Περίεργες αισθήσεις.

17 είμαι κατ'αρχάς.
παιδιά η αποπραγματοποίηση και η αποπροσωποποίηση μπορεί να εμφανιστεί περιστασιακά σε οποιονδήποτε σε φάσεις έντονου άγχους.Για λίγο και μετά να φύγει.Το έχει πει ειδικός και ειμαι 100000% σίγουρη γι'αυτό.Εξ'άλλου δεν είπα πως έχω κάτι από αυτά τα δύο,αλλά πως μοιάζουν τα συμπτώματα,κάτι που είπα με σκοπό να σας βοηθήσω να καταλάβετε όσο το δυνατό πιο καλά τι αισθάνομαι.Όσο γι'αυτό με τη δυσκαταποσία Chimaira είναι επίσης από το άγχος(το λέω επειδή το χω ψάξει). όλα αυτά μαζί συγχέονται.
εδώ που τα λέμε κι εγώ πιο πολύ σαν κρίση πανικού θα το ονόμαζα όλο αυτό αλλά και πάλι δεν μπορώ να είμαι σίγουρη.Μακάρι να είναι απλή η απάντηση.

Δεν αντιλέγω, αλλά ακόμη δεν μπορώ να κατανοήσω πως έχεις συνδυάσει στο μυαλό σου αυτό που σου συμβαίνει, με αυτές τις δύο έννοιες.. Δεν μπορώ να βρω κάτι κοινό, αν με καταλαβαίνεις. Δεν συγχέεις την πραγματικότητα με κάτι άλλο, για να βρεις μέσα απ' αυτό διέξοδο. Δεν διαστρευλώνεις στο μυαλό σου αυτά που βλέπεις και αισθάνεσαι, οπότε δεν αποπραγματοποιείς στην ουσία κάτι.. Συγχώρεσέ με αν δεν το αντιλαμβάνομαι όπως πρέπει, αλλά πιστεύω πως κάπου αλλού πρέπει να κατευθυνθείς.

Το άγχος είναι ένα πολύ δυσάρεστο συναίσθημα και πολλές φορές δεν είμαστε σε θέση να αντιμετωπίσουμε ορισμένες καταστάσεις όταν μας κυριεύει.

Έχεις αναλογιστεί ποτέ τα αίτια από τα οποία μπορεί να δημιουργείται αυτό το άγχος; Είσαι μόλις 17 ετών και χρειάζεσαι καθοδήγηση για τον χειρισμό κάποιων θεμάτων. Είτε αυτά αφορούν οικογενειακές υποθέσεις, ή σχολικές, ή αισθηματικές, ή οτιδήποτε άλλο ενδεχομένως σε βασανίζει.

Γιατί δεν δοκιμάζεις να βάλεις σε λειτουργία κάποιες τεχνικές χαλάρωσης, την επόμενη φορά που μπορεί να σου συμβεί κάτι αντίστοιχο; Ή ακόμα και για να προλάβεις κάποιο αντίστοιχο περιστατικό..

ευχαριστω αλλα το θεμα ειναι πως δεν ξερω τι ωρα θα μου ερθει,ειναι πολυ ξαφνικο κ εκεινη την ωρα ειμαι εκτος ελεγχου.Ειπα για "αποπροσωποποίηση" επειδη εκείνη την ώρα νιώθω πως από μόνη μου είμαι κάτι σαν ψευδαίσθηση,δεν αντιλαμβανομαι δηλαδή τον κόσμο και ότι βρίσκεται "νορμαλ"και γι'αυτο δεν ξέρω τι μου γίνεται.όμως κρατάει όπως είπα για δευτερόλεπτα.επισης να σημειωσω πως απο μικρη ηλικια(ακομη κ οταν ημουν δημοτικο) ειχα την ταση να ασχολουμαι με διαφορα υπαρξιακα-φιλοσοφικα ερωτηματα.

Μάλιστα.. Έγινες κατανοητή..
Το έχεις συζητήσει αυτό που μοιράζεσαι μαζί μας με κάποιον πιο κοντινό σου άνθρωπο; Τους γονείς σου ας πούμε. Το ότι σου συμβαίνει αυτό από τόσο νεαρή ηλικία, θα έπρεπε να το γνωρίζουν. Και ακόμη καλύτερα να γνωρίζουν τι πιστεύεις και πως νιώθεις και εσύ γι' αυτό. Ίσως να σε βοηθούσαν κιόλας με κάποιον τρόπο. Εκτός αν αυτό το άγχος στο μετέδωσαν εκείνοι, άθελά τους. Είχες κάποια δυσάρεστη εμπειρία στα παιδικά σου χρόνια, που θα μπορούσε να στοιχειώσει μέσα σου και να σου βγαίνει μ' αυτόν τον τρόπο;

Είναι κρίσεις πανικού, το έχω πάθει κι εγώ αλλά λίγο διαφορετικά... Εγώ ένιωθα ότι δεν ήμουν εκεί(άκουγα τους ήχους από μακριά) ενώ τα έβλεπα όλα γύρω μου σε slow motion. Δε διαρκούσε πολύ, ούτε ένιωθα αυτό που λέμε συνήθως "πανικό" αλλά με λίγη έρευνα το κατάλαβα.. Είπες ότι είσαι 17, μήπως φταίνε οι επερχόμενες Πανελλαδικές? Αλλιώς μήπως περνάς κάποια δύσκολη(ψυχολογικά) περίοδο στη ζωή σου? Εγώ τότε ήμουν 14-15 και είχα χάσει ένα πολύ σημαντικό άτομο για μένα και πέρασα μια περίοδο κατάθλιψης. Όταν όμως άρχισα να το ξεπερνώ δε μου συνέβη ποτέ ξανά. Ψαξ' το..

Αν είναι άγχος, βρες τρόπους να ηρεμήσεις και να διώχνεις την ένταση.

Αν είναι κάτι άλλο(όπως η δική μου απώλεια), τότε εκεί εσύ γνωρίζεις το πρόβλημα και εσύ θα βρεις τη λύση. Αν πάντως δε μπορείς να το ξεπεράσεις, και σε καταβάλλει η προσπάθεια, μη ντραπείς να μιλήσεις σε κάποιον ειδικό.. Η συζήτηση και μόνο μπορεί να σε βοηθήσει, ειδικά αν -σαν εμένα- είσαι άτομο που τα κρατά όλα μέσα του.. Πολλά προβλήματα που παρατηρούμε είναι ψυχοσωματικά, επειδή η θλίψη/άγχος/κλπ δε βρίσκουν άλλη δίοδο..