ΑΡΧΙΚΗΑΡΧΕΙΟFORUMSΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣΠΗΓΕΣΑΝΑΖΗΤΗΣΗRETRO MODE

Ψηφιακό Αρχείο Ανάκτησης

Chronicol

8Μηνύματα
2008-04-07 16:49Πρώτο μήνυμα
2011-05-04 00:10Τελευταία δραστηριότητα

Συμμετοχή σε θέματα

(5)

Πρόσφατα μηνύματα

Ανέκαθεν, το μυστήριο, το περίεργο, το ακατανόητο προκαλεί την ανθρώπινη περιέργεια και, κυρίως, την ανθρώπινη φαντασία μας. Και ο διαχωρισμός της αλήθειας από τη φαντασία είναι αναμφισβήτητα πολύ δύσκολο αντικείμενο.

Χωρίς να είμαι απόλυτος, υποστηρίζω ότι το θέμα εντάσσεται στο κεφάλαιο συνωμοσιολογίας και όχι σε πραγματική συνωμοσία. Το ερωτηματολόγιο αυτό παρουσιάζει μεγάλη ομοιότητα με τα ερωτηματολόγια που συμπληρώνουν οι υποψήφιοι μαθητές παραγωγικών (στρατιωτικών) σχολών. Η όποια επιτυχία ατόμων που γεννήθηκαν τον Απρίλιο του 83 κτλ. πιστεύω ότι είναι καθαρή απόροια προσωπικής προσπάθειας και είναι τελείως συμπτωματική. Αν κάποιος έχει αποδείξεις περί του αντιθέτου, ευχαρίστως να τις παραθέσει.

Μια απορία: CalvinKlein, τι εννοείς ότι έχεις το σημάδι στο σώμα σου?
Παράθεση:
Η αποκάλυψη Δεν περιέχει κανένα "γεγονός" πέρα από τα προϊόντα της γόνιμης φαντασίας του συγγραφέα της.
Το ότι αναφέρεται ξεκάθαρα το "χάραγμα" στο χέρι ή στο μέτωπο, δίχως το οποίο δε θα μπορείς ούτε να αγοράζεις ούτε να πουλάς, νομίζω πως παραπέμπει σαφέστατα στην εποχή μας, φίλε μου.

Γενικά πιστεύω ότι δεν πρέπει να είμαστε απόλυτοι. Και δεν μιλάω για δογματισμό. Αδογμάτιστοι μεν, αλλά ας μην καταλήγουμε στο άλλο άκρο, απορρίπτοντας τα πάντα. Η αλήθεια πρέπει να κρύβεται κάπου στη μέση.

Παν μέτρον άριστον, σύμφωνα με τους αρχαίους, κάτι που αποδέχομαι απόλυτα σε όλους τους τομείς τις ζωής.
Ευχάριστη η νότα σου! Άντε να δω και τίποτα να κινείται, γιατί αρχίζουμε και σκουριάζουμε...
Παράθεση:
...το ΚΛΑΣΙΚΟ χώσιμο του Άλεξ Τζόουνς στους ελιτιστές με τον τηλεβόα έξω από το κτήριο

Μου επιτρέπεις να το παραφράσω λίγο? Από το ένα αυτί μπαίνει, κι απ' τ' άλλο βγαίνει!

--sceptic, σου έστειλα ένα π.μ., μπορείς σε παρακαλώ να μου πεις πώς εισάγω μία εικόνα? Ευχαριστώ!--
Είδα χθες 1 ώρα και ένα τέταρτο από το ντοκιμαντέρ. Τουλάχιστον μέχρι αυτό που είδα αναλώνεται πολύ στην επίσκεψη των δημοσιογράφων στο ξενοδοχείο της σύσκεψης της Μπιλτερμπεργκ... Άσε που κι εγώ αν ήμουν ο Ροκφέλερ θα πέθαινα στα γέλια, αν άκουγα "ε, Ροκφέλερ, είμαστε ελεύθεροι, δεν είμαστε σκλάβοι σου, ξέρουμε τι σκαρώνεις, γιούχου, Ροκφέλερ!"

Ελπίζω το 2ο μισό να είναι καλύτερο...
Ακούγεται πολύ ενδιαφέρον. Ίσως το νέο ...Zeitgeist?

Θα το δω και θα σχολιάσω μετά.
\r\n
Δεν ασχολούμουν καθόλου με το facebook (παρόλα αυτά είχα κάνει εγγραφή) και συνεχώς λάμβανα μηνύματα από φίλους μου στο facebook για quiz, ομάδες, events και άλλες λαλακίες. Ασχολήθηκα λίγο παραπάνω μέχρι που διάβασα:
\r\n
\r\n"Κάνε κλικ εδώ να δεις 30 άτομα που πιθανώς να τα ξέρεις"
\r\n
\r\nΠάτησα κλικ και έμεινα έκπληκτος. Ήξερα τους 27!
\r\n
\r\nΚαι λέω "μα καλά, πώς γίνεται να τους ξέρει όλους αυτούς??" Μετά, πιο ψύχραιμα, κατάλαβα πως με συνδιασμό των προσωπικών στοιχείων των χρηστών δεν είναι και τίποτα δύσκολο.
\r\n
\r\nΜπήκα στο Google, έγραψα delete facebook, πήρα πληροφορίες, έκανα log in στο facebook, διέγραψα ΤΑ ΠΑΝΤΑ, πάτησα απενεργοποίηση του λογαριασμού, τους έστειλα email για να μου διαγράψουν τελείως το λογαριασμό και σήμερα το πρωί μου έστειλαν email και μου επιβεβαίωσαν την πλήρη διαγραφή του λογαριασμού. Μόλις πριν από λίγο δοκίμασα να μπω με τη διεύθυνσή μου και το κωδικό και δε μπόρεσα.
\r\n
\r\nΤώρα αν διαγράφτηκαν όλα τα δεδομένα μου (ε, δεν ήταν και πολλά ευτυχώς) ο Θεός και η ψυχή τους
\r\n
Κατά τη διάρκεια μίας φιλοσοφικής συζήτησης που είχα με φίλους διαφόρων ειδικοτήτων, ένας από αυτούς αναφέρθηκε στο εν λόγω βιβλίο, η Κοιλάδα των Ρόδων, το οποίο και τελικά το αγόρασα.

Η περίληψη του βιβλίου είναι η παρακάτω (αντιγραφή από ιστοσελίδα):

Ο Πάουλ Αμαντέους Ντήναχ, τον Μάιο του 1921 πέφτει σε ληθαργικό ύπνο και ξυπνά από αυτόν τον Μάιο του 1922. Κατά τη διάρκεια αυτού του "ύπνου" ο Ντήναχ ταξιδεύει στο μέλλον και καταβάλει το σώμα της επόμενης ενσάρκωσης του , στο έτος 3905μ.χ. Μέσα στο "νέο" του σώμα, "ζει" για ένα χρόνο, βιώνοντας τις τεχνολογικές εξελίξεις και την καθημερινή ζωή του 40ου αιώνα. Μας μαρτυρεί ότι ταξιδεύει παντού στον τότε πολιτισμένο κόσμο και επισκέπτεται και την "Κοιλάδα των Ρόδων", μία ιδανική πολιτεία, την οποία και μας περιγράφει στο βιβλίο του (1). Στο ταξίδι του αυτό εκτός των άλλων διδάσκεται "Ιστορία" από έναν καθηγητή του μέλλοντος.
Η "Ιστορία" αυτή που διδάσκεται κατά το έτος 3904μ.χ., είναι το δικό τους παρελθόν και το δικό μας μέλλον.
Τα γεγονότα που θα συγκλονίσουν την ανθρωπότητα στο μέλλον.
Από τον 20ο έως τον 24ο αιώνα:

Αρχίζει ο κόσμος να μπαίνει σε μια πολιτισμική και πνευματική υποβάθμιση.

Υπάρχει έκρηξη υπερπληθυσμού. Οι πόλεις γίνονται ασφυκτικές, οι γαίες ελαττώνονται και αρχίζει να υπάρχει πρόβλημα τροφής. Το νερό γίνεται πολύτιμο.
Το 2204 ολοκληρώνεται ο αποικισμός του πλανήτη Άρη. Η αποικία ευδοκιμεί 60 χρόνια και μετά καταστρέφεται ολοσχερώς από μια τεράστια φυσική καταστροφή στον πλανήτη, μαζί της πεθαίνουν οι 20.000.000 άποικοι.
Το 2309 μεγάλη καταστροφή χτυπά τη Γη, την οποία προκαλεί ο ίδιος ο άνθρωπος, με σκοπό να λήξει ο μακροχρόνιος πόλεμος μεταξύ των φυλών που μάστιζε τη Γη.
Από τον 25ο έως τον 40ο αιώνα:
Αρχίζει η αναγέννηση. Το 25ο αιώνα, ηγούνται του κόσμου κορυφαίοι επιστήμονες καθώς, η τεχνολογική και οικονομική ανάπτυξη είναι ισοδύναμες με την πρόοδο και την εξέλιξη. Με τις νέες μεθόδους που χρησιμοποιούν οι νέοι ηγέτες (οι οποίοι είναι ταγμένοι στην εξυπηρέτηση της ολότητας), καταφέρνουν οι άνθρωποι να ζουν με περισσές υλικές ανέσεις.
Τον 29ο αιώνα ιδρύεται μια ιδανική πολιτεία που ονομάζεται "Κοιλάδα των Ρόδων". Αρχίζει να δίνεται βάση στην πνευματική ανάπτυξη.
Τον 34ο αιώνα η ανθρωπότητα αποκτά μια έκτη αίσθηση την υπερόραση (άμεση γνώση).
Τέλος τον 40ο αιώνα οι άνθρωποι έχουν πια μια βαθιά εσωτερική καλλιέργεια, οι άξίες είναι πνευματικές, κυριαρχούν συναισθήματα αδελφοσύνης και ευγένειας. Όπως λέει χαρακτηριστικά ο Dienach "το απίστευτο και το αδύνατο έχουν μπορέσει να το κάνουν αληθινό". Ζουν μια νέα Χρυσή Εποχή.

Το βιβλίο είναι αρκετά ογκώδη (~800 σελίδες) και μοιάζει με ημερολόγιο μικρού παιδιού: ο Ντήναχ παρουσιάζει τα γεγονότα με αυθορμητισμό, συναισθηματισμό και πολλές ασυνέχειες. Αναφέρεται σε λέξεις άγνωστες σε εμάς (πχ. αναφέρεται στο "λίνσεν", το οποίο είναι μάλλον κάτι σαν ιπτάμενο αυτοκίνητο όχημα ιδιωτικής χρήσης), γεγονός που το κάνει ακόμα πιο ρεαλιστικό..

Μέχρι το σημείο που έχω φτάσει προς το παρόν, μου έκανε εντύπωση η οργάνωση της τότε κοινωνίας: οι άνθρωποι εργάζονται για μόλις 2 χρόνια, από τα 17 έως τα 19, ουσιαστικά συντηρώντας το προηγμένο τεχνολογικά αυτοματοποιημένο σύστημα που υπηρετεί όλη την ανθρωπότητα και διανέμει όλα τα αγαθά σε αφθονία, και μετά ο καθένας μπορεί να κάνει ότι θέλει!

Αυτό φυσικά δε σημαίνει ότι δεν κάνουν τίποτα!! Ο καθένας ασχολείται με αυτό που τον ενδιαφέρει πραγματικά, χωρίς το κίνητρο του κέρδους/χρήματος...

Πραγματικά ένα πολύ αισιόδοξο βιβλίο που αξίζει το κόπο της ανάγνωσης και των 800 σελίδων του!