Ο ΥΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΤΡΩΤΑ ΤΟΥ ΣΗΜΕΙΑ
Ο ΥΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΤΡΩΤΑ ΤΟΥ ΣΗΜΕΙΑ
Με τον κίνδυνο να χαρακτηριστώ άλλη μια φορά θρησκόληπτος (δεν με νοιάζει και καθόλου βέβαια μόνο λυπάμαι για αυτούς που βλέπουν μόνο μέχρι τη μύτη τους) μοιράζομαι μαζί σας λόγια (δανεικά) που εκφράζουν με καλό τρόπο σκέψεις που είχα από μικρό παιδί. Αν θέλετε τοποθετηθείτε.
Οι επιστήμονες έσπρωξαν ακούσια την ανθρωπότητα σε έναν υλιστικό πανικό. Ξεκίνησαν έναν απερίσκεπτο αγώνα δρόμου πάνω στην ηθική τράπεζα των αιώνων, αλλά αυτή η τράπεζα ανθρώπινης εμπειρίας έχει ευρύτατα πνευματικά αποθέματα…
Η μέρα μιας καλύτερης κατανόησης έχει ήδη αρχίσει να ανατέλλει. Τα μεγαλύτερα μυαλά του επιστημονικού κόσμου δεν είναι τελείως υλιστικά στη φιλοσοφία τους αλλά οι μέσοι άνθρωποι κλίνουν προς αυτή την κατεύθυνση σαν αποτέλεσμα προηγούμενων διδαχών. Όμως η εποχή αυτή του φυσικού ρεαλισμού αποτελεί μόνο ένα περαστικό συμβάν στη γήινη ζωή του ανθρώπου…
Ο υλισμός μετατρέπει τον άνθρωπο σε ένα άψυχο αυτόματο και τον σχηματίζει απλά σε αριθμητικό σύμβολο που προσπαθεί να βρει μια αδύναμη θέση στη μαθηματική φόρμουλα ενός πεζού και μηχανοκρατικού σύμπαντος. Αλλά από πού προέρχεται αυτό το ευρύτατο σύμπαν των μαθηματικών χωρίς έναν Αφέντη Μαθηματικό; …
Το να λένε ότι ο νους «ξεπήδησε» από την ύλη δεν εξηγεί τίποτε. Αν το σύμπαν ήταν απλά ένας μηχανισμός και ο νους μέρος της ύλης, δεν θα είχαμε ποτέ δυο διαφοροποιημένες ερμηνείες για κάθε φαινόμενο που παρατηρούμε. Η γνώση για την αλήθεια, την ομορφιά και την καλοσύνη δεν είναι έμφυτη ούτε για τη φυσική ούτε για τη χημεία. Μια μηχανή δεν μπορεί να γνωρίζει, πολύ λιγότερο να γνωρίζει την αλήθεια, να πεινάει για τη δικαιοσύνη και να αγαπά την καλοσύνη…
Η επιστήμη μπορεί να είναι φυσική, αλλά ο νους του επιστήμονα που διακρίνει την αλήθεια είναι υπερφυσικός. Η ύλη δεν γνωρίζει την αλήθεια, ούτε μπορεί να αγαπήσει το έλεος ούτε να χαίρεται με τις πνευματικές αλήθειες. Οι ηθικές πεποιθήσεις που βασίζονται στην πνευματική διαφώτιση και έχουν τη ρίζα τους στην ανθρώπινη εμπειρία είναι το ίδιο αληθινές και βέβαιες, όσο τα μαθηματικά πορίσματα που βασίζονται σε φυσικές παρατηρήσεις, αλλά σε κάποιο άλλο και ανώτερο επίπεδο.
Αν οι άνθρωποι ήταν μόνο μηχανές, θα αντιδρούσαν λιγότερο ή περισσότερο ομοιόμορφα σε ένα υλικό σύμπαν. Η ατομικότητα, πολύ λιγότερο η προσωπικότητα, δεν θα υπήρχαν…..
Το πεπερασμένο σύμπαν της ύλης θα μπορούσε τελικά να γίνει ομοιόμορφο και καθοριστικό αλλά με τη συνδυασμένη παρουσία του νου και του πνεύματος.
Η ειλικρινής επιδίωξη της καλοσύνης, της ομορφιάς και της αλήθειας οδηγεί στο Θεό. Και κάθε επιστημονική ανακάλυψη επιδεικνύει την ύπαρξη της ελευθερίας και της ομοιομορφίας στο σύμπαν. Ο εξερευνητής ήταν ελεύθερος να κάνει την ανακάλυψη. Το ανακαλυφθέν πράγμα είναι πραγματικό και προφανώς ομοιογενές, διαφορετικά δεν θα μπορούσε να είχε γίνει γνωστό σαν πράγμα. …
Η ασυνέπεια του σύγχρονου μηχανολάτρη είναι: Αν αυτό ήταν απλά ένα υλικό σύμπαν και ο άνθρωπος μόνο μια μηχανή, ένας τέτοιος άνθρωπος θα ήταν εντελώς ανίκανος να αναγνωρίσει τον εαυτό του σαν μια τέτοια μηχανή, και παρόμοια ένας τέτοιος άνθρωπος-μηχανή δεν θα είχε καθόλου συνείδηση του γεγονότος της ύπαρξης ενός τέτοιου υλικού σύμπαντος. Ο υλιστικός φόβος και η απόγνωση μιας μηχανοκρατικής επιστήμης απέτυχε να αναγνωρίσει το γεγονός ότι ο νους του επιστήμονα κατοικείται από το πνεύμα και του οποίου η σούπερ-υλιστική επίγνωση δημιουργεί αυτές τις λανθασμένες και αντιφατικές γνώσεις ενός μηχανοκρατικού σύμπαντος….
Οι αλήθειες και οι αξίες της πνευματικής προόδου δεν είναι «ψυχολογική προέκταση» - μια απλή ακτινοβόλα ονειροπόληση του υλικού νου. Αυτά τα πράγματα είναι οι πνευματικοί προσχεδιασμοί του πνεύματος του Θεού που ζει στο νου του ανθρώπου. Και μην αφήνετε τα επιπόλαια ενδιαφέροντά σας με τα ανεπαίσθητα φευγαλέα ευρήματα της «σχετικότητας» να διαταράξουν τη γνώση σας για την αιωνιότητα και την απεραντοσύνη του Θεού…
Αν αυτό ήταν μόνο ένα υλικό σύμπαν, ο υλικός άνθρωπος δεν θα ήταν ποτέ ικανός να φτάσει στη θεωρία του μηχανοκρατικού χαρακτήρα μιας τόσο αποκλειστικά υλικής ύπαρξης. Αυτή η πολύ μηχανοκρατική θεωρία του σύμπαντος είναι από μόνη της, ένα μη υλιστικό φαινόμενο του νου, και όλος ο νους έχει μη υλιστική καταγωγή, άσχετα με το πόσο επιμελώς εμφανίζεται ότι είναι προετοιμασμένος υλιστικά και μηχανοκρατικά ελεγχόμενος.
Η τέλεια απαισιοδοξία του πιο πεσιμιστή υλιστή είναι, από μόνη της, επαρκής απόδειξη ότι το σύμπαν του πεσιμιστή δεν είναι πλήρως υλιστικό. Η αισιοδοξία και η απαισιοδοξία είναι γνωστικές αντιδράσεις ενός νου συνειδητού αξιών καθώς επίσης και γεγονότων. Αν το σύμπαν ήταν πραγματικά αυτό που θεωρεί ο υλιστής πως είναι, ο άνθρωπος, σαν ανθρώπινη μηχανή, θα ήταν απαλλαγμένος από κάθε συνειδητή αντίληψη αυτού του γεγονότος. Χωρίς τη συνειδητοποίηση της θεωρίας των αξιών μέσα στον αναγεννημένο από το πνεύμα νου, το γεγονός του υλιστικού σύμπαντος και τα μηχανοκρατικά φαινόμενα της συμπαντικής λειτουργίας δεν θα ήταν καθόλου αναγνωρίσιμα από τον άνθρωπο. Μια μηχανή δεν μπορεί να έχει συνείδηση της φύσης ή της αξίας μιας άλλης μηχανής.
Με τον κίνδυνο να χαρακτηριστώ άλλη μια φορά θρησκόληπτος (δεν με νοιάζει και καθόλου βέβαια μόνο λυπάμαι για αυτούς που βλέπουν μόνο μέχρι τη μύτη τους) μοιράζομαι μαζί σας λόγια (δανεικά) που εκφράζουν με καλό τρόπο σκέψεις που είχα από μικρό παιδί. Αν θέλετε τοποθετηθείτε.
Οι επιστήμονες έσπρωξαν ακούσια την ανθρωπότητα σε έναν υλιστικό πανικό. Ξεκίνησαν έναν απερίσκεπτο αγώνα δρόμου πάνω στην ηθική τράπεζα των αιώνων, αλλά αυτή η τράπεζα ανθρώπινης εμπειρίας έχει ευρύτατα πνευματικά αποθέματα…
Η μέρα μιας καλύτερης κατανόησης έχει ήδη αρχίσει να ανατέλλει. Τα μεγαλύτερα μυαλά του επιστημονικού κόσμου δεν είναι τελείως υλιστικά στη φιλοσοφία τους αλλά οι μέσοι άνθρωποι κλίνουν προς αυτή την κατεύθυνση σαν αποτέλεσμα προηγούμενων διδαχών. Όμως η εποχή αυτή του φυσικού ρεαλισμού αποτελεί μόνο ένα περαστικό συμβάν στη γήινη ζωή του ανθρώπου…
Ο υλισμός μετατρέπει τον άνθρωπο σε ένα άψυχο αυτόματο και τον σχηματίζει απλά σε αριθμητικό σύμβολο που προσπαθεί να βρει μια αδύναμη θέση στη μαθηματική φόρμουλα ενός πεζού και μηχανοκρατικού σύμπαντος. Αλλά από πού προέρχεται αυτό το ευρύτατο σύμπαν των μαθηματικών χωρίς έναν Αφέντη Μαθηματικό; …
Το να λένε ότι ο νους «ξεπήδησε» από την ύλη δεν εξηγεί τίποτε. Αν το σύμπαν ήταν απλά ένας μηχανισμός και ο νους μέρος της ύλης, δεν θα είχαμε ποτέ δυο διαφοροποιημένες ερμηνείες για κάθε φαινόμενο που παρατηρούμε. Η γνώση για την αλήθεια, την ομορφιά και την καλοσύνη δεν είναι έμφυτη ούτε για τη φυσική ούτε για τη χημεία. Μια μηχανή δεν μπορεί να γνωρίζει, πολύ λιγότερο να γνωρίζει την αλήθεια, να πεινάει για τη δικαιοσύνη και να αγαπά την καλοσύνη…
Η επιστήμη μπορεί να είναι φυσική, αλλά ο νους του επιστήμονα που διακρίνει την αλήθεια είναι υπερφυσικός. Η ύλη δεν γνωρίζει την αλήθεια, ούτε μπορεί να αγαπήσει το έλεος ούτε να χαίρεται με τις πνευματικές αλήθειες. Οι ηθικές πεποιθήσεις που βασίζονται στην πνευματική διαφώτιση και έχουν τη ρίζα τους στην ανθρώπινη εμπειρία είναι το ίδιο αληθινές και βέβαιες, όσο τα μαθηματικά πορίσματα που βασίζονται σε φυσικές παρατηρήσεις, αλλά σε κάποιο άλλο και ανώτερο επίπεδο.
Αν οι άνθρωποι ήταν μόνο μηχανές, θα αντιδρούσαν λιγότερο ή περισσότερο ομοιόμορφα σε ένα υλικό σύμπαν. Η ατομικότητα, πολύ λιγότερο η προσωπικότητα, δεν θα υπήρχαν…..
Το πεπερασμένο σύμπαν της ύλης θα μπορούσε τελικά να γίνει ομοιόμορφο και καθοριστικό αλλά με τη συνδυασμένη παρουσία του νου και του πνεύματος.
Η ειλικρινής επιδίωξη της καλοσύνης, της ομορφιάς και της αλήθειας οδηγεί στο Θεό. Και κάθε επιστημονική ανακάλυψη επιδεικνύει την ύπαρξη της ελευθερίας και της ομοιομορφίας στο σύμπαν. Ο εξερευνητής ήταν ελεύθερος να κάνει την ανακάλυψη. Το ανακαλυφθέν πράγμα είναι πραγματικό και προφανώς ομοιογενές, διαφορετικά δεν θα μπορούσε να είχε γίνει γνωστό σαν πράγμα. …
Η ασυνέπεια του σύγχρονου μηχανολάτρη είναι: Αν αυτό ήταν απλά ένα υλικό σύμπαν και ο άνθρωπος μόνο μια μηχανή, ένας τέτοιος άνθρωπος θα ήταν εντελώς ανίκανος να αναγνωρίσει τον εαυτό του σαν μια τέτοια μηχανή, και παρόμοια ένας τέτοιος άνθρωπος-μηχανή δεν θα είχε καθόλου συνείδηση του γεγονότος της ύπαρξης ενός τέτοιου υλικού σύμπαντος. Ο υλιστικός φόβος και η απόγνωση μιας μηχανοκρατικής επιστήμης απέτυχε να αναγνωρίσει το γεγονός ότι ο νους του επιστήμονα κατοικείται από το πνεύμα και του οποίου η σούπερ-υλιστική επίγνωση δημιουργεί αυτές τις λανθασμένες και αντιφατικές γνώσεις ενός μηχανοκρατικού σύμπαντος….
Οι αλήθειες και οι αξίες της πνευματικής προόδου δεν είναι «ψυχολογική προέκταση» - μια απλή ακτινοβόλα ονειροπόληση του υλικού νου. Αυτά τα πράγματα είναι οι πνευματικοί προσχεδιασμοί του πνεύματος του Θεού που ζει στο νου του ανθρώπου. Και μην αφήνετε τα επιπόλαια ενδιαφέροντά σας με τα ανεπαίσθητα φευγαλέα ευρήματα της «σχετικότητας» να διαταράξουν τη γνώση σας για την αιωνιότητα και την απεραντοσύνη του Θεού…
Αν αυτό ήταν μόνο ένα υλικό σύμπαν, ο υλικός άνθρωπος δεν θα ήταν ποτέ ικανός να φτάσει στη θεωρία του μηχανοκρατικού χαρακτήρα μιας τόσο αποκλειστικά υλικής ύπαρξης. Αυτή η πολύ μηχανοκρατική θεωρία του σύμπαντος είναι από μόνη της, ένα μη υλιστικό φαινόμενο του νου, και όλος ο νους έχει μη υλιστική καταγωγή, άσχετα με το πόσο επιμελώς εμφανίζεται ότι είναι προετοιμασμένος υλιστικά και μηχανοκρατικά ελεγχόμενος.
Η τέλεια απαισιοδοξία του πιο πεσιμιστή υλιστή είναι, από μόνη της, επαρκής απόδειξη ότι το σύμπαν του πεσιμιστή δεν είναι πλήρως υλιστικό. Η αισιοδοξία και η απαισιοδοξία είναι γνωστικές αντιδράσεις ενός νου συνειδητού αξιών καθώς επίσης και γεγονότων. Αν το σύμπαν ήταν πραγματικά αυτό που θεωρεί ο υλιστής πως είναι, ο άνθρωπος, σαν ανθρώπινη μηχανή, θα ήταν απαλλαγμένος από κάθε συνειδητή αντίληψη αυτού του γεγονότος. Χωρίς τη συνειδητοποίηση της θεωρίας των αξιών μέσα στον αναγεννημένο από το πνεύμα νου, το γεγονός του υλιστικού σύμπαντος και τα μηχανοκρατικά φαινόμενα της συμπαντικής λειτουργίας δεν θα ήταν καθόλου αναγνωρίσιμα από τον άνθρωπο. Μια μηχανή δεν μπορεί να έχει συνείδηση της φύσης ή της αξίας μιας άλλης μηχανής.
Μια μηχανοκρατική φιλοσοφία ζωής και το σύμπαν δεν μπορούν να είναι επιστημονικά επειδή απλά η επιστήμη αναγνωρίζει και συναναστρέφεται μόνο με υλικά και γεγονότα. Η φιλοσοφία είναι αναπόφευκτα πάνω από την επιστήμη, ο άνθρωπος είναι ένα υλικό γεγονός της φύσης, αλλά η ζωή του είναι ένα φαινόμενο που ξεπερνάει τα υλικά επίπεδα της φύσης στο ότι παρουσιάζει τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα του ελέγχου του νου και τις δημιουργικές ιδιότητες του πνεύματος.
Η ειλικρινής προσπάθεια του ανθρώπου να γίνει μηχανοκρατικός απεικονίζει το τραγικό φαινόμενο της μάταιης προσπάθειας, του ανθρώπου εκείνου, να αυτοκτονήσει νοητικά και ηθικά. Αλλά δεν μπορεί να το κάνει.
Αν το σύμπαν ήταν μόνο ύλη και ο άνθρωπος μόνο μηχανή, δεν θα υπήρχε επιστήμη να ενθαρρύνει τον επιστήμονα ώστε να διεκδικεί αυτή τη μηχανοποίηση του σύμπαντος. Οι μηχανές δεν μπορούν να μετρούν, να αρχειοθετούν, ούτε αποτιμούν τους εαυτούς τους. Ένα τέτοιο επιστημονικό έργο μπορεί να εκτελεστεί μόνο από μερικές οντότητες πάνω από την κατάσταση της μηχανής.
Αν η πραγματικότητα του σύμπαντος είναι μόνο μια μεγάλη μηχανή, τότε ο άνθρωπος πρέπει να είναι έξω από το σύμπαν και χώρια από αυτό για να αναγνωρίζει ένα τέτοιο γεγονός και να έχει επίγνωση μιας τέτοιας αποτίμησης.
Αν ο άνθρωπος είναι μόνο μια μηχανή, με ποια τεχνική πιστεύει ή ισχυρίζεται αυτός ο άνθρωπος ότι γνωρίζει πως είναι μόνο μηχανή; Η εμπειρία του να έχει κανείς επίγνωση της αποτίμησης του εαυτού του δεν είναι ποτέ χαρακτηριστικό μιας απλής μηχανής. Ένας συνειδητοποιημένος και δηλωμένος μηχανικός είναι η καλύτερη δυνατή απάντηση στη μηχανοκρατία. Αν ο υλισμός ήταν γεγονός, δεν θα υπήρχε μηχανικός με επίγνωση. Αληθεύει επίσης ότι κανείς πρέπει πρώτα να είναι ηθικό άτομο πριν μπορέσει να εκτελέσει ανήθικες πράξεις.
Ο απόλυτος ισχυρισμός του υλισμού υπαινίσσεται μια σούπερ υλική συνείδηση του νου η οποία υποτίθεται ότι επιβεβαιώνει αυτό το δόγμα. Η μηχανοκρατία μπορεί να χειροτερεύει, αλλά δεν μπορεί να προοδεύει. Οι μηχανές δεν σκέπτονται, δεν δημιουργούν, δεν ονειρεύονται, δεν έχουν φιλοδοξίες, δεν έχουν ιδανικά, δεν πεινούν για την αλήθεια, ή δεν διψούν για τη δικαιοσύνη. Δεν υποκινούνται οι ζωές του από το πάθος να υπηρετήσουν άλλες μηχανές και δεν διαλέγουν σαν σκοπό αιώνιας προόδου το εξαίσιο καθήκον της εύρεσης του Θεού και της προσπάθειας να γίνουν σαν κι αυτόν. Οι μηχανές δεν έχουν διανόηση, συναίσθημα, αισθητική, ηθική ή πνευματικότητα.
Η τέχνη αποδεικνύει ότι ο άνθρωπος δεν είναι μηχανή, αλλά δεν αποδεικνύει ότι είναι πνευματικά αθάνατος. Η τέχνη είναι το ενδιάμεσο πεδίο μεταξύ του ανθρώπου της ύλης, και του ανθρώπου του πνεύματος. Η ποίηση είναι μια προσπάθεια να ξεφύγει από την υλική πραγματικότητα προς τις πνευματικές αξίες.
Σε ένα ανώτερο πολιτισμό, η τέχνη εξανθρωπίζει την επιστήμη, ενώ με τη σειρά της αυτή αποπνευματοποιείται από την αληθινή θρησκεία την επίγνωση των πνευματικών και αιώνιων αξιών. Η τέχνη εκφράζει την ανθρώπινη αποτίμηση μέσα στο χωρόχρονο της πραγματικότητας. Η θρησκεία είναι ο θεϊκός εναγκαλισμός των κοσμικών αξιών και συνεπάγεται την αιώνια πρόοδο μέσα στην πνευματική άνοδο και επέκταση. Η τέχνη του χρόνου είναι επικίνδυνη μόνο όταν γίνεται τυφλή στα πνευματικά κριτήρια των θεϊκών προτύπων, τα οποία αντανακλά η αιωνιότητα σαν σκιές τής πραγματικότητας του χρόνου. Η αληθινή τέχνη είναι αποτελεσματική παραποίηση των υλικών πραγμάτων της ζωής. Η θρησκεία είναι η εξευγενιστική μεταμόρφωση των υλικών γεγονότων της ζωής, και δεν σταματά ποτέ να αποτιμά πνευματικά την τέχνη.
Πόσο ανόητο να υποθέτετε ότι ένα αυτόματο μπορεί να καταλάβει τη φιλοσοφία του αυτοματισμού, και πόσο γελοίο ότι θα μπορέσει να αποκτήσει παρόμοια γνώση για άλλα αυτόματα συντρόφους!
Οποιαδήποτε επιστημονική ερμηνεία του υλικού σύμπαντος είναι χωρίς αξία εκτός και αν παρέχει την πρέπουσα αναγνώριση για τον επιστήμονα. Καμία εκτίμηση τέχνης δεν είναι γνήσια εκτός και αν παρέχει αναγνώριση και για τον καλλιτέχνη. Καμία αποτίμηση ηθικής δεν αξίζει εκτός και αν περιλαμβάνει και τον ηθικοδιδάσκαλο. Καμία αναγνώριση φιλοσοφίας δεν εποικοδομεί ηθικά εάν αγνοεί τον φιλόσοφο, και η θρησκεία δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς την πραγματική εμπειρία του θρησκευόμενου, ο οποίος δια μέσου αυτής της απόλυτης εμπειρίας, αναζητά να βρει το Θεό και να τον γνωρίσει. Παρόμοια και το σύμπαν είναι άνευ σημασίας χωρίς το ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ, τον άπειρο Θεό που το έφτιαξε …
Οι μηχανοκράτες ανθρωπιστές τείνουν να παρασυρθούν με τα υλιστικά ρεύματα. Οι ιδεολόγοι και οι πνευματικοί άνθρωποι τολμούν να χρησιμοποιήσουν τα κουπιά τους με εξυπνάδα και σθένος για να τροποποιήσουν την φαινομενικά καθαρά υλιστική πορεία των ενεργειακών ρευμάτων…
Στη γλώσσα, ένα αλφάβητο παριστάνει το μηχανισμό του υλισμού, ενώ οι λέξεις που εκφράζουν το νόημα χιλιάδων σκέψεων, μεγάλων ιδεών και ευγενικών ιδανικών αγάπης και μίσους, δειλίας και θάρρους παριστάνουν τις επιδόσεις του νου μέσα στην εμβέλεια που καθορίζεται από τον υλικό και πνευματικό νόμο, κατευθύνεται από τη δήλωση της επιθυμίας της προσωπικότητας και ορίζεται από το έμφυτο χάρισμα το σχετικό με την κατάσταση.
Το σύμπαν δεν είναι όπως οι νόμοι, οι μηχανισμοί και οι σταθερές που ανακαλύπτει ο επιστήμονας, και τους οποίους θεωρεί σαν επιστήμη, αλλά αντίθετα σαν τον περίεργο, σκεπτόμενο, επιλεκτικό, δημιουργικό, συνεργαζόμενο και οξυδερκή επιστήμονα που παρατηρεί με τον τρόπο αυτό συμπαντικά φαινόμενα και καταχωρεί τα μαθηματικά γεγονότα που είναι έμφυτα στις μηχανοκρατούμενες φάσεις της υλικής πλευράς της δημιουργίας. Ούτε είναι το σύμπαν σαν την τέχνη του καλλιτέχνη, αλλά αντίθετα σαν τον αγωνιζόμενο, ονειροπόλο, φιλόδοξο και προοδευτικό καλλιτέχνη που αναζητά να ξεπεράσει τα όρια του κόσμου των υλικών πραγμάτων σε μια προσπάθεια να επιτύχει ένα πνευματικό στόχο…
Ο επιστήμονας, όχι η επιστήμη, αντιλαμβάνεται την πραγματικότητα ενός εξελισσόμενου και προοδευτικού σύμπαντος από ενέργεια και ύλη. Ο καλλιτέχνης, όχι η τέχνη, επιδεικνύει την ύπαρξη του μεταβατικού κόσμου που μεσολαβεί μεταξύ της υλικής ύπαρξης και της πνευματικής ελευθερίας. Ο θρησκευόμενος, όχι η θρησκεία, αποδεικνύει την ύπαρξη του πνεύματος και των θεϊκών αξιών που θα συναντήσει κανείς στην πρόοδο της αιωνιότητας.
Η ειλικρινής προσπάθεια του ανθρώπου να γίνει μηχανοκρατικός απεικονίζει το τραγικό φαινόμενο της μάταιης προσπάθειας, του ανθρώπου εκείνου, να αυτοκτονήσει νοητικά και ηθικά. Αλλά δεν μπορεί να το κάνει.
Αν το σύμπαν ήταν μόνο ύλη και ο άνθρωπος μόνο μηχανή, δεν θα υπήρχε επιστήμη να ενθαρρύνει τον επιστήμονα ώστε να διεκδικεί αυτή τη μηχανοποίηση του σύμπαντος. Οι μηχανές δεν μπορούν να μετρούν, να αρχειοθετούν, ούτε αποτιμούν τους εαυτούς τους. Ένα τέτοιο επιστημονικό έργο μπορεί να εκτελεστεί μόνο από μερικές οντότητες πάνω από την κατάσταση της μηχανής.
Αν η πραγματικότητα του σύμπαντος είναι μόνο μια μεγάλη μηχανή, τότε ο άνθρωπος πρέπει να είναι έξω από το σύμπαν και χώρια από αυτό για να αναγνωρίζει ένα τέτοιο γεγονός και να έχει επίγνωση μιας τέτοιας αποτίμησης.
Αν ο άνθρωπος είναι μόνο μια μηχανή, με ποια τεχνική πιστεύει ή ισχυρίζεται αυτός ο άνθρωπος ότι γνωρίζει πως είναι μόνο μηχανή; Η εμπειρία του να έχει κανείς επίγνωση της αποτίμησης του εαυτού του δεν είναι ποτέ χαρακτηριστικό μιας απλής μηχανής. Ένας συνειδητοποιημένος και δηλωμένος μηχανικός είναι η καλύτερη δυνατή απάντηση στη μηχανοκρατία. Αν ο υλισμός ήταν γεγονός, δεν θα υπήρχε μηχανικός με επίγνωση. Αληθεύει επίσης ότι κανείς πρέπει πρώτα να είναι ηθικό άτομο πριν μπορέσει να εκτελέσει ανήθικες πράξεις.
Ο απόλυτος ισχυρισμός του υλισμού υπαινίσσεται μια σούπερ υλική συνείδηση του νου η οποία υποτίθεται ότι επιβεβαιώνει αυτό το δόγμα. Η μηχανοκρατία μπορεί να χειροτερεύει, αλλά δεν μπορεί να προοδεύει. Οι μηχανές δεν σκέπτονται, δεν δημιουργούν, δεν ονειρεύονται, δεν έχουν φιλοδοξίες, δεν έχουν ιδανικά, δεν πεινούν για την αλήθεια, ή δεν διψούν για τη δικαιοσύνη. Δεν υποκινούνται οι ζωές του από το πάθος να υπηρετήσουν άλλες μηχανές και δεν διαλέγουν σαν σκοπό αιώνιας προόδου το εξαίσιο καθήκον της εύρεσης του Θεού και της προσπάθειας να γίνουν σαν κι αυτόν. Οι μηχανές δεν έχουν διανόηση, συναίσθημα, αισθητική, ηθική ή πνευματικότητα.
Η τέχνη αποδεικνύει ότι ο άνθρωπος δεν είναι μηχανή, αλλά δεν αποδεικνύει ότι είναι πνευματικά αθάνατος. Η τέχνη είναι το ενδιάμεσο πεδίο μεταξύ του ανθρώπου της ύλης, και του ανθρώπου του πνεύματος. Η ποίηση είναι μια προσπάθεια να ξεφύγει από την υλική πραγματικότητα προς τις πνευματικές αξίες.
Σε ένα ανώτερο πολιτισμό, η τέχνη εξανθρωπίζει την επιστήμη, ενώ με τη σειρά της αυτή αποπνευματοποιείται από την αληθινή θρησκεία την επίγνωση των πνευματικών και αιώνιων αξιών. Η τέχνη εκφράζει την ανθρώπινη αποτίμηση μέσα στο χωρόχρονο της πραγματικότητας. Η θρησκεία είναι ο θεϊκός εναγκαλισμός των κοσμικών αξιών και συνεπάγεται την αιώνια πρόοδο μέσα στην πνευματική άνοδο και επέκταση. Η τέχνη του χρόνου είναι επικίνδυνη μόνο όταν γίνεται τυφλή στα πνευματικά κριτήρια των θεϊκών προτύπων, τα οποία αντανακλά η αιωνιότητα σαν σκιές τής πραγματικότητας του χρόνου. Η αληθινή τέχνη είναι αποτελεσματική παραποίηση των υλικών πραγμάτων της ζωής. Η θρησκεία είναι η εξευγενιστική μεταμόρφωση των υλικών γεγονότων της ζωής, και δεν σταματά ποτέ να αποτιμά πνευματικά την τέχνη.
Πόσο ανόητο να υποθέτετε ότι ένα αυτόματο μπορεί να καταλάβει τη φιλοσοφία του αυτοματισμού, και πόσο γελοίο ότι θα μπορέσει να αποκτήσει παρόμοια γνώση για άλλα αυτόματα συντρόφους!
Οποιαδήποτε επιστημονική ερμηνεία του υλικού σύμπαντος είναι χωρίς αξία εκτός και αν παρέχει την πρέπουσα αναγνώριση για τον επιστήμονα. Καμία εκτίμηση τέχνης δεν είναι γνήσια εκτός και αν παρέχει αναγνώριση και για τον καλλιτέχνη. Καμία αποτίμηση ηθικής δεν αξίζει εκτός και αν περιλαμβάνει και τον ηθικοδιδάσκαλο. Καμία αναγνώριση φιλοσοφίας δεν εποικοδομεί ηθικά εάν αγνοεί τον φιλόσοφο, και η θρησκεία δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς την πραγματική εμπειρία του θρησκευόμενου, ο οποίος δια μέσου αυτής της απόλυτης εμπειρίας, αναζητά να βρει το Θεό και να τον γνωρίσει. Παρόμοια και το σύμπαν είναι άνευ σημασίας χωρίς το ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ, τον άπειρο Θεό που το έφτιαξε …
Οι μηχανοκράτες ανθρωπιστές τείνουν να παρασυρθούν με τα υλιστικά ρεύματα. Οι ιδεολόγοι και οι πνευματικοί άνθρωποι τολμούν να χρησιμοποιήσουν τα κουπιά τους με εξυπνάδα και σθένος για να τροποποιήσουν την φαινομενικά καθαρά υλιστική πορεία των ενεργειακών ρευμάτων…
Στη γλώσσα, ένα αλφάβητο παριστάνει το μηχανισμό του υλισμού, ενώ οι λέξεις που εκφράζουν το νόημα χιλιάδων σκέψεων, μεγάλων ιδεών και ευγενικών ιδανικών αγάπης και μίσους, δειλίας και θάρρους παριστάνουν τις επιδόσεις του νου μέσα στην εμβέλεια που καθορίζεται από τον υλικό και πνευματικό νόμο, κατευθύνεται από τη δήλωση της επιθυμίας της προσωπικότητας και ορίζεται από το έμφυτο χάρισμα το σχετικό με την κατάσταση.
Το σύμπαν δεν είναι όπως οι νόμοι, οι μηχανισμοί και οι σταθερές που ανακαλύπτει ο επιστήμονας, και τους οποίους θεωρεί σαν επιστήμη, αλλά αντίθετα σαν τον περίεργο, σκεπτόμενο, επιλεκτικό, δημιουργικό, συνεργαζόμενο και οξυδερκή επιστήμονα που παρατηρεί με τον τρόπο αυτό συμπαντικά φαινόμενα και καταχωρεί τα μαθηματικά γεγονότα που είναι έμφυτα στις μηχανοκρατούμενες φάσεις της υλικής πλευράς της δημιουργίας. Ούτε είναι το σύμπαν σαν την τέχνη του καλλιτέχνη, αλλά αντίθετα σαν τον αγωνιζόμενο, ονειροπόλο, φιλόδοξο και προοδευτικό καλλιτέχνη που αναζητά να ξεπεράσει τα όρια του κόσμου των υλικών πραγμάτων σε μια προσπάθεια να επιτύχει ένα πνευματικό στόχο…
Ο επιστήμονας, όχι η επιστήμη, αντιλαμβάνεται την πραγματικότητα ενός εξελισσόμενου και προοδευτικού σύμπαντος από ενέργεια και ύλη. Ο καλλιτέχνης, όχι η τέχνη, επιδεικνύει την ύπαρξη του μεταβατικού κόσμου που μεσολαβεί μεταξύ της υλικής ύπαρξης και της πνευματικής ελευθερίας. Ο θρησκευόμενος, όχι η θρησκεία, αποδεικνύει την ύπαρξη του πνεύματος και των θεϊκών αξιών που θα συναντήσει κανείς στην πρόοδο της αιωνιότητας.
Φιλε μου Ποσειδωνιε,πολυ ενδιαφερον το θεμα που ανοιξες οσο και οι αποψεις που μοιραζεσαι μαζι μας και νομιζω οτι ειναι ενα θεμα που προσφερεται για ομορφο διαλογο,ελπιζω χωρις δογματισμους-φανατισμους.
Ειχα ανοιξει και εγω ενα παρομοιο θεμα αρκετα παλαιοτερα,για την μεγαλη φιλοσοφικη διαμαχη που μενοταν απο την εποχη του Μαρξ και μετα,(τοτε)υλισμος VS ιδεαλισμος,μια διαμαχη που κατα τη γνωμη μου ηταν ανευ αντικειμενου αφου απο την ιστορια της Ελληνικης τουλαχιστον φιλοσοφιας ειναι προδηλο οτι ο ιδεαλισμος αποτελει εξελιξη του υλισμου(αν και βεβαια οταν μιλαμε για υλισμο των Προσωκρατικων μονο κατ'ονομα μοιαζει με τον υλισμο του Μαρξ και των συγχρονων επιστημονων αλλα αυτο ειναι μια αλλη συζητηση...).
Σ'αυτο το θεμα δυστυχως οι αποψη μου δεν εγινε κατανοητη απο τους περισσοτερους αγαπητους συζητητες,ισως να φταιω και εγω γι'αυτο...Οπως πιστευω οτι και η αποψη που θα εκθεσω τωρα θα φανει πολυ φοβαμαι προκλητικη στα αγαπητα μελη που εχουν μεγαλυτερη εποφη με τις συγχρονες επιστημες παρα με τη φιλοσοφια.
Δυστυχως πρεπει να δηλωσω οτι τις αποδειξεις που εχω κατακτησει με πολυ κοπο δεν ειναι ευκολο να τις παραθεσω στα πλαισια μιας δημοσιευσης και θα προσπαθησω να τις παραθεσω με τη μορφη μιας σειρας αρθρων,και ο λογος δεν ειναι τοσο η εκταση της δημοσιευσης αλλα ο πνευματικος κοπος που απαιτειται.
Παλαιοτερα ειχα εκφρασει επανελλημενα την υποψια μου οτι ο υλισμος ειναι μια ψευτοφιλοσοφια που προσπαθει να επιβληθει απο την παγκοσμια εξουσια,για πολλους λογους και κυριως γιατι τους συμφερει να θεωρηθουν φαντασιες και ανεφαρμοστα-ασυμβιβαστα με τους νομους που διεπουν τον κοσμο μας εννοιες οπως η αρετη,το ωραιο,το αγαθο και αλλες.
Τωρα τελευταια μπορω να πω οτι ειμαι στο σταδιο αναθεωρησης αυτης της αποψης μου.Και ο πιο σημαντικος λογος ειναι μια συνεντευξη στο περιοδικο Strange του αξιολογοτατου και αναγνωρισμενου παγκοσμιως Ελληνα αστροφυσικου κου Δανεζη,ο μας μεταφερει με ενθουσιασμο και παθος την "νεα ταξη πραγματων" που δημιουργησαν στην συγχρονη επιστημονικη σκεψη προσφατες ανακαλυψεις.
Για να μην μακρυγορω,οποιος ενδιαφερεται μπορει να βρει τη συνεντευξη αυτη και να διαπιστωσει απο πρωτο χερι οτι πολυ απλα...η επιστημη μετα απο 2500 χρονια επαληθευει την θεωρια του Παρμενιδη!Αυτο περαν του οτι με γεμισε χαρα και ελπιδα,με οδηγησε και σε ενα ακομα συμπερασμα.
Αν η επιστημη σημερα βρισκεται στο σημειο εξελιξης της εποχης του Παρμενιδη,φανταζομαι και οι πιο ασχετοι με τη φιλοσοφια γνωριζουν οτι απο την εποχη του Παρμενιδη και μετα η φιλοσοφια εχει κανει εξελικτικα αλματα.
Τουλαχιστον ομως αυτο το γεγονος,και περα απο την συνεντευξη του κου Δανεζη,γενικοτερα καποιες συγχρονες ανακαλυψεις που εχω υποψην μου(πχ η επιβεβαιωση των λογων του Πλατωνα περι πλανης των αισθησεων) με κανουν να τρεφω καποιες ελπιδες οτι μπορει καποτε η επιστημη να μπορεσει να κατανοησει αυτους τους παρεξηγημενους ανθρωπους και μεσω αυτης να γινουν αυτες οι ιδεες κοινη συνειδηση για τον μεσο σκεπτομενο ανθρωπο.
Τωρα να σας εκφρασω περιληπτικη την δικη μου αποψη,θεωρω αυτονοητο για οποιον εχει στοιχειωδεις γνωσης φιλοσοφιας οτι η ψυχη οχι απλα δεν ειναι παραγωγο της υλης αλλα ειναι κατι πολυ πιο πολυπλοκο απο την την υλη.
Το ποια ειναι η σχεση μεταξυ υλης και ψυχης δεν μπορω να ειμαι απολυτος,παντως απο την εμπειρια μου μπορω να πω οτι τα περισσοτερα προβληματα της επιστημης λυνονται αν θεωρησουμε την ψυχη σαν μια επιπλεον διασταση του κοσμου μας και κατα συνεπεια καθε μερους του.
Βεβαια για να βρουμε τη σχεση υλης-ψυχης πρεπει κατ'αρχην να γνωριζουμε τι ειναι η υλη,που δυστυχως πολυς κοσμος εχει εντελως στρεβλη αποψη γιατι αγνοει τις τελευταιες ανακαλυψεις.Η υλη κατ'αρχην με την μορφη που την αντιλαμβανομαστε εμεις,συμφωνα με τις προσφατες επιστημονικες ανακαλυψεις δεν ειναι παρα πυκνωμα ενεργειας.
Στη συνεχεια για να φτασουμε να κατανοησουμε την θεωρηση του Παρμενιδη και να αντιληφθουμε το ειναι ενος πραγματος,πρεπει να αποβαλλουμε απο την εποπτια μας των χωροχρονο,που οπως απεδειξε ο Καντ,ειναι δημιουργημα της ατελους ανθρωπινης αντιληψης και δεν εχει αυτονομη υπαρξη.Αν το επιτυχουμε αυτο,φτανουμε στην αντιληψη του οντος ως Αριστοτελικη "ενδελεχεια" ή ως Πλατωνικη ιδεα(κατα τη γνωμη μου η θεωρια του Πλατωνα ειναι πιο πληρης).
Γενικα αν καποιος μελετησει την παγκοσμια φιλοσοφια θα βρει αρκετες αποδειξεις για να καταριψει τον υλισμο και ο,τι αυτος πρεσβευει. Ενα αλλο σημειο που πραγματικα οσο και αν «σπαω το κεφαλι μου» και οσα και αν εχω διαβασει δεν εχω βρει ακομα μια πειστικη απαντηση ειναι η φυση της συνειδησης.Αυτο σιγουρα ειναι κατι εντελως ανεξηγητο για τους υλιστες επιστημονες,η φυση της συνειδησης οπως και τα συναισθηματα ή οι σκεψεις που γινονται συνειδητα.
Θα ημουν ευγνωμων αν καποιος φιλος με βοηθουσε να κατανοησω αυτα τα πραγματα και ιδιαιτερα αν μου προτεινε καποια βιβλιογραφια.Αυτες οι πρωτες σκεψεις απο εμενα και συντομα θα ξαναγραψω για να σχολιασω οσο μπορω τις θεσεις του αγαπητου Ποσειδωνιου και να ζητησω καποιες επεξηγησεις για καποια σημεια που θεωρω λιγο «σκοτεινα».
Ειχα ανοιξει και εγω ενα παρομοιο θεμα αρκετα παλαιοτερα,για την μεγαλη φιλοσοφικη διαμαχη που μενοταν απο την εποχη του Μαρξ και μετα,(τοτε)υλισμος VS ιδεαλισμος,μια διαμαχη που κατα τη γνωμη μου ηταν ανευ αντικειμενου αφου απο την ιστορια της Ελληνικης τουλαχιστον φιλοσοφιας ειναι προδηλο οτι ο ιδεαλισμος αποτελει εξελιξη του υλισμου(αν και βεβαια οταν μιλαμε για υλισμο των Προσωκρατικων μονο κατ'ονομα μοιαζει με τον υλισμο του Μαρξ και των συγχρονων επιστημονων αλλα αυτο ειναι μια αλλη συζητηση...).
Σ'αυτο το θεμα δυστυχως οι αποψη μου δεν εγινε κατανοητη απο τους περισσοτερους αγαπητους συζητητες,ισως να φταιω και εγω γι'αυτο...Οπως πιστευω οτι και η αποψη που θα εκθεσω τωρα θα φανει πολυ φοβαμαι προκλητικη στα αγαπητα μελη που εχουν μεγαλυτερη εποφη με τις συγχρονες επιστημες παρα με τη φιλοσοφια.
Δυστυχως πρεπει να δηλωσω οτι τις αποδειξεις που εχω κατακτησει με πολυ κοπο δεν ειναι ευκολο να τις παραθεσω στα πλαισια μιας δημοσιευσης και θα προσπαθησω να τις παραθεσω με τη μορφη μιας σειρας αρθρων,και ο λογος δεν ειναι τοσο η εκταση της δημοσιευσης αλλα ο πνευματικος κοπος που απαιτειται.
Παλαιοτερα ειχα εκφρασει επανελλημενα την υποψια μου οτι ο υλισμος ειναι μια ψευτοφιλοσοφια που προσπαθει να επιβληθει απο την παγκοσμια εξουσια,για πολλους λογους και κυριως γιατι τους συμφερει να θεωρηθουν φαντασιες και ανεφαρμοστα-ασυμβιβαστα με τους νομους που διεπουν τον κοσμο μας εννοιες οπως η αρετη,το ωραιο,το αγαθο και αλλες.
Τωρα τελευταια μπορω να πω οτι ειμαι στο σταδιο αναθεωρησης αυτης της αποψης μου.Και ο πιο σημαντικος λογος ειναι μια συνεντευξη στο περιοδικο Strange του αξιολογοτατου και αναγνωρισμενου παγκοσμιως Ελληνα αστροφυσικου κου Δανεζη,ο μας μεταφερει με ενθουσιασμο και παθος την "νεα ταξη πραγματων" που δημιουργησαν στην συγχρονη επιστημονικη σκεψη προσφατες ανακαλυψεις.
Για να μην μακρυγορω,οποιος ενδιαφερεται μπορει να βρει τη συνεντευξη αυτη και να διαπιστωσει απο πρωτο χερι οτι πολυ απλα...η επιστημη μετα απο 2500 χρονια επαληθευει την θεωρια του Παρμενιδη!Αυτο περαν του οτι με γεμισε χαρα και ελπιδα,με οδηγησε και σε ενα ακομα συμπερασμα.
Αν η επιστημη σημερα βρισκεται στο σημειο εξελιξης της εποχης του Παρμενιδη,φανταζομαι και οι πιο ασχετοι με τη φιλοσοφια γνωριζουν οτι απο την εποχη του Παρμενιδη και μετα η φιλοσοφια εχει κανει εξελικτικα αλματα.
Τουλαχιστον ομως αυτο το γεγονος,και περα απο την συνεντευξη του κου Δανεζη,γενικοτερα καποιες συγχρονες ανακαλυψεις που εχω υποψην μου(πχ η επιβεβαιωση των λογων του Πλατωνα περι πλανης των αισθησεων) με κανουν να τρεφω καποιες ελπιδες οτι μπορει καποτε η επιστημη να μπορεσει να κατανοησει αυτους τους παρεξηγημενους ανθρωπους και μεσω αυτης να γινουν αυτες οι ιδεες κοινη συνειδηση για τον μεσο σκεπτομενο ανθρωπο.
Τωρα να σας εκφρασω περιληπτικη την δικη μου αποψη,θεωρω αυτονοητο για οποιον εχει στοιχειωδεις γνωσης φιλοσοφιας οτι η ψυχη οχι απλα δεν ειναι παραγωγο της υλης αλλα ειναι κατι πολυ πιο πολυπλοκο απο την την υλη.
Το ποια ειναι η σχεση μεταξυ υλης και ψυχης δεν μπορω να ειμαι απολυτος,παντως απο την εμπειρια μου μπορω να πω οτι τα περισσοτερα προβληματα της επιστημης λυνονται αν θεωρησουμε την ψυχη σαν μια επιπλεον διασταση του κοσμου μας και κατα συνεπεια καθε μερους του.
Βεβαια για να βρουμε τη σχεση υλης-ψυχης πρεπει κατ'αρχην να γνωριζουμε τι ειναι η υλη,που δυστυχως πολυς κοσμος εχει εντελως στρεβλη αποψη γιατι αγνοει τις τελευταιες ανακαλυψεις.Η υλη κατ'αρχην με την μορφη που την αντιλαμβανομαστε εμεις,συμφωνα με τις προσφατες επιστημονικες ανακαλυψεις δεν ειναι παρα πυκνωμα ενεργειας.
Στη συνεχεια για να φτασουμε να κατανοησουμε την θεωρηση του Παρμενιδη και να αντιληφθουμε το ειναι ενος πραγματος,πρεπει να αποβαλλουμε απο την εποπτια μας των χωροχρονο,που οπως απεδειξε ο Καντ,ειναι δημιουργημα της ατελους ανθρωπινης αντιληψης και δεν εχει αυτονομη υπαρξη.Αν το επιτυχουμε αυτο,φτανουμε στην αντιληψη του οντος ως Αριστοτελικη "ενδελεχεια" ή ως Πλατωνικη ιδεα(κατα τη γνωμη μου η θεωρια του Πλατωνα ειναι πιο πληρης).
Γενικα αν καποιος μελετησει την παγκοσμια φιλοσοφια θα βρει αρκετες αποδειξεις για να καταριψει τον υλισμο και ο,τι αυτος πρεσβευει. Ενα αλλο σημειο που πραγματικα οσο και αν «σπαω το κεφαλι μου» και οσα και αν εχω διαβασει δεν εχω βρει ακομα μια πειστικη απαντηση ειναι η φυση της συνειδησης.Αυτο σιγουρα ειναι κατι εντελως ανεξηγητο για τους υλιστες επιστημονες,η φυση της συνειδησης οπως και τα συναισθηματα ή οι σκεψεις που γινονται συνειδητα.
Θα ημουν ευγνωμων αν καποιος φιλος με βοηθουσε να κατανοησω αυτα τα πραγματα και ιδιαιτερα αν μου προτεινε καποια βιβλιογραφια.Αυτες οι πρωτες σκεψεις απο εμενα και συντομα θα ξαναγραψω για να σχολιασω οσο μπορω τις θεσεις του αγαπητου Ποσειδωνιου και να ζητησω καποιες επεξηγησεις για καποια σημεια που θεωρω λιγο «σκοτεινα».
Παράθεση:
|
Αρχική Δημοσίευση από the_black_planet
Ενα αλλο σημειο που πραγματικα οσο και αν «σπαω το κεφαλι μου» και οσα και αν εχω διαβασει δεν εχω βρει ακομα μια πειστικη απαντηση ειναι η φυση της συνειδησης.Αυτο σιγουρα ειναι κατι εντελως ανεξηγητο για τους υλιστες επιστημονες,η φυση της συνειδησης οπως και τα συναισθηματα ή οι σκεψεις που γινονται συνειδητα.
Θα ημουν ευγνωμων αν καποιος φιλος με βοηθουσε να κατανοησω αυτα τα πραγματα και ιδιαιτερα αν μου προτεινε καποια βιβλιογραφια.Αυτες οι πρωτες σκεψεις απο εμενα και συντομα θα ξαναγραψω για να σχολιασω οσο μπορω τις θεσεις του αγαπητου Ποσειδωνιου και να ζητησω καποιες επεξηγησεις για καποια σημεια που θεωρω λιγο «σκοτεινα». |
Όταν γύρω στα 20 χρόνια μου και αφού είχα διαβάσει το "Ταξίδι στο Ιξτλάν" (3ο Βιβλίο της σειράς) δοκίμασα να διαβάσω μετά το "Εσωτερική φλόγα" (7ο βιβλίο) κουτούλησα το κεφάλι μου στον τοίχο μια και δεν μπορούσα να μπω στο νόημα. Έμενα σταματημένος για πολλή ώρα σε κάθε σελίδα και δεν άντεχα το βάρος αυτής της γνώσης. Έτσι άφησα για αρκετά χρόνια αυτή τη μελέτη στην άκρη και μόνο όταν άρχισα από την αρχή τη σειρά (στα 30 περίπου χρόνια και αφού αυτή η φιλοσοφία δούλευε μέσα μου όλα αυτά τα χρόνια) κατάφερα να κατανοήσω τα δυο αυτά βιβλία και τη λειτουργία της συνείδησης.
Η κατανόηση βέβαια δεν φτάνει αν δεν γίνει πράξη. Διότι καθότι λέει ο Δον Χουάν (ο δάσκαλος του Καστανέντα) ο φιλόσοφος βρίσκεται ένα σκαλί κάτω από τον μάγο (ή άνθρωπο της γνώσης όπως αλλιώς αναφέρεται) αφού δεν κάνει πράξεις τις θεωρίες του αλλά τις αφήνει πάντα στο θεωρητικό επίπεδο χωρίς να τις μεταφέρει στο πρακτικό.