ξυλοφόρτωναν - συχνά μέχρι αίματος. Ο Μούτης είχε κι ένα σκυλάκι playmobil, τον Καζάρ. Βρήκε κι ένα καινούριο κόλπο στα παιχνίδια του, τώρα πια δεν ξυλοφόρτωναν όποιον ξένο έμπαινε αναμεσά τους, αλλά έστελνε τον Kαζάρ να τον δαγκώνει -και οι άλλοι γελούσαν. Και πιο πολύ απ όλους γελούσε το ίδιο το παιδάκι.

Τα χρόνια πέρασαν, το παιδάκι έγινε ολόκληρος άντρας, μα το παιδικό του αγαπημένο παιχνίδι δεν το ξέχασε ποτέ. Τώρα πια το παίζει στις αντροπαρέες του, τις κοινωνικές ομάδες, τη σχολή και στη δουλειά του.

Και γελάει ακόμη πιο δυνατά - διότι οι φίλοι του δεν γνωρίζουν ότι τους αντιμετωπίζει ως playmobil.


Αφιερωμένο εξαιρετικά...

Μάλιστα είχε φτάσει στο σημείο να δημιουργεί καταστάσεις, συνήθως άσχημες, που είχαν ως αποτέλεσμα τον ξυλοδαρμό κάποιων μελών της παρέας μεταξύ τους. Έσπερνε, τεχνηέντως, διχόνοιες και υποψίες μεταξύ τους. Αφού έφταναν τα πράγματα στο απροχώρητο και επακολουθούσε η συμπλοκή, τότε μόνο επέμβαινε και, ως από μηχανής θεός, έδινε τη λύση και ανάγκαζε τις αντιμαχόμενες πλευρές να ειρηνεύσουν, προσωρινά, μέχρι την επόμενη αφορμή.

Αυτό ήταν το κλίμα της παρέας. Μια ψυχροπολεμική περίοδος.

Ο Μούτης, έτσι αποκαλούσε τον εαυτό του (από τον δικό του παιδικό ήρωα) και έτσι τον ήξερε η παρέα, ένιωθε σαν θεός. Θεωρούσε τον εαυτό του δημιουργό του κόσμου της παρέας του. Πίστευε πως αν δεν ήταν αυτός να ενώνει την παρέα, αυτοί οι κομπάρσοι, οι υποτιθέμενοι φίλοι του, θα ήταν σκόρπιοι και θα αγνοούσε ο καθένας την τύχη του άλλου. Τον εκνεύριζε που δεν είχαν καταλάβει ότι η αιτία της όλης παρέας ήταν αυτός. Όμως μετρίαζε τον θυμό του απέναντί τους, το γεγονός πως τον αναγνώριζαν ως τον καθολικό αρχηγό αυτού του τσούρμου. Ήταν ο μάγος και ο φύλαρχος. Όπως στο παιχνίδι των παιδικών του χρόνων, τα playmobil.

Μια Κυριακή πρωί ο Μούτης κάλεσε την υπόλοιπη παρέα για καφέ (νομίζω στη πλατεία Μέμου)
Συγκεντρώθηκαν όλοι τους και έβαλαν τον Καζάρ φάτσα κάρτα στηριγμένο στα δύο του πόδια να τους φυλάει . Είχαν να συζητήσουν βλέπετε σοβαρά θέματα και δε θα συγχωρούσαν κανενός είδους διακοπές η παρεμβολές .
Ο καιρός όμως τους τα χάλασε και άρχισε να βρέχει καρεκλοπόδαρα .
Μαζί με τη βροχή όμως έσταζαν και κάποια υγροποιημένα playmobils .
Αυτά τα liquidbils είχαν τη δυνατότητα να λιώνουν και να επανα- μορφοποιούνται σε πάγο η σε μια παχύρρευστη κολλώδη ουσία που έμοιαζε με μαρμελάδα .
Η παρέα των έξι φοβήθηκε στην εμφάνιση των Liquidbils , ήξερε ότι ήταν κάτι νέο , κάτι πρωτοεμφανιζόμενο, κάτι που δεν είχαν ξαναδεί και φοβήθηκαν ότι θα χάσουν το ρόλο και την αρχηγία τους .
Ο καζάρ καταλαβαίνοντας τις σκέψεις των δικών του όρμησε να τους κατασπαράξει .
Τα liquidbils όμως έλιωναν και το μόνο που κατόρθωνε το κομψό σκυλάκι ήταν να νιώθει την υγρασία στο στόμα του.
Ξαναδοκίμασε να ανοιγοκλείσει το στόμα του με περισσότερη δύναμη αλλά και πάλι τίποτα.
Τα liquids λιώνανε και επανα συγκροτούνταν στο απέναντι πεζοδρόμιο .
Η παρέα τρομοκρατήθηκε ,σηκώθηκαν όλοι με μιας να φύγουν από το τραπέζι .
Σε αυτή τους τι κίνηση πανικοβλήθηκαν γιατί μέσα από τους καλοκαιρινούς φραπέδες ξεπετάχτηκαν εκατοντάδες liquids που τους κοιτούσαν κατάματα χωρίς να τους μιλάνε .Το μόνο που άφηναν να γίνει αντιληπτό από τις προθέσεις τους ήταν το υπέροχο χαμόγελο τους
Η παρέα των playmobils μαζί οι μάγοι οι φύλαρχοι αλλά και τα απλά μέλη άρχισε να τρέχει πανικόβλητη βόρεια προς την οδό Ταξιαρχών και από το φόβο τους κανείς δεν έκανε το κόπο να γυρίσει πίσω να δει αν υπάρχει κάποιος να τους ακολουθεί .
Τα liquids είχαν κάτσει στις καρέκλες τους και έκανα τρελές βουτιές στους φραπέδες τα νερά και σε ότι υγρό υπήρχε τριγύρω .
Δε μπορούσαν να καταλάβουν την ακαμψία των plasticbills και αυτό ήταν κάτι που τους έκανε να πλατσουρίζουν ξανά και ξανά και ξανά ....