ΣΧΟΛΙΑ ΓΝΩΣΤΩΝ ΦΡΑΣΕΩΝ

Οι άνθρωποι επαναλαμβάνουν διάφορες φράσεις, μνημονεύονται π.χ φιλόσοφοι για τις φράσεις που είπαν. Τις χαρακτηρίζουμε μεγαλειώδεις, εμπνευσμένες…Προτείνω να σχολιάσουμε κάποιες.

1. E.M. Forster: «Αν έπρεπε να επιλέξω, ανάμεσα στο να προδώσω την χώρα και και να προδώσω τον φίλο μου ελπίζω ότι θα τολμούσα να προδώσω τη χώρα μου».

Ίσως γιατί στο ανθρώπινο υποσυνείδητο η φιλία είναι κάτι πανάρχαιο και σταθερό, ενώ η δομή ενός οργανωμένου κράτους έχει περάσει από δεκάδες μεταβολές μέχρι να εδραιωθεί σε αυτό που γνωρίζουμε σήμερα (Χαρακτηριστικά παραδείγματα: οι νομαδικές μεταναστευτικές φυλές, οι πόλεις κράτη, οι αχανείς πολυπολιτισμικές αυτοκρατορίες, τα φέουδα κ.ο.κ).

Πολύ ενδιαφέρον νήμα!!!

Η εξήγηση του beetlejuice νομίζω πως στηρίζεται στην λογική και όχι στο συναίσθημα. Με έναν φίλο υπάρχει ένας συναισθηματικός δεσμός πιο ισχυρός και μια στενή επαφή!Απο εκεί και πέρω νομίζω πως η αγάπη είναι πιο ισχυρή από τον πατριωτισμό-τουλάχιστον αυτό ισχύει για μένα.

Βέβαια στην φράση βλέπω αμφιβολία ''ελπίζω οτι θα τολμούσα'' δηλαδή υπάρχει μεγάλη απόσταση από το τι θέλει και το τι θα έκανε και το γνωρίζει.Ίσως υπάρχει και το αίσθημα του φόβου για τη στιγμή της απόφασης και εδώ έρχομαι και παραθέτω μια άλλη φράση

2. Bob Marley:''My fear is my only courage''

Με αφορμή τη φράση, και αλλάζοντας μία λέξη, θέλω να κάνω κάποια σχόλια σε διάφορα επίπεδα.

Α. Αν έπρεπε να επιλέξω ανάμεσα στο να σώσω τον φίλο μου ή την πατρίδα μου, θα επέλεγα την πατρίδα μου, επειδή αν σωθεί η πατρίδα σώζονται όλοι, άρα και ο φίλος μου.

Β. Λέγοντας πατρίδα εννοούμε ένα μεγάλο σύνολο ανθρώπων. Έχουμε λοιπόν την περίπτωση από την μία έναν άνθρωπο που θέλουμε να σωθεί, και από την άλλη έναν μεγάλο αριθμό ανθρώπων. Λογικά, ή συνειδησιακά θα πρέπει να επιλέξουμε να σωθούν οι περισσότεροι.

Γ. Υπάρχει περίπτωση που να δικαιολογείται η σωτηρία του ενός αντί των πολλών;
Έστω ότι αυτός ο άνθρωπος που θέλουμε να σώσουμε είναι ένας γιατρός ο οποίος έχει βρει ας πούμε, μία μέθοδο, ή ένα φάρμακο, που θα θεράπευε μία σοβαρή αρρώστια της ανθρωπότητας. Λογικά, θα πρέπει να επιλέξουμε τον άνθρωπο, επειδή η ανθρωπότητα είναι πιο πάνω από την πατρίδα.

Δ. Αν αντί για τον φίλο ήταν ο εαυτός μου; Ο άνθρωπος έχει δικαίωμα στην επιβίωση αλλά φαίνεται αισχρά εγωιστικό να επιλέξει να σωθεί ο ίδιος και να χαθούν άλλοι. Όμως αν ο άνθρωπος αυτός είναι ο γιατρός που ανάφερα παραπάνω, θα ήθελα να έχει το κουράγιο να το κάνει. Γι’ αυτό το λόγο, αν ο Σωκράτης πίστευε σε αυτό που έκανε, καταλάβαινε ότι το να ξυπνάει τους ανθρώπους είχε αξία, θα έπρεπε να δεχτεί να φυγαδευτεί.

Ε. Θα κάνω ένα τελευταίο σχόλιο, που ίσως είναι σοκαριστικό. Η συγκεκριμένη φράση του Forster: είναι προς αποφυγή ή μεγαλειώδης; Φαίνεται τουλάχιστον, αποδεκτή. Όμως κατανοώντας τα παραπάνω, κατανοώντας ότι σημασία έχει η αξία, η ποιότητα και όχι η ποσότητα, ο άνθρωπος μπορεί να επιλέξει την σωτηρία του ενός ή των λίγων άξιων, καλών…Γιατί να μην κάνει το ίδιο και ο Θεός;

Θα επέλεγα να σώσω την πατρίδα μου και όχι το φίλο μου, αλλά θα επέλεγα να σώσω τα παιδιά μου και όχι την πατρίδα μου.
Ποιος άνθρωπος μπορεί να μετρήσει και πώς την αξιοσύνη και την ποιότητα των άλλων ανθρώπων, αποφασίζοντας για την τύχη τους; Με κάτι τέτοιες θεωρίες περί "ποιότητας και ποσότητας", οι Ναζί δολοφόνησαν εκατομμύρια συνανθρώπων μας και συμπατριωτών μας.

Σε τι διαφέρουν τα παιδιά σου από τα παιδιά των άλλων; Μόνο η αγάπη σου για αυτά σε κάνει να βλέπεις διαφορά. Μιλάς συναισθηματικά όμως η ποιότητα και η ποσότητα έχει λογική. Θα σου πω δύο παραδείγματα και θα δεις την λογική με τον συναισθηματικό σου τρόπο. Αν είχες δύο παιδιά στο σπίτι σου και τέσσερα διάσπαρτα στην πατρίδα σου, και δεν είχες επαφή με αυτά, πόσο εύκολα θα αποφάσιζες να σώσεις τα παιδιά του σπιτιού σου, και όχι τα διάσπαρτα παιδιά της πατρίδας σου; Αν είχες ένα παιδί με διανοητικά προβλήματα και ένα παιδί χωρίς προβλήματα ποιο θα έσωζες;

Ο παιδεραστής, ο καμικάζι, είναι άνθρωπος; Βλέπουμε ότι έχει σχήμα ανθρώπου, δικαιούται όμως να λέγεται άνθρωπος; Για να λέγεται κάποιος άνθρωπος δεν θα πρέπει να έχει κάποια βασικά, όπως να είναι ευγενικός και καλός με τους άλλους; Με ποια λογική όλοι να λέγονται άνθρωποι;

Θα έπρεπε να υπάρχουν μόνο αυτοί που δικαιούνται να λέγονται άνθρωποι. Αυτό είναι μία ιδέα, και είναι σωστή ιδέα. Οι Ναζί αυτή την ιδέα την κατάλαβαν λάθος. Μπέρδεψαν στο που τοποθέτησαν την καθαρότητα, την τοποθέτησαν στο αίμα, ενώ έπρεπε να την αναζητήσουν στην ψυχή. Καθαρότητα ψυχής είναι το ζητούμενο. Και οι κομμουνιστές είχαν μία ιδέα, ότι όλοι οι άνθρωποι πρέπει να απολαμβάνουν τα ίδια υλικά και μη αγαθά, και αυτή η ιδέα ήταν σωστή. Πόσα εκατομμύρια ήταν τα θύματα του κομμουνισμού σε όλο τον κόσμο;

Οι άνθρωποι καταλαβαίνουν μία αλήθεια και νομίζουν ότι κατάλαβαν όλες τις αλήθειες, εμπνέονται και βιάζονται τόσο πολύ από αυτή να την πραγματοποιήσουν, και προκειμένου να είναι καλά η ανθρωπότητα αύριο, δεν τους πειράζει αν σκοτωθεί η μισή ανθρωπότητα σήμερα. Δεν έχουν άξονα λογικής.