Kerezoon

Τον τελευταιο καιρο παρατηρειται στις Ηνωμενες Πολιτειες και στην Ευρώπη μια αυξημενη κινητικοτητα στις επιστημονικες κοινοτητες γυρω απο το θεμα των ψυχεδελικων. Οπως και την εποχη του '60, φαινετια πως για ακομη μια φορα ανακυπτει το θεμα των ψυχοδηλωτικων ως ψυχοσωματικη πανακεια. Νεα πειραματα, νεες ψυχολογικες και εσωτεριστικες ανακαλυψεις, θεραπευτικες συνεδριες των οποιων η κοινολογημενη πλεον επιτυχια διαρκως αυξανεται και ολοενα και μεγαλυτερη δημοσιευση του ζητηματος καθιστα το "ταμπου" της ενθεογενους εμπειριας στην ημερησια διαταξη.
Ποια ειναι η γνωμη σας για τις ψυχεδελικες ουσιες;
Μπορουν να παιξουν καταλυτικο ρολο στην ανανηψη της ανθρωποτητας απο τα δεινα των βιομηχανικων αστικων κοινωνιων;
Θα ενδιδατε στην περιεργεια;
Ειναι οντως η ψυχεδελικη εμπειρια η μεθοδος που θα μας επανεισαγει στη θεουργικη μας αυτοβουλια;
Ή μήπως ειναι ενα επικινδυνο μονοπατι το οποιο θα πρεπει να αποκλειστει δια παντος απο την επιστημονικη και προσωπικη ερευνα;

(για περισσοτερες λεπτομεριες: http://www.maps.org/)

Aντιπροσωπευτικό έκθεμα ρητορικής του μίσους, η οποία αναπέμπεται πανταχόθεν στις σελίδες της Παλαιάς και Καινής Διαθήκης.

Πρώτο ατόπημα: Οι επιστημονικές συνεπαγωγές όντως στηρίζονται πάνω στο βίωμα, όπως λες, πλην όμως σε συγκεκριμένο μέρος του βιωματικού φάσματος, αυτού που διαφωτίζεται από την κοινή έλλογη συνείδηση, που συνήθως καταμετρούμε ως βήτα εγκεφαλικά κύματα. Το ότι κρίνουμε τα πάντα σύμφωνα με αυτό το κανονιστικό θεμέλιο (την κοινή έλλογη συνείδηση των βήτα εγκεφαλικών κυμάτων) δε θα πρέπει να μας συμπαρασύρει στο να εναποθέσουμε την πεποίθησή μας στο ότι η λογική μπορεί να αναπαράγεται αποκλειστικά και μόνο επί τη βάσει αυτού του θεμελίου. Διότι υπάρχουν κι άλλες καταστάσεις συνείδησης, που παρότι πάντα υποκειμενικές, ενέχουν τη δυνατότητα νέων αποκαλύψεων της κατά φύσιν πρισματικής πραγματικότητας. Πάντως, αν θαρρείς ότι η αντικειμενική συνείδηση της λογικής είναι ορθώς το μόνο θεμέλιο έγκρισης των βιωμάτων, θα σου έλεγα ότι ακόμη κι αυτή είναι ένας μύθος που όμως επιβλήθηκε ως κανονιστικό πρότυπο εξαιτίας της γονιμότητάς του στα χρησιμοθηρικά σχέδια, στις γραμμικές εφαρμογές της τεχνοκρατικής αντίληψης.



Δεύτερο ατόπημα: Εδώ σκέφτεσαι με διαζευκτική προκατάληψη. Δεν απέκλεισα την υλική αιτιολογία των νοητικών φαινομένων, απλά την έβαλα σε παραλληλία με την αμιγώς νοητική αιτιολογία , εννοώντας ότι ταυτοχρόνως ο Νους και η Υλη ετεροπροσδιορίζονται, αποκαλύπτοντας το πρώτο κινούν και στις δυο πλευρές (άρα αν είμαι πνευματικός κι όχι υλιστής έχω κάθε δικαίωμα να υποστηρίζω τα "συντεχνιακά" μου συμφέροντα ομιλώντας για την κυριότητα του Νου). Μια τέτοια δήλωση αυτομάτως προσδίδει στο νου τη χαμένη του αίγλη. Ξαφνικά πνευματιστικές αντιλήψεις διεκδικούν το χαμένο τους επιστημολογικό έδαφος. Και δεν είναι δικές μου απόψεις αυτές αλλά έγκριτων φυσικών επιστημόνων, στους οποίους απλά δεν μπορείς να γυρίσεις την πλάτη. Τι έχεις να αντιτάξεις απέναντι σε έναν Heisenberg? έναν Βοhm? έναν Schrondinger? έναν Sheldrake? κ. α. Πρόσεξε, όλοι αυτοί θεωρούνται hardcore επιστήμονες και κανείς δεν τους ειρωνεύτηκε για τις θεωρίες τους. Οι οποίες, αν τις μελετήσεις ενδελεχώς (πράμα που το έκανα) θα δεις ότι διέπονται από ένα πνεύμα δυσπιστίας απέναντι στην αποκλειστική επιστημολογική προτεραιτότητα της ύλης υπέρ του πνεύματος, αφού ξεκάθαρα τα πειράματα αποδεικνύουν ότι η παρατήρηση παίζει βασικότατο ρόλο στις τροπές των παρατηρούμενων γεγονότων. Κατά συνέπεια, εκεί που ο Νους ήταν μια αόρατη μεταβλητή των επιστημονικών συλλήψεων ξαφνικά βρέθηκε και η ίδια η επενέργειά του στο πλαίσιο των παρατηρούμενων μεταβλητών. Τούτη η αυτοαναφορική τροπή της επιστημολογικής συνείδησης αναδεικνύει το γεγονός ότι η η συνείδηση μετέχει στο διαδικαστικό φάσμα της πραγματικότητας και ότι η απαρχή του Κόσμου εκτός από ένα αμιγώς υλιστικό γεγονός (η εκπυρσοκρότηση ενός σωματιδίου) θα μπορούσε να θεωρηθεί εξίσου και ως ένα αμιγώς πνευματικό γεγονός (το Αρχέγονο Ενέργημα, η πρώτη βουλητική ώση).

Εν κατακλείδι, μου ζητάς να δω τη συνείδηση ταυτόσημη με τις υλικές διεργασίες του εγκεφάλου. Ωραία το κάνω όπως μου το ζητάς. Γιατί όμως αυτή μου η υποχώρηση να προσδίδει επιστημολογική προτεραιότητα στον εγκέφαλο κι όχι στο νου; Όπως η σκέψη μειώνεται επαγωγικά σε κάποια ηλεκτροχημικά γεγονότα, έτσι και τούτα τα ηλεκτροχημικά γεγονότα θα πρέπει να θεωρούνται εξίσου ως μαγικές νοητικές συχνότητες, ενεργειακές αποκρυσταλλώσεις του Νου (σκέψου το...).



Όπως αμφισβητείς την καθαρότητα της υποκειμενικής εμπειρίας μιας ψυχοδηλωτικής εμπειρίας, έτσι κι εγώ αμφισβητώ την κυριότητα της κάθε εδραιωμένης αντικειμενικής λογικής που αποκομίστηκε από το νηφάλιο βίωμα της μπουρζουαζίας. Ακόμη και το αν το 1 + 1 = 2. Σε πληροφορώ ότι στη σύγχρονη μετανεωτερική αποδόμηση ακόμη και τέτοιες απόλυτες σταθερές της αντικειμενικής πραγματικότητας αποδομούνται. Το θεώρημα του Godel που επικαλείσαι δε στρέφεται τόσο απέναντι στην ανεξέταστη ψυχωσική εμπειρία όσο στην καθημερινή αντικειμενικότητα: τίθεται έναντι κάθε δογματικής βεβαιότητας, κάθε κλειστής θεώρησης που δεν επιτρέπει αυτήν τη μισάνοιχτη πόρτα για μια ριζοσπαστική αναθεώρηση. Γιατί ακριβώς το στρέφεις εναντίον μου;
Μπορεί να κοροίδεύεις τις "ιδεοληψίες" μιας ψυχεδελικής εμπειρίας, αλλά είναι εμφανέστατο ότι το κάνεις εξαιτίας της έλλειψης εμπειρικών καταγραφών εκ μέρους σου. Αν θα το έκανες επαρκώς στο επίπεδο που η σαμανιστική βιβλιογραφία το θέτει, είναι βέβαιον ότι θα ήσουν πιο προσεκτικός και δεν θα υποβίβαζες τη συζήτηση σε τέτοιου είδους streetwise αντιγνωμία. Έχε στο νου σου ότι η ψυχεδελική εμπειρία είναι το κατεξοχήν αποκαλυπτήριο γεγονός καθώς διανοίγει την αντίληψη στο καθαρό Είναι ως τέτοιο πέρα από ιδεολογικές ερμηνείες που το σφετερίζονται. Μια από τις πιο αδιόρατες ιδεολογικές (παρ-)ερμηνείες είναι ο ορθολογικός θετικισμός του αντικειμενικού πνεύματος που κυριάρχησε με τον Διαφωτισμό. Μέσω αυτής υποβαλλόμαστε πολλάκις εσφαλμένα στην πεποίθηση ότι οι δικές μας αυτόφωτες υποκειμενικές συλλήψεις της πραγματικότητας (η προσωπική μας μυθολογία) αποτελεί μια επιστημολογική λοξοδρόμηση από την Αλήθεια. Αλλά ποιαν Αλήθεια άραγε; Μήπως αυτήν που η ίδια η φιλοσοφία στο ύστατο απαύγασμά της αποκαλεί ως κατεξοχήν ασύλληπτη; Απέναντι σε αυτό το συμπέρασμα, αμφότερες αντικειμενική και υποκειμενική κοσμοθεωρία αποτελούν ισάξιο μύθο.

Έχω νέα για σένα: οδεύουμε ολοταχώς στην αντίληψη ότι η πραγματικότητα είναι φύσει φαντασιακή και ρευστή, εννοώντας ότι καμία δογματική απόφανση δε θα την εκτονώσει ποτέ. Αείποτε θα διαφεύγει προς νέους ορίζοντες του ριζοσπαστικού απίθανου. Αυτή είναι η εννοιολογική εικόνα του Απείρου. Αν όντως είναι άπειρος ο Κόσμος, δεν είναι απλώς χωροχρονικά αλλά και πιθανοκρατικά...

Μα σου λέω ότι έχω εγώ και άλλοι χιλιάδες ανά τον κόσμο αυταπόδεικτες ενδείξεις ενός συγκλονιστικού Μυστηρίου που εγγενώς ενυπάρχει στην καθημερινότητα. Μέσα από μια ενορχήστρωση συγκυριών και παράδοξων Επιφανειών κάποιοι από εμάς καταφέρνουμε και διαπερνάμε το πέπλο του σκεπτικισμού, διότι υπάρχουν φορές που αυτές οι συγκυρίες, τα επαναλαμβανόμενα μυστήρια φαινόμενα θαρρείς κλείνουν έναν κλοιό γύρω σου και τότε το ξέρεις ότι είσαι σε Επαφή. Και για να σε προλάβω, οι περισσότερες αποκαλύψεις μου δόθηκαν νηφάλια με νηφάλια συντροφιά. Αν εξακολουθείς να μη με πιστεύεις σου εφιστώ την προσοχή στον ορίζοντα. Ήρθε η ώρα που η ανθρωπότητα όλη θα γίνει μάρτυρας αυτού που κάποιοι από εμάς (θιασώτες του μεταφυσικού) έχουμε αντιληφθεί προσωπικά προ καιρού.

Θα περιοριστώ να σου αναλύσω αυτό που μου ζητάς στο τελευταίο σου ερώτημα, διότι στα παραπάνω δεν έβγαλα και πολύ άκρη, οι ενστάσεις ήταν δυσδιάκριτες και κάπως πρόχειρες, δείγμα ότι δεν κατανόησες το μύχιο των όσων ανάφερα.

Σύμφωνα και με τα τελευταία φιλοσοφικά και επιστημολογικά δεδομένα ο ορθολογισμός δεν μπορεί να είναι η διηνεκής αφετηρία των επαγωγών παρά το διηνεκώς άφταστο τέλος. Εννοώ ότι ακόμη και η ίδια η Λογική αρμόζει να αναθεωρείται σύμφωνα με τα τεκμήρια που αποκομίζεις από τα πειραματικά ή μη βιώματα. Που σημαίνει ότι η όλη σου η στάση και τα επιχειρήματα δεν εκλαμβάνουν ως de facto τη ρευστότητα της πραγματικότητας. Πέφτεις στην παγίδα του Λόγου, του οποίου πρώτιστο χαρακτηριστικό είναι το στατικό απείκασμα των φαινομένων, η αποκρυστάλλωση της βιώσας ρευστότητας, και αναθεματίζεις ρηξικέλευθες δηλώσεις περί της πραγματικότητας που αφήνουν να διαφανεί η αέναη ρευστότητά της. Η οποία Αλήθεια, σημειωτέον, για τη σύγχρονη επιστημολογία (από τη λακανική ψυχανάλυση ως την κβαντική φυσική) είναι κατά κανόνα και εξ ορισμού ΑΣΥΛΛΗΠΤΗ. Κι αν ειναι όντως ασύλληπτη τότε με όσα γράφεις θέτεις τον εαυτό σου στο περιθώριο της τρέχουσας γνωσιολογικής εξέλιξης, που πλέον ακολουθεί καταφανώς τις εκτροπές του παραλόγου και του βιώματος.
Οι νευτώνειες σου προκαταλήψεις σε κρατάν δέσμιο και ανεπίδεκτο της ρευστότητας που εμπαίζει κάθε δογματική εμμονή (όπως αυτή του τύπου ορθολογισμού που υποστηρίζεις).
Κατά συνέπεια, αν αποφανθώ ότι έχω επαφή με οντότητες μιας άλλης διάστασης, θα ήταν σοφό εκ μέρους σου τουλάχιστον να αφήσεις μισάνοιχτη την πόρτα στην πιθανότητα του να είμαι ειλικρινής.

(καλά ντε, μη εξιταρεσαι) περίμενε... παρανοείς ή αγνοείς την εγγενή διαλλειπτότητα της πραγματικότητας, τις ασυνέχειες, το υπέρλογο που την διέπει. Το αν εγώ χρησιμοποιώ την νευτώνεια τεχνολογία (που πλέον δεν είναι καθόλου τέτοια) ή την ευκλείδια και πυθαγόρεια λογική (μόνο στις γραφειοκρατικές μου σκοτούρες!) δε σημαίνει ότι εκμηδενίζεται το υπόλοιπο του φάσματος. Καταρχάς κατά ένα μεγάλο βαθμό σήμερα η τεχνολογία μας είναι κβαντική κι όχι νευτώνεια- η τηλεόραση είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Επίσης, θεωρήματα όπως αυτό του Godel ή εικονικές μαθηματικές παραστάσεις όπως τα μορφοκλάσματα ή τηn πολυδιάστατη γεωμετρία του Riemann, εξεικονίζουν την πραγματικότητα που οι θνησιμιαίες προκαταλήψεις σου δε θα σου παρουσιάσουν ποτέ. Αν ήσουν επαρκώς ενημερωμένος για τις νέες επιστημολογικές αναθεωρήσεις θα ήξερες ότι πλέον το βίωμα προηγείται της λογικής, ότι η εμπειρικές καταγραφές είναι αυτές που ανοίγουν νέες επιστημικές κατευθύνσεις κι όχι οι ψυχρές επαγωγές του Λόγου..


Θα σου εξηγήσω πως. Σύμφωνα με τις προαναφερόμενες επιστημολογικής αναθεωρήσεις ο παρατηρητής έχει οντολογικό κυριότητα απέναντι στα παρατηρούμενα συμβάντα. Που σημαίνει ότι θεμελιακό ρίζωμα της πραγματικότητας είναι ο Νους κι όχι η ύλη. Η τελευταία είναι απλώς η φαντασιακή αποκρυστάλλωση συνειδησιακών αναβαθμών. Επιπλέον, τώρα πια γνωρίζουμε ότι αντιλαμβανόμαστε μόνο το 0.2% των ενεργειακών δονήσεων. Το μικρό αυτό μέρος που συλλαμβάνουμε με τις αισθήσεις αποκαλείται ο "αισθητός υλικός κόσμος"... το Σύμπαν. Αλλά δεν είναι καθόλου το Σύν-Παν παρά ένα Μικρο-Παν, αν θα μου επέτρεπες να το πω. Εννοώ μια πολύ μικρή έκφανση του πραγματικού Σύμπαντος, που ουσιαστικά είναι πολυδιάστατο ( βλ. μαθηματικά του Riemann, ολογραφική θεωρία του Bohm), ένα Πολύ-Παν, αν και πάλι θα μου επέτρεπες. Συνεπώς, η τεχνολογία μπορεί από ένα σημείο και ύστερα να διαχειριστεί τον ίδιο τον χωροχρόνο (βλ, Michio Kaku). To υπερπέραν είναι το πεπρωμένο μας.!


καταρχάς αν μέσα στο μονοδιάστατο μυαλό σου απευθύνεσαι σε μία κυρία (darling?) θα χρησιμοποιείς πιο εκλεπτυσμένες εκφράσεις. Εδώ έρχεσαι στο ζήτημα των εμπειρικών καταγραφών... Αν όντως το ρευστό βίωμα είναι καλύτερος αγωγός της Αλήθειας απ' ότι οι αποκρυσταλλωμένες αξιώσεις του Λόγου, τότε εκείνος ή εκείνη που έχει επιδοθεί στο αξιέπαινο πείραμα των εναλλακτικών εμπειριών (όπως η συμβίωση με έναν σαμάνο στο βροχόδασος, η λήψη ενθεογενών βοτάνων, η νηστεία ή ο διαλογισμός) το γνωρίζει σπλαχνικά ότι η πραγματικότητα είναι απείρως πιο μυστήρια απ' ότι τολμούν να υποθέσουν ακόμη και οι πιο τρελές μας φαντασιώσεις. Ιδού η αλήθεια: το πολυδιάστατο αυτό Σύμπαν είναι σε ένα βαθμό α-τοπικό. Η κάθε ανώτερη διάσταση εμπεριέχει την κάθε κατώτερη κατά τρόπο που η αποστάσεις της τελευταίας να μην έχουν ιδιαίτερη σημασία για την πρώτη. Ως εκ τούτου, οι οντότητες που έχουν εξελιχθεί σε ανώτερες τοπολογικές βαθμίδες έχουν την πρωτεϊκή ικανότητα να συνάπτουν επαφή με αυτές που ακόμη εξελίσσονται στον τρισδιάστατο κόσμο κατά τρόπο (κι αυτό είναι το θαυμάσιο της υπόθεσης) αμιγώς πνευματιστικό. Το πολυδιάστατο Σύμπαν είναι μια ολόκληρη οικολογία από διαγαλαξιακές υποστάσεις, βρίθει ζωής και ευφυίας. Αν σου φαίνομαι υπερβολικός σε παραπέμπω σε φυσικούς επιστήμονες (βλ Michio Kaku, Paul Davies κλπ)

Σου μιλάω εκ πείρας

Ίσως η εξέλιξη της ευφυίας ανά τις χιλιετηρίδες να διαβαίνει πραγματικά ριζοσπαστικές ατραπούς αναθεώρησης της πραγματικότητας. Ίσως το ίδιο το Σύμπαν και οι νόμοι του να μεταλλάσσονται καθώς ένα είδος αναβαθμίζει τις τεχνογνωσιακές του ικανότητες. Και ίσως ταυτόχρονα αυτής της εκπληκτικής ανέλκυσης να είναι και η ηθική που ανακαλύπτει ακόμη πιο ευγενείς σκοπούς.
Το δηλώνω με απόλυτη σιγουριά ότι τα πράγματα είναι πολύ παράξενα πέρα από τις αποκρυσταλλωμένες μας αμετάκλητες βεβαιότητες. Υπάρχουν φορές που το βίωμα σου δείχνει πτυχές της πραγματικότητας που ο Λόγος αδυνατεί να ενστερνιστεί. Δυστυχώς όμως σε αυτόν τον κόσμο το να θεωρηθεί κάτι έγκριτο εξαρτάται από την επικύρωση του Λόγου και μόνο.
Η αλήθεια του Σύμπαντος δικαιώνει ρομαντικές ενοράσεις. Βρίθει ζωής και ευφυίας, εκπληκτικής τεχνολογίας. Είναι τόσο αρχαίο που η δική μας αρχαιότητα δεν είναι παρά η χθεσινή ημέρα. Υπάρχει τόσο μέλλον μπροστά που είναι δυνατό να πραγματοποιθούν και οι πιο ουτοπικές προσδοκίες.
Κάποιοι πολιτισμοί (τύπου ΙΙΙ κ ΙV) έχουν πραγματοποιήσει αυτά τα όνειρα σε ένα Σύμπαν που είναι όνειρο... Επειδή ακριβώς έχουν ανέλθει στην 4η και 5η Διάσταση, όπου όλα είναι ακόμη πιο νοητικά, οι νόμοι λιγότερο ανελαστικοί. Από τη σκοπιά αυτή το Σύμπαν της 3ης διάστασης δεν είναι παρά ένα παίγνιο με το οποίο ψυχαγωγούνται ανώτερες εξωγήινες υποστάσεις.
Σε ένα τέτοιο πολυδιάστατο Σύμπαν δεν τίθεται καν ερώτημα δυνατότητας επικοινωνίας. Οι οντότητες αυτές είναι τόσο εξελιγμένες που δε χρειάζονται ραδιοκύματα για να μας γίνουν φανερές... τα οργανικά ηλεκτροχημικά σήματα του εγκεφάλου είναι αρκετά. Επιπλέον, θα ήταν τόσο αδιάφορες απέναντι στην ατζαμοσύνη μας όσο αδιάφορος μπορεί να είναι ο άνθρωπος απέναντι σε ένα βρέφος. Οι περισσότερες φυλές μας βλέπουν με αγάπη και σωφροσύνη. Το ξέρω ακούγεται κάπως εξωφρενικό αλλά είναι η αλήθεια. Το "εξωγήινο" στοιχείο είναι πάντα αλληλένδετο με την κάθε αναπτυσσόμενη "Γη". Ο κάθε έμβιος πλανήτης αναπτύσσεται κατά κανόνα υπό την επιρροή κάποιας ευρύτερης εξωπλανητικής ημερήσιας διάταξης... τουλάχιστον από ένα σημείο ανάπτυξης του Σύμπαντος και ύστερα.
Εν ολίγοις, το πελώριο Σύμπαν είναι ένας εγκέφαλος και το ίδιο: Οι πλανήτες όπου αναπτύσσεται ανώτερη ευφυία από ένα σημείο και ύστερα συνάπτουν επαφή με άλλους δημιουργώντας εν συνόλω πλέγματα διαστρικής και διαγαλαξιακής επαφής. Τα πλέγματα αυτά στην πανοπτική εικόνα είναι τόσο πολυσύνθετα που δημιουργούν και έναν ευρύτερο νου- ένα αυτο-οργανωμένο σύστημα που διενεργεί στα επιμέρους σημεία που το ανασυνθέτουν (να γιατί η εξωγήινη παρέμβαση δεν μπορεί παρά να είναι ευμενής- επειδή εμφορείται από αυτή την απώτερη βούληση).
Τώρα, αν αυτή η δήλωση με κάνει να μοιάζω με βλάκα σε κάποιους είναι επειδή η βεβιασμένη "ενηλικίωσή" τους αποτρέπει να καταλάβουν το πόσο μικροί είναι οι ίδιοι, το πόσο απειροελάχιστος ο βιογραφικός τους χρόνος, και το πόσο πραγματικά πελώριο είναι το Σύμπαν και ο βιολογικός χρόνος των αναρίθμητων βιοσφαιρών του.

Μάλιστα, τούτη εδώ είναι μια γνώριμου ύφους κατηγορία ενός κυνικού ορθολογιστή απέναντι σε έναν "αφελή" της αντικουλτουρας. Το έχουμε δει και το έχουμε ακούσε πάμπολλες φορές στο παρελθόν, φρύδια ελαφρώς σηκωμένα, ειρωνικά μειδιάματα, δηκτικό βλέμμα που σε κάνει να νιώθεις ότι σου λείπει η σαλιάρα και η πιπίλα. "Ενηλικιώσου, ανόητε, τρέχα γύρευε και εκδήλωσε όλο σου το δυναμικό σε ένα πολιτικό πρόγραμμα, ή τουλάχιστον μία Μη-Κυβερνητική Οργάνωση, τρέχα πλήρωσε τους φόρους σου, είσαι πάνω από 25, φτάνει πια τα τρελλά όνειρα της νεότητας τελείωσαν".
Μόνο που μια τέτοια νουθέτηση είναι πλέον σαφώς παρωχημένη αν υποθέσουμε ότι η ίδια η επιστημολογία έχει διατελέσει ήδη προ πολλού τα μνημόσυνα σε όσες θεωρίες εξεικόνιζαν την πραγματικότητα φιλόξενη σε τέτοιου είδους "ρεαλισμούς". Και σήμερα, με όλες αυτές τις εκπληκτικές θεωρητικές μεταστοιχειώσεις, ο "ρεαλισμός" αυτός φαίνεται να τρέπεται στις δικές μας "ανώριμες" συνειδητοποίησεις. Διότι το Σύμπαν αποδεικνύεται όλο και περισσότερο για την ψυχική του ιδιότητα παρά για την αμιγώς υλική. Και πέραν τούτου, αποδεικνύεται επίσης η πλαστότητα και η διαλειπτότητα που το χαρακτηρίζουν. Ζούμε σε ένα κβαντικό, σχετικιστικό, έμψυχο, α-τοπικό και πολυδιάστατο Σύμπαν.
Άρα ο ρεαλισμός του φίλου ΟΑΝΝΗSEA είναι ένα χαρακτηριστικό έκθεμα μιας παλαιότερης εποχής που επί τη βάσει Νευτώνειων προκαταλήψεων απέτρεπε την κοινή νόηση στο να ψυχανεμιστεί τη βασικότερη ιδιότητα του Σύμπαντος που είναι η αβυσσαλέα έμβια πολυμορφικότητα, που χάριν στον άπλετο χρόνο εξέλιξης και τη δυνατότητα δαιμόνιας ευφυίας που μπορεί να αναπτυχθεί στη διάρκεια αυτής, είναι ό,τι πιο φυσικό το να είμαστε οι περισσότεροι ερήμην μας ανέκαθεν σε Έπαφη...