Γνωριζατε ομως πως τον δικεφαλο αετο (που ουδεμια σχεση εχει με τους διδυμους αετους του Δια) τον χρησιμοποιησαν και τον χρησιμοποιουν ακομη οι Ισραηλινοι και ακομη παλαιοτερα οι Σουμεριοι;
Στην εβραϊκη παραδοση οι δυο αετοι συμβολιζουν τη μαχη μεταξυ του εβραϊκου Γιαχβε και του Σατανα.

Και εγω ειχα ακουσει πως εχει σχεση με τον μυθο με τους δυο αετους που εστειλε ο Διας σε ανατολη και δυση αντοιστοιχα. Και πραγματικα φαινεται πιο λογικο αυτο. Δηλαδη πως ακριβως μπορει ενας δικεφαλος αετος να συμβολιζει την μαχη του Γιαχβε και του Σατανα;;

Ποιος είναι ο έλληνας, τι σημαίνει να είσαι έλληνας-

Παράθεση:

Αρχική Δημοσίευση από Litsa

Την αρχαιοελληνική κουλτούρα την θέλει ΜΟΝΟ για να συγκαλύπτει
διεκδικήσεις προφασιζόμενος την αρχαία του κληρονομιά ΧΩΡΙΣ να
έχει ουσιαστικά επαφή με την κλασική αρχαιότητα.

Συμφωνω απολυτως και πιστευω οτι οι συγχρονοι κατοικοι του ελλαδικου χωρου ΔΕΝ πρεπει να απολαλουνται Ελληνες απο σεβασμο τουλαχιστον σε εκεινο τον σπουδαιο πολιτισμο. Το ονομα "Νεοελληνες" ειναι σιγουρα πιο αρμοζον.

Για να εξηγηθω σαφεστερα, εγω δεν πιστευω στην καταγωγη και την συγγενεια εξ αιματος γενικα. Πχ θα δω ως αδελφο μου εναν ανθρωπο με τον οποιο εχουμε παρομοιες σκεψεις, ονειρα, ιδανικα και αξιες και οχι εναν ανθρωπο με τον οποιο απλα ετυχε να γεννηθουμε απο την ιδια μητρα.

Αλλο παραδειγμα. Ο Αναχαρσης (Σκυθης με ελληνικη παιδεια, θεωρειται απο καποιους ενας απο του επτα σοφους, φιλος του Σολωνα) που δεν ειχε ελληνικο αιμα ηταν πολυ πιο Ελληνας απο τον Δημητριο τον πολιορκητη , και καθε αλλο κοπριτη ή προδοτη ελληνικου αιματος.

Υπαρχει ενα χαρακτηριστικο αποσπασμα απο το βιο του Αναχαρση του Διογενη Λαερτιου :
"Οταν ενας Αθηναιος του προσηψε (σχ. του Αναχαρση) οτι ειναι Σκυθης, ειπε "Μπορει η πατριδα μου να ειναι ονειδος για μενα, εσυ ομως εισαι ονειδος για την πατριδα σου""

Ετσι συμφωνω με τον Ισοκρατη οτι η ελληνικη Παιδεια κανει τον Ελληνα και οχι το αιμα. Και βεβαια ελληνικη Παιδεια σημαινει αξιες και ιδανικα και οχι οτι καποιος αποφοιτησε απο το εκπαιδευτικο συστημα του τραγελαφικου ελλαδικου κρατιδιου (κατι τετοιες βλακειες ακουγαμε και απο προεδρους δημοκρατιας!! Ελεος πια)

Πυθαγόρειον?-

Αλλη αποψη (και επικρατεστερη κατα την γνωμη μου) για τα κουκια ειναι η εξης. Τα κουκια χρησιμοποιουνταν και ως κληροι (ψηφοι) για την εκλογη δημοσιων αρχοντων στις δημοκρατικες πολεις.
Εν συντομια, εβαζαν σε μια καλπη τα ονοματα των πολιτων και στην αλλη κουκια μαυρα και ασπρα (χλωρα και ξηρα). Τραβουσαν απο την πρωτη ενα ονομα και, αναλογως με το χρωμα του κουκιου που τραβουσαν απο την αλλη, αποφασιζαν αν ο υποψηφιος θα αναλαβει την εξουσια ή οχι. Το ασπρο σημαινε οτι την αναλαμβανει, το μαυρο οχι. Γενικοτερα τα κουκια χρησιμοποιουνταν για ψηφοφοριες, το ασπρο σημαινε "ΝΑΙ" ενω το μαυρο "ΟΧΙ".

Μαλιστα ο Ιαμβλιχος [3ος αι μ.Χ, ενας απο τους σπουδαιοτερους αρχαιους φιλοσoφους , θεωρειται και Νεοπυθαγορειος] στο εργο του "Περι του Πυθαγορικου Βιου 35, 260" αναφερει επακριβως για τον Πυθαγορα και τους Πυθαγορειους γενικοτερα:
"Συμφωνα με τον Πυθαγορα, αξιζει [...] να διακεινται εχθρικα στα κουκια, διοτι τα θεωρουσε υπαιτια της κληρωσεως και της εκλογης τυχαιων ανθρωπων για την διαχειρηση των πολιτικων υποθεσεων"

Αν καποιοι εκπλησονται οφειλω να επισημανω οτι ο Πυθαγορας εν προκειμενω, αλλα και γενικοτερα οι αρχαιοι φιλοσοφοι δεν ηταν δημοκρατες αλλα αξιοκρατες.

ΠΕΡΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΚΟΣΜΟΘΕΑΣΗΣ-

Εν συντομια θα πω πως αντιλαμβανομαι εγω και εννοω την "ελληνικη κοσμοθεαση"
Αρχικα, πηγη της ειναι ο αρχαιος ελληνικος πνευματικος πολιτισμος. Ομως δεν μπορουμε να πουμε οτι ειναι κατι πολυ συγκεκριμενο και καθορισμενο αφου στην αρχαια Ελλαδα υπηρχε πολυφωνια.
Εγω την αντιλαμβανομαι ως ενα τροπο ζωης, ενα μονοπατι ερευνας και μελετης με καλη προθεση και χωρις προκαταληψεις, λογικης επεξεργασιας με αποτελεσμα την εξαγωγη συμπερασματων που θα αποτελεσουν θεμελια για την προοδο. Και δεν αναφερομαι σε υλικη προοδο.
Η Αληθεια δεν αποκαλυπτεται απο το πουθενα, αλλα η προσεγγιση της χρειαζεται πνευματικο κοπο και μεγαλη προσπαθεια.
Νομιζω οτι η ιδια η φιλοσοφια στην οποια διακριθηκε ο ελληνικος πολιτισμος οσο κανενας αλλος δεικνυει ακριβως αυτο το μονοπατι. Φιλο-σοφια ειναι ακριβως αυτη η διαρκης προσπαθεια να γινει κανεις σοφος. Η επιθυμια για γνωση που ερχεται μονο μεσω της ερευνας και της μελετης παντα ομως με καλη προθεση και αδογματιστη διαθεση.

Μεγαλη αντιθεση βρισκουμε στην πχ χριστιανικη κοσμοθεαση. Εκει υπαρχει μια αναμφισβητη αληθεια που σερβιρετε ετοιμη, "στο πιατο" που λεμε. Αυτο βεβαια συμβαινει με υπουλο τροπο σε ευαισθητη (παιδικη-νηπιακη) ηλικια. Η αμφισβητηση και οτι την ακολουθει, οπως η ερευνα σε αλλες κατευθυνσεις και η κριτικη διαθεση θεωρουνται αμαρτια. Ο ανθρωπος μενει στασιμος και αναλωνεται στις προσευχες και τα "κυριε ελεησον". Ως εννοια προταγωνιστει η "πιστη" που ομως εν προκειμενω αποτελει απλα εμμονη και απαγορευει στην αμφισβητηση που αποτελει βεβαια την αρχη της ερευνας αρα την αφορμη της προοδου.

Η ιστορικότητα της Βιβλικής Εξόδου από την Αίγυπτο2007-05-24 17:19

Ερωτηση κρισεως:
Γιατι πρεπει να με ενδιαφερει η εβραικη μυθολογια/ιστορια/φαντασιωση ;;;;
Τι εχω να κερδισω τελικα μελετωντας την μυθολογια/ιστορια/φαντασιωση αμορφωτων νομαδων;;;
Μονο τα "Γιατι;;" μπορουν μας σωσουν απο καθε παραλογισμο μου φαινεται.