ΟΜΠΑΜΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΘΕΣΕΙΣ
Στο Κογκρέσο θα μπουν 2-3 ελληνοαμερικάνοι και άκουσα στις ειδήσεις ακόμα ότι θα βάλει ελληνοαμερικάνους στην κυβέρνηση του, ο κος Ομπάμα. Ακόμα μίλησε για επίλυση του Κυπριακού και για άνοιγμα της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης.
Είδωμεν....
Είδωμεν....
"Φτωχή και γυμνή περπατεί η φιλοσοφία,
λέει ... λίγους συντρόφους θα έχεις σ' αυτές τις στρατές
μα σε παρακαλώ, πνεύμα μαγικό εσύ, τέλος
μη δώσεις στην υπέροχη σου αυτή πορεία"
Πετράρχης.
λέει ... λίγους συντρόφους θα έχεις σ' αυτές τις στρατές
μα σε παρακαλώ, πνεύμα μαγικό εσύ, τέλος
μη δώσεις στην υπέροχη σου αυτή πορεία"
Πετράρχης.
Γιά όσους δεν έχουν (ακόμα) αντιληφθεί περί τίνος πρόκειται...
http://liberopoulos.gr/listcats3.php?subaction=showfull&id=1223737371&archive=&start_from=&ucat=5&
http://liberopoulos.gr/listcats3.php?subaction=showfull&id=1223737371&archive=&start_from=&ucat=5&
Διάβασα,Κατάλαβα,Αρνήθηκα
Λίγα λόγια για το δεξί χέρι του Ομπάμα, Ραμ Εμάνιουελ
Είναι και οι δύο νέα πρόσωπα στην πολιτική, προέρχονται και οι δύο από το Ιλινόι και, το πιο χαριτωμένο, έχουν ήδη "συνυπάρξει" στον Λευκό Οίκο, τουλάχιστον ως ήρωες δημοφιλούς τηλεοπτικής σειράς, των οποίων οι ίδιοι αποτέλεσαν το πρότυπο στην πραγματική ζωή!
Αν η φιγούρα του "Ματ Σάντος", του μιγάδα που κατακτά την προεδρία των ΗΠΑ στην τηλεοπτική σειρά "Δυτική Πτέρυγα", πλάσθηκε από τον σεναριογράφο με πηγή έμπνευσης έναν ανερχόμενο (τότε) νεαρό πολιτικό του Σικάγο ονόματι Μπάρακ Ομπάμα, από την άλλη ο αεικίνητος προεδρικός σύμβουλος "Τζος Λάιμαν" είναι κοινό μυστικό ότι αποδίδει σε μεγάλο βαθμό τον Ραμ Εμάνιουελ.
Τώρα, καθώς, απ’ ό,τι φαίνεται, η ζωή αντιγράφει την οθόνη, ήρθε η ώρα ο πραγματικός Ομπάμα να μοιρασθεί τις ευθύνες του με τον πραγματικό Ραμ Εμάνιουελ, στον οποίο μόλις πρότεινε τη θέση του προσωπάρχη του Λευκού Οίκου, ήτοι του πανίσχυρου, αν και συνήθως αφανούς, συντονιστή του κυβερνητικού έργου ...
Το μόνο που δεν μοιάζει να επαληθεύεται είναι η επαγγελία της "αλλαγής", καθώς ο Ραμ Εμάνιουελ, κεντρική φιγούρα του κατεστημένου των Δημοκρατικών τα τελευταία χρόνια και πρώτος βουλευτής του κόμματος που τάχθηκε υπέρ της εισβολής στο Ιράκ, μοιάζει να αποτελεί τον προπομπό της επανάκαμψης μιας ολόκληρης Κλιντονικής στρατιάς στο πλαίσιο της κυβέρνησης Ομπάμα…
Γεννημένος στο Σικάγο το 1959, από πατέρα Ισραηλινό (άλλοτε μέλος της δεξιάς σιωνιστικής αντιστασιακής οργάνωσης Ιργκούν, που μάχονταν τη Βρετανική παρουσία στην Παλαιστίνη) και παδίατρο στο επάγγελμα, ο Ραμ Εμάνιουελ σπούδασε πολιτική Επικοινωνία, εγκαταλείποντας την υποτροφία που του είχε προσφερθεί για να συνεχίσει τις πολλά υποσχόμενες επιδόσεις του στον κλασικό χορό. Ξεκίνησε την καριέρα του δουλεύοντας για λογαριασμό καταναλωτικών ενώσεων στο Ιλινόι, όπου ξεδίπλωσε για πρώτη φορά τις εξαιρετικές του ικανότητες στη συγκέντρωση χρηματοδοτήσεων. Συνέχισε ως στέλεχος της καμπάνιας για την εκλογή του Δημοκρατικού γερουσιαστή Πολ Σάιμον, ως επικεφαλής της εκστρατείας των Δημοκρατικών για τις "ενδιάμεσες" κοινοβουλευτικές εκλογές του 1988, και ως σύμβουλος του Ρίτσαρντ Ντέιλι (γόνου της γνωστής πολιτικής δυναστείας) για την κατάληψη της δημαρχίας του Σικάγο το 1989.
Ο Μπραντ Ουίτφορντ στον ρόλο του δαιμόνιου "Τζος Λάιμαν".
Η κρίσιμη καμπή στη σταδιοδρομία του όμως ήρθε όταν συναντήθηκαν οι δρόμοι τους με τον τότε κυβερνήτη του Άρκανσο Μπιλ Κλίντον, ο οποίος τον διόρισε επικεφαλής των οικονομικών της πρώτης προεδρικής προεκλογικής του καμπάνιας. Με μια σύντομη διακοπή το 1991, όταν υπηρέτησε ως εθελοντής πολίτης σε μια στρατιωτική βάση του βόρειου Ισραήλ κατά τον Πόλεμο του Κόλπου, ο Εμάνιουελ είχε καταλυτικό ρόλο στην πορεία του Κλίντον προς τον Λευκό Οίκο, επιμένοντας στην ανάγκη να ξεκινήσει από νωρίς η συγκέντρωση χορηγιών σε πανεθνικό επίπεδο, απόφαση που αποδείχθηκε σωτήρια όταν χρειάσθηκε επειγόντως η αγορά τηλεοπτικού χρόνου, ώστε να αποκρουσθούν οι ad hominem επιθέσεις των λοιπών διεκδικητών του χρίσματος.
Η ανταμοιβή του Εμάνιουελ για το ποσό-ρεκόρ των 72 εκατομμυρίων δολαρίων που αυτός έφερε στην εκστρατεία Κλίντον ήταν ο διορισμός του ως προεδρικού συμβούλου για θέματα στρατηγικής, θέση από την οποία έζησε αποτυχίες, όπως το ναυάγιο του σχεδίου καθιέρωσης καθολικής περίθαλψης το 1993, αλλά και θριάμβους, όπως η περίφημη χειραψία Ράμπιν-Αραφάτ, την οποία ο ίδιος είχε "χορογραφήσει" με κάθε λεπτομέρεια. Το ορμητικό, επιθετικό του στυλ του εξασφάλισε μεταξύ των λοιπών προεδρικών συνεργατών το παρωνύμιο "Ραμ-μπο"…
Πρωτότυπο και αντίγραφο: Ο Ομπάμα με τον Τζίμι Σμιθ που υποδύθηκε τον "πρόεδρο Σάντος".
Το 1998 ο Εμάνιουελ εγκατέλειψε τον Λευκό Οίκο για να εργασθεί σε επενδυτική τράπεζα του Σικάγο, όπου φέρεται να κέρδισε 18 εκατομμύρια δολάρια. Η επιστροφή στην πολιτική ήρθε το 2002, όταν ο Εμάνιουελ νίκησε εύκολα στις βουλευτικές εκλογές, καταλαμβάνοντας την έδρα της 5ης περιφέρειας του Σικάγο στην ομοσπονδιακή Βουλή των Αντιπροσώπων. Λίγο μετά, υπήρξε ο μόνος από τους δέκα νεοεκλεγέντες Δημοκρατικούς βουλευτές από το Ιλινόι, ο οποίος υποστήριξε το ψήφισμα για την ανάληψη δράσης εναντίον του Ιράκ. (Αντίθετα, ο Ομπάμα, τότε απλώς πολιτειακός γερουσιαστής του Ιλινόι, κατέκτησε τον θαυμασμό με την ομιλία που εκφώνησε σε αντιπολεμική συγκέντρωση).
Σύντομα ο Εμάνιουελ εκτοξεύθηκε στη ηγεσία της κοινοβουλευτικής ομάδας των Δημοκρατικών (σήμερα είναι τρίτος στην ιεραρχία, μετά την πρόεδρο της Βουλής Νάνσι Πελόζι) και το 2005 ανέλαβε επικεφαλής της κομματικής εκστρατείας για τις ενδιάμεσες κοινοβουλευτικές εκλογές του 2006, με καθήκον τον εντοπισμό κατάλληλων υποψηφίων και την εξασφάλιση χορηγιών. Η στρατηγική του, που ως κύριους άξονες είχε τη μετατόπιση προς "κεντρώες" θέσεις και την επικέντρωση της προσπάθειας στις "αμφίρροπες" περιφέρειες, τον έφερε σε σύγκρουση με τον πρόεδρο της Εθνικής Επιτροπής των Δημοκρατικών Χάουαρντ Ντιν (τον ατυχήσαντα διεκδικητή του χρίσματος το 2004 και πραγματικό πρωτεργάτη της πρωτοφανούς ενεργοποίησης της κομματικής βάσης που παρακολουθούμε σήμερα), ο οποίος πίστευε στην ανάγκη να δοθεί η μάχη και στις 50 πολιτείες.
Η σύγκρουση Εμάνιουελ-Ντιν
Η νίκη στις εκλογές εκείνες, που χάρισε στους Δημοκρατικούς τον έλεγχο του Κογκρέσου για πρώτη φορά μετά από 12 χρόνια, πιστώθηκε στον Εμάνιουελ, μολονότι προήλθε κυρίως όχι από τους εκλεκτούς του, αλλά από υποψηφίους που, χωρίς οικονομική στήριξη από τα "κεντρικά", απέσπασαν τις έδρες παραδοσιακά Ρεπουμπλικανικών περιφερειών – βάσει της "λαϊκιστικής" γραμμής Ντιν.
Κατά τη μονομαχία μεταξύ Χίλαρι Κλίντον και Μπάρακ Ομπάμα ο Εμάνιουελ παρέμεινε αυστηρά ουδέτερος, ως παλαιόθεν στενός συνεργάτης του Μπιλ Κλίντον αλλά ταυτόχρονα και συντοπίτης του αφρο-αμερικανού γερουσιαστή.
Στην προσφορά του Ομπάμα να αναλάβει τη θέση του προσωπάρχη του Λευκού Οίκου, αρχικά απάντησε επικαλούμενος την ανάγκη να διαφυλάξει την οικογενειακή του ζωή, ωστόσο δέχθηκε πριν περάσει πολλή ώρα. Να αποτελεί η πρώτη αυτή κίνηση του επόμενου πλανητάρχη απλώς προϊόν της ανάγκης του για έμπειρους συνεργάτες, με εντελώς διαφορετικό τεμπεραμέντο από τον ίδιο, ή το πρελούδιο της περικύκλωσής του από φορείς του "παλαιού καθεστώτος";
http://www.skai.gr/master_story.php?id=99369
Είναι και οι δύο νέα πρόσωπα στην πολιτική, προέρχονται και οι δύο από το Ιλινόι και, το πιο χαριτωμένο, έχουν ήδη "συνυπάρξει" στον Λευκό Οίκο, τουλάχιστον ως ήρωες δημοφιλούς τηλεοπτικής σειράς, των οποίων οι ίδιοι αποτέλεσαν το πρότυπο στην πραγματική ζωή!
Αν η φιγούρα του "Ματ Σάντος", του μιγάδα που κατακτά την προεδρία των ΗΠΑ στην τηλεοπτική σειρά "Δυτική Πτέρυγα", πλάσθηκε από τον σεναριογράφο με πηγή έμπνευσης έναν ανερχόμενο (τότε) νεαρό πολιτικό του Σικάγο ονόματι Μπάρακ Ομπάμα, από την άλλη ο αεικίνητος προεδρικός σύμβουλος "Τζος Λάιμαν" είναι κοινό μυστικό ότι αποδίδει σε μεγάλο βαθμό τον Ραμ Εμάνιουελ.
Τώρα, καθώς, απ’ ό,τι φαίνεται, η ζωή αντιγράφει την οθόνη, ήρθε η ώρα ο πραγματικός Ομπάμα να μοιρασθεί τις ευθύνες του με τον πραγματικό Ραμ Εμάνιουελ, στον οποίο μόλις πρότεινε τη θέση του προσωπάρχη του Λευκού Οίκου, ήτοι του πανίσχυρου, αν και συνήθως αφανούς, συντονιστή του κυβερνητικού έργου ...
Το μόνο που δεν μοιάζει να επαληθεύεται είναι η επαγγελία της "αλλαγής", καθώς ο Ραμ Εμάνιουελ, κεντρική φιγούρα του κατεστημένου των Δημοκρατικών τα τελευταία χρόνια και πρώτος βουλευτής του κόμματος που τάχθηκε υπέρ της εισβολής στο Ιράκ, μοιάζει να αποτελεί τον προπομπό της επανάκαμψης μιας ολόκληρης Κλιντονικής στρατιάς στο πλαίσιο της κυβέρνησης Ομπάμα…
Γεννημένος στο Σικάγο το 1959, από πατέρα Ισραηλινό (άλλοτε μέλος της δεξιάς σιωνιστικής αντιστασιακής οργάνωσης Ιργκούν, που μάχονταν τη Βρετανική παρουσία στην Παλαιστίνη) και παδίατρο στο επάγγελμα, ο Ραμ Εμάνιουελ σπούδασε πολιτική Επικοινωνία, εγκαταλείποντας την υποτροφία που του είχε προσφερθεί για να συνεχίσει τις πολλά υποσχόμενες επιδόσεις του στον κλασικό χορό. Ξεκίνησε την καριέρα του δουλεύοντας για λογαριασμό καταναλωτικών ενώσεων στο Ιλινόι, όπου ξεδίπλωσε για πρώτη φορά τις εξαιρετικές του ικανότητες στη συγκέντρωση χρηματοδοτήσεων. Συνέχισε ως στέλεχος της καμπάνιας για την εκλογή του Δημοκρατικού γερουσιαστή Πολ Σάιμον, ως επικεφαλής της εκστρατείας των Δημοκρατικών για τις "ενδιάμεσες" κοινοβουλευτικές εκλογές του 1988, και ως σύμβουλος του Ρίτσαρντ Ντέιλι (γόνου της γνωστής πολιτικής δυναστείας) για την κατάληψη της δημαρχίας του Σικάγο το 1989.
Ο Μπραντ Ουίτφορντ στον ρόλο του δαιμόνιου "Τζος Λάιμαν".
Η κρίσιμη καμπή στη σταδιοδρομία του όμως ήρθε όταν συναντήθηκαν οι δρόμοι τους με τον τότε κυβερνήτη του Άρκανσο Μπιλ Κλίντον, ο οποίος τον διόρισε επικεφαλής των οικονομικών της πρώτης προεδρικής προεκλογικής του καμπάνιας. Με μια σύντομη διακοπή το 1991, όταν υπηρέτησε ως εθελοντής πολίτης σε μια στρατιωτική βάση του βόρειου Ισραήλ κατά τον Πόλεμο του Κόλπου, ο Εμάνιουελ είχε καταλυτικό ρόλο στην πορεία του Κλίντον προς τον Λευκό Οίκο, επιμένοντας στην ανάγκη να ξεκινήσει από νωρίς η συγκέντρωση χορηγιών σε πανεθνικό επίπεδο, απόφαση που αποδείχθηκε σωτήρια όταν χρειάσθηκε επειγόντως η αγορά τηλεοπτικού χρόνου, ώστε να αποκρουσθούν οι ad hominem επιθέσεις των λοιπών διεκδικητών του χρίσματος.
Η ανταμοιβή του Εμάνιουελ για το ποσό-ρεκόρ των 72 εκατομμυρίων δολαρίων που αυτός έφερε στην εκστρατεία Κλίντον ήταν ο διορισμός του ως προεδρικού συμβούλου για θέματα στρατηγικής, θέση από την οποία έζησε αποτυχίες, όπως το ναυάγιο του σχεδίου καθιέρωσης καθολικής περίθαλψης το 1993, αλλά και θριάμβους, όπως η περίφημη χειραψία Ράμπιν-Αραφάτ, την οποία ο ίδιος είχε "χορογραφήσει" με κάθε λεπτομέρεια. Το ορμητικό, επιθετικό του στυλ του εξασφάλισε μεταξύ των λοιπών προεδρικών συνεργατών το παρωνύμιο "Ραμ-μπο"…
Πρωτότυπο και αντίγραφο: Ο Ομπάμα με τον Τζίμι Σμιθ που υποδύθηκε τον "πρόεδρο Σάντος".
Το 1998 ο Εμάνιουελ εγκατέλειψε τον Λευκό Οίκο για να εργασθεί σε επενδυτική τράπεζα του Σικάγο, όπου φέρεται να κέρδισε 18 εκατομμύρια δολάρια. Η επιστροφή στην πολιτική ήρθε το 2002, όταν ο Εμάνιουελ νίκησε εύκολα στις βουλευτικές εκλογές, καταλαμβάνοντας την έδρα της 5ης περιφέρειας του Σικάγο στην ομοσπονδιακή Βουλή των Αντιπροσώπων. Λίγο μετά, υπήρξε ο μόνος από τους δέκα νεοεκλεγέντες Δημοκρατικούς βουλευτές από το Ιλινόι, ο οποίος υποστήριξε το ψήφισμα για την ανάληψη δράσης εναντίον του Ιράκ. (Αντίθετα, ο Ομπάμα, τότε απλώς πολιτειακός γερουσιαστής του Ιλινόι, κατέκτησε τον θαυμασμό με την ομιλία που εκφώνησε σε αντιπολεμική συγκέντρωση).
Σύντομα ο Εμάνιουελ εκτοξεύθηκε στη ηγεσία της κοινοβουλευτικής ομάδας των Δημοκρατικών (σήμερα είναι τρίτος στην ιεραρχία, μετά την πρόεδρο της Βουλής Νάνσι Πελόζι) και το 2005 ανέλαβε επικεφαλής της κομματικής εκστρατείας για τις ενδιάμεσες κοινοβουλευτικές εκλογές του 2006, με καθήκον τον εντοπισμό κατάλληλων υποψηφίων και την εξασφάλιση χορηγιών. Η στρατηγική του, που ως κύριους άξονες είχε τη μετατόπιση προς "κεντρώες" θέσεις και την επικέντρωση της προσπάθειας στις "αμφίρροπες" περιφέρειες, τον έφερε σε σύγκρουση με τον πρόεδρο της Εθνικής Επιτροπής των Δημοκρατικών Χάουαρντ Ντιν (τον ατυχήσαντα διεκδικητή του χρίσματος το 2004 και πραγματικό πρωτεργάτη της πρωτοφανούς ενεργοποίησης της κομματικής βάσης που παρακολουθούμε σήμερα), ο οποίος πίστευε στην ανάγκη να δοθεί η μάχη και στις 50 πολιτείες.
Η σύγκρουση Εμάνιουελ-Ντιν
Η νίκη στις εκλογές εκείνες, που χάρισε στους Δημοκρατικούς τον έλεγχο του Κογκρέσου για πρώτη φορά μετά από 12 χρόνια, πιστώθηκε στον Εμάνιουελ, μολονότι προήλθε κυρίως όχι από τους εκλεκτούς του, αλλά από υποψηφίους που, χωρίς οικονομική στήριξη από τα "κεντρικά", απέσπασαν τις έδρες παραδοσιακά Ρεπουμπλικανικών περιφερειών – βάσει της "λαϊκιστικής" γραμμής Ντιν.
Κατά τη μονομαχία μεταξύ Χίλαρι Κλίντον και Μπάρακ Ομπάμα ο Εμάνιουελ παρέμεινε αυστηρά ουδέτερος, ως παλαιόθεν στενός συνεργάτης του Μπιλ Κλίντον αλλά ταυτόχρονα και συντοπίτης του αφρο-αμερικανού γερουσιαστή.
Στην προσφορά του Ομπάμα να αναλάβει τη θέση του προσωπάρχη του Λευκού Οίκου, αρχικά απάντησε επικαλούμενος την ανάγκη να διαφυλάξει την οικογενειακή του ζωή, ωστόσο δέχθηκε πριν περάσει πολλή ώρα. Να αποτελεί η πρώτη αυτή κίνηση του επόμενου πλανητάρχη απλώς προϊόν της ανάγκης του για έμπειρους συνεργάτες, με εντελώς διαφορετικό τεμπεραμέντο από τον ίδιο, ή το πρελούδιο της περικύκλωσής του από φορείς του "παλαιού καθεστώτος";
http://www.skai.gr/master_story.php?id=99369
τη ρωμιοσύνη μη την κλαίς
Μήπως με αυτόν τον τρόπο κατασκευάζεται ένας νέος παγκόσμιος "σωτήρας"; Ένας "Μεσσίας" της Νέας Τάξης;
Διάβασα,Κατάλαβα,Αρνήθηκα
http://obamamessiah.blogspot.com/
και
http://www.youtube.com/watch?v=0drwfnGlF_E
Μπορεί όλα αυτά να μου φαίνονται γελοία αλλά και πάλι εγώ είμαι φτωχός γιατί δεν έχω αρκετά από αυτά τα "χαρτιά" που οι τράπεζες "κόβουν" από τον...κοπανιστό αέρα...
Τι είναι γελοίο, τι είναι ανυπόστατο σ΄ αυτόν τον κόσμο που "όλοι" πιστεύουν και "κανείς" δεν σκέπτεται; ΤΙΠΟΤΑ!
Β.Η.Ο. άλλος ένας λύκος σωτήρας για τα πρόβατα...
και
http://www.youtube.com/watch?v=0drwfnGlF_E
Μπορεί όλα αυτά να μου φαίνονται γελοία αλλά και πάλι εγώ είμαι φτωχός γιατί δεν έχω αρκετά από αυτά τα "χαρτιά" που οι τράπεζες "κόβουν" από τον...κοπανιστό αέρα...
Τι είναι γελοίο, τι είναι ανυπόστατο σ΄ αυτόν τον κόσμο που "όλοι" πιστεύουν και "κανείς" δεν σκέπτεται; ΤΙΠΟΤΑ!
Β.Η.Ο. άλλος ένας λύκος σωτήρας για τα πρόβατα...
ΑΡΜΟΝΙΗΑΦΑΝΗΣΦΑΝΕΡΗΣΚΡΕΙΣΣΩΝ
Δημήτριε υπάρχει ήδη ανεβασμένο το συγκεκριμένο βίντεο στην ενότητα "Ενδιαφέρουσες συνδέσεις στο διαδύκτυο" με θέμα "You Tube".
Πιστεύω πως σωστά ο Δρακόπουλος Γρηγόριος άνοιξε το θέμα γιά να τοποθετούνται εκεί όλα τα ενδιαφέροντα βίντεο.
Πιστεύω πως σωστά ο Δρακόπουλος Γρηγόριος άνοιξε το θέμα γιά να τοποθετούνται εκεί όλα τα ενδιαφέροντα βίντεο.
Διάβασα,Κατάλαβα,Αρνήθηκα
Βασικα ο Ομπαμα λεει θα στηριξω τους Εβραιους τους Ελληνες και οποια αλλη εθνικη ομαδα στις ΗΠΑ ψηφιζει ... Βασικα αμα δειτε την συνθεση της κυβερνησης ειναι μεσα και η Ολμπραιτ...
Περα απο οτι νομιζω υπαρχει ενα συμβουλιο εθνικων θεματων στην Αμερικη απο 1200 ατομα τα οποια ειναι μονιμα μελη τα οποια οτι αποφαση βγαζουνε ειναι τελεσιδικη για τον εκαστοτε Προεδρο.
Επισης ειναι γνωστο χωρις να βαλουμε συνωμοσιες στην μεση οι πολυεθνικες κανουνε κουμαντο στην Αμερικη..πιστευω τον Μπαρακ(Εβραικο ονομα) τον επιλεξανε για να δειξουνε αλλο πρωσοπο στον πλανητη ...οτι εγινε αλλαγη κτλ αλλα δεν νομιζω να αλλαξει τιποτα ...οπως εγινε και με τον Κεννεντυ με το βιεθναμ.
Επισης εαν ο Μπαρακ ασχετος καταγωγης κτλ ειναι ενας "καλος"ανθρωπος και θελει να αλλαξει καποια κατεστημενα δεν θα μπορει να το κανει..και αυτο το λεω γιατι
Εγω εμαθα οτι ο Μπαρακ ειναι και Εβραιος απο τον μεγα μαγιστρο των ΚΚΚ (πριν το εξακριβωσω απο το ονομα)αυτοι ως γνωστον ηταν οι γαλουχητες του Χιτλερ και ειχαν ιδρυτη μασωνο δεν χωνευουνε 2 ειδων ανθρωπους τους Μαυρους και τους Εβραιους οποτε σε ενα "ατοπημα" του Προεδρου για την εξωτερικη πολιτικη με σκοπο μιωση της "Τρομοκρατιας" και απεναττι στα αφεντικα της Αμερικης και του πλανητη γενικοτερα και θα αντιμετωπισει μια απειλη εκ των εσω τους ΚΚΚ που ειναι αποδυναμωμένοι εσκεμενα απο τους μασωνους (γιατι σε καποια φαση επισκεπτονανε και Εβραιους
)αλλα ακομα ενεργη
Περα απο οτι νομιζω υπαρχει ενα συμβουλιο εθνικων θεματων στην Αμερικη απο 1200 ατομα τα οποια ειναι μονιμα μελη τα οποια οτι αποφαση βγαζουνε ειναι τελεσιδικη για τον εκαστοτε Προεδρο.
Επισης ειναι γνωστο χωρις να βαλουμε συνωμοσιες στην μεση οι πολυεθνικες κανουνε κουμαντο στην Αμερικη..πιστευω τον Μπαρακ(Εβραικο ονομα) τον επιλεξανε για να δειξουνε αλλο πρωσοπο στον πλανητη ...οτι εγινε αλλαγη κτλ αλλα δεν νομιζω να αλλαξει τιποτα ...οπως εγινε και με τον Κεννεντυ με το βιεθναμ.
Επισης εαν ο Μπαρακ ασχετος καταγωγης κτλ ειναι ενας "καλος"ανθρωπος και θελει να αλλαξει καποια κατεστημενα δεν θα μπορει να το κανει..και αυτο το λεω γιατι
Εγω εμαθα οτι ο Μπαρακ ειναι και Εβραιος απο τον μεγα μαγιστρο των ΚΚΚ (πριν το εξακριβωσω απο το ονομα)αυτοι ως γνωστον ηταν οι γαλουχητες του Χιτλερ και ειχαν ιδρυτη μασωνο δεν χωνευουνε 2 ειδων ανθρωπους τους Μαυρους και τους Εβραιους οποτε σε ενα "ατοπημα" του Προεδρου για την εξωτερικη πολιτικη με σκοπο μιωση της "Τρομοκρατιας" και απεναττι στα αφεντικα της Αμερικης και του πλανητη γενικοτερα και θα αντιμετωπισει μια απειλη εκ των εσω τους ΚΚΚ που ειναι αποδυναμωμένοι εσκεμενα απο τους μασωνους (γιατι σε καποια φαση επισκεπτονανε και Εβραιους
)αλλα ακομα ενεργηΚΑΛΑΒΑΝΟΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ἔγραψε:ΣΧΟΛΙΟ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗΣ ΚΑΤΑΒΟΛΗΣ ΤΟΥ ΟΜΠΑΜΑ
Θα ήθελα να κάνω ένα σχόλιο σχετικά με την καταγωγή του επίδοξου προέδρου των Η.Π.Α και μέλλοντος Potus ( President Of The United States ), κατά το Ρωμαϊκό Caesar Καίσαρ, Μπάρακ Χουσεϊν Ομπάμα. Ο Ομπάμα θα είναι τελικά ο πρώτος Αφρικανός Αμερικάνος ( African American ) και όχι Αφροαμερικανός που από ότι φαίνεται θα εκτοπίσει την παράδοση των σφηκών ( White Anglo Saxon Protestants ). Η μητέρα του Stanley Ann Dunham Soetoro ( Nοέμβριος 29, 1942 – Nοέμβριος 7, 1995), ήταν δεύτερη εξαδέλφη του νυν αντιπροέδρου των Η.Π.Α Ντικ Τσένευ, ο δε παππούς του από την πλευρά της μητέρας του Stanley Armour Dunham ( Mάρτιος 23, 1918 – Φεβρουάριος 8, 1992 ) ήταν τέταρτος εξάδελφος με τον δύο φορές εκλεγέντα Πρόεδρο των Η.Π.Α Χάρρυ Τρούμαν και έβδομος εξάδελφος με τον Ντικ Τσένευ. Όπως αντιλαμβάνεσθε ο επίδοξος πλανητάρχης αν και Αφρικανός Αμερικάνος ( African American ) δεν είναι ασήμαντης οικογενειακής καταβολής. Τα συμπεράσματα δικά σας…
Όταν είχα κάνει την ανωτέρω δημοσίευση δεν θα μπορούσα να φαντασθώ ότι αποσπασματικά θα αναδημοσιευόταν σε blog των Ανιχνεύσεις - ΕΡΤ3, δίχως να αναφέρεται ο ιστότοπος προέλευσης [ εννοώ την Δημοθοινία ], αλλά και να να παρεισφρύσει άλλο εμβόλιμο απόσπασμα, όχι δικό μου.Σας παραθέτω αυτούσιο το κομμάτι του εν λόγω blog
http://anixneuseis.blogspot.com/2008/11/aspic.html
[...Οσο για τον Ομπαμα μεταφερω την πληροφορια που επηρα από αλλου ( από άλλο φορουμ) οσον αφορα το τι εστι ομπαμα
Και αυτό αποτελει μια πρωτη απαντηση στην λεγομενη ΟΜΠΑΜΟΛΟΓΙΑ και πως ένας «φτωχος» αφρικανος ανεβηκε
Στο θρονο αξιοκρατικα με την μαυριλα του ( μπαρδον , σπαθι του ). Αυτά είναι για τα « αμερικανακια» απανταχου στον κοσμο , τους σιτισμενους με χοτ-ντογκ γεμιστα με κρεας απο παραγωγα πετρελαιου και πατατακια από εκεινα που λει ο Mirage
2 δις δολλαρια φτανουν για να γινω ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ η ΠΑΠΑΣ Η ΑΡΧΙΡΑΒΒΙΝΟΣ Η και ΠΡΟΦΗΤΗΣ αρκει να εχεις τον καταλληλο γονο. O δρομος και τα ντολαρς θα βρεθουν.
«Η μητέρα του Stanley Ann Dunham Soetoro ( Nοέμβριος 29, 1942 – Nοέμβριος 7, 1995), ήταν δεύτερη εξαδέλφη του νυν αντιπροέδρου των Η.Π.Α Ντικ Τσένευ, ο δε παππούς του από την πλευρά της μητέρας του Stanley Armour Dunham ( Mάρτιος 23, 1918 – Φεβρουάριος 8, 1992 ) ήταν τέταρτος εξάδελφος με τον δύο φορές εκλεγέντα Πρόεδρο των Η.Π.Α Χάρρυ Τρούμαν και έβδομος εξάδελφος με τον Ντικ Τσένευ. Όπως αντιλαμβάνεσθε ο επίδοξος πλανητάρχης αν και Αφρικανός Αμερικάνος ( African American ) δεν είναι ασήμαντης οικογενειακής καταβολής. Τα συμπεράσματα δικά σας…
ΚΑΛΑΒΑΝΟΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ
..]
Όπως αντιλαμβάνεσθε γίνονται τμηματικές αναδημοσιεύσεις στις οποίες δεν φαίνεται ξεκάθαρα τι ανήκει σε ποιον.
Μουσάων, αἵ τ’ ἄνδρα πολυφραδέοντα τιθείσι θέσπιον αὐδηέντα.
( Ἡσίοδος, ἀποσπάσματα )
( Ἡσίοδος, ἀποσπάσματα )
ΧΕΡΙΣΤΑΝΙΔΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ἔγραψε:...
Επισης ειναι γνωστο χωρις να βαλουμε συνωμοσιες στην μεση οι πολυεθνικες κανουνε κουμαντο στην Αμερικη..πιστευω τον Μπαρακ(Εβραικο ονομα) τον επιλεξανε για να δειξουνε αλλο πρωσοπο στον πλανητη ...οτι εγινε αλλαγη κτλ αλλα δεν νομιζω να αλλαξει τιποτα ...οπως εγινε και με τον Κεννεντυ με το βιεθναμ.
...
Μπάρακ είναι σημιτικό όνομα και για την ακρίβεια αραβικό όνομα!
Σημαίνει ¨ευλογημένος¨ και είναι αρκετά συχνό στην αραβικήν بارك .
Παράδειγμα ο πρόεδρος της Αιγύπτου Χόσνι Μου-Μπάρακ (Mubarak= مبارك )...
Ως σημητικό όνομα έχει και την εβραϊκή του εκδοχή, το όνομα Baruch!
Στα λατινικά το όνομα Barack ή Baruch είναι το αντίστοιχο όνομα Benedictus...
Όστις δε ανάγκην συγκεχώρηκεν καλώς σοφός παρ΄ημίν καί τά θεία επίσταται...
Ορκίστηκε σήμερα ο νέος πρόεδρος των Η.Π.Α. Μπάρακ Ομπάμα
http://news.pathfinder.gr/world/news/527000.html
Για να δούμε τι θα δούμε και που θα βαδίσει ο Πλανήτης, με αυτόν τον Κύριο σαν ηγέτη του...
http://news.pathfinder.gr/world/news/527000.html
Για να δούμε τι θα δούμε και που θα βαδίσει ο Πλανήτης, με αυτόν τον Κύριο σαν ηγέτη του...
Υπομονή Ήλιος θα φανεί με χρυσά φτερά για να μας πει, μες στην ντροπή, πολεμίστε και γκρεμίστε τη Δρακογενιά
Νίκος Γκάτσος - Ο Δράκος
Νίκος Γκάτσος - Ο Δράκος
Ο Πλανήτης θα βαδίσει προς την καταστροφή. 
Πάντως νομίζω είναι μεγάλο σφάλμα να τον αποκαλούμε ηγέτη του πλανήτη, πλανητάρχη, κλπ. Έχει τη δύναμη που του δίνουμε όλοι οι υπόλοιποι. Οφείλουμε να το πράξουμε σαν αντίσταση στα όσα θέλουν να μας επιβάλουν. Να μην τον αποδεχόμαστε με τέτοιους χαρακτηρισμούς.
Αλέξανδρος
Πάντως νομίζω είναι μεγάλο σφάλμα να τον αποκαλούμε ηγέτη του πλανήτη, πλανητάρχη, κλπ. Έχει τη δύναμη που του δίνουμε όλοι οι υπόλοιποι. Οφείλουμε να το πράξουμε σαν αντίσταση στα όσα θέλουν να μας επιβάλουν. Να μην τον αποδεχόμαστε με τέτοιους χαρακτηρισμούς.
Αλέξανδρος
Διὸ καὶ ἐπεφθέγγοντο οἱ Πυθαγόρειοι ὡς
μεγίστου ὅρκου ὄντος τῆς τετράδος·
οὐ μὰ τὸν ἁμετέρᾳ κεφαλᾷ παραδόντα τετρακτύν
παγὰν ἀενάου φύσεως ῥίζωμά τ΄ ἔχουσαν.
μεγίστου ὅρκου ὄντος τῆς τετράδος·
οὐ μὰ τὸν ἁμετέρᾳ κεφαλᾷ παραδόντα τετρακτύν
παγὰν ἀενάου φύσεως ῥίζωμά τ΄ ἔχουσαν.
Γι'αυτό το λόγο Αλέξανδρε έγραψα σαν ηγέτη, και όχι ως ηγέτη 
Υπομονή Ήλιος θα φανεί με χρυσά φτερά για να μας πει, μες στην ντροπή, πολεμίστε και γκρεμίστε τη Δρακογενιά
Νίκος Γκάτσος - Ο Δράκος
Νίκος Γκάτσος - Ο Δράκος
Στα ελληνικά ο λόγος του Ομπάμα στην τελετή ορκωμοσίας
ΛΟΓΟΣ ΟΜΠΑΜΑ
Βρήκαμε στο δικτυακό τόποhttp://scholarios.com/speechobam/ και σας μεταφέρουμε την ομιλία του Μπάρακ Ομπάμα σε μετάφραση στα ελληνικά
Συμπολίτες μου,
Στέκομαι σήμερα εδώ, με ταπεινότητα απέναντι στην αποστολή που έχουμε μπροστά μας, με ευγνωμοσύνη για την εμπιστοσύνη που μου δείξατε, με το πνεύμα προσηλωμένο στις θυσίες των προγόνων μας. Ευχαριστώ τον Πρόεδρο Μπους για τις υπηρεσίες του στο έθνος, καθώς και για τη γενναιοδωρία που επέδειξε και τη συνεργασία που προσέφερε κατά τη διάρκεια αυτής της μεταβατικής περιόδου.
Σαράντα τέσσερεις Αμερικανοί έχουνε πλέον δώσει τον προεδρικό όρκο. Τα λόγια αυτά εκφωνήθηκαν κατά τη διάρκεια πλημμυριδών ευημερίας και με τη νηνεμία της ειρήνης. Ωστόσο, ο όρκος ενίοτε δόθηκε με τον ουρανό συννεφιασμένο και με άγριες καταιγίδες. Εκείνες τις στιγμές, η Αμερική συνέχισε τον δρόμο της όχι μόνο χάρη στην ικανότητα ή το όραμα αυτών που κατείχαν τα ανώτερα αξιώματα, αλλά διότι Εμείς ο Λαός μείναμε πιστοί στα ιδανικά των προγόνων μας και διαφυλάξαμε τα ιδρυτικά μας κείμενα.
Έτσι συνέβη. Έτσι πρέπει να συμβεί και με αυτή τη γενιά Αμερικανών.
Ότι είμαστε εν τω μέσω μιας κρίσης είναι πλέον ξεκάθαρο. Το έθνος μας είναι σε πόλεμο, ενάντιο σε ένα πολυδαίδαλο δίκτυο βίας και μίσους. Η οικονομία μας είναι σοβαρά αποδυναμωμένη, εξαιτίας της απληστίας και της ανευθυνότητας ορισμένων, μα κι εξαιτίας της συλλογικής μας αδυναμίας να λάβουμε σκληρές αποφάσεις και να προετοιμάσουμε το έθνος για μία νέα εποχή. Σπίτια χάθηκαν· θέσεις εργασίας εξανεμίστηκαν· επιχειρήσεις κατέρρευσαν. Η υγειονομική μας περίθαλψη είναι υπερβολικά δαπανηρή· τα σχολεία μας ανεπαρκή· και καθημερινά καταδεικνύεται όλο και πιο περίτρανα ότι οι τρόποι που χρησιμοποιούμε την ενέργεια ενισχύουν τους αντιπάλους μας και απειλούν τον πλανήτη μας.
Αυτοί είναι οι δείκτες της κρίσης που μπορούν να μετρηθούν με στατιστικά στοιχεία. Λιγότερο μετρήσιμος, αλλά όχι λιγότερο βαθύς είναι ένας κλονισμός της εμπιστοσύνης σε ολόκληρη την επικράτειά μας ―ένας επίμονος φόβος ότι η παρακμή της Αμερικής είναι αναπόδραστη, και ότι η επόμενη γενιά θα πρέπει να μειώσει τις προσδοκίες της.
Σήμερα, σας λέω ότι οι προκλήσεις που αντιμετωπίζουμε είναι πραγματικές. Είναι σοβαρές και είναι πολλές.
Δεν θα ξεπεραστούνε εύκολα ούτε σε λίγο καιρό. Αλλά μάθε αυτό, Αμερική ― θα ξεπεραστούν. Τούτη τη μέρα, είμαστε μαζεμένοι εδώ γιατί επιλέξαμε την ελπίδα αντί για τον φόβο, την ενότητα των σκοπών αντί για την έριδα και τη διχόνοια.
Τούτη εδώ τη μέρα, βάζουμε τέλος στις ευτελείς αιτιάσεις και τις ψευδείς υποσχέσεις, τις αλληλοκαταγγελίες και τα ξεφτισμένα δόγματα, που για τόσο καιρό κατέπνιξαν την πολιτική μας ζωή.
Εξακολουθούμε να είμαστε ένα νεαρό έθνος, όμως όπως λέει η Γραφή, ήρθε ο καιρός να αφήσουμε στην άκρη «τα του νηπίου». Ήρθε ο καιρός να επιρρώσουμε το προαιώνιο πνεύμα μας· να αναδεχθούμε την πιο καλή ιστορία μας· να προαγάγουμε το πολύτιμο αυτό δώρο, τούτη την ευγενή ιδέα, που πέρασε από γενιά σε γενιά: τη θεόδοτη υπόσχεση πως όλοι είναι ίσοι, όλοι είναι ελεύθεροι και όλοι δικαιούνται μια ευκαιρία να επιδιώξουν την ευτυχία τους στην πληρότητά της.
Καθώς αναγνωρίζουμε το μεγαλείο του έθνους μας, συνειδητοποιούμε ότι το μεγαλείο δεν είναι ποτέ κάτι το δεδομένο. Πρέπει να κερδηθεί. Στην πορεία μας δεν βολευτήκαμε με ευκολίες ούτε αρκεστήκαμε σε συμβιβαστικές λύσεις. Το μονοπάτι μας δεν ήταν για τους ολιγόκαρδους ―γι’ αυτούς που προτιμούν αντί για τη δουλειά τη σχόλη ή που αποζητούν μόνο τις ηδονές του πλούτου και της φήμης. Αντίθετα, ήταν αυτοί που ανέλαβαν κινδύνους, που παρήγαγαν έργο, που έφτιαξαν πράγματα ―εκ των οποίων κάποιοι δοξάστηκαν, μα που οι πιο πολλοί ήτανε άνδρες και γυναίκες αφανείς στον μόχθο τους― αυτοί ήταν που μας οδήγησαν στο μακρύ και κακοτράχαλο μονοπάτι προς την ευημερία και την ελευθερία.
Για εμάς ήταν που μάζεψαν τα λιγοστά τους εγκόσμια υπάρχοντα και ταξίδεψαν ωκεανούς σε αναζήτηση μιας νέας ζωής.
Για εμάς ήταν που ίδρωναν στις φάμπρικες και εγκαταστάθηκαν στη Δύση· που υπέστησαν τα ραπίσματα του μαστιγίου και όργωσαν τη σκληρή γη.
Για εμάς ήταν που πολέμησαν και πέθαναν, σε μέρη σαν το Κόνκορντ και το Γκέτυσμπεργκ· τη Νορμανδία και το Κε Σαν. Ξανά και ξανά, αυτοί οι άνδρες και αυτές οι γυναίκες μόχθησαν και θυσιάστηκαν και δούλεψαν μέχρι τα χέρια τους να ζαρώσουν, ώστε εμείς να έχουμε μια καλύτερη ζωή. Είδαν την Αμερική σαν κάτι το μεγαλύτερο απ’ το άθροισμα των ατομικών μας φιλοδοξιών· κάτι το μεγαλύτερο απ’ όλες τις διαφορές στην καταγωγή, τον πλούτο ή τη φατρία του καθενός μας.
Αυτή την πορεία είναι που συνεχίζουμε σήμερα. Εξακολουθούμε να είμαστε το έθνος με τη μεγαλύτερη ευημερία και ισχύ στην Γη. Οι εργαζόμενοί μας δεν είναι λιγότερο παραγωγικοί απ’ ό,τι ήταν όταν άρχισε αυτή η κρίση. Τα μυαλά μας δεν είναι λιγότερο εφευρετικά, τα αγαθά και οι υπηρεσίες μας δεν είναι λιγότερο χρήσιμα απ’ ό,τι ήταν πριν μια εβδομάδα ή ένα μήνα ή ένα χρόνο. Η ικανότητά μας παραμένει αμείωτη. Αλλά ο καιρός που στεκόμασταν αδρανείς, που προστατεύαμε τα στενά μας συμφέροντα και αναβάλλαμε επώδυνες αποφάσεις ― αυτός ο καιρός έχει αναμφίβολα παρέλθει. Ξεκινώντας από σήμερα, πρέπει να ανασηκωθούμε, να αποτινάξουμε από πάνω μας τη σκόνη και να ξεκινήσουμε και πάλι τη δουλειά για το ξαναχτίσιμο της Αμερικής.
Διότι παντού όπου κοιτάξουμε, υπάρχει δουλειά να γίνει. Η κατάσταση της οικονομίας καθιστά αναγκαία τη δράση ―αποφασιστική και γρήγορη. Και θα δράσουμε. Όχι μόνο προς δημιουργία νέων θέσεων απασχόλησης, άλλα θέτοντας νέα θεμέλια για την ανάπτυξη. Θα χτίσουμε τους δρόμους και τις γέφυρες, τους ηλεκτρικούς πυλώνες και τις ψηφιακές γραμμές που τροφοδοτούν το εμπόριό μας και μας κρατούν ενωμένους.
Θα αποκαταστήσουμε την επιστήμη στη θέση που της αρμόζει, και θα αξιοποιήσουμε τα θαύματα της τεχνολογίας ώστε να βελτιώσουμε την ποιότητα της υγειονομικής περίθαλψης και να μειώσουμε το κόστος της. Θα εκμεταλλευτούμε τον ήλιο και τους ανέμους και το έδαφος για να δώσουμε ενέργεια στα αυτοκίνητα και τα εργοστάσιά μας. Και θα μεταμορφώσουμε τα σχολεία και τα πανεπιστήμιά μας, ανταποκρινόμενοι στις απαιτήσεις μιας νέας εποχής. Αυτά όλα μπορούμε να τα κάνουμε. Και αυτά όλα θα τα κάνουμε.
Τώρα, υπάρχουν κάποιοι που αμφισβητούν την κλίμακα των φιλοδοξιών μας ―που υποστηρίζουν ότι το σύστημά μας δεν μπορεί να σηκώσει πολλά μεγάλα σχέδια. Δεν έχουν γερή μνήμη. Γιατί λησμόνησαν τι έχει ήδη κάνει τούτη εδώ η χώρα· τι μπορούν να πετύχουν ελεύθεροι άνδρες κι ελεύθερες γυναίκες όταν η φαντασία ενώνεται με την προσήλωση σ’ έναν κοινό σκοπό, κι όταν η χρεία ενώνεται με το θάρρος.
Αυτό που οι κυνικοί αδυνατούν να κατανοήσουν είναι ότι το έδαφος κάτω απ’ τα πόδια τους μετατοπίστηκε ―ότι τα κονισαλέα πολιτικά επιχειρήματα στα οποία αναλωθήκαμε για τόσο καιρό δεν έχουνε πια πεδίο εφαρμογής. Το ερώτημα που τίθεται σήμερα έχει πάψει να είναι το αν η κυβέρνησή μας είναι υπερβολικά μεγάλη ή υπερβολικά μικρή, αλλά εάν δουλεύει ―εάν βοηθά οικογένειες να βρουν εργασία με αξιοπρεπή μισθό, περίθαλψη που να μπορούν να την πληρώσουν, σύνταξη που να διαφυλάσσει την αξιοπρέπειά τους. Εκεί που η απάντηση είναι ναι, σκοπεύουμε να συνεχίσουμε. Εκεί που η απάντηση είναι όχι, τα προγράμματα θα διακοπούν. Και όσοι από εμάς διαχειριζόμαστε τα χρήματα του κοινού θα λογοδοτήσουμε ―για το αν τα ξοδέψαμε με σύνεση, για το αν ανατρέψαμε κακές συνήθειες, και αν ενεργήσαμε στα φανερά. Διότι μόνο τότε μπορούμε να αποκαταστήσουμε τη ζωτική εμπιστοσύνη μεταξύ ενός λαού και της κυβέρνησής του.
Το ερώτημα που έχουμε μπροστά μας δεν είναι αν η αγορά είναι μια δύναμη με θετικά ή με αρνητικά αποτελέσματα. Η ικανότητά της να γεννά πλούτο και να διευρύνει την ελευθερία είναι ασυναγώνιστη, όμως η παρούσα κρίση μάς θύμισε ότι δίχως μια προσεκτική εποπτεία, η αγορά μπορεί να διολισθήσει κατά τρόπο ανεξέλεγκτο ―και ότι ένα έθνος δεν μπορεί να ευημερεί για πολύ όταν ευνοεί μόνο τους πλούσιους. Η επιτυχία της οικονομίας ήταν ανέκαθεν εξαρτημένη όχι απλώς απ’ το μέγεθος του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος μας, αλλά απ’ την εύρος διάχυσης της ευημερίας μας· από την ικανότητά μας να απλώνουμε τις ευκαιρίες σε κάθε καρδιά που τις ζητάει ―όχι από φιλανθρωπία, αλλά επειδή αυτό αποτελεί τον ασφαλέστερο δρόμο προς το κοινό αγαθό μας.
Όσο για την κοινή άμυνά μας, απορρίπτουμε ως ψευδή την επιλογή ανάμεσα στην ασφάλεια και τα ιδανικά μας. Οι Ιδρυτές Πατέρες μας, αντιμέτωποι με κινδύνους που δύσκολα μπορούμε να φανταστούμε, συνέταξαν έναν καταστατικό χάρτη με στόχο τη διασφάλιση του κράτους δικαίου και των δικαιωμάτων του ανθρώπου, έναν καταστατικό χάρτη που διευρύνθηκε χάρη στο αίμα ολόκληρων γενιών. Τα ιδανικά αυτά ακόμη φωτίζουν τον κόσμο και δεν θα τα παρατήσουμε για χάρη της σκοπιμότητας.
Ώστε προς όλους τους λαούς και τις κυβερνήσεις που μας κοιτάνε σήμερα, απ’ τις μεγαλύτερες πρωτεύουσες ώς το μικρό χωριό όπου γεννήθηκε ο πατέρας μας: να ξέρετε ότι η Αμερική είναι φίλος κάθε έθνους και κάθε άνδρα, γυναίκας και παιδιού, που ζητά ένα μέλλον ειρήνης και αξιοπρέπειας, και ότι είμαστε έτοιμοι και πάλι να ηγηθούμε.
Θυμηθείτε ότι οι προηγούμενες γενιές αντιτάχθηκαν στον φασισμό και τον κομμουνισμό όχι μόνο με πυραύλους και άρματα, αλλά με ισχυρές συμμαχίες και σταθερές πεποιθήσεις. Καταλάβαιναν ότι μόνη η ισχύς μας δεν μπορεί να μας προστατέψει, ούτε και μας δίνει το δικαίωμα να κάνουμε ό,τι θέλουμε. Αντίθετα, γνώριζαν ότι η ισχύς μας αυξάνεται μέσα από τη συνετή της χρήση. Η ασφάλειά μας απορρέει από τη δικαιότητα των σκοπών μας, τη δύναμη του παραδείγματος που προσφέρουμε, τη μετριοπάθεια που γεννά η ταπεινότητα και η αυτοσυγκράτηση.
Είμαστε οι φύλακες αυτής της παρακαταθήκης. Καθοδηγούμενοι για άλλη μια φορά από τούτες τις αρχές, μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τις νέες απειλές οι οποίες απαιτούν ακόμα μεγαλύτερη προσπάθεια ―ακόμη μεγαλύτερη συνεργασία και συνεννόηση μεταξύ των εθνών. Θα αρχίσουμε να αφήνουμε με υπευθυνότητα το Ιράκ στον λαό του και να σφυρηλατούμε μια κερδισμένη με κόπο ειρήνη στο Αφγανιστάν. Με παλιούς φίλους και πρώην εχθρούς, θα εργαστούμε ακάματα με στόχο τη μείωση της πυρηνικής απειλής και την απομάκρυνση του φοβήτρου της υπερθέρμανσης του πλανήτη. Δεν θα απολογηθούμε για τον τρόπο ζωής μας, ούτε και θα διστάσουμε να τον υπερασπιστούμε. Και σε εκείνους που θέλουν να προωθήσουν τους στόχους τους σπέρνοντας τρόμο και σφαγιάζοντας αθώους, σας λέμε τώρα ότι το πνεύμα μας είναι ισχυρότερο και δεν μπορεί να λυγίσει. Δεν μπορείτε να αντέξετε στον αγώνα εναντίον μας, και θα σας νικήσουμε.
Διότι γνωρίζουμε ότι η κληρονομιά μας απαρτίζεται από ένα ετερόκλητο μωσαϊκό και ότι αυτό είναι δύναμη, όχι αδυναμία. Είμαστε ένα έθνος Χριστιανών και Μουσουλμάνων, Εβραίων και Ινδουιστών ― και αθρήσκων. Έχουμε διαμορφωθεί από κάθε γλώσσα και πολιτισμό, προερχόμενο από κάθε γωνιά της Γης· και επειδή γευτήκαμε τα πικρά απόνερα του εμφυλίου πολέμου και του φυλετικού διαχωρισμού, και αναδυθήκαμε απ’ αυτό το σκοτεινό κεφάλαιο της ιστορίας μας δυνατότεροι και περισσότερο ενωμένοι, δεν μπορούμε παρά να πιστεύουμε ότι τα παλιά μίση κάποια μέρα θα περάσουν· ότι οι φατριαστικές γραμμές σύντομα θα διαλυθούν· ότι καθώς ο κόσμος γίνεται μικρότερος, η κοινή μας ανθρωπιά θα αποκαλυφθεί· και ότι η Αμερική πρέπει να διαδραματίσει τον ρόλο της ανοίγοντας τον δρόμο σε μια νέα εποχή ειρήνης.
Προς τον μουσουλμανικό κόσμο, αναζητούμε έναν νέο δρόμο μπρος τα μπροστά, βασισμένο στο αμοιβαίο συμφέρον και τον αμοιβαίο σεβασμό.
Προς εκείνους τους ηγέτες ανά την υφήλιο που θέλουν να σπείρουν διχόνοια ή να καταλογίσουν τα δεινά της κοινωνίας τους στην Δύση ―μάθετε ότι ο λαός σας θα σας κρίνει με βάση το τι μπορείτε να οικοδομήσετε, όχι τι μπορείτε να καταστρέψετε. Προς εκείνους που προσδένονται στην εξουσία μέσω της διαφθοράς και της εξαπάτησης και της φίμωσης του αντιλόγου ―μάθετε ότι βρίσκεστε στο λάθος στρατόπεδο της ιστορίας. Αλλά ότι θα τείνουμε το χέρι μας προς τα εσάς εάν είστε πρόθυμοι να ξεσφίξετε τη γροθιά σας.
Προς τους λαούς των φτωχών εθνών, δεσμευόμαστε να δουλέψουμε πλάι σας ώστε τα χτήματά σας ν’ ανθίσουν και τα καθαρά νερά να ρεύσουν· δίνοντας τροφή σε λιμοκτονούντα σώματα και πεινασμένα πνεύματα. Και σε εκείνα τα εθνή που σαν το δικό μας απολαμβάνουν σχετική αφθονία, λέμε ότι δεν μπορούμε πια να επιτρέπουμε στον εαυτό μας την αδιαφορία απέναντι σε αυτούς που υποφέρουν έξω απ’ τα σύνορά μας· ούτε και μπορούμε να καταναλώνουμε τους πόρους του πλανήτη δίχως να νοιαζόμαστε για τις συνέπειες. Διότι ο κόσμος έχει αλλάξει, και πρέπει να αλλάξουμε κι εμείς μαζί του.
Καθώς αναλογιζόμαστε τον δρόμο που ανοίγεται μπροστά μας, θυμόμαστε με ταπεινότητα κι ευγνωμοσύνη τους γενναίους Αμερικάνους που, αυτή τη στιγμή, περιπολούν μακρινές ερήμους και απόμακρα όρη. Έχουν κάτι σήμερα να μας πουν, σαν τους πεπτωκότες ήρωες στο Άρλιγκτον που ψιθυρίζουν μέσα απ’ το διάβα των αιώνων.
Τους τιμάμε όχι μόνο επειδή είναι οι φύλακες της ελευθερίας μας, αλλά επειδή ενσαρκώνουν το πνεύμα του υπηρετείν· τη θέληση να βρουν νόημα σε κάτι μεγαλύτερο από τον εαυτό τους. Και πράγματι, αυτήν εδώ τη στιγμή ―μια στιγμή που θα καθορίσει μια ολόκληρη γενιά― απ’ αυτό ακριβώς το πνεύμα είναι που πρέπει να εμφορούμαστε όλοι μας.
Διότι όσα και αν μπορεί και οφείλει να κάνει το κράτος, τούτο το έθνος σε έσχατη ανάλυση στηρίζεται στην πίστη και την αποφασιστικότητα του αμερικανικού λαού. Η καλοσύνη να βάλεις στο σπίτι σου ένα ξένο όταν ξεσπάσει η πλημμύρα, η ανιδιοτέλεια των εργατών που προτιμούν να μειώσουν τον χρόνο εργασίας τους παρά να δουν έναν φίλο να χάνει τη δουλειά του ― αυτά είναι που μας προστατεύουν στις δυσκολότερες στιγμές μας. Το θάρρος του πυροσβέστη που ανεβαίνει ένα κλιμακοστάσιο γεμάτο καπνό, μα και η προθυμία ενός γονιού να αναθρέψει ένα παιδί ― αυτά τελικά καθορίζουν τη μοίρα μας.
Οι προκλήσεις που έχουμε απέναντι μας ίσως να είναι νέες. Τα εργαλεία με τα οποία τις αντιμετωπίζουμε μπορεί να είναι νέα. Όμως οι αξίες από τις οποίες εξαρτώνται οι επιτυχίες μας ―σκληρή δουλειά και εντιμότητα, θάρρος και δικαιοσύνη, ανεκτικότητα και φιλομάθεια, πίστη και πατριωτισμός― αυτά τα πράγματα είναι παλιά. Αυτά τα πράγματα είναι αληθινά. Αποτέλεσαν την αθόρυβη δύναμη της προόδου καθ’ όλη τη διάρκεια της ιστορίας μας. Αυτό που επιβάλλεται λοιπόν είναι μια επιστροφή σε αυτές τις αλήθειες. Αυτό που απαιτείται από εμάς τώρα είναι μια νέα εποχή υπευθυνότητας ―αναγνώριση, απ’ τη μεριά του κάθε Αμερικανού, ότι έχουμε καθήκοντα απέναντι στον εαυτό μας, το έθνος μας, και τον κόσμο, καθήκοντα που δεν αποδεχόμαστε κλαυθμηρίζοντας, αλλά τα οποία αδράττουμε με ευφροσύνη, βασιζόμενοι στη στέρεη γνώση ότι δεν υπάρχει τίποτα τόσο ικανοποιητικό για το πνεύμα, τόσο καθοριστικό για τον χαρακτήρα μας, όσο το να δώσουμε το άπαν μας σε μια δύσκολη αποστολή.
Αυτό είναι το τίμημα και η υπόσχεση της ιδιότητας του πολίτη.
Αυτή είναι η πηγή της εμπιστοσύνης μας ―η γνώση ότι ο Θεός μάς καλεί να διαμορφώσουμε ένα αβέβαιο πεπρωμένο.
Αυτό είναι το νόημα της ελευθερίας μας και του πιστεύω μας ―αυτός είναι ο λόγος που άνδρες και γυναίκες και παιδιά κάθε φυλής και κάθε πίστης μπορούν να παραβρεθούν σε αυτό τον εορτασμό, σε τούτο το μεγαλόπρεπο αίθριο, και που ένας άνδρας του οποίου ο πατέρας πριν από λιγότερο από εξήντα χρόνια ίσως να μην είχε εξυπηρετηθεί σε ένα τοπικό εστιατόριο μπορεί σήμερα να σταθεί ενώπιόν σας δίνοντας έναν ιερότατο όρκο.
Ας χαράξουμε λοιπόν αυτή τη μέρα στη μνήμη μας ― για το ποιοι είμαστε και πόσο μακριά ταξιδέψαμε. Τη χρονιά που γεννήθηκε η Αμερική, κατά τη διάρκεια του πιο κρύου μήνα, μια μικρή ομάδα πατριωτών, είχαν μαζευτεί κοντά ο ένας στον άλλο, πλάι σε αδύναμες φωτιές στις όχθες ενός παγωμένου ποταμού. Η πρωτεύουσα είχε εγκαταλειφθεί. Ο εχθρός προήλαυνε. Το χιόνι ήταν κηλιδωμένο με αίμα. Τη στιγμή που η έκβαση της επανάστασής μας ήταν πιο αμφίβολη από ποτέ, ο πατέρας του έθνους μας διέταξε να διαβαστούν τα ακόλουθα λόγια στον λαό:
«Ας ειπωθεί προς τις μέλλουσες γενιές… ότι στο βάθος του χειμώνα, όταν τίποτα δεν μπορούσε να επιβιώσει, πέρα απ’ την ελπίδα και την αρετή… η πόλη και η ύπαιθρος, θορυβημένες από τον κοινό κίνδυνο, στάθηκαν μπροστά με σκοπό να τον αντιμετωπίσουν».
Αμερική. Ενώπιον των κοινών μας κινδύνων, σε τούτο τον χειμώνα των δεινών μας, ας θυμηθούμε αυτά τα αιώνια λόγια. Με ελπίδα και αρετή, ας σταθούμε και πάλι αντιμέτωποι με τα παγωμένα ρεύματα, και ας αντέξουμε τις καταιγίδες πού ’ναι να ’ρθούν. Ας ειπωθεί από τα παιδιά των παιδιών μας ότι όταν δοκιμαστήκαμε, αρνηθήκαμε να αφήσουμε αυτό το ταξίδι να τελειώσει, ότι δεν κάναμε πίσω ούτε και δειλιάσαμε. Και με το βλέμμα μας προσηλωμένο στο βάθος του ορίζοντα και με τη χάρη του Θεού, προάξαμε το μέγα δώρο της ελευθερίας και το παραδώσαμε με ασφάλεια στις μέλλουσες γενιές.
Πηγή:http://worldcity.wordpress.com/2009/01/21/%CF%83%CF%84%CE%B1-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AC-%CE%BF-%CE%BB%CF%8C%CE%B3%CE%BF%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BF%CE%BC%CF%80%CE%AC%CE%BC%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CF%84%CE%B5/
ΛΟΓΟΣ ΟΜΠΑΜΑ
Βρήκαμε στο δικτυακό τόποhttp://scholarios.com/speechobam/ και σας μεταφέρουμε την ομιλία του Μπάρακ Ομπάμα σε μετάφραση στα ελληνικά
Συμπολίτες μου,
Στέκομαι σήμερα εδώ, με ταπεινότητα απέναντι στην αποστολή που έχουμε μπροστά μας, με ευγνωμοσύνη για την εμπιστοσύνη που μου δείξατε, με το πνεύμα προσηλωμένο στις θυσίες των προγόνων μας. Ευχαριστώ τον Πρόεδρο Μπους για τις υπηρεσίες του στο έθνος, καθώς και για τη γενναιοδωρία που επέδειξε και τη συνεργασία που προσέφερε κατά τη διάρκεια αυτής της μεταβατικής περιόδου.
Σαράντα τέσσερεις Αμερικανοί έχουνε πλέον δώσει τον προεδρικό όρκο. Τα λόγια αυτά εκφωνήθηκαν κατά τη διάρκεια πλημμυριδών ευημερίας και με τη νηνεμία της ειρήνης. Ωστόσο, ο όρκος ενίοτε δόθηκε με τον ουρανό συννεφιασμένο και με άγριες καταιγίδες. Εκείνες τις στιγμές, η Αμερική συνέχισε τον δρόμο της όχι μόνο χάρη στην ικανότητα ή το όραμα αυτών που κατείχαν τα ανώτερα αξιώματα, αλλά διότι Εμείς ο Λαός μείναμε πιστοί στα ιδανικά των προγόνων μας και διαφυλάξαμε τα ιδρυτικά μας κείμενα.
Έτσι συνέβη. Έτσι πρέπει να συμβεί και με αυτή τη γενιά Αμερικανών.
Ότι είμαστε εν τω μέσω μιας κρίσης είναι πλέον ξεκάθαρο. Το έθνος μας είναι σε πόλεμο, ενάντιο σε ένα πολυδαίδαλο δίκτυο βίας και μίσους. Η οικονομία μας είναι σοβαρά αποδυναμωμένη, εξαιτίας της απληστίας και της ανευθυνότητας ορισμένων, μα κι εξαιτίας της συλλογικής μας αδυναμίας να λάβουμε σκληρές αποφάσεις και να προετοιμάσουμε το έθνος για μία νέα εποχή. Σπίτια χάθηκαν· θέσεις εργασίας εξανεμίστηκαν· επιχειρήσεις κατέρρευσαν. Η υγειονομική μας περίθαλψη είναι υπερβολικά δαπανηρή· τα σχολεία μας ανεπαρκή· και καθημερινά καταδεικνύεται όλο και πιο περίτρανα ότι οι τρόποι που χρησιμοποιούμε την ενέργεια ενισχύουν τους αντιπάλους μας και απειλούν τον πλανήτη μας.
Αυτοί είναι οι δείκτες της κρίσης που μπορούν να μετρηθούν με στατιστικά στοιχεία. Λιγότερο μετρήσιμος, αλλά όχι λιγότερο βαθύς είναι ένας κλονισμός της εμπιστοσύνης σε ολόκληρη την επικράτειά μας ―ένας επίμονος φόβος ότι η παρακμή της Αμερικής είναι αναπόδραστη, και ότι η επόμενη γενιά θα πρέπει να μειώσει τις προσδοκίες της.
Σήμερα, σας λέω ότι οι προκλήσεις που αντιμετωπίζουμε είναι πραγματικές. Είναι σοβαρές και είναι πολλές.
Δεν θα ξεπεραστούνε εύκολα ούτε σε λίγο καιρό. Αλλά μάθε αυτό, Αμερική ― θα ξεπεραστούν. Τούτη τη μέρα, είμαστε μαζεμένοι εδώ γιατί επιλέξαμε την ελπίδα αντί για τον φόβο, την ενότητα των σκοπών αντί για την έριδα και τη διχόνοια.
Τούτη εδώ τη μέρα, βάζουμε τέλος στις ευτελείς αιτιάσεις και τις ψευδείς υποσχέσεις, τις αλληλοκαταγγελίες και τα ξεφτισμένα δόγματα, που για τόσο καιρό κατέπνιξαν την πολιτική μας ζωή.
Εξακολουθούμε να είμαστε ένα νεαρό έθνος, όμως όπως λέει η Γραφή, ήρθε ο καιρός να αφήσουμε στην άκρη «τα του νηπίου». Ήρθε ο καιρός να επιρρώσουμε το προαιώνιο πνεύμα μας· να αναδεχθούμε την πιο καλή ιστορία μας· να προαγάγουμε το πολύτιμο αυτό δώρο, τούτη την ευγενή ιδέα, που πέρασε από γενιά σε γενιά: τη θεόδοτη υπόσχεση πως όλοι είναι ίσοι, όλοι είναι ελεύθεροι και όλοι δικαιούνται μια ευκαιρία να επιδιώξουν την ευτυχία τους στην πληρότητά της.
Καθώς αναγνωρίζουμε το μεγαλείο του έθνους μας, συνειδητοποιούμε ότι το μεγαλείο δεν είναι ποτέ κάτι το δεδομένο. Πρέπει να κερδηθεί. Στην πορεία μας δεν βολευτήκαμε με ευκολίες ούτε αρκεστήκαμε σε συμβιβαστικές λύσεις. Το μονοπάτι μας δεν ήταν για τους ολιγόκαρδους ―γι’ αυτούς που προτιμούν αντί για τη δουλειά τη σχόλη ή που αποζητούν μόνο τις ηδονές του πλούτου και της φήμης. Αντίθετα, ήταν αυτοί που ανέλαβαν κινδύνους, που παρήγαγαν έργο, που έφτιαξαν πράγματα ―εκ των οποίων κάποιοι δοξάστηκαν, μα που οι πιο πολλοί ήτανε άνδρες και γυναίκες αφανείς στον μόχθο τους― αυτοί ήταν που μας οδήγησαν στο μακρύ και κακοτράχαλο μονοπάτι προς την ευημερία και την ελευθερία.
Για εμάς ήταν που μάζεψαν τα λιγοστά τους εγκόσμια υπάρχοντα και ταξίδεψαν ωκεανούς σε αναζήτηση μιας νέας ζωής.
Για εμάς ήταν που ίδρωναν στις φάμπρικες και εγκαταστάθηκαν στη Δύση· που υπέστησαν τα ραπίσματα του μαστιγίου και όργωσαν τη σκληρή γη.
Για εμάς ήταν που πολέμησαν και πέθαναν, σε μέρη σαν το Κόνκορντ και το Γκέτυσμπεργκ· τη Νορμανδία και το Κε Σαν. Ξανά και ξανά, αυτοί οι άνδρες και αυτές οι γυναίκες μόχθησαν και θυσιάστηκαν και δούλεψαν μέχρι τα χέρια τους να ζαρώσουν, ώστε εμείς να έχουμε μια καλύτερη ζωή. Είδαν την Αμερική σαν κάτι το μεγαλύτερο απ’ το άθροισμα των ατομικών μας φιλοδοξιών· κάτι το μεγαλύτερο απ’ όλες τις διαφορές στην καταγωγή, τον πλούτο ή τη φατρία του καθενός μας.
Αυτή την πορεία είναι που συνεχίζουμε σήμερα. Εξακολουθούμε να είμαστε το έθνος με τη μεγαλύτερη ευημερία και ισχύ στην Γη. Οι εργαζόμενοί μας δεν είναι λιγότερο παραγωγικοί απ’ ό,τι ήταν όταν άρχισε αυτή η κρίση. Τα μυαλά μας δεν είναι λιγότερο εφευρετικά, τα αγαθά και οι υπηρεσίες μας δεν είναι λιγότερο χρήσιμα απ’ ό,τι ήταν πριν μια εβδομάδα ή ένα μήνα ή ένα χρόνο. Η ικανότητά μας παραμένει αμείωτη. Αλλά ο καιρός που στεκόμασταν αδρανείς, που προστατεύαμε τα στενά μας συμφέροντα και αναβάλλαμε επώδυνες αποφάσεις ― αυτός ο καιρός έχει αναμφίβολα παρέλθει. Ξεκινώντας από σήμερα, πρέπει να ανασηκωθούμε, να αποτινάξουμε από πάνω μας τη σκόνη και να ξεκινήσουμε και πάλι τη δουλειά για το ξαναχτίσιμο της Αμερικής.
Διότι παντού όπου κοιτάξουμε, υπάρχει δουλειά να γίνει. Η κατάσταση της οικονομίας καθιστά αναγκαία τη δράση ―αποφασιστική και γρήγορη. Και θα δράσουμε. Όχι μόνο προς δημιουργία νέων θέσεων απασχόλησης, άλλα θέτοντας νέα θεμέλια για την ανάπτυξη. Θα χτίσουμε τους δρόμους και τις γέφυρες, τους ηλεκτρικούς πυλώνες και τις ψηφιακές γραμμές που τροφοδοτούν το εμπόριό μας και μας κρατούν ενωμένους.
Θα αποκαταστήσουμε την επιστήμη στη θέση που της αρμόζει, και θα αξιοποιήσουμε τα θαύματα της τεχνολογίας ώστε να βελτιώσουμε την ποιότητα της υγειονομικής περίθαλψης και να μειώσουμε το κόστος της. Θα εκμεταλλευτούμε τον ήλιο και τους ανέμους και το έδαφος για να δώσουμε ενέργεια στα αυτοκίνητα και τα εργοστάσιά μας. Και θα μεταμορφώσουμε τα σχολεία και τα πανεπιστήμιά μας, ανταποκρινόμενοι στις απαιτήσεις μιας νέας εποχής. Αυτά όλα μπορούμε να τα κάνουμε. Και αυτά όλα θα τα κάνουμε.
Τώρα, υπάρχουν κάποιοι που αμφισβητούν την κλίμακα των φιλοδοξιών μας ―που υποστηρίζουν ότι το σύστημά μας δεν μπορεί να σηκώσει πολλά μεγάλα σχέδια. Δεν έχουν γερή μνήμη. Γιατί λησμόνησαν τι έχει ήδη κάνει τούτη εδώ η χώρα· τι μπορούν να πετύχουν ελεύθεροι άνδρες κι ελεύθερες γυναίκες όταν η φαντασία ενώνεται με την προσήλωση σ’ έναν κοινό σκοπό, κι όταν η χρεία ενώνεται με το θάρρος.
Αυτό που οι κυνικοί αδυνατούν να κατανοήσουν είναι ότι το έδαφος κάτω απ’ τα πόδια τους μετατοπίστηκε ―ότι τα κονισαλέα πολιτικά επιχειρήματα στα οποία αναλωθήκαμε για τόσο καιρό δεν έχουνε πια πεδίο εφαρμογής. Το ερώτημα που τίθεται σήμερα έχει πάψει να είναι το αν η κυβέρνησή μας είναι υπερβολικά μεγάλη ή υπερβολικά μικρή, αλλά εάν δουλεύει ―εάν βοηθά οικογένειες να βρουν εργασία με αξιοπρεπή μισθό, περίθαλψη που να μπορούν να την πληρώσουν, σύνταξη που να διαφυλάσσει την αξιοπρέπειά τους. Εκεί που η απάντηση είναι ναι, σκοπεύουμε να συνεχίσουμε. Εκεί που η απάντηση είναι όχι, τα προγράμματα θα διακοπούν. Και όσοι από εμάς διαχειριζόμαστε τα χρήματα του κοινού θα λογοδοτήσουμε ―για το αν τα ξοδέψαμε με σύνεση, για το αν ανατρέψαμε κακές συνήθειες, και αν ενεργήσαμε στα φανερά. Διότι μόνο τότε μπορούμε να αποκαταστήσουμε τη ζωτική εμπιστοσύνη μεταξύ ενός λαού και της κυβέρνησής του.
Το ερώτημα που έχουμε μπροστά μας δεν είναι αν η αγορά είναι μια δύναμη με θετικά ή με αρνητικά αποτελέσματα. Η ικανότητά της να γεννά πλούτο και να διευρύνει την ελευθερία είναι ασυναγώνιστη, όμως η παρούσα κρίση μάς θύμισε ότι δίχως μια προσεκτική εποπτεία, η αγορά μπορεί να διολισθήσει κατά τρόπο ανεξέλεγκτο ―και ότι ένα έθνος δεν μπορεί να ευημερεί για πολύ όταν ευνοεί μόνο τους πλούσιους. Η επιτυχία της οικονομίας ήταν ανέκαθεν εξαρτημένη όχι απλώς απ’ το μέγεθος του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος μας, αλλά απ’ την εύρος διάχυσης της ευημερίας μας· από την ικανότητά μας να απλώνουμε τις ευκαιρίες σε κάθε καρδιά που τις ζητάει ―όχι από φιλανθρωπία, αλλά επειδή αυτό αποτελεί τον ασφαλέστερο δρόμο προς το κοινό αγαθό μας.
Όσο για την κοινή άμυνά μας, απορρίπτουμε ως ψευδή την επιλογή ανάμεσα στην ασφάλεια και τα ιδανικά μας. Οι Ιδρυτές Πατέρες μας, αντιμέτωποι με κινδύνους που δύσκολα μπορούμε να φανταστούμε, συνέταξαν έναν καταστατικό χάρτη με στόχο τη διασφάλιση του κράτους δικαίου και των δικαιωμάτων του ανθρώπου, έναν καταστατικό χάρτη που διευρύνθηκε χάρη στο αίμα ολόκληρων γενιών. Τα ιδανικά αυτά ακόμη φωτίζουν τον κόσμο και δεν θα τα παρατήσουμε για χάρη της σκοπιμότητας.
Ώστε προς όλους τους λαούς και τις κυβερνήσεις που μας κοιτάνε σήμερα, απ’ τις μεγαλύτερες πρωτεύουσες ώς το μικρό χωριό όπου γεννήθηκε ο πατέρας μας: να ξέρετε ότι η Αμερική είναι φίλος κάθε έθνους και κάθε άνδρα, γυναίκας και παιδιού, που ζητά ένα μέλλον ειρήνης και αξιοπρέπειας, και ότι είμαστε έτοιμοι και πάλι να ηγηθούμε.
Θυμηθείτε ότι οι προηγούμενες γενιές αντιτάχθηκαν στον φασισμό και τον κομμουνισμό όχι μόνο με πυραύλους και άρματα, αλλά με ισχυρές συμμαχίες και σταθερές πεποιθήσεις. Καταλάβαιναν ότι μόνη η ισχύς μας δεν μπορεί να μας προστατέψει, ούτε και μας δίνει το δικαίωμα να κάνουμε ό,τι θέλουμε. Αντίθετα, γνώριζαν ότι η ισχύς μας αυξάνεται μέσα από τη συνετή της χρήση. Η ασφάλειά μας απορρέει από τη δικαιότητα των σκοπών μας, τη δύναμη του παραδείγματος που προσφέρουμε, τη μετριοπάθεια που γεννά η ταπεινότητα και η αυτοσυγκράτηση.
Είμαστε οι φύλακες αυτής της παρακαταθήκης. Καθοδηγούμενοι για άλλη μια φορά από τούτες τις αρχές, μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τις νέες απειλές οι οποίες απαιτούν ακόμα μεγαλύτερη προσπάθεια ―ακόμη μεγαλύτερη συνεργασία και συνεννόηση μεταξύ των εθνών. Θα αρχίσουμε να αφήνουμε με υπευθυνότητα το Ιράκ στον λαό του και να σφυρηλατούμε μια κερδισμένη με κόπο ειρήνη στο Αφγανιστάν. Με παλιούς φίλους και πρώην εχθρούς, θα εργαστούμε ακάματα με στόχο τη μείωση της πυρηνικής απειλής και την απομάκρυνση του φοβήτρου της υπερθέρμανσης του πλανήτη. Δεν θα απολογηθούμε για τον τρόπο ζωής μας, ούτε και θα διστάσουμε να τον υπερασπιστούμε. Και σε εκείνους που θέλουν να προωθήσουν τους στόχους τους σπέρνοντας τρόμο και σφαγιάζοντας αθώους, σας λέμε τώρα ότι το πνεύμα μας είναι ισχυρότερο και δεν μπορεί να λυγίσει. Δεν μπορείτε να αντέξετε στον αγώνα εναντίον μας, και θα σας νικήσουμε.
Διότι γνωρίζουμε ότι η κληρονομιά μας απαρτίζεται από ένα ετερόκλητο μωσαϊκό και ότι αυτό είναι δύναμη, όχι αδυναμία. Είμαστε ένα έθνος Χριστιανών και Μουσουλμάνων, Εβραίων και Ινδουιστών ― και αθρήσκων. Έχουμε διαμορφωθεί από κάθε γλώσσα και πολιτισμό, προερχόμενο από κάθε γωνιά της Γης· και επειδή γευτήκαμε τα πικρά απόνερα του εμφυλίου πολέμου και του φυλετικού διαχωρισμού, και αναδυθήκαμε απ’ αυτό το σκοτεινό κεφάλαιο της ιστορίας μας δυνατότεροι και περισσότερο ενωμένοι, δεν μπορούμε παρά να πιστεύουμε ότι τα παλιά μίση κάποια μέρα θα περάσουν· ότι οι φατριαστικές γραμμές σύντομα θα διαλυθούν· ότι καθώς ο κόσμος γίνεται μικρότερος, η κοινή μας ανθρωπιά θα αποκαλυφθεί· και ότι η Αμερική πρέπει να διαδραματίσει τον ρόλο της ανοίγοντας τον δρόμο σε μια νέα εποχή ειρήνης.
Προς τον μουσουλμανικό κόσμο, αναζητούμε έναν νέο δρόμο μπρος τα μπροστά, βασισμένο στο αμοιβαίο συμφέρον και τον αμοιβαίο σεβασμό.
Προς εκείνους τους ηγέτες ανά την υφήλιο που θέλουν να σπείρουν διχόνοια ή να καταλογίσουν τα δεινά της κοινωνίας τους στην Δύση ―μάθετε ότι ο λαός σας θα σας κρίνει με βάση το τι μπορείτε να οικοδομήσετε, όχι τι μπορείτε να καταστρέψετε. Προς εκείνους που προσδένονται στην εξουσία μέσω της διαφθοράς και της εξαπάτησης και της φίμωσης του αντιλόγου ―μάθετε ότι βρίσκεστε στο λάθος στρατόπεδο της ιστορίας. Αλλά ότι θα τείνουμε το χέρι μας προς τα εσάς εάν είστε πρόθυμοι να ξεσφίξετε τη γροθιά σας.
Προς τους λαούς των φτωχών εθνών, δεσμευόμαστε να δουλέψουμε πλάι σας ώστε τα χτήματά σας ν’ ανθίσουν και τα καθαρά νερά να ρεύσουν· δίνοντας τροφή σε λιμοκτονούντα σώματα και πεινασμένα πνεύματα. Και σε εκείνα τα εθνή που σαν το δικό μας απολαμβάνουν σχετική αφθονία, λέμε ότι δεν μπορούμε πια να επιτρέπουμε στον εαυτό μας την αδιαφορία απέναντι σε αυτούς που υποφέρουν έξω απ’ τα σύνορά μας· ούτε και μπορούμε να καταναλώνουμε τους πόρους του πλανήτη δίχως να νοιαζόμαστε για τις συνέπειες. Διότι ο κόσμος έχει αλλάξει, και πρέπει να αλλάξουμε κι εμείς μαζί του.
Καθώς αναλογιζόμαστε τον δρόμο που ανοίγεται μπροστά μας, θυμόμαστε με ταπεινότητα κι ευγνωμοσύνη τους γενναίους Αμερικάνους που, αυτή τη στιγμή, περιπολούν μακρινές ερήμους και απόμακρα όρη. Έχουν κάτι σήμερα να μας πουν, σαν τους πεπτωκότες ήρωες στο Άρλιγκτον που ψιθυρίζουν μέσα απ’ το διάβα των αιώνων.
Τους τιμάμε όχι μόνο επειδή είναι οι φύλακες της ελευθερίας μας, αλλά επειδή ενσαρκώνουν το πνεύμα του υπηρετείν· τη θέληση να βρουν νόημα σε κάτι μεγαλύτερο από τον εαυτό τους. Και πράγματι, αυτήν εδώ τη στιγμή ―μια στιγμή που θα καθορίσει μια ολόκληρη γενιά― απ’ αυτό ακριβώς το πνεύμα είναι που πρέπει να εμφορούμαστε όλοι μας.
Διότι όσα και αν μπορεί και οφείλει να κάνει το κράτος, τούτο το έθνος σε έσχατη ανάλυση στηρίζεται στην πίστη και την αποφασιστικότητα του αμερικανικού λαού. Η καλοσύνη να βάλεις στο σπίτι σου ένα ξένο όταν ξεσπάσει η πλημμύρα, η ανιδιοτέλεια των εργατών που προτιμούν να μειώσουν τον χρόνο εργασίας τους παρά να δουν έναν φίλο να χάνει τη δουλειά του ― αυτά είναι που μας προστατεύουν στις δυσκολότερες στιγμές μας. Το θάρρος του πυροσβέστη που ανεβαίνει ένα κλιμακοστάσιο γεμάτο καπνό, μα και η προθυμία ενός γονιού να αναθρέψει ένα παιδί ― αυτά τελικά καθορίζουν τη μοίρα μας.
Οι προκλήσεις που έχουμε απέναντι μας ίσως να είναι νέες. Τα εργαλεία με τα οποία τις αντιμετωπίζουμε μπορεί να είναι νέα. Όμως οι αξίες από τις οποίες εξαρτώνται οι επιτυχίες μας ―σκληρή δουλειά και εντιμότητα, θάρρος και δικαιοσύνη, ανεκτικότητα και φιλομάθεια, πίστη και πατριωτισμός― αυτά τα πράγματα είναι παλιά. Αυτά τα πράγματα είναι αληθινά. Αποτέλεσαν την αθόρυβη δύναμη της προόδου καθ’ όλη τη διάρκεια της ιστορίας μας. Αυτό που επιβάλλεται λοιπόν είναι μια επιστροφή σε αυτές τις αλήθειες. Αυτό που απαιτείται από εμάς τώρα είναι μια νέα εποχή υπευθυνότητας ―αναγνώριση, απ’ τη μεριά του κάθε Αμερικανού, ότι έχουμε καθήκοντα απέναντι στον εαυτό μας, το έθνος μας, και τον κόσμο, καθήκοντα που δεν αποδεχόμαστε κλαυθμηρίζοντας, αλλά τα οποία αδράττουμε με ευφροσύνη, βασιζόμενοι στη στέρεη γνώση ότι δεν υπάρχει τίποτα τόσο ικανοποιητικό για το πνεύμα, τόσο καθοριστικό για τον χαρακτήρα μας, όσο το να δώσουμε το άπαν μας σε μια δύσκολη αποστολή.
Αυτό είναι το τίμημα και η υπόσχεση της ιδιότητας του πολίτη.
Αυτή είναι η πηγή της εμπιστοσύνης μας ―η γνώση ότι ο Θεός μάς καλεί να διαμορφώσουμε ένα αβέβαιο πεπρωμένο.
Αυτό είναι το νόημα της ελευθερίας μας και του πιστεύω μας ―αυτός είναι ο λόγος που άνδρες και γυναίκες και παιδιά κάθε φυλής και κάθε πίστης μπορούν να παραβρεθούν σε αυτό τον εορτασμό, σε τούτο το μεγαλόπρεπο αίθριο, και που ένας άνδρας του οποίου ο πατέρας πριν από λιγότερο από εξήντα χρόνια ίσως να μην είχε εξυπηρετηθεί σε ένα τοπικό εστιατόριο μπορεί σήμερα να σταθεί ενώπιόν σας δίνοντας έναν ιερότατο όρκο.
Ας χαράξουμε λοιπόν αυτή τη μέρα στη μνήμη μας ― για το ποιοι είμαστε και πόσο μακριά ταξιδέψαμε. Τη χρονιά που γεννήθηκε η Αμερική, κατά τη διάρκεια του πιο κρύου μήνα, μια μικρή ομάδα πατριωτών, είχαν μαζευτεί κοντά ο ένας στον άλλο, πλάι σε αδύναμες φωτιές στις όχθες ενός παγωμένου ποταμού. Η πρωτεύουσα είχε εγκαταλειφθεί. Ο εχθρός προήλαυνε. Το χιόνι ήταν κηλιδωμένο με αίμα. Τη στιγμή που η έκβαση της επανάστασής μας ήταν πιο αμφίβολη από ποτέ, ο πατέρας του έθνους μας διέταξε να διαβαστούν τα ακόλουθα λόγια στον λαό:
«Ας ειπωθεί προς τις μέλλουσες γενιές… ότι στο βάθος του χειμώνα, όταν τίποτα δεν μπορούσε να επιβιώσει, πέρα απ’ την ελπίδα και την αρετή… η πόλη και η ύπαιθρος, θορυβημένες από τον κοινό κίνδυνο, στάθηκαν μπροστά με σκοπό να τον αντιμετωπίσουν».
Αμερική. Ενώπιον των κοινών μας κινδύνων, σε τούτο τον χειμώνα των δεινών μας, ας θυμηθούμε αυτά τα αιώνια λόγια. Με ελπίδα και αρετή, ας σταθούμε και πάλι αντιμέτωποι με τα παγωμένα ρεύματα, και ας αντέξουμε τις καταιγίδες πού ’ναι να ’ρθούν. Ας ειπωθεί από τα παιδιά των παιδιών μας ότι όταν δοκιμαστήκαμε, αρνηθήκαμε να αφήσουμε αυτό το ταξίδι να τελειώσει, ότι δεν κάναμε πίσω ούτε και δειλιάσαμε. Και με το βλέμμα μας προσηλωμένο στο βάθος του ορίζοντα και με τη χάρη του Θεού, προάξαμε το μέγα δώρο της ελευθερίας και το παραδώσαμε με ασφάλεια στις μέλλουσες γενιές.
Πηγή:http://worldcity.wordpress.com/2009/01/21/%CF%83%CF%84%CE%B1-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AC-%CE%BF-%CE%BB%CF%8C%CE%B3%CE%BF%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BF%CE%BC%CF%80%CE%AC%CE%BC%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CF%84%CE%B5/
Υπομονή Ήλιος θα φανεί με χρυσά φτερά για να μας πει, μες στην ντροπή, πολεμίστε και γκρεμίστε τη Δρακογενιά
Νίκος Γκάτσος - Ο Δράκος
Νίκος Γκάτσος - Ο Δράκος
Νομίζω ότι πιάνετε λάθος εξαρχής...σημασία δεν έχει τι μπορούνε να κάνουνε οι αμερικανοι για εμας..αλλα εμεις τι μπορούμε να κάνουμε για το πρόβλημα μας.... το να προσπαθούμε να λύσουμε το πρόβλημα μας με επικουρικούς στρατούς και διπλωματία ειναι μεγάλο λάθος...
Χωρίς σχόλια...