merum

Καλησπέρα,

Παρ' όλο που μπορεί να υπήρξαν ιερείς που βοήθησαν τους Έλληνες να μάθουν γραφή και ανάγνωση επί Τουρκοκρατίας, ας μην ξεχνάμε τους αφορισμούς αγωνιστών της Επανάστασης (και του πνεύματος), προερχόμενους από Μητροπολίτες και Αρχιεπισκόπους.

Έχω την εντύπωση οτι ο όρος ''Έλληνας'' από την εποχή του Βυζαντίου ακόμα, δεν χρησιμοποιούνταν για τον ειδωλολάτρη Έλληνα, αλλά για τον μετέχοντα της ελληνικής παιδείας. Ήδη από την πρωτοβυζαντινή περίοδο η εκκλησιαστική ηγεσία χαρακτήριζε ως ειδωλολατρικό οτιδήποτε θύμιζε ελληνικό πολιτισμό. Αυτή τη γραμμή αλλωστε κράτησε και μέχρι τα σκοτεινά χρόνια της Τουρκοκρατίας.

Όσον αφορά στον Κοσμά τον Αιτωλό φίλη Ελπινίκη, υπάρχει και η ακριβώς αντίθετη άποψη από αυτήν:

...που υποστηρίζει οτι ο Κοσμάς ο Αιτωλός μιλούσε για σχολεία στα οποία διδάσκονταν εκκλησιαστικά κείμενα μόνο. ''Είναι προτιμότερο, έλεγε, να έχει κανείς σχολείο στον τόπο του, παρά βρύσες και ποτάμια. Σκοπός του σχολείου είναι να διδάξει τι είναι Θεός, τι είναι άγγελοι, δαίμονες, κόλαση, παράδεισος''. Οτι συμβούλευε υποταγή στους Τούρκους, για να προστατευτεί το γένος μας από την εκ δυσμών απειλή. Οτι χρησιμοποιούσε τον όρο ''Έλλην'' υποτιμητικά μόνο. Οτι στα κηρύγματά του έκανε αναφορές σε βιβλικά πρόσωπα μα ποτέ σε Έλληνες φιλοσόφους, ποιητές, ιστορικούς. Συμμεριζόμενος και εκείνος τα εχθρικά αισθήματα της Εκκλησίας προς το ελληνικό μας παρελθόν, δήλωνε:
''Έμαθα πως με τη χάρη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού και Θεού δεν είσθε Έλληνες, δεν είσθε ασεβείς αιρετικοί, άθεοι, αλλ’ είσθε βαπτισμένοι εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος και είσθε τέκνα και θυγατέρες του Χριστού μας.''

Αυτό πώς μπορεί κανείς να το αγνοήσει; Προσωπικά, με προβληματίζει έντονα σχετικά με την παιδεία που λάμβαναν τότε οι Ελληνόπαιδες και που ίσως συνεχίζουν να λαμβάνουν ως σήμερα...

Έχεις δίκιο no slave, δεν είναι σωστό να απομονώνουμε παραγράφους από κείμενα. Και ναι, προσωπικά θα ήθελα την εξήγησή σου σχετικά με τις αμοιβές που θα δοθούν σε έναν άλλο κόσμο, αν δεν ξεφεύγει από το θέμα.
Παρ'όλα αυτά, το απόσπασμα στο οποίο αναφέρθηκα, δεν είναι το μοναδικό μέσα στην Καινή Διαθήκη που προκαλεί σάστισμα με τη σκληρότητά του ή μπέρδεμα σε σχέση με το τί δίδασκε ο Χριστός. (πχ: '...και τους μοιχεύοντας μετ' αυτής εις θλίψιν μεγάλην (βάλλω) εάν μή μετανοήσουσιν εκ τών έργων αυτής, καί τά τέκνα αυτής αποκτενώ εν θανάτω...') Αποκάλυψις Ιωάννου: 2, 23

Ευχαριστώ για την απάντηση Bernie Rico. Όπως φαίνεται έχουμε διαφορετική προσέγγιση στην έννοια του θεϊκού και στο τί συνιστά ανθρώπινη συμπεριφορά. Αν και εκτιμώ την ενθάρρυνση των αρετών, δυσκολεύομαι να συμμεριστώ τη σκληρή τιμωρία εκείνων που δεν επιδεικνύουν/επαυξάνουν τις αρετές τους...

Bernie Rico Jr:

Έγραψα στο προηγούμενο μήνυμα ότι θα ήταν χρήσιμο να βλέπουμε τα λόγια και τη δράση του Χριστού σφαιρικά κι όχι μονοδιάστατα όπως μάλλον μας παρουσιάζονται στα πλαίσια της θρησκείας. Αυτή η μάλλον ανθρώπινη παρά θεϊκή του πλευρά, όπως παρουσιάζεται στο συγκεκριμένο απόσπασμα από το Κατά Λουκάν, συνδέεται άμεσα με τον προβληματισμό που θέτει ο τίτλος του θέματος μας...
Επίσης, τί σημασία έχει ποιοί το χρησιμοποιούν συνήθως ως επιχείρημα; Είναι όντως χρεωκοπημένο και εξαντλημένο; Εσύ τι γνώμη έχεις, όχι για τη χρησιμοποίησή του από τους ''νεοπαγανιστές'', αλλά για την ουσία της συγκεκριμένης φράσης μέσα απο το Ευαγγέλιο;

balthazar:

Φίλη!

Δεν διαφωνώ μαζί σου. Προηγουμένως έγραψα απλώς, πως όταν αφύπνιζε ο Χριστός, μάλλον έκανε κοινωνική, ή/και πνευματική αφύπνιση. Δεν είχαν χαρακτήρα θρησκευτικό τα λόγια του προς τους μαθητές του. Στη συνέχεια χρησιμοποιήθηκαν σημεία του κηρύγματός του από πολιτικούς και θρησκευτικούς ηγέτες, ώστε να μπαίνουν οι μάζες για ύπνο.

black planet:

Κάτι δε μου κάθεται καλά στο συλλογισμό ''ήταν πολιτισμένοι συγκριτικά με άλλους'' ή ''ήταν πολιτισμένοι σε σχέση με την εποχή τους''... Ή είναι πολιτισμένος κανείς ή δεν είναι. Κι επειδή χρησιμοποιήσαμε την έκφραση ''επίπεδο κουλτούρας''... ο πολιτισμός και η κουλτούρα φαίνονται περισσότερο στους θεσμούς παρά στη Βασιλική με τρούλο και στα (αναμφισβήτητα περίτεχνα) βυζαντινά ψηφιδωτά. Όταν ένα κράτος κυνηγά εξοντωτικά τους ''αλλόθρησκους'' πολίτες του (ακόμα και μετά τον Ιουστινιανό!), συντάσσει κανόνες (πχ Πενθέκτη Σύνοδος 692) που απαγορεύουν τους εορτασμούς παραδοσιακά ελληνικών εορτών, διώχνει τους εναπομείναντες ''αλλόθρησκους'' της Λακωνίας βαθιά μέσα στον Ταϋγετο (900), χρησιμοποιεί συντρίμμια ναών ως δομικά υλικά-μέχρι τέλους, τι επίπεδο θρησκευτικής ανοχής, πολιτισμού, αξιών, αντίληψης της ιστορίας (και δεσίματος με αυτήν) έχει να επιδείξει και να παραδώσει σε αυτούς που κοιτάνε (εμείς) αιώνες μετά την ιστορία (τους) ;


no slave:

Σωστό αυτό που γράφεις, πλανεμένοι και φανατισμένοι πάντα υπήρχαν και πάντα θα υπάρχουν. Και συνήθως ακολουθούν τυφλά διαταγές ρασοφόρων, πολιτικών και λοιπών ικανών στο ''κούρδισμα''. Αλλά στο τελευταιο κομμάτι ίσως να μην έχεις απόλυτο δίκιο. Ίσως να μη δίδαξε ο Χριστός κάτι τέτοιο, εντούτοις το είπε... (Κατά Λουκάν: 19, 27)
Γιατί δε βλέπουμε την ιστορία και τα λεχθέντα του Χριστού σφαιρικά, κι όχι όπως θέλει να μας τα παρουσιάσει η θρησκεία; Μιας που είμαστε και στο θέμα ''Θεάνθρωπος, Θεός, Άνθρωπος;''

Zeus:

Όντως έχουμε ξεχάσει πολλά στο πέρασμα των αιώνων. Πράγματα που αφορούν στο παρελθόν αλλά και στις συνθήκες κάτω από τις οποίες διαμορφώθηκε το παρόν μας. Κάπου όμως θα υπάρχει κρυμμένη κι η Μνημοσύνη.

balthazar:

Αν αναφέρεσαι στην εποχή που έζησε και έδρασε ο Χριστός, το κήρυγμά του κατά πάσα πιθανότητα δεν είχε θρησκευτικές προεκτάσεις, όσο κοινωνικές. Θρησκεία (κατά συνέπεια και όπιο) έγινε στη συνέχεια ο Χριστιανισμός...


Ermhs:

Στο Χριστιανισμό και τη διδασκαλία του αναφέρεσαι Ερμή όταν λές οτι προωθεί την έρευνα και την επιστήμη κι όχι την αγραμματοσύνη; Αν ναι, δεν προωθεί την αγραμματοσύνη (κυριολεκτικά αλλά και ως στάση ζωής-τρόπο σκέψης) ένα κείμενο (Βίβλος, το ιερό βιβλίο των Χριστιανών) που βρίθει αντιφάσεων, παραλογισμών, αγριοτήτων;


Black planet:

Αυτό μόνο ως αστείο (και μάλιστα black) μπορεί να σταθεί αν σκεφτεί κανείς τις καύσεις ελληνικών βιβλίων που έλαβαν χώρα καθ’υπόδειξη Βυζαντινών αυτοκρατόρων και Πατριαρχών, τις εξορίες, τις στερήσεις πολιτικών δικαιωμάτων που υπέστησαν επί αιώνες χιλιάδες ανθρώπων που δεν δέχονταν να προσχωρήσουν στο Χριστιανισμό. Όπως επίσης τις αυτοκρατορικές αιμομιξίες, τα βασανιστήρια των ''απίστων'', τις θανατικές ποινές. Αν λοιπόν το κράτος αυτό ήταν έτσι ''φιλειρηνικό'' εσωτερικά, δεν τολμώ να σκεφτώ πώς φερόταν στους γείτονές του...

Όντως απέκτησε δημοτικότητα (...) ο Χριστιανισμός από άκρη σε άκρη της αυτοκρατορίας και ''ένωσε'' ανθρώπους και λαούς, γιατί μόνο έτσι θα μπορούσε να εδραιωθεί πολιτικά η Βυζαντινή αυτοκρατορία και να επιτευχθεί η Ελέω Θεού μοναρχία...


Πάντα γίνονταν και θα γίνονται πόλεμοι και αγριότητες για περισσότερη ακόμα πολιτική και εξουσιαστική δύναμη. Αλλά γιατί αναρωτιόμαστε γι' αυτό; Δεν είναι λίγο ειρωνικό να γίνονται όλα αυτά στο όνομα θρησκειών που διατείνονται ότι προάγουν το ιδανικό της αγάπης;

laraska:
Ετσι συμφωνουμε απολυτα. Η κατακτηση της ηθικης (αν ποτε μπορει να κατακτηθει) απαιτει θεληση και τεραστιο αγωνα. Ψυχικα αποθεματα και ανοιχτο μυαλο.


Εδω ομως διαφωνουμε απολυτα. Με προλαβε η φιλη Ελπινικη, ηθελα κι εγω να θεσω τις αντιρρησεις και αποριες μου. Για ποιο λογο ειναι αμαρτια η αισθηση της επιθυμιας που σου αφηνει μια γυναικα, ή ενας αντρας που περνα απο διπλα σου; Με αυτο το σκεπτικο ειμαστε ολοι αμαρτωλοι για τετοια, και πολλα αλλα ''λαθη'' μας.
Το να νιωθει κανεις αμαρτωλος, ισοδυναμει με συναισθηματα ενοχης. Κι ενω η ενοχη ειναι κατι στο οποιο μπορει να φτασει κανεις, αναλογιζομενος τα λαθη και τις ανηθικοτητες του, (πραγμα που μαλλον ειναι σπανια αρετη)
το να ξεκινα εκ των προτερων με την πεποιθηση πως ειναι αμαρτωλος, μονο εμποδια μπορει να φερει στη διαδρομη του για την κατακτηση της ηθικης. (Που λεγαμε στην αρχη του μηνυματος...)

Αγαπητε/η laraska,

Ειμαι της αποψης πως, οι ηθικοι κανονες πρωτα συνειδητοποιουνται και στη συνεχεια ακολουθουνται. Αυτο απαιτει προσπαθεια και πνευματικη εξασκηση. Αυτη η διαδικασια, δεν συνδεεται με καποια απαιτουμενη ευθεια. (Τουλαχιστον οχι λογικα).
Επισης, δεν καταβαινω, πως η προσευχη και η μετανοια συμβαλλουν προς την κατευθυνση της βαθιας, πραγματικης ηθικης. (Που σημειωτεον, δεν ειναι απλοι κανονες)

Ευχαριστω

Σ' ευχαριστουμε Τακη γι'αυτα τα κειμενα. Ειναι πραγματι συγκινητικα.

Η αληθεια ειναι οτι ξεχναμε, παντα ξεχναμε, ωσπου να μας θυμισει καποιος προσωπα και καταστασεις που πανευκολα θα ξαναδιαγραψουμε απο τη μνημη μας...ή μεχρι καποιοι να ξεθαψουν μια ιστορια γιατι τους εξυπηρετει οικονομικα ή με αλλους τροπους, θα την κανουν πρωτη ειδηση, θα την τραβηξουν απ' τα μαλλια, θα την ξεζουμισουν θα την ''αξιοποιησουν'' και υστερα παλι ησυχια...

Ευελπιστω πως δεν υπαρχει Ελληνας σημερα που αρνειται το μεγαλειο του λογοτεχνη και φιλοσοφου Καζαντζακη. Αλλα βεβαια επρεπε να ατιμασθει πρωτα το ονομα του, να χαρακτηριστει ως εκφυλος, βλασφημος και αμαρτωλος, για να ερθει υστερα η αναγνωριση. Δεν ειναι η πρωτη ομως φορα που η χριστιανικη εκκλησια αγαπης δειχνει τα δοντια της προς το ''ξεστρατισμενο'' ποιμνιο της.

Ισως σημερα η θεση της εκκλησιας πανω στα κειμενα του Καζαντζακη να ειναι διαφορετικη, θα το ευχομουν... ομως, αν το καλοσκεφτουμε, απο ποτε η εκκλησια ειχει λογο (ή θα επρεπε να εχει λογο) για θεματα λογοτεχνιας και λοιπων τεχνων, και γιατι θα επρεπε να μας ενδιαφερει η γνωμη της;

Βεβαια η απαντηση ερχεται απο μονη της, αν σκεφτουμε τη δυναμη που ειχε απο παντα και συνεχιζει να εχει, σε πολιτικα, κοινωνικα και λοιπα θεματα
Στην ερωτηση σου ποτε και αν θα βρεθει επιτελους ενας πολιτικος ανδρας ή γυναικα που θα βαλει τα πραγματα στη θεση τους ως προς την εκκλησια και το κρατος, μαλλον δινω αρνητικη απαντηση. Μακαρι να διαψευστω. Η Ελλαδα ειναι ενα κρατος με παρα πολυ εντονη θρησκευτικη συνειδηση την οποια η εκκλησια καλλιεργει και φροντιζει σαν πολυτιμο λουλουδι. Ειναι δε διατεθειμενη να πετσοκοψει οποιον σταθει εμποδιο στην προσπαθεια της αυτη.

Aκριβως Avatar, καθως και με μαζικες εκτελεσεις και βομβαρδισμους αμαχων, [κι απο τη γερμανικη και ιταλικη αεροπορια] πριν ακομα εδραιωθει οπως λες το καθεστως...




Αν καταφερναν ή αποφασιζαν να οργανωθουν κεντρικα, θα αλλαζε κατι αραγε; Η Ευρωπη διενυε ηδη κριση, με εισβολες, βομβαδισμους, δικτατοριες, και τον πολεμο προ των πυλων της...




Συμφωνω απολυτα. Μια αρχη που διατυπωθηκε απο τους κυνικους, οπως εχει ηδη επισημανθει στην αρχη του νηματος, ειναι οτι η ζωη θα επρεπε να ειναι απαλλαγμενη απο την ιδεα της ιδιοκτησιας, και πως οι ανθρωποι πρεπει να αποβαλλουν παθη οπως ο πλουτος, η δοξα, η δυναμη.
Νομιζω φιλοι μου, οτι αυτες οι αξιες ειναι σημερα συνυφασμενες με την υπαρξη μας. Ποιος μπορει (ή γινεται) να τις απαρνηθει?....?

Κατι τελευταιο, σε σχεση με την αναληψη ευθυνων και την ''μεχρι τελους πιστη'' στα ιδανικα μας. Ο Σωκρατης ''δεν προσπαθησε με την απολογια του να ευχαριστησει το ακροατηριο του, ουτε ζητησε αφεση αμαρτιων...'' οπως γραφτηκε στην αρχη του thread. ''Προτιμω πολυ περισσοτερο να πεθανω με τετοια απολογια, παρα να ζησω με αλλο τροπο.''
Και σαν συμπερασμα ''τι αλλο παρα αξιοπρεπες, αλλα συναμα αναρχικο να περιφρονει την αποφαση που πηραν οι δικαστες σαν εξουσια''
Δυστυχως σημερα δυσκολα αναλαμβανουν - οχι μονο οι αυτοαποκαλουμενοι αναρχικοι, αλλα οι περισσοτεροι ανθρωποι- την ευθυνη των τολμηρων ή επαναστατικων πραξεων τους. Πραγμα αντιφατικο, εφοσον καθε πραξη αγανακτησης ή επαναστασης (λογικα θα επρεπε να) συνοδευεται απο την απολυτη και ακλονητη πεποιθηση οτι υπαρχουν σοβαροι λογοι που γινεται,
ασχετως των συνεπειων...

Ευχαριστω κι εγω

Σχετικα με τις τελευταιες δυο σου γραμμες Avatar, θα πω τα εξης. Αναρωτιεμαι αληθεια αν μια πολιτικη φιλοσοφια μπορει να εχει εφαρμογη. Ενα πολιτευμα ως γνωστον επιβαλλεται (αν ειναι απολυταρχικο ας πουμε) ή κερδιζεται/σταθεροποιειται/εγκαθιδρυεται (αν ειναι δημοκρατικο).

Οι πολιτικες φιλοσοφιες απο την αλλη (οπως ο αναρχισμος) πιθανον να μην εχουν εφαρμογη μακροπροθεσμα. Αν καταλαβα καλα, αλλιως διορθωσε με, αυτο λες και στην αρχη του μηνυματος σου με το: το αναρχικο κινημα-επανασταση εφερε τον Φρανκο στην εξουσια... δεν γινονται σχεδιασμοι σε κεντρικο επιπεδο, κι αυτο ειναι το τρωτο σημειο του αναρχισμου.

Ο προβληματισμος σου ''ενα απο τα μειονεκτηματα της Αναρχιας ειναι η πολυδιασπαση του κινηματος'' μου δινει κινητρο για μια ακομα σκεψη.
Πραγματι φαινεται πως οι σχεδιασμοι σε κεντρικο επιπεδο (και οχι απο επιμερους υπο-ομαδες) εχουν καλυτερα αποτελεσματα. (Η ισχυς εν τη ενωσει...)
Απο την αλλη ομως, οι ανθρωποι αποδειξαμε περιτρανα πως και σε συλλογικο ή/και κεντρικο επιπεδο οταν δουλευουμε, παλι υπαρχουν διαφωνιες, αποκλισεις, δυσαρεσκειες, και ως εκ τουτου προκυπτουν καινουριες ομαδες.

Η συσταση ομαδας (η επιτροπης) διαχειρισης μεσα στις κοινωνιες ειναι μαλλον κατι το αναποφευκτο (ειτε ειναι οργανωμενες κοινωνιες αρχοντων-αρχομένων, ειτε ειναι αυτοδιαχειριζόμενες κοινοτητες), οταν υπαρχουν πραγματα προς διαχειριση. (Ελευθερια, ποροι, γη κ.α.)
Μηπως η καταργηση των ομαδων διαχειρισης ή των αρχοντων αποτελει ουτοπια;

Πραγματι ο Αναρχισμος δεν ειναι μια μονολιθικη θεωρια. Εχει διαφορες εκφανσεις και μορφες. Αναλογα με τις διαφορετικες κοινωνικες αναγκες (και εποχες) διαμορφωθηκαν οι διαφορες ''σχολες'' (τροποι σκεψης) του αναρχισμου.

Θα συμφωνησω με αυτο που υποστηριξαν οι περισσοτεροι, πως υπαρχει η εννοια της οργανωσης μεσα στη φιλοσοφια του Αναρχισμου. Πολυ χοντρικα, θα λεγαμε πως κεντρικα σημεια αυτης της φιλοσοφιας ειναι
η αυτοδιαχειριση των αρχομενων, η καταργηση των αρχοντων, η συγκροτηση αυτονομων ομαδων, και βεβαια η προσωπικη ευθυνη και συμμετοχη.

Θα συμφωνησω επισης, με τον Chronicol και την Οphelia που υποστηριξαν οτι δυστυχως δεν ειμαστε ωριμοι να χειριστουμε την οποια ελευθερια ή εξουσια μας δοθει. Προς αποφυγη παρεξηγησεων, εγω εκλαμβανω αυτη την προταση ως εξης: Μολις η εξουσια περιελθει στα χερια μας, θα κανουμε τα ιδια και χειροτερα ισως απο τους ''αρχοντες''. Και, πως αληθεια μπορουμε να διαχειριστουμε την ελευθερια μας ?......?
Εδω δημιουργειται το εξης ερωτημα βεβαια. Αυτοι που μπορεσαν να οργανωθουν σε αυτονομες ομαδες αυτοδιαχειρισης, πώς το εκαναν, γιατι, ποτε, και κατω απο ποιες συνθηκες; Ισως δηλαδη η εφαρμοσιμοτητα του αναρχισμου εξαρταται απο τη εποχη και τις κοινωνικες- πολιτικες συνθηκες.

Θα ηθελα λοιπον να αναφερθουμε στο Αναρχικο κινημα στην Ισπανια, ενα πολυ σημαντικο κεφαλαιο στην ιστορικη αναδρομη που επιχειρουμε εδω.

Στην Ισπανια υπηρχε απο τα τελη ηδη του 19ου και τις αρχες του 20ου αιωνα ιστορικο συνδικαλισμου στους κολπους της εργατικης ταξης... Το 1909 καποιο εργοστασιο υφασματων στη Βαρκελωνη εκλεισε και απολυθηκαν περιπου 800 εργατες. Σε ολοκληρη τη χωρα μειωθηκαν οι μισθοι των εργατων και περιπου τον ιδιο καιρο η κυβερνηση δηλωνε πως θα προχωρουσε σε στρατευση ανδρων για τον πολεμο στο Μαροκκο. Ξεκινησαν τοτε να ακουγονται αντιπολεμικες διαμαρτυριες και φημες για γενικη απεργια, με το σκεπτικο οτι κανεις δεν ηθελε να ρισκαρει τη ζωη του σε ενα πολεμο, που οπως υποστηριζε η εργατικη ταξη, γινοταν για τα συμφεροντα των Ισπανων καπιταλιστων.

Οι απεργιες ξεκινησαν και συντομα οδηγησαν σε γενικο ξεσηκωμο. Συμφωνα με τον Anselmo Lorenzo, τον ''παππου'' του ισπανικου αναρχισμου, μια ''κοινωνικη επανασταση ξεσπασε στη Βαρκελωνη, που ξεκινησε απο το λαο. Κανεις δεν την οδηγησε. Ουτε οι φιλελευθεροι, ουτε οι Καταλανοι Εθνικιστες, ουτε οι ρεπουμπλικανοι, ουτε οι σοσιαλιστες, ουτε οι αναρχικοι.''

Εγιναν τεραστιες καταστροφες και βανδαλισμοι (πολλοι απο τους οποιους χρεωνονται στο Ριζοσπαστικο Κομμα) σε εκκλησιες, αστυνομικα τμηματα και σιδηροδρομικες γραμμες. Υστερα απο την ''Τραγικη Εβδομαδα'' οπως χαρακτηριστηκε, η κυβερνηση αντεδρασε με κλεισιμο καποιων εφημεριδων, καταργηση εργατικων ενωσεων και κλεισιμο φιλελευθερων σχολειων.
Η εργατικη ταξη συσπειρωθηκε ακομα περισσοτερο μετα απο αυτα, υιοθετωντας το συνδικαλισμο ως ''επαναστατικη στρατηγικη''

Η οργανωση CNT (Ισπανικη Συνομοσπονδια Αναρχο-συνδικαλιστων) σχηματιστηκε αργοτερα, απο την αναγκη μιας ενιαιας γραμμης στο εργατικο κινημα. Διαιρεθηκε στη συνεχεια σε μικροτερες ομαδες με καθε δυνατη προσπαθεια να αποφευχθει η γραφειοκρατεια! Στις ομαδες αυτες δεν υπηρχαν μισθωτοι υπαλληλοι και καθε υπο-ομαδα ειχε ευθυνη των δικων της πρωτοβουλιων και αποφασεων. (αυτο-οργανωση!)

Ως το 1936 λοιπον η οικονομια της Ισπανιας ειχε τεθει υπο τον ελεγχο των εργατων. Μεσα στα πλαισια της Ισπανικης Επαναστασης, εργοστασια διοικουνταν απο επιτροπες εργατων, και καποια ξενοδοχεια, κουρεια και εστιατορια περασαν σε καθεστως ''συλλογικης ιδιοκτησιας'', με τους εργαζομενους να τα διαχειριζονται. Καποιες ομαδες μαλιστα προχωρησαν στην καταργηση των χρηματων και τη χρηση κουπουνιων. Σε καποιες περιπτωσεις σημειωθηκαν σημαντικoτατες αυξησεις στην παραγωγικοτητα των επιχειρησεων!
Συμφωνα με το Sam Dolgoff, συγγραφεα του ''The Anarchist Collectives: Workers' Self Management in the Spanish Revolution'', πανω απο 10 εκατομμυρια ανθρωποι συμμετειχαν εστω και εμμεσα στην επανασταση.

Η παραπανω μορφη αναρχισμου αναφερεται ως αναρχο-συνδικαλισμος, για να επιστρεψω στην αναφορα περι διαφορετικων σχολων του αναρχισμου-στην αρχη του μηνυματος.
Η κοινωνικη αυτη επανασταση βεβαια ελαβε τελος το 1939 με τη νικη του εθνικιστη Φρανκο στον εμφυλιο (1936-1939). Οι τελευταιες ομαδες αναρχικων, που επαιξαν πολυ σημαντικο ρολο στη μαχη εναντια στην επικρατηση του Φρανκο, εσβησαν και πολλοι ανθρωποι φυλακιστηκαν, βασανιστηκαν και θανατωθηκαν απο το καθεστως.

Στα ιδια χρονικα πλαισια (36-39) εντασσεται και η προσπαθεια για πολιτισμικη επανασταση, πλαι στην κοινωνικη. Δοθηκε στις γυναικες το δικαιωμα στην εκτρωση και, τοτε περιπου διαδοθηκε για πρωτη φορα το ιδεωδες του ''ελευθερου ερωτα''

Ξερω οτι το μηνυμα μου αυτο ηταν αρκετα μεγαλο. Θεωρησα απλως σκοπιμο να αναφερω μια σημαντικη πτυχη του συγχρονου αναρχισμου, για να αναζητησουμε ή να αναρωτηθουμε για την εγκυροτητα και εφαρμοσιμοτητα του αναρχισμου σημερα, στα σημερινα δεδομενα.

Πηγες-εμπνευση μου ηταν τα εξης:

www.wikipedia.org :Anarchism in Spain, The Spanish Revolution of 1936, The Spanish Civil War, Anarchism

Homage to Catalonia του George Orwell, εκδοση Secker & Warburg 1967

Η Ελπιδα του Andre Malraux, εκδοση Εξαντας 1989

Ευχαριστω για την υπομονη σας

Ήθελα κι εγω Beetlejuice, να σε ευχαριστήσω για τη δημοσίευση αυτής της συνέντευξης.

Είναι πραγματικά ελπιδοφόρο να συζητάς με ανθρώπους που έχουν τόσο καθαρή σκέψη και τέτοιο πλούτο γνώσεων.
Κρατούσα σημειώσεις καθώς διάβαζα την εξαιρετική αυτή κουβέντα.
Ανάμεσα σε άλλα, κράτησα τον πολύ ενδιαφέροντα παραλληλισμό που έγινε, της απολυτότητας ενός πολιτικού συστήματος με την απολυτότητα ενός θρησκευτικού συστήματος ιδεών. (Όπου σε κάθε περίπτωση, πολιτική, ιδεολογική ή θρησκευτική ''αυθεντία'' σημαίνει ολική απαξίωση άλλων προσεγγίσεων)

Πώς να μην προβληματιστείς διαβάζοντας αυτή την ανάλυση;

Τέλος, ο Βλάσης Ρασσιάς μας παραδίδει ένα εξαιρετικό μάθημα ιστορίας μέσα
απο τη σύντομη αυτή συνέντευξη.

Μακάρι να μπορέσουμε να βρούμε δικαιοσύνη, ευθύνη και αιδώ για κάθε δραστηριότητά μας, είτε ατομική, είτε κοινωνική.

Ευχαριστούμε

no slave:
No slave, ακόμα πιο δημοκρατικό (εφόσον μιλάμε για την αναπόφευκτα δικαιότερη αρχή της δημοκρατίας) είναι να υπάρχει ανεξιθρησκία. Στην Ελλάδα μας σήμερα δυστυχώς δεν υπάρχει. Η ανεξιθρησκία όπως ορίζεται από το λεξικό της Πύλης για την Ελληνική γλώσσα... ''Αναγνώριση της ελευθερίας της θρησκευτικής πίστης και της ισοτιμίας των θρησκειών απέναντι στο νόμο...'' Με βάση τα όσα έχουν ειπωθεί από όλες τις πλευρές μέχρις στιγμής, είναι νομίζω σαφές οτι δεν υπάρχει ανεξιθρησκία εκεί που δεν υπάρχει ισοτιμία θρησκειών.

Όχι γιατί δε μιλάμε για ζητήματα που αναφέρονται στην κοινωνική ή πολιτική μας οργάνωση. Το ζήτημα της πίστης είναι καθαρά προσωπική υπόθεση του καθενός. Ιδιαίτερα προσωπικό, ιδιαίτερα ευαίσθητο θέμα. Υποψιάζομαι ότι οι βαθιά και συνειδητοποιημένα πιστοί, δεν κόπτονται ιδιαίτερα να δουν την εικόνα κάποιου αγίου μπαίνοντας στο ΚΕΠ, γιατί αυτό είναι ήδη λυμένο μέσα τους. Δεν χρειάζονται υπενθύμιση, έτσι δεν είναι; Κι εκείνος που δεν είναι πιστός, επίσης δε χρειάζεται να δεί την εικόνα κάποιου αγίου μπαίνοντας στο ΚΕΠ. Άρα λοιπόν τί νόημα έχει η διατήρησή τους στα δημόσια κτίρια;

Δυστυχώς είναι δακτυλοδεικτούμενος φίλε no slave. Στην Ελλάδα ακόμα χρειάζεται θάρρος για να παραδεχτεί κανείς ότι δεν είναι χριστιανός, ή ότι είναι αβάπτιστος ή ότι είναι άθεος. Θυμάμαι ακόμα τον υποδιευθυντή του λυκείου στο οποίο φοίτησα, να αποτρέπει δυό μαθητές από την παρέα και τη φιλία ''με το αβάφτιστο'' (...) φωτογραφίζοντας και δακτυλοδείχνοντας συγκεκριμένη συμμαθήτρια. Και δε νομίζω ότι ο συγκεκριμένος άνθρωπος ήταν η εξαίρεση στον κανόνα..

Trithemius:
Εδώ θα διαφωνήσω μαζί σου Πολλά κράτη, ένα από αυτά και η Ελλάδα, είναι ταυτισμένα με συγκεκριμένες θρησκείες...

Vasilis1818:
Δεν πρέπει να μας διαφεύγει πως όταν υπάρχει τόσο έντονο θρησκευτικό στοιχείο στο δημόσιο βίο, μιλάμε πια για θεοκρατία. Μαζί με τις εικόνες στους τοίχους των σχολείων και δικαστηρίων, πάει και ο υποχρεωτικός εκκλησιασμός των μαθητών, η πρωϊνή προσευχή σε νηπιαγωγεία, δημοτικά, γυμνάσια και λύκεια από άκρη σε άκρη της χώρας, η ορκωμοσία των νέων κυβερνήσεων παρουσία υψηλών στελεχών του ιερατείου, τα φίλημα εικόνων από πρωθυπουργούς και βουλευτές κ.ο.κ.

Black planet:
Έχεις δίκιο black planet, δεν είναι αυτό το μείζον μας πρόβλημα αυτή την εποχή. Είναι όμως θέμα παιδείας (στην οποία πολύ σωστά αναφέρθηκε ο no slave) πολυπόθητης παιδείας και κοινωνικής ευαισθησίας. Διότι κάποια πράγματα ριζώνουν μέσα μας και γίνονται δεύτερη φύση. Έτσι στο πέρασμα των χρόνων δεν έχουμε καμιά διάθεση να πολεμήσουμε γι'αυτά.
Όπως δεν έχουμε διάθεση να πολεμήσουμε επί της ουσίας για την ηθική μας κατρακύλα που πάει αγκαζέ με την οικονομική πτώχευση.
Παρεμπιπτόντως, εξαιρετική η ταινία Land and Freedom... Έχει πάρα πολλά να μας πεί ιστορικά, κοινωνικά, ηθικά...