f.nikolaos

Ιστορικοδικαστικά στοιχεία
Υπάρχουν διαφορετικές επιστημονικές μέθοδοι αξιολόγησης στοιχείων. Για παράδειγμα σε ένα πείραμα χημείας, χρησιμοποιούμε τη μέθοδο των «φυσικών επιστημών». Όμως δεν μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε την ίδια μέθοδο σε διαφορετικό τομέα, όπως στον τομέα της ιστορίας!!!

Εδώ χρειάζεται διαφορετική επιστημονική μεθοδολογία. Είναι η ΙΣΤΟΡΙΚΟΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΜΕΘΟΔΟΣ.

Λέγεται «ιστορική», γιατί ασχολείται με πράξεις που έχουν σχέση με την ιστορία. Έγιναν στο παρελθόν. Και «δικαστική», επειδή σαν να ήταν δικαστήριο, εκδίδει μια απόφαση επί τη βάσει αποδείξεων, που τις έλεγξε και διαπίστωσε ότι ήταν αξιόπιστες και σωστές.

Σύμφωνα λοιπόν με τη μέθοδο αυτή, μια άποψη είναι σωστή, όταν:

1. Στηρίζεται σε αυθεντικά αποδεικτικά στοιχεία.

2. Δεν προκαλεί αντιφάσεις σε ιστορικά τεκμηριωμένα στοιχεία.

Οι αποδείξεις για την τεκμηρίωση ενός ιστορικού γεγονότος είναι τριών ειδών:

Α. Οι προφορικές μαρτυρίες

Β. Οι γραπτές μαρτυρίες
Γ. Οι πραγματικές αποδείξεις.

Μια και ο Ιησούς Χριστός έζησε ως άνθρωπος στη γη πριν από 2000 χρόνια, δεν είναι δυνατόν να χρησιμοποιήσουμε σχετικά με Αυτόν φυσικές αποδείξεις, αλλά μόνο την Ιστορικοδογματική μέθοδο.

Για την ανθρώπινη ζωή τού Ιησού Χριστού, έχουμε τις εξής μαρτυρίες:

Α. Από πηγές μη Χριστιανικές (Πλίνιος, Τάκιτος, Σουετώνιος, Ιώσηπος). Μαρτυρίες ελάχιστες. Και μαρτυρούν μόνο ότι ο Χριστός ήταν υπαρκτό ιστορικό πρόσωπο. Τίποτα περισσότερο.

Β. Από πηγές Εβραϊκές. Είναι τα Ταλμούδ και το Τολεδώθ Γιεσούα, βιβλία μεταγενέστερα από τρεις ως 12 αιώνες, και γραμμένα με πάθος εναντίον του Χριστού. Μαρτυρούν ότι υπήρξε, ότι έκανε πολλά θαύματα, ότι σταυρώθηκε, ότι αναστήθηκε… και προσπαθούν να δώσουν σε όλα αυτά κάποια δική τους εξήγηση.

Γ. Από πηγές Χριστιανικές, που είναι κυρίως γραμμένες στην Αγία Γραφή, και ειδικά στα Ευαγγέλια. Αυτά είναι γραμμένα από ΑΥΤΟΠΤΕΣ ΚΑΙ ΑΥΤΗΚΟΟΥΣ μάρτυρες. Δίνουν για τον Ιησού πλουσιότατες πληροφορίες, που αν είναι σωστές, οφείλουμε να προσαρμόσουμε με αυτές τη ζωή μας.

Επειδή όμως ακριβώς αυτές οι μαρτυρίες μιλούν για τον Ιησού Χριστό, τίθενται υπό αμφισβήτηση από πολλούς, ως «κομματικές και προκατειλημμένες», ότι δήθεν είναι ψεύτικες, και εξιδανικεύσεις με συγκεκριμένο σκοπό να παραπλανήσουν υπέρ του Χριστού.

Αφού χρησιμοποιούμε για την Αγία Γραφή την Ιστορικοδικαστική μέθοδο, θα χρησιμοποιήσουμε τις μεθόδους εξακρίβωσης της αξιοπιστίας της.

Η αξιοπιστία του κειμένου της Αγίας Γραφής
Σε τι αριθμό κωδίκων σώζονται τα βιβλία της Αγίας Γραφής;
2.500 κώδικες περιέχουν ολόκληρη την Αγία Γραφή, Παλαιά και Καινή.
25.000 κώδικες περιέχουν μεγάλα κομμάτια από την Αγία Γραφή. (Συνήθως μόνο την Καινή Διαθήκη).

Οι παραπάνω κώδικες, προέρχονται από ολόκληρο τον χριστιανικό κόσμο.

Σε αντιπαράθεση με άλλους αρχαίου συγγραφείς, έχουμε:

50 μόνο αντίγραφα του Αισχύλου
100 του Σοφοκλή
8 του Θουκιδίδη
200 του Πλινίου
500 του Ορατίου

Άρα, από αριθμό σωσμένων κωδίκων, η Αγία Γραφή είναι το πλέον αξιόπιστο κείμενο που έχουμε.

Τα στοιχεία λήφθηκαν από το βιβλίο τού Μητροπολίτη Νικοπόλεως Μελετίου: "Τι είναι ο Χριστός;"

Αγαπητέ κ. Τάκη, νομίζω πως είστε μονομερώς πληροφορημένος και όχι συνολικως. Παρουσιάζεται οτι ικανοποιεί τους ισχυρισμούς σας. Αυτό όμως δεν είναι σωστό και θέλω να πιστεύω ότι δεν το κάνετε επίτηδες..

"Είναι αλήθεια πως το πρόσωπο του Ιησού Χριστού του Ναζωραίου “έχει οριστεί για πτώση και ανύψωση πολλών μέσα στον Ισραήλ και για σημείο αντιλεγόμενο... για να φανερωθούν οι διαλογισμοί πολλών καρδιών” - Λουκάς 2:34-35. Χιλιάδες βιβλία έχουν κυκλοφορήσει με θέμα τους την ιστορικότητα και αυθεντικότητα του Ιησού των Ευαγγελίων, παρουσιάζοντας πολλές αλληλοαντικρουόμενες θεωρίες και απόψεις. Ένα από αυτά είναι και το ανωτέρω βιβλίο του γνωστού αποκρυφιστή Αμπελαίν.
Ο Αμπελαίν (σημ: από εδώ και μετά για συντομία θα αναφέρεται ως Α.) ισχυρίζεται πως τα πραγματικά κείμενα της “Καινής Διαθήκης” (για συντομία θα αναφέρεται Κ.Δ.) δεν είναι ποτέ πιο παλαιά από τον 4ο αιώνα! Μάλιστα το κείμενο της Κ.Δ. δεν σταθεροποιήθηκε πριν το τέλος του 6ου αιώνα! (σελίδες 33-35).

Είναι αξιοσημείωτο πως ο Α. για όλους τούς ισχυρισμούς του δεν φέρνει καμιά απόδειξη, πλην των δικών του ερμηνειών στα βιβλικά κείμενα!!!

Ο ισχυρισμός πως γράφτηκαν τα Ευαγγέλια τον 4ο-6ο αι. από πλαστογράφους μοναχούς διαψεύδεται από τα εξής: τα κείμενα των αποστολικών πατέρων και χριστιανών απολογητών που έζησαν τον 2ο αι. έχουν παραθέσεις από χιλιάδες εδάφια της Κ.Δ. Εδάφια που και σήμερα μπορούμε να τα βρούμε στην Κ.Δ! ΄Επειτα έχουν βρεθεί πολλά χειρόγραφα της Κ.Δ που χρονολογούνται πριν τον 4ο αι., μερικά μάλιστα από τον 2ο και 1ο αιώνα! ΄Ενας πάπυρος με αποσπάσματα του Κατά Ματθαίου Ευαγγελίου, σύμφωνα με τον Γερμανό παπυρολόγο Κάρστεν Θίντε “πρόκειται για το αρχαιότερο αντίγραφο της Κ.Δ που έχει βρεθεί, διότι το είδος της γραφής αυτού του χειρογράφου ήταν πολύ διαδεδομένο κατά τον 1ο π.Χ. αιώνα αλλά ξέφτισε κατά τα μέσα του 1ου μ.Χ. αι. Ανάγεται στα μέσα του 1ου αιώνα κι αυτό αποδεικνύει ότι το Κατά Ματθαίον δεν είναι μια εκδοχή της προφορικής παράδοσης του 2ου αι., αλλά η αφήγηση ενός αυτόπτη μάρτυρα. Επιβεβαιώνεται έτσι ότι η Καινή Διαθήκη είναι σχεδόν σύγχρονη με τον ίδιο τον Χριστιανισμό και ότι τα Ευαγγέλια γράφτηκαν πράγματι από τους μαθητές του Ιησού ή τούς διαδόχους τους” (Εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ Δεκέμβριος 1994).

Επίσης σύμφωνα με άρθρο του Α. Ηαrvey στην εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ 14 Απριλίου 1996 “η πτώση και η λεηλασία της Ιερουσαλήμ, η καταστροφή του περίφημου και παγκοσμίως γνωστού ναού της εν έτει 70 μ.Χ. είναι γεγονός ...[στο οποίο δεν] γίνεται η παραμικρή αναφορά ..στην Καινή Διαθήκη. Αυτή η περίεργη σιωπή θα μπορούσε να εξηγηθεί μόνο αν υποτεθεί ότι τα κείμενα της Κ.Δ γράφτηκαν πριν από το 70 μ.Χ. Και αυτή ακριβώς είναι η άποψη που διατύπωσε ο Ρόμπινσον στο βιβλίο του Redating the New Testament (1976), χωρίς να υπάρξουν σοβαρά αντίθετα επιχειρήματα.

Σε ένα από τα σπήλαια του Κουμράν στη Νεκρά Θάλασσα -το σπήλαιο Νο7- ανακαλύφθηκαν 18 κομμάτια παπύρου με ελληνική γραφή. Το 1972 ένας Ισπανός ερευνητής διαπίστωσε ότι πρόκειται για απόσπασμα του Κατά Μάρκου Ευαγγελίου. Μετά μια 20ετία ... προέκυψαν βάσιμα στοιχεία που δείχνουν ότι το απόσπασμα του κατά Μάρκου Ευαγγελίου είναι το μόνο κείμενο που θα μπορούσε να ταιριάξει με τα γράμματα που βρέθηκαν στον πάπυρο του σπηλαίου 7. Το Κουμράν κατακτήθηκε από τούς Ρωμαίους το έτος 68. Οι Χριστιανοί εγκατέλειψαν την Ιερουσαλήμ το 66 - κι αυτή είναι η τελευταία ημερομηνία κατά την οποία θα μπορούσε να φυλαχτεί στο σπήλαιο το χειρόγραφο. Οπότε έχουμε ένα σταθερό όριο. Αν όντως πρόκειται για αντίγραφο του κατά Μάρκον Ευαγγελίου, το πρωτότυπο κείμενο του Ευαγγελίου θα πρέπει να γράφτηκε πολύ νωρίτερα, ώστε να υπάρχει ο κατάλληλος χρόνος για να αντιγραφεί και να μεταφερθεί στο Κουμράν το έτος 66 από τη Ρώμη ή από την Αλεξάνδρεια.”

Συνεπώς αυτά τα τελευταία στοιχεία από τον έγκυρο κοσμικό Τύπο όχι απλώς αποδεικνύουν αναληθείς τούς ισχυρισμούς του Α., αλλά τούς κονιορτοποιούν!!!

Ο Α. υποστηρίζει ότι οι μοναχοί γραφείς τον 4ο αιώνα, όχι μόνο πλαστογράφησαν τα Ευαγγέλια αλλά λογόκριναν τους εθνικούς και Εβραίους ιστορικούς! ΄Ετσι προσπαθεί χωρίς κανένα στοιχείο να αχρηστεύσει τις πηγές, ώστε να εμποδίσει κάποιον να τις χρησιμοποιήσει για να διαψεύσει τους ισχυρισμούς του! Μόνον έτσι μπορούν να σταθούν οι θεωρίες του!"

[QUOTE=OANNHSEA]f.nikolaos

Διαφωνώ τα μάλλα... Για ΟΛΑ πρέπει να υπάρχουν αποδείξεις, αλλιώς δεν είναι πραγματικότητα...
[QUOTE]

μα αγαπητη η ιδια η επιστιμη λεει πως υπαρχει χωρος της απροσδιοριστιας, θεωρια Χαους, κβαντικη φυσκη που δεν μπορει να μπει οπως λενε η αποδειξη, π.χ. διχωτομισαν κβαντα το οποιο βρισκοταν παραληλλα και στη γαλλια και στην ιαπωνια ταυτοχρονα. ειχε διλαδη καταργηθει ο χωρος πραγαμα τρελο ομως αληθηνο. ειναι λοιπον παραλογο να ζηταμε αποδειξεις για ολα. ναι μεν ο ανθρωπος εχει ισχυρο νου αλλα παραληλλα και πεπερασμενο αν ομως θεωρεις το αντιθετο σεβαστο. με εκτιμηση και αγαπη.

μην ζητας αποδειξεις για ολα! γιατι αν για ολα υπηρχαν αποδειξεις τοτε δεν θα χριαζοταν η πιστη αλλα μονο τα μαθηματικα και αυτο θα ηταν πολυ τραγικο.
δευτερον μην περιμενεις μια πειστικη απαντηση διοτι αυτη μπορει να στη δωσει και ενας ψευτης. πιστευε μετ ερυνης αλλα μεχρι εκει που επιδεχεται ερυνα κατι. τα βιβλια ειναι καλα για ερυνα κανενα ομως δεν καταληγει καπου με σιγουρια και αυτο διχνει οτι υπαρχουν συνορα στη γνοση και την λογικη φιλε μου. εδω ειναι που χανομασται και ο νους μας μπερδευεται στον φαυλο κυκλο που εχει παντα <γιατι> και ποτε το πως.

Τι είναι οι τα Σεραφίμ,Χερουβίμ; Ποιές και πόσες είναι οι "Αγγελικές Δυνάμεις";
Του Πρωτ. π. Γεωργίου Παπαβαρνάβα.

Οι άγγελοι δημιουργήθκαν πρίν από τον ορατό κόσμο και τον άνθρωπο. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, ο Θεός «έπλασε τούς αγγέλους πρίν από εμάς για χάρη μας για να αποστέλλονται ως διάκονοι, όπως λέγει ο Παύλος, στούς μέλλοντας να κληρονομήσουν την σωτηρία» (Ε.Π.Ε., τόμ. 9ος, σελ. 80, 81)
Σύμφωνα με την Ορθόδοξη θεολογία, όπως συνοψίζεται στην διδασκαλία του αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού, οι άγγελοι είναι υπάρξεις πνευματικές, αεικίνητες, ελεύθερες, ασώματες, που υπηρετούν τον Θεόν και είναι κατά χάριν αθάνατες. Τό σχήμα και την κατάσταση των υπάρξεων αυτών, μόνον ο Θεός τα γνωρίζει. Είναι όμως ασώματοι και αεικίνητοι οι άγγελοι σε σχέση με τούς ανθρώπους. Σέ σύγκριση με τον Θεό, τον μόνον ασώματο, είναι δυσκίνητοι και υλικοί. Είναι πλασμένοι από λεπτή ύλη. Μόνον ο Θεός είναι αληθινά άϋλος και ασώματος. Δέν έχουν ανάγκη από γλώσσα και ακοή, αλλά πληροφορούνται μεταξύ τους τα προσωπικά διανοήματα και τις αποφάσεις τους, χωρίς τον προφορικό λόγο. Όταν επικοινωνούν με τούς ανθρώπους, τότε λαμβάνουν σχήμα και μορφή για να μπορούν οι άνθρωποι να τούς βλέπουν. Η θέα τους είναι φωτεινή και τα ρούχα τους είναι συνήθως λευκά, πράγμα που φανερώνει την καθαρότητά τους. Τροφή τους είναι η θέα του Θεού, τον Οποίο βλέπουν, κατά το μέτρο της δυνατότητός τους.
Οι άγγελοι και οι αρχάγγελοι, διαφυλάττουν τα μέρη της γής, είναι άρχοντες των λαών και των χωρών, όπως τούς όρισεν ο Δημιουργός, τακτοποιούν τα ανθρώπινα και προστατεύουν όσους τούς επικαλούνται, κυρίως από το μίσος και την μανία του διαβόλου. «Όπου επισκιάσει η χάρις σου Αρχάγγελε, εκείθεν του διαβόλου διώκεται η δύναμις, ου φέρει γάρ τώ φωτί σου προσμένειν ο πεσών εωσφόρος...». (Δοξαστικό των αίνων, 8ης Νοεμβρίου).
Σέ κάθε θεία Λειτουργία, η οποία είναι Σύναξη ουρανού και γής, συλλειτουργούν με τον Αρχιερέα ή τον Ιερέα άγγελοι. Στήν μικρή είσοδο, ο Λειτουργός παρακαλεί τον Κύριο να στείλη αγγέλους, για να συλλειτουργήσουν μαζί του και θα συνδοξολογήσουν την αγαθότητα του Θεού. Ο Διάκονος, επίσης, δέεται: «άγγελον ειρήνης, πιστόν οδηγόν, φύλακα των ψυχών και των σωμάτων ημών παρά του Κυρίου αιτησώμεθα».
"Εννέα είναι τα ουράνια τάγματα και τρείς τάξεις ή τρία συστήματα, που το καθένα αποτελεί τριάδα".
Η πρώτη τριάς είναι αυτή που είναι πάντοτε γύρω από τον Θεό και είναι έτοιμη να ενωθή με αυτόν αμέσως, χωρίς την μεσολάβηση κανενός. Είναι η τάξη των εξαπτερύγων Σεραφίμ και των πολυομμάτων Χερουβίμ και των αγιοτάτων Θρόνων.
Δευτέρα τάξη είναι εκείνη των Κυριοτήτων, των Δυνάμεων και των Εξουσιών. Έργο της είναι οι διευθετήσεις των μεγάλων πραγμάτων, οι ενέργειες των θαυμάτων και ο Τρισάγιος ύμνος, το Άγιος, Άγιος, Άγιος.
Τρίτη και τελευταία είναι η τάξη των Αρχών, των Αρχαγγέλων και των Αγγέλων, το χαρακτηριστικό γνώρισμα της οποίας είναι το "λειτουργικόν εν διακονίαις και τέλος ο ιερός ύμνος του Αλληλούϊα"» (Φιλοκαλία, τόμ. 3ος, σελ. 354, 355).
Από την ώρα που βγήκαμε από την μήτρα της Εκκλησίας, την Κολυμβήθρα του βαπτίσματος, μάς παραστέκει ένας άγγελος, ο οποίος είναι φύλακας των ψυχών και των σωμάτων μας. Δέν φεύγει από κοντά εάν εμείς δεν τον διώξουμε με την αμαρτωλή ζωή μας. Εκείνο που τον ξαναφέρνει κοντά μας είναι η αληθινή μετάνοια. Οι άγγελοι χαίρονται και πανηγυρίζουν, όταν κάποιος μετανοή ειλικρινά.
Στό τέλος του «Μικρού Αποδείπνου», μιάς κατανυκτικής ακολουθίας που θα πρέπει να την διαβάζουμε όλοι μας κάθε βράδυ, υπάρχει μιά θαυμάσια προσευχή στον φύλακα άγγελό μας.
Ο π. Παΐσιος έλεγε ότι πρέπει να προσπαθήσουμε να αποκτήσουμε φιλία με τούς αγίους και τούς αγγέλους. Ιδαίτερα, με τον άγιο του οποίου φέρουμε το όνομα και με τον φύλακα άγγελό μας. Καί αυτό μπορεί να γίνη με την οργανική ένταξή μας στην πνευματική ατμόσφαιρα της Εκκλησίας, με την αδιάλειπτη προσευχή, την μυστηριακή ζωή και την άσκηση, ήτοι την βίωση των εντολών του Χριστού.http://orthodox-answers.blogspot.co...og-post_09.html

και γιατι οχι;αυτοι μας ξερουν ολους με εναν τροπο που δεν κατανοουμαι. πιστευω πως μια κτιστη υπαρξη δεν μπορει να ειναι ταυτοχρονα σε πολλα μερη αλλα αυτο δεν συμαινει οτι δεν μπορει να λαμβανει ερεθησματα ταυτοχρονα απο πολλα μερη.δεν νομιζω η ψυχικη γνωση να περιοριζεται στη γνωση μονο των προσωπων που γνωριζε στη γη. πιστευω πως οι ψυχες ολες γνωριζονται μεταξυ τους μεσα απο τον κτιστη τους οπου μεσα του υπαρχουν αλλα και μεσα απ αυτον επισης επικοινωνουν(μου φαινεται εμενα !η αληθεια ειναι οτι δεν το εχω ψαξει και σε τοσο βαθος).

παιδια χαιρετε,
πρωτα απ' ολα δεν θεωρω κανεναν ψυχοπαθη. και εγω εχασ τον πατερα μου στα 15 και οι εμπειριες μου ειναι εντονες καθε φορα που τις θυμαμαι. απλα θυμαμαι πως μερικες φορες νομιζα πως ο πατερας μου ειναι διπλα μου πως με χαιδεει κτλ. το παραμικρο ηχο που ακουγα το βραδυ νομιζα οτι τον προκαλουσε αυτος... πιο μετα καταλαβα οτι ολα ηταν συνηθησμενα και εγω τους εδινα μεγαλη συμασια. με αυτα δεν θελω να πω οτι συνεβει και σε αλλους το ιδιο απλα δεν μπορουμε και να το παραθεωρουμε ετσι; αντικειμενικα.
τωρα οσον αφορα την ψυχη απ αυτα που πιστευω ειναι οτι μετα τις 40 μερες που η ψυχη ξεναγηται κατα καποιον τροπο και της αποκαλυπτεται η αληθεια οδηγηται σε μερικη κριση(την ελεγχει η συνειδηση της πλεον για τις πραξεις που εχει κανει σε αναφορα με την αληθεια που μολις γνωρισε, εγω πιστευω οχι επειδη δεν πιστεψε καπου υποχρεωτικα αλλα διοτι δεν εκανε λεπτη την συνειδηση για να διακρινει τις πραξεις της. δηλαδη αν ειχε καλη η κακη προερεση για οτι εκανε). λεω μερικη κριση διοτι υπαρχει και η τελικη και οριστικη κριση που θα γινει απο τον δημιουργο. πολλα ειπα ομως και αλου ηθελα να καταλειξω. μετα τις 40 μπορει σαν υποσταση να μην βρισκεται στην γη αλλα νοητικα μπορει να επικοινωνει με τη γη. προσεξτε διοτι εδω ειναι το σημειο που πιστευω πως χανουμε τη μπαλα(με το συμπαθειο)!η νοητικη παρουσια μπορει να εκδηλοθει ως αναπαντεχη μνημη του προσωπου στη σκεψη μας η στο ονειρο μας. πολλες φορες μας προειδοποιει για κατι! αλλες μας νουθετει και τελος μπορει μονο απο αγαπη η νοητικη παρουσια να μενει κοντα μας αλλα βουβη.

οταν πεθανε ο χριστοδουλος τον ειδα στο ονειρο μου και μου ζητησε να του διαβασω το ονομα στην προσκομηδη. οταν τον ρωτησα πως ειναι εκει που βρισκεται δεν μου απαντησε αλλα δακρυσε και εσκηψε το κεφαλι του.εκει ξυπνησα και ομολογω πως ηταν πολυ εντονο.δεν μπορω να το περιγραψω.μεχρι τοτε μονο τον πατερα ειχα δει στο ονειρο μου απ' αυτους που εχουν πεθανει.παρακλω ομως προσεξτε πως θα σχολιασετε τα παραπανω διοτι τα παραθετω μονο και μονο πληροφοριακα. θελω να σεβαστουμε τη μνημη τους. οι νεκροι δεν ειναι εχθροι. αν πειτε ας μη το λεγες θα χετε δικιο αλλα νομιζω οτι τεριαζει στη συζητηση και μπορει να προσφερει.
ευχαριστω!

για σαραντα ημερες η ψυχη κανει εντονη την παρουσια της στον κοσμο. προσεξτε ομως σαραντα μερες για εμας, συμφωνα με μαρτυριες ο χρονος για τους νεκρους ειτε επιμηκινεται υπερβολικα ειτε ειναι σμικρενεται αφανταστα αγνωστο το γιατι. δεν το ξερω... αλλα δεν εισαι μονος. να ξερεις ομως πως και η φορτισμενη ψυχολογια μας δημιουργει και παραισθησεις!

φιλικα

Πριν από καιρό έτυχε να μιλήσω με έναν ναυτικό ο οποίος μου είπε πολλά για το θέμα. Ο ίδιος όπως μου ανέφερε είχε περάσει πολλές φορές μέσα από το τρίγωνο και είχε και αυτός παράξενες εμπειρίες όπως σβήσιμο της μηχανής κ.τ.λ. Δεν ξέρω πολλά για το θέμα και σκέφτηκα ότι κάποιοι από εσάς ξέρουν. Ευχαριστώ…

μην βιαζεσαι! δες το καλα! οι επιστημονες εχουν σταματισει τις ερευνες διοτι δεν μποροθν να το ερμ. μη βιαζεσαι να κρινεις επιπολαια!
με πολυ αγαπη και συγγνωμη!

Ο ναός της Αγίας Θεοδώρας αποτελεί μοναδικό φαινόμενο και είναι από τα πιο αξιόλογα αξιοθέατα της Αρκαδίας. Η εκκλησία κτίστηκε μεταξύ του 1050-1100 προς τιμήν της οσιομάρτυρος Θεοδώρας. Βρίσκεται κοντά στο χωριό Βάστα της Μεγαλόπολης σε μια κατάφυτη ειδυλλιακή ρεματιά με πυκνό δάσος από θεόρατες βελανιδιές. Η οδική πρόσβαση γίνεται από το Ίσαρι μετά από μια πανέμορφη κατηφορική διαδρομή, μισής ώρας περίπου.

Στη μικρή αυτή εκκλησία δεκαεφτά πελώρια δένδρα είναι φυτρωμένα πάνω στη στέγη της, ενώ από τα θεμέλιά της αναβλύζουν τα νερά ενός κεφαλαριού.






http://arcadia.ceid.upatras.gr/arka...chu/naotheo.htm

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΑΚΡΙΒΟΠΟΥΛΟΣ
(Καθημερινή, 16-6-2002)

Βεβαίως, τα πράγματα δεν έχουν έτσι. Το κράτος της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας της Κωνσταντινούπολης (το κακώς επονομαζόμενο Βυζάντιο) όχι απλώς δεν «επιτέθηκε» στην ελληνική αρχαιότητα, αλλά τη διέσωσε, «εξελληνιζόμενο» τρόπον τινά με το πέρασμα του χρόνου. Όσοι διαφωνούν με τη θέση αυτήν βασίζονται στα εξής δύο - τρία επιχειρήματα: επί Θεοδοσίου, λέγουν, οι Βυζαντινοί κατέστρεψαν ιερά και βιβλιοθήκες, ο Ιουλιανός κυνηγήθηκε, η Υπατία δολοφονήθηκε από το πλήθος, ενώ ο Ιουστινιανός έκλεισε την περίφημη Φιλοσοφική Σχολή (ευτυχώς, γιατί την έσωσε από τον εκφυλισμό) και αυτό είναι όλο. (δική μου σημ.: Η νεότερη επιστημονική έρευνα, απέδειξε ότι ούτε αυτό το κλείσιμο συνέβη ποτέ, όπως θα δείξουμε σε σχετικό άρθρο). Σύνθημα δηλαδή με την απομόνωση κάποιων ελαχίστων περιστατικών.


Στην ουσία, κανείς από αυτούς δεν αναφέρεται στον Μέγα Βασίλειο, τον Ιωάννη τον Χρυσόστομο ή άλλους εκκλησιαστικούς Πατέρες, οι όποιοι χρησιμοποίησαν την αρχαία ελληνική σκέψη στην προσπάθεια τους να προσεγγίσουν το θείο. Κανείς τους δεν μιλάει για τους χιλιάδες καλογήρους, οι όποιοι κλεισμένοι στο μοναχικό τους κελί μάτωσαν τα χέρια τους για να αντιγράφουν τους αρχαίους Έλληνες συγγραφείς, ώστε να μη χαθεί μια τεράστια προγονική κληρονομιά. Κανείς τους δεν αναφέρεται στις επιμέρους πολιτιστικές εκφάνσεις που αποδεικνύουν την ομαλή αφομοίωση της αρχαίας ελληνικής σκέψης από το Βυζάντιο. Τα παρακάτω επιχειρήματα είναι ενδεικτικά:

α) Ό μητροπολίτης Καισαρείας Αρέθας αγόρασε και παρήγγειλε να αντιγράφουν πολυάριθμα χειρόγραφα ανάμεσα στα όποια ο Ευκλείδης, ο Πλάτωνας, ο Λουκιανός, ο Αριστοτέλης, ο Πίνδαρος καί τόσοι άλλοι.

β) Η αρίθμηση στα σχολεία ακολούθησε το αρχαιοελληνικό σύστημα - καί όχι το λατινικό -, όπου κάθε γράμμα αντιστοιχούσε σε έναν αριθμό, το α στο 1, το β στο 2 κ.λπ.

γ) Στόν 10ο αιώνα στα σχολεία της Κωνσταντινουπόλεως διδάσκονταν ο Όμηρος, η διαλεκτική, οι φιλοσοφικές επιστήμες, η ρητορική, η αστρονομία. Ο μαθητής άρχιζε μαθαίνοντας τη Γραμματική, κατόπιν σχολίαζε τους αρχαίους συγγραφείς, καθώς επίσης μάθαινε στοιχεία της Αρχαίας Ιστορίας, της Γεωγραφίας καί της Μυθολογίας. Διδασκόταν δε πέρα από τον Όμηρο τρεις τραγωδίες του Αισχύλου, τρεις του Σοφοκλή, τρεις του Ευριπίδη, τρεις κωμωδίες του Αριστοφάνη, έργα του Ησιόδου, του Πινδάρου καί του Θεόκριτου (μήπως κυνηγάμε εμείς σήμερα την αρχαιότητα;!).

δ) Η ρητορική ως τέχνη τελειοποιήθηκε στην εποχή του Βυζαντίου. Το 6ο αιώνα μάλιστα στην περιώνυμη Σχολή της Γάζας ο Προκόπιος καλλιέργησε τα πιο καθαρά αττικά ελληνικά σε οποιοδήποτε είδος λόγου.

ε) Στή λογοτεχνική παραγωγή υπάρχουν πολλά σατιρικά έργα εμπνευσμένα από τον Λουκιανό, όπως ο «Φιλόπατρις» ή ο «Τιμαρίων» τον 12ο αιώνα ή κάποιες παραινέσεις προς τους βασιλείς καί παίρνουν αφορμή από την παραίνεση του Δημόνικου του Ισοκράτη.

στ) Οι Καππαδόκες Πατέρες μορφώθηκαν με βάση τη νεοπλατωνική σκέψη. Ο Μάξιμος ο Ομολογητής ήταν βαθύς γνώστης του Αριστοτέλη και έκανε πολλά για να ενισχύσει το νεοπλατωνικό στοιχείο του βυζαντινού μυστικισμού.

ζ) Ας αναφέρουμε ονόματα: Ο Ιωάννης Τζέτζης (12ος αιώνας) συνέταξε σχολιασμούς στον Όμηρο καί τον Ησίοδο, ο Ευστάθιος Θεσσαλονίκης, ο Μάξιμος Πλανούδης, ο Εμμανουήλ Μοσχόπουλος, ο Θωμάς Μάγιστρος, ο Δημήτριος Τρικλίνιος ερμήνευσαν Όμηρο, Θεόκριτο, Ευριπίδη, Αισχύλο καί Σοφοκλή.

η) Οι μαθηματικοί Ευτόκιος (6ος αιώνας) καί ο Ισίδωρος ο Μιλήσιος δημοσίευσαν εκ νέου τις μελέτες του Αρχιμήδη.

θ) Οι απόψεις των Βυζαντινών σχετικά με την οπτική διαμορφώθηκαν από τη σπουδή καί τη μελέτη του Ευκλείδη, του Ήρωνα, του Θεωνά του Αλεξανδρινού και από την «Οπτική» του Πτολεμαίου.

Η) κυριότερη συνεισι)φορά των Βυζαντινών στην ιατρική ήταν η διατήρηση της κλασσικής κληρονομιάς. Για παράδειγμα, ο Ορειβάσιος της Περγάμου στην ιατρική του σύνοψη «Συναγωγαί» κατέγραψε τις απόψεις του Ιπποκράτη και του Γαληνού, διανθισμένη με χωρία από άλλους αρχαίους συγγραφείς. Ο Αέτιος ο Αμιδηνός έγινε διάσημος για το κεφάλαιο οφθαλμολογίας που βασιζόταν στα έργα του Αρχιγένη και του Γαληνού.
Θα μπορούσαμε να καταγράψουμε χιλιάδες λεπτομέρειες και εκατομμύρια στοιχεία τα όποια αποδεικνύουν πως το Βυζάντιο διέσωσε την αρχαιότητα, αλλά δεν το επιτρέπει ο χώρος. Θα μπορούσαμε να αναφερθούμε στη ζωολογία, τη γλυπτική, την εικονογραφία, την υφαντουργία, τα ψηφιδωτά, τα υλικά αντικείμενα του πολιτισμού, την καλλιέργεια των καρποφόρων δέντρων, των αμπελιών, των ελαιοδένδρων, οπού οι Βυζαντινοί μελετούσαν τα αρχαία εγχειρίδια, στη ναοδομία κ.ο.κ.

Το Βυζάντιο διατήρησε την αρχαιότητα και δεν την καταδίωξε. Οι αντίθετες απόψεις και ανιστόρητες είναι και επικίνδυνα παραπλανητικές για τον λαό μας. Όσο για το δίλημμα Έλλην ή Ρωμιός, ας μας απαντήσουν όσοι το θέτουν. Ο Κολοκοτρώνης τι ήταν; Και ας σκεφτούν πως ο Κωνσταντίνος Δραγάτσης, ο τελευταίος αυτοκράτορας του Βυζαντίου, αιτιολογώντας την άρνηση της παράδοσης του στον Μωάμεθ, του είπε περήφανα ότι δεν θα παραδοθούμε διότι «Έλληνες εσμέν». Τελεία. Και παύλα. Όλα τα άλλα είναι εκ του πονηρού.

(Λυπάμαι που είστε μονομερώς ενημερωμένοι.)

Υ. Γ. ΔΕΝ ΚΑΤΗΓΟΡΩ ΤΟΝ ΠΛΑΤΩΝΑ ΤΟΝ ΘΑΥΜΑΖΩ ΠΑΝΩ ΑΠ ΟΛΑ ΔΙΟΤΙ ΗΤΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΣ. ΚΑΙ ΕΣΕΙΣ ΚΑΝΕΤΕ ΛΑΘΟΣ ΠΟΥ ΤΟΝ ΧΡΗΣΗΜΟΠΟΙΗΤΑΙ ΣΑΝ ΑΥΘΕΝΤΙΑ. ΗΤΑΝ ΣΟΦΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

τι εχετε βρε παιδια μαζι μου! εγω θελω να τονισω οτι ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΡΧΑΙΕς ΑΥΘΕΝΤΙΕΣ ΑΛΛΑ ΑΡΧΑΙΟΙ "ΑΝΑΖΗΤΗΤΕΣ" . ΗΤΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΜΕ ΠΑΘΗ! εμενα δεν με πειραζει να με λετε οπως θελετε γιατι οτι λετε ειμαι και το ξερω. ευχαριστω.

Υ.Γ. απλα μεινετε στο θεμα παρακαλω!

Ο Πλάτωνας, θεωρούσε την ιδανική του Πολιτεία, απαλλαγμένη από τα αίσχη των πράξεων των "θεών" της αρχαίας Ελλάδος. Μάλιστα γράφει ότι ακόμα και ως συμβολικές, αυτές οι πράξεις είναι απαράδεκτες για να διαβάζονται από τους νέους, γιατί τους ΔΙΑΦΘΕΙΡΟΥΝ. Αλλά ας τα δούμε κατ' ευθείαν από τον Πλάτωνα αυτά:



Πλάτωνος Πολιτεία, βιβλίο 2
378d

… Αλλά οι δεσμοί [1] της Ήρας από τον γιο της και το ρίξιμο [2] του Ηφαίστου από τον πατέρα (του) επειδή επρόκειτο να αμυνθεί την μητέρα του, που ξυλοκοπιόταν, και όσες θεομαχίες κατασκεύασε ο Όμηρος δεν πρέπει να είναι παραδεκτά εις την πόλη, ούτε αν γράφτηκαν αλληγορικά είτε όχι. Επειδή ο νέος δεν είναι τέτοιος ώστε να κρίνει ότι αυτό είναι αλληγορικό και αυτό δεν είναι, αλλά αυτά που θα λάβει (διδαχθεί), όντας τέτοιας ικανότητας, …
Αν και για πολλά επαινούμε τον Όμηρο, αλλά για τούτο δεν θα τον επαινέσουμε, για την αποστολή του ονείρου από τον Δία στον Αγαμέμνονα, ούτε και τον Αισχύλο (θα τον επαινέσουμε) όταν λέει η Θέτις ότι ο Απόλλωνας στους

γάμους της τραγουδούσε: ότι της πρόσφερε γέννηση καλών παιδιών που δεν γνωρίσουν αρρώστιες και θα ‘χουν μακραίωνη ζωή, «και αφού είπε σε όλα ότι η τύχη μου θα έχει την αγάπη των θεών, έψαλε παιάνα για να ευθυμήσω. Και εγώ ήλπιζα ότι του Φοίβου το θείο στόμα είναι αψευδές, που είναι γεμάτο με μαντική τέχνη. Αλλά όμως ο ίδιος (ο Φοίβος) που είπε τον ύμνο, που ήταν παρών στους γάμους, αυτός που αν και αυτά είπε, αυτός είναι που σκότωσε το παιδί το δικό μου» [4]


Υποσημειώσεις:
1. Ο Ήφαιστος έδεσε την μητέρα του την Ήρα στο θρόνο της με αόρατες αλυσίδες
2. Ο Δίας έριξε τον Ήφαιστο στην γη, με αποτέλεσμα να μείνει για πάντα κουτσός
3. Σε αυτό το χωρίο αναφέρεται και ο Καβάφης στο ποίημά του «Απιστία»
4. Ο Πάρης σκότωσε με βέλος τον Αχιλλέα με την βοήθεια του Απόλλωνα

Οι φιλόσοφοι όχι μόνο αλληλοβρίζονταν, αλλά ο Πλάτωνας είχε δοκιμάσει να κάψει τα βιβλία του Δημόκριτου, αλλά δεν προχώρησε πολύ, όχι διότι άλλαξε μυαλά και παράτησε τη νοοτροπία του αρχαιοέλληνα Ιεροεξεταστή, αλλά επειδή τον έπεισαν ότι όσα και να κάψει, ήδη τα κατείχαν ήδη πάρα πολλοί (Διογένης Λαέρτιος, IX, 40: «Πλάτωνα θελήσαι συμφλέξαι τα Δημοκρίτου συγγράμματα, οπόσα εδυνήθη συναγαγείν, Αμύκλαν δε και Κλεινίαντούς Πυθαγορικούς κωλύσαι αυτόν, ως ουδέν όφελος· παρά πολλοίς γαρ είναι ήδη τα βιβλία»).

Μην εξαπτεσθε και μη χαλατε την ηρεμια σας!συζητηση κανουμε! με τα μυνηματα που μου στειλατε μου δωσατε την εντυπωση πως αν με ειχατε μπροστα σας θα με μασουσατε με τα δοντια σας. εγω απλα θελω να σας ρωτησω: δηλαδη οι αρχαιοι σοφοι δεν εκαναν λαθη;και αν οχι τοτε γιατι ειχαν δημιουργηθει του ''κοσμου'' οι σχολες και η μια πολεμουσε την αλλη; ναι ειμαι ημιμαθης αλλα ευτυχως η δυστυχως την ελευθερια του λογου μεχρι τωρα δεν μου την εχει αφαιρεσει κανεις. αν βγει τετοιος νομος που να λεει οτι απαγορευεται να μιλαω τοτε ενταξη.

πειραχτηκατε με μια αληθεια και αντι να απαντατε ευθεως βαλεστε πλαγιως.

κ. Τακη προσεξτε πως μιλατε και τι λετε! δεν σας γνωριζω προσωπικα και δεν με γνωριζετε. να ξερετε ομως πως κατω απο τα ρασα βρισκετε ενας ανθρωπος και οχι ο Θεος. απλα επελεξε να καταληξει καπου. αλλημονο σ αυτους που θα πεθανουν ψαχνοντας! ειχε πει ο Χριστος πως ηρθε στον κοσμο να δωσει φως σ αυτους που δεν βλεπουν και το παρει απ αυτους που υποτιθεται πως βλεπουν.

λετε συνεχως για την ποιοτητα της Α. Γραφης πως ειναι χαμηλη ομως ξεχασατε ποιοι την εγραψαν. την εγραψαν ανθρωποι που μπορει να μην ειχαν ειδικη μορφωση , αλλα τις αληθιες που βγενουν απο μεσα τις εχουν ασπαστει δισεκατομυρια ανθρωπων. δυστυχως ολα οσα λετε ειναι κου χωρις αποδειξεις και δεν πειθουν. εγω εχω βρει το νοημα στη ζωη μου και το νοημα της ζωης μου ειναι ο Χριστος. πειτε με τρελο, πειτε με κολλημενο, πειτε με οπως θελετε...

οσον αφορα την δεσποινιδα η κυρια πιο πανω απλα της υπενθυμιζω:

Αφού χρησιμοποιούμε για την Αγία Γραφή την Ιστορικοδικαστική μέθοδο, θα χρησιμοποιήσουμε τις μεθόδους εξακρίβωσης της αξιοπιστίας της.

Η αξιοπιστία του κειμένου της Αγίας Γραφής
Σε τι αριθμό κωδίκων σώζονται τα βιβλία της Αγίας Γραφής;
2.500 κώδικες περιέχουν ολόκληρη την Αγία Γραφή, Παλαιά και Καινή.
25.000 κώδικες περιέχουν μεγάλα κομμάτια από την Αγία Γραφή. (Συνήθως μόνο την Καινή Διαθήκη).

Οι παραπάνω κώδικες, προέρχονται από ολόκληρο τον χριστιανικό κόσμο.

Σε αντιπαράθεση με άλλους αρχαίου συγγραφείς, έχουμε:

50 μόνο αντίγραφα του Αισχύλου
100 του Σοφοκλή
8 του Θουκιδίδη
200 του Πλινίου
500 του Ορατίου

Άρα, από αριθμό σωσμένων κωδίκων, η Αγία Γραφή είναι το πλέον αξιόπιστο κείμενο που έχουμε.

Τα στοιχεία λήφθηκαν από το βιβλίο τού Μητροπολίτη Νικοπόλεως Μελετίου: "Τι είναι ο Χριστός;"

ειτε το θελετε ειτε οχι η αληθεια ειναι αληθεια!

Υ.Γ. Δεν χρειαζετε να γινομαστε μικροι και να προσβαλουμε ο ενας τον αλλο δεν εχει νοημα απλα παραθετουμε στοιχεια και προβαλουμε αποψεις, ετσι;
ευχαριστω.

αποψη σας κυριε Τακη! και σεβαστη αλλα δεν μειωνει σε τιποτα τις αποδειξεις. απλα τωρα βαλεστε κατα του προσωπου μου. δεν πειραζει απλα η παρακληση μου ειναι να μη φευγουμε απ το θεμα!

Θελω να ζητησω συγνωμη! εχεις δικιο! απλα το κειμενο το πηρα αυτουσιο. δεν ξερω καν τι θα πει χαφιες. συγγνωμη και παλι. αλλα μη μενετε στην καλημα αλλα στην ουσια οτι δηλαδη απο την αρχη της ανθρωποτητος εως σημερα υπαρχουν ιερες εξετασεις!

Πλάτωνος, «Νόμοι», X 907 e
«Άν όμως κάποιος ασεβής θα δείξει ανυπακοή στους νόμους, θα εφαρμόζεται ο εξής νόμος σχετικά με την ασέβεια: όποιος αντιληφθεί λόγια ή πράξεις ασεβείς, πρέπει να αντιδράσει αμέσως καταγγέλλοντας στους άρχοντες τον ένοχο, οι οποίοι θα τον οδηγήσουν στο αρμόδιο για τέτοιες υποθέσεις δικαστήριο. Αν ο άρχοντας που θα πληροφορηθεί το γεγονός δεν εκτελέσει το καθήκον του, θα διώκεται ο ίδιος για ασέβεια από οποιονδήποτε πολίτη, που θέλει να υπερασπιστεί τους νόμους.

Αν κάποιος καταδικαστεί, το δικαστήριο θα ορίσει διαφορετική ποινή για κάθε αδίκημα, επιβάλλοντας φυλάκιση για όλες τις περιπτώσεις. Από τις τρεις φυλακές της πόλης (...) η δεύτερη [θα βρίσκεται] στο μέρος όπου συγκεντρώνεται το Νυκτερινό Συμβούλιο, θα ονομάζεται Σωφρονιστήριο. Η τρίτη, (..) σε μέρος όσο το δυνατό πιο μοναχικό και άγριο, θα έχει όνομα που θα δείχνει ότι σκοπός της είναι η τιμωρία.

Όπως περιγράψαμε ήδη, υπάρχουν τρεις περιπτώσεις ασέβειας από τις οποίες η καθεμιά δικαιρείται σε δύο. Κατά συνέπεια έχουμε έξι κατηγορίες αδικημάτων κατά των θεών, των οποίων η τιμωρία πρέπει να ποικίλλει σε είδος και βαθμό. (...) [908 e] Αυτό το είδος αθέων διαιρείται σε πολλές κατηγορίες αλλά η νομοθεσία αξίζει να ασχοληθεί μόνο με τις δύο που αναφέραμε. Η μια πρέπει να τιμωρείται με θάνατο όχι μόνο μια ή δυο φορές, αλλά πολύ περισσότερες, ενώ στην άλλη χρειάζονται συμβουλές και φυλάκιση. (...)

Ο δικαστής πρέπει να κλείσει στο Σωφρονιστήριο για πέντε χρόνια τουλάχιστον, σύμφωνα με το νόμο, όσους έπεσαν θύματα της ανοησίας τους χωρίς να έχουν κακό χαρακτήρα ή διάθεση. Στο διάστημα αυτό δεν πρέπει να έρχεται σε επαφή μαζί τους κανένας πολίτης εκτός απ’ τα μέλη του Νυκτερινού Συμβουλίου, που θα τους επισκέπτονται και θα τους συμβουλεύουν πώς θα μπορέσουν να σώσουν την ψυχή τους.

Όταν τελειώσει ο χρόνος της ποινής τους θα βγαίνουν απ’ τη φυλακή και όποιοι δείχνουν ότι συνετίστηκαν θα ζουν μαζί με τους άλλους πολίτες. Αν όμως εξακολουθούν να είναι αμετανόητοι, η ποινή θα είναι θάνατος για όσους καταδικαστούν ξανά για το ίδιο αδίκημα. (....) [ 909 d ]

Ο νόμος, ίδιος για όλους, θα είναι ο εξής: κανείς δεν επιτρέπεται να έχει ιδιωτικά ιερά στο σπίτι του. (......) [ 910 c ] αν αποδειχθεί ότι κάποιος, άνδρας ή γυναίκα, εκτελεί λατρεία σε άλλα ιερά εκτός απ’ τα δημόσια, έστω κι αν δεν έχει διαπράξει κανένα μεγάλο ανόσιο έργο, αυτός που θα τον αντιληφθεί πρέπει να τον καταγγείλει στους νομοφύλακες, οι οποίοι θα τον διατάξουν να μεταφέρει τα ιδιωτικά ιερά στους δημόσιους ναούς. (...) Αν όμως αποδειχτεί ένοχος όχι για κάποια παιδιάστικη ιδιοτροπία αλλά για σοβαρή παρεκτροπή ενηλίκου ατόμου, που ιδρύει ιδιωτικά ιερά ή θυσιάζει μέσα σε δημόσιους ναούς σε θεούς, που δεν ανήκουν στους αναγνωρισμένους από την πόλη, θα τιμωρείται με θάνατο για ασέβεια.(...)» ]

Θαυμάστε αρχαιοελληνική ελευθερία! Θαυμάστε ανοχή πίστεως! Θαυμάστε σωφρονιστικό σύστημα! Θαυμάστε ευρύτητα πνεύματος! Θαυμάστε ανεξιθρησκεία! Θαυμάστε ποια κοινωνία θαυμάζουν οι σύγχρονοι νεοπαγανιστές και τα αναγεννησιακά θύματα! Θαυμάστε ποια κοινωνία εκθειάζουν ακόμα και σύγχρονοι άθεοι! Αν ζούσαν τότε, θα είχαν υποστεί προ πολλού τις ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΕΣ συνέπειες τής αθεϊας τους!

Χαφιεδισμός... σωτηρία της ψυχής... Νυχτερινό Συμβούλιο... όλα τα καλά...

Ζήτω ο ειδωλολατρικός Μεσαίωνας!

[QUOTE=γηγενης [και μην νομιζεις οτι στο βυζαντιο ηταν καλυτερα τα πραγματα τα ιδια χαλια ηταν[/QUOTE]


Αποδείξεις κύριοι όχι αέρα ! τέτοιος υπάρχει άφθονος.


Ο Κικέρωνας, σαράντα πέντε χρόνια προ Χριστού: "Εκεί στην Ελλάδα άλλοτε υπήρχαν ακμάζουσες πόλεις. Τώρα αυτές κείτονται σε ερείπια". (..)

Ο Δίων ο Χρυσόστομος λίγο αργότερα από τον Παυσανία, μας μιλά πολλές φορές για την έρημη Θεσσαλία, την χωρίς κατοίκους Αρκαδία, για τον Τάραντα, τους Μεταπόντιους, τον Κρότωνα, άφωνες και έρημες πολιτείες, μας περιγράφει για την έρημη και χωρίς κατοίκους Εύβοια, που κανένας πια δεν καλλιεργεί τα χωράφια της, η Εύβοια το νησί των νεκρών πόλεων, όπου τα σπαρτά ωριμάζουν στον περίβολο των ενδόξων τειχών, όπου τα αγάλματα των θεών και των ηρώων κείνται σαβανωμένα μέσα σε πυκνό χορτάριασμα και τα κοπάδια των ζώων βόσκοντας βεβηλώνουν τα αρχαία οικοδομήματα των πόλεων. Υπήρχε κάποτε η Ελλάδα. Τώρα "οι πέτρες και τα ερείπια των μνημείων είναι τα μόνα μέσα που θυμίζουν σ' εκείνους, που επέζησαν, το χαμένο μεγαλείο και τη λαμπρότητα".

(Orat. Xxxiii, vii)» (C. Barbagallo, Τα αίτια παρακμής της Αρχαίας Ελλάδος, εκδ. Δημιουργία, σ. 267-270).

Ο Πλούταρχος, τον 2ο αι. μ.Χ., (Περί των εκλελοιπότων χρηστηρίων, 8 (414a)) γράφει ότι «ολόκληρη η χώρα μόλις και μετά βίας θα μπορούσε να προσφέρει σήμερα τρεις χιλιάδες οπλίτες, όσους έστειλε μόνη της η πόλη των Μεγαρέων στις Πλαταιές» και ότι στη Βοιωτία κανείς «μπορεί να κάνει για ώρες να μη συναντήσει άνθρωπο πέρα από κανένα βοσκό».

«70 πόλεις των Ηπειρωτών, (λέγει ο Πολύβιος), ότι κατέστρεψε ο Αιμίλιος Παύλος (...) και έλαβε μεθ' εαυτού 150 χιλιάδας αιχμαλώτους. (...) Σήμερον που είναι κατά μέγα μέρος η χώρα [=Ήπειρος] έρημος και πολλαί των κατοικιών και ιδίως των πόλεων έχουν εξαφανισθή, και αν ήθελε τις δυνηθή να καθορίση ταύτα λεπτομερώς, δεν θα προσέφερε καμίαν ωφέλειαν δια τους τόπους, των οποίων η μνήμη τρόπον τινά έσβησε, και των οποίων η ερήμωσις αρχίσασα από πολλού δεν έπαυσεν ακόμη» (Στράβων, 7, 3 (c322)).

«Ένεκα της τελείας ερημώσεως της χώρας [=Αρκαδίας], δεν είναι ορθόν να επιμείνωμεν επί της ιστορίας της. Αι πλέον επιφανείς άλλοτε πόλεις καταστράφηκαν ένεκα των συνεχών πολέμων χωρίς να αφήσουν ίχνη, αυτή δε η χώρα έπαυσε να κατοικήται και καλλιεργήται. (...) Η Αιτωλία επίσης και η Ακαρνανία, χώραι εξ ίσου ερημωμέναι (...) Σήμερα δε και αυτή η Μεγάλη Πόλις επαλήθευσε το λογοπαίγνιον του κωμικού ποιητού "το όνομά της είναι Μεγαλερημία και ουχί πλέον Μεγαλόπολις"» (Στράβων, 8, 1 (c388)).

«Η Μεγαλόπολη», γράφει δύο αιώνες μετά ο Παυσανίας (8, 33, 1), «είναι στο μεγαλύτερο μέρος της ερειπωμένη επί των ημερών μας». Δηλαδή η παρακμή συνεχιζόταν αδιάκοπα.

«Σήμερον η Μεσσηνία είναι κατά το πλείστον εγκαταλελειμμένη, χωρίς όμως τούτο να είναι κάτι το εκπληκτικόν, αφού και η Λακωνική ακόμη δύναται να μας δώσει την εντύπωσιν της ερημώσεως, εάν την συγκρίνωμεν προς ό,τι ήτο παλαιά. Διότι εκτός της Σπάρτης πρέπει να υπολογίσωμεν και τας τριάκοντα πολίχνας, αι οποίαι παλαιά υπήρχαν πέριξ της Σπάρτης» (Στράβων, Γεωγραφικά, 8, 11 (c 362)).

«Σήμερον και αυτός ο ναός των Δελφών έχει πάρα πολύ παραμεληθή (...) ο εις τους Δελφούς ναός είναι πτωχότατος τουλάχιστον εις μέταλλα πολύτιμα, αν όχι εις αφιερώματα» (Στράβων, 9, 4-8 (c419-420)).

«Οι συχνοί πόλεμοι κατερείπωσαν τα μακρά τείχη και το τείχος της Μουνιχίας και περιόρισαν τον Πειραιά εις μικράν κώμην πέριξ των λιμένων και του ναού του σωτήρος Διός» (Στράβων, 9, 15 (c395)).

«Οι Θήβες της Βοιωτίας έχουν το όνομά τους σήμερα περιορισμένο στην ακρόπολη μονάχα και σε λίγους κατοίκους. (...) Και η Δήλος, αν εξαιρέσει κανείς τους Αθηναίους που στέλλονται για τη φρούρηση του ιερού, είναι έρημη από (γνήσιους) Δήλιους» (Παυσανίας, 8, 33, 2).

«Η Αργολίδα και η Λακωνία κλείνουν η μία ύστερα από την άλλη τα λαμπρά τους εργαστήρια όπλων. Τα ορυχεία του σιδήρου και του χαλκού της Εύβοιας εγκαταλείπονται. Η Αθήνα εγκαταλείπει για πάντα τα πλούσια μεταλλεία του Λαυρίου και τις από αιώνων κεραμουργικές βιομηχανίες της (...) ζει με τα δώρα των Ρωμαίων που θα της προμηθεύσουν τακτικά σιτάρι, τρόφιμα, θα πληρώσουν τους δημόσιους αγώνες της (...) Στα πρώτα της αυτοκρατορίας η Συνέλευση του Δήμου [της Αθήνας] περιόρισε τη δικαιοδοσία της και έφθασε στο σημείο να εγκρίνει μόνο διατάγματα επαίνων και τιμών, που υπαγορεύονταν "άνωθεν" και η παλιά Βουλή του Δήμου μετατράπηκε σιγά-σιγά σ' ένα σώμα αποκλειστικά ή σχεδόν αποκλειστικά για παρελάσεις» (C. Barbagallo, Τα αίτια παρακμής της Αρχαίας Ελλάδος, εκδ. Δημιουργία, σ. 222, 224, 241).

Από αυτό το μαύρο χάλι έσωσε ο Χριστιανισμός την Ελλάδα. Από μια ασήμαντη, ερημωμένη και ουσιαστικά περιφρονημένη γωνιά μιας απέραντης αυτοκρατορίας, έγινε το κέντρο της, χάρη στο Χριστιανισμό και τον Μέγα Κωνσταντίνο, που έδωσαν στους Ρωμαίους Ελληνική συνείδηση. Οι κατηγορίες των αρχαιολατρών, πως με το Βυζάντιο αρχίζει η παρακμή της νότιας Ελλάδας είναι είτε προϊόν άγνοιας είτε εσκεμμένα ψέματα.