- ποιό μονοπάτι θεωρείτε πιο σημαντικό ?... - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.
Το θέμα που ανοίγω αφορμαται απο καποιες σκέψεις μου καθως έβλεπα ένα ντοκυμαντερ στην τηλεόραση . Εδειχνε καποιους αθρωπους που έβαλαν σκοπό της ζωής τους να βοηθούν τους άλλους ανθρωπους σε όλη την γη...
έδειχνε ανθρώπους που είχαν παραμελήσει το εγώ τους και είχαν αποφασίσει να πανε ως τα περατα της γης για να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους σε άτομα που λιμοκτονουν ενω εμείς κραταμε την κοιλιά μας καθε μεσημερι φουσκωμενοι ...
έδειχνε ανθρωπους που συγκινουνται τόσο πολύ απο το δράμα των παιδιών που αργοπεθαίνουν , που νιωθουν χρεος τους να τους προσφέρουν ένα κομματι ψωμί , λίγο καθαρό λίγη τρυφερότητα την ώρα που δίνουν αυτήν την άνιση μαχη για την επιβίωση ...
άτομα δηλαδή που δεν προτιμούν να κλείσουν απέναντι σε όλα αυτα που συμβαίνουν καπου μακρια μας , στην ουσία πολύ κοντά μας , όπως οι περισσότεροι αλλα τα αντικρύζουν καταματα με όλα όσα αυτό συνεπαγεται.
θα ήθελα λοιπόν να ζητήσω τη γνωμη σας για το ποιά είναι αποστολή/σκοπός είναι πιο σημαντική ? το να αναζητάς την αλήθεια όπως κανουμε ουσιαστικά εμείς εδώ , να ψάχνεις , να προσπαθείς να ανελιχθείς , να φτάνεις σε όλο και υψηλότερα επίπεδα συνειδητότητας ή μήπως θα ήταν πολύ πιο "ουσιαστικό" το να βγούμε απο το καβούκι μας και να επικεντρωθούμε γιατο πως θαμπορουμε να βοηθάμε ψυχές σαν και μας που όμως για καποιο λόγο αργοπεθαίνουν και χρειάζονται τη βοήθειά μας ? Γιατί αν το καλοσκεφτούμε , όσο και να μη μας αρέσει αυτό θα πω , αυτή η αναζήτηση και η προσπάθεια για εσωτερική πραγματωση είναι εγωιστική . όχι με τη στενή έννοια του όρου αλλα απλά με την έννοια ότι επικεντρωόμαστε στον εαυτό μας και δουλευουμε για το δικό μας "καλό" .
μήπως λοιπόν το να προσπαθείς να σωσεις άτομα σαν και εσένα είναι ένας πολύ πιο "ιερός σκοπός" απο το ν αδουλευεις για τη δική σου αυτοπραγματωσης ? ξέρω τί θα μου πείτε... είναι θεμα υποκειμενικό και είναι θεμα επιλογής .σωστό απόλυτα
αλλα σε εμενα προσωπικα ένας άνθρωπος ο οποίος θα έχεις καταφέρει να απαγκιστρωθεί απο τα παθη του , θα μπορεί να επηρεάζει την ύλη με το νου , θα μπορεί να εισέρχεται σε άλλη πνευατική κατάσταση , που θα έχει ξεκολήσει απο αυτό το μικρό ποσοστό των ενδυνάμει δυνατοτήτω του δε λέει τίποτα αν δεν μπορεί να συγκινηθεί με ένα παιδάκι που με δάκρυα στα ματια αργοπεθαίνει στην αγκαλιά της μητέρας του που κιαυτή υποφέρει διπλά
ή μήπως είναι οξύμωρο κατι τέτοιο και αναγκαστικά για να φτάσεις εκεί θα πρέπει να κατέχεις και αυτήν την ανθρωπιστική ευαισθησία ?
μάλλον το δεύτερο ισχυει
αλλα και πάλι δεν θα ήταν τρομερά σηματικό αν αυτή η ευαισθησία γινόταν και πράξη?...
[center]"Οτιδήποτε μπορεί να συλλάβει και να πιστέψει ο ανθρώπινος νους μπορεί και να το καταφέρει"
Προσωπικά πιστεύω ότι ανοίγεις ένα αρκετά ενδιαφέρον θέμα προς συζήτηση.
Όπως είχα γράψει πριν από λίγες ημέρες και σε ένα άλλο topic, δυστυχώς σήμερα ζούμε μέσα στις αντιφάσεις της κοινωνίας που δημιουργήσαμε. Ειδικότερα στις πόλεις που ζούμε ποτέ άλλοτε δεν είμασταν πραγματικά τόσο κοντά ο ένας με τον άλλο (π.χ να μένουμε σε πολυκατοικίες και σε διαμερίσματα που μας χωρίζουν κυριολεκτικά ελάχιστα μέτρα από το γείτονα) κι όμως είμαστε συναισθηματικά και νοητικά τόσο απομακρυσμένοι και δεν βρίσκουμε το χρόνο(;) να επικοινωνήσουμε και να γνωρίσουμε το συνάνθρωπό μας.
Επίσης σήμερα στον κόσμο της τεχνολογικής εξέλιξης όπου μας δίνεται η ευκαιρία να έχουμε πρόσβαση και δικαίωμα στην ενημέρωση, παρατηρείται έντονα το φαινόμενο της αδράνειας και της παθητικότητας μπροστά στα
προβλήματα της κοινωνίας μας.
Οι περισσότεροι λένε: "Αν αλλάξω εγώ, θα αλλάξει αυτόματα κι ο κόσμος;
ή εγώ θα βγάλω το φίδι από την τρύπα; Ας το κάνουν οι άλλοι"
κι μ'αυτό τον τρόπο το μόνο που συμβαίνει είναι απλά να παρατηρούν τα δρώμενα της κοινωνίας μας μας δίχως αληθινό ενδιαφέρον και συμμετοχή.
Όσον αφορά το δρόμο της αυτογνωσίας, αυτό όντως είναι ένα καθαρά υποκειμενικό θέμα.
Η πνευματική αναζήτηση όμως δεν αναιρεί τη δυνατότητα και την ικανότητα του καθένα ατομικά να είναι παράλληλα ένα ενεργό μέλος της κοινωνίας και να συμμετέχει με το δικό του τρόπο (είτε ατομικά είτε ομαδικά) στα "κοινά" της. Υπάρχουν αρκετές ευκαιρίες γύρω μας που αν θέλουμε έστω και λίγο να αφιερώσουμε χρόνο για τους άλλους και το πράξουμε, τότε ίσως τα πράγματα να γίνουν διαφορετικά.
Γιατί όπως σωστά κι ορθά προβληματίζεσαι, όπου κι αν κοιτάξουμε θα βρούμε την ευκαιρία να συνεισφέρουμε ο καθένας μας με το δικό του ιδιαίτερο και ξεχωριστό τρόπο.
Αρκεί αυτό να το θέλουμε πραγματικά!
Με εκτίμηση
Φάνης!
Edited by - Φάνης on 09/06/2004 15:57:23
Edited by - Φάνης on 09/06/2004 15:58:49
Χαίρομαι που είσαι ξανά στην παρέα μας και μας φέρνεις αυτόν τον γλυκό και αγνό σου ιδεαλισμό. Πολλές φορές μου έλειψε...
Τι έγινε με τις εξετάσεις σου; Πως τα πήγες; Όλα καλά, ή σκούρα τα πράγματα; 
Τώρα για το καλό σου ερώτημα.
Πρέπει όλοι μας καταρχήν να αισθανόμαστε έναν σεβασμό και μια αγάπη για όλους αυτούς τους ανθρώπους που ξεπερνούν τον δικό μας μικροαστισμό και τολμούν να ζήσουν σαν μικροί θεοί σε αυτήν την άρρωστη ανθρωπότητα.
Εαν δεν τολμούμε να γίνουμε όπως αυτοί τουλάχιστον να παραδειγματιστούμε από αυτούς και να κάνουμε κι εμείς την ιδεαλιστική φιλανθρωπία ένα μεγαλύτερο κομμάτι στην άνοστη ζωή μας.
Το σημείο όμως στο οποίο έχω κάποια διαφοροποίηση είναι στο ότι οι μεγάλοι Ελευθερωτές του ανθρώπου, όπως ο Σωκράτης, ο Χριστός ή ο Βούδδας ήταν και αυτοί μεγάλοι φιλάνθρωποι, και ίσως πιο γενναίοι και ουσιαστικοί φιλάνθρωποι από αυτούς που περιγράφεις.
Η δική τους φιλανθρωπία ήταν ότι προσπάθησαν και το κατάφεραν σε μεγάλο βαθμό να χτυπήσουν το κακό στη ρίζα τους. Όπως το πτηνό σύμβολό μου, η Ίβιδα, που έτρωγε τα αυγά του κροκοδείλου και διέλυε το κακό πριν γεννηθεί, έτσι και οι αυτοί οι Μεγάλοι άνθρωποι, προσπάθησαν να χτυπήσουν όχι την φυσική φτώχια αλλά την πνευματική φτώχια, όχι την φυσική απληστία αλλά την πνευματική απληστία. Όπως μια ελαττωματική σφραγίδα δίνει χιλιάδες ελαττωματικά ίχνη έτσι και ένας άνθρωπος ελαττωματικός στις Αρχές του σε όλες τις ζωές του αφήνει ελαττωματικά ίχνη. Είναι πολύ πιο σημαντικό να διορθώσει το λάθος στην πηγή του παρά να διορθώνεις τα χιλιάδες ίχνη. Αυτό σημαίνει πνευματική φιλανθρωπία.
Όπως κι αν είναι, ας προσπαθήσουμε τουλάχιστον να αποφύγουμε να βλάπτουμε τους άλλους, αν δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι καλύτερο. Αυτό είναι μια φιλανθρωπία που είναι στο χέρι μας καθημερινά να την εφαρμόσουμε και δεν μπορούμε να βρούμε δικαιολογίες για να μη την εφαρμόσουμε.
Ο προβληματισμός σου ,δε μπορώ να το κρύψω ,μου είναι πάρα πολύ οικείος.Θα ήταν ψέμμα αν έλεγα ότι δεν έχω ακριβώς την ίδια απορία..
Πράγματι ,κάθε επιλογή που κάνουμε ,ολόκληρη η ύπαρξη μας φαντάζει εγωιστική...Ετσι τα έφερε ο κύκλος του χρόνου και του πολιτισμού μας.
Ενας φίλος βουδδιστής,λέει απλά πως είναι κάρμα,τα δεινά που πρέπει να υποφέρουν "όλοι αυτοί" και η τύχη η δική μας να βρισκόμαστε εδώ.
Προσωπικά ,τη σκέψη αυτή δεν τη συλλογιέμαι συχνά,νομίζω πως είναι ένας μικρός εφησυχασμός.
Ομως είναι αλήθεια ότι η θέση μας είναι πλεονεκτική!
Αν το θυμόμαστε αυτό,κάθε στιγμή που είμαστε εδώ,κάθε στιγμή που είμαστε ζωντανοί είναι πολύ,πολύ σημαντικό.Γιατί η σκέψη αυτή μπορεί να είναι η βάση για τη δράση μας.
Πάντα ένιωθα (και εξακολουθώ) ότι ο μεγαλύτερος και σπουδαιότερος εσωτερικός δρόμος,είναι αυτός της Αγάπης!Το δρόμο αυτό έχουν βαδίσει και φωτίσει πολλά μεγάλα πνεύματα,πολλοί δάσκαλοι και με ποικίλους τρόπους.Αλλωστε ποιός ο λόγος για την εσωτερική εξερεύνηση,αν όχι η Αγάπη και η Προσφορά?
Αν ο στόχος σου είναι αυτός,έχε πάντα στο νου σου την ευλογία της ζωής αυτής και την καλοσύνη που κάθε μέρα σου δείχνει το Σύμπαν!Τι πιο ευγενές να μοιράσεις κι εσύ με τη σειρά σου την καλοσύνη και την αγάπη αυτή ,με τον τρόπο που εσύ μπορείς ,με τα μέσα που διαθέτεις.
Ανακάλυψε τα εντός σου και ξεκίνα σήμερα κιόλας!Ακολούθησε με πίστη τις εσωτερικές σου επιταγές και θα βρεις δίπλα σου μάλιστα τις πρώτες ανάγκες για τη δική σου βοήθεια αγάπης..
Προσωπικά -για να μην ξεχνιέμαι- έχω στο νου μου συνέχεια ,τα λόγια αυτά Μη λες απλά τι είναι καλό,κάνε το. Επίκτητος αν δεν απατώμαι,αλλιώς ας με διορθώσει ο thoth!
Ελπίζω στην κατανόηση σας εαν έγινα κουραστική,είμαι βέβαιη T-SEEKER ότι η αγωνία σου αυτή ,θα βρει το δρόμο της.
Ευχαριστώ ,να είστε όλοι καλά!
Edited by - ΤΑΟ on 10/06/2004 09:37:52
Edited by - ΤΑΟ on 10/06/2004 09:40:27
quote:
Οι περισσότεροι λένε: "Αν αλλάξω εγώ, θα αλλάξει αυτόματα κι ο κόσμος;
ή εγώ θα βγάλω το φίδι από την τρύπα; Ας το κάνουν οι άλλοι"
αχ , νάξερες πόσες φορές το έχω ακούσει αυτό απο ανθρωπους... και κάθε φορα αναρωτιέμαι πως γίνεται να έχουν τόσο ερμητικά κλειστά τα μάτια τους . Θυμάμαι χαρακτηριστικά τον πατέρα μου πριν πολλά χρόνια που σε ένα τηλεοπτικό μαραθώνιο τούχα προτείνει να δίναμε και εμείς κατι και εκείνος που είχε πει " εδώ δεν δίνουν αυτοί πουτάχουν χοντρά , θα δώσουμε εμείς ? " . αυτού του τύπου η λογική έχει καταστρέψει τον κόσμο . Από τη στιγμή που αρχίσαμε να έχουμε τις παρωπίδες και να μην ενδιαφερόμαστε για το δράμα του διπλανού μας , κατι το οποίο γίνεται όλο και πιο έντονο , άρχισαν όλα...
μόνο που όλοι αυτοί που το λένε αυτό με τόση ευκολία δεν έχουν σκεφτεί ότι ό,τι μεγάλες αλλαγές έχουν γίνει στην ιστορία έχουν ξεκινήσει από Ανθρωπους που είχαν το θάρρος να οραματιστούν έναν καλύτερο κόσμο όχι μόνο για τον εαυτό τους αλλα και για τα παιδιά τους και το κυριότερο...να παλέψουν γιαυτό . Ομως αυτοί οι Ανθρωποι δεν είχαν τίποτα το ιδιαίτερο, ήταν σαν και εμας . απλά ένιωθαν ένα βαθύ χρέος και δούλεψαν για να το εκπληρώσουν .
πιστεύω πως ο κόσμος δεν αλλάζει απο ετούτον ή εκείνον τον τρανό και τον μεγάλο , ούτε απο καποιον άγνωστο "μεγάλου βεληνεκούς" ιδεολόγο καπου μακριά μας αλλα από εμένα , απο εσένα ...
ξέρετε οι περισσότεροι πιστεύουν ότι για να βελτιώσουν τον κόσμο θα πρέπει να απαρνηθούν εντελώς τον εαυτό τους και να αφοσιώσουν όλη τους τη ζωή σε αυτό , γιαυτό και δεν προσπαθούν καθόλου . η αλήθεια είναι όμως πως το μόνο που χρειάζεται είναι ο καθένας να δώσει κατι το τρομερα ελάχιστο απο αυτά που έτσι και αλιώς του περισσεύουν . δεν νομίζω ένας καφές λιγότερος το μήνα θα ήταν ιδιαίτερη θυσία για παράδειγμα...
thoth ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια συνοδοιπόρε. γράφεις :
quote:
Το σημείο όμως στο οποίο έχω κάποια διαφοροποίηση είναι στο ότι οι μεγάλοι Ελευθερωτές του ανθρώπου, όπως ο Σωκράτης, ο Χριστός ή ο Βούδδας ήταν και αυτοί μεγάλοι φιλάνθρωποι, και ίσως πιο γενναίοι και ουσιαστικοί φιλάνθρωποι από αυτούς που περιγράφεις.Η δική τους φιλανθρωπία ήταν ότι προσπάθησαν και το κατάφεραν σε μεγάλο βαθμό να χτυπήσουν το κακό στη ρίζα τους. Όπως το πτηνό σύμβολό μου, η Ίβιδα, που έτρωγε τα αυγά του κροκοδείλου και διέλυε το κακό πριν γεννηθεί, έτσι και οι αυτοί οι Μεγάλοι άνθρωποι, προσπάθησαν να χτυπήσουν όχι την φυσική φτώχια αλλά την πνευματική φτώχια, όχι την φυσική απληστία αλλά την πνευματική απληστία. Όπως μια ελαττωματική σφραγίδα δίνει χιλιάδες ελαττωματικά ίχνη έτσι και ένας άνθρωπος ελαττωματικός στις Αρχές του σε όλες τις ζωές του αφήνει ελαττωματικά ίχνη. Είναι πολύ πιο σημαντικό να διορθώσει το λάθος στην πηγή του παρά να διορθώνεις τα χιλιάδες ίχνη. Αυτό σημαίνει πνευματική φιλανθρωπία.
και πράγματι έχεις δίκιο . η πνευματική απελευθέρωση και φιλανθρωπία είναι πολύ πιο ουσιαστική και έχει σημαντικότερα αποτελέσματα . Αυτοί οι Ανθρωποι που αναφέρεις ήταν πραγματι καποιοι απο τους μεγλαλύτερους ευεργέτες ακριβώς γιατί βοήθησαν στην πνευαμτική ανελιξη των ανθρωπων . Ο καθένας όμως στο μετρο του δυνατού του... εγώ δε φιλοδοξώ να γίνω χριστός ή κατι παρόμοιο και δεν μπορω άλλωστε ( ίσως και να μην το θέλω ενδόμυχα...) . Εννοείται πως πολύ πιο σημαντικό απο το να δωσω ένα ευρω στον αλκοολικό είναι να προσπαθήσω να κοιτάξει θαρραλέα τη ζωή και να τον κανω να σταθεί στα πόδια του
Το θέμα είναι όμως πως απλά όσο και να προσπαθήσεις να καταστρέψεις το κακό στη ρίζα του παντα θα υπάρχουν εκείνοι που θα καταφέρνουν να σπερνουν τον όλεθρο και τον πόνο . Ζούμε σε μια κοινωνία ανθρωπων και όχι αγγέλων . Οσο και να προσπαθήσεις παντα καποιος θα βρεθεί για να πολεμήσει πλάι με το σκοτάδι . Πολεμάμε λοιπόν όσο γίνεται για να εμποδίσουμε καποια πραγματα απο το να γίνουν αλλα αν αποτυγχάνουμε στην προληψη ο ρόλος μας πρέπει να συνεχίζεται και για την θεραπεία
λες φίλη ταο
quote:οι περισσότεροι το ξέχνουν αυτό . ας σκεφτούμε λίγο πόσο "τυχεροί" είμαστε που είμαστε εδώ και τώρα . που δεν είμαστε στο ρουαντα να πειναμε , στην παλαιστίνη να νιώθουμε την απειλή του πολεμου συνεχώς...
Ομως είναι αλήθεια ότι η θέση μας είναι πλεονεκτική!
Αν το θυμόμαστε αυτό,κάθε στιγμή που είμαστε εδώ,κάθε στιγμή που είμαστε ζωντανοί είναι πολύ,πολύ σημαντικό.Γιατί η σκέψη αυτή μπορεί να είναι η βάση για τη δράση μας.
επίσης πως είμαστε στο 2004 και όχι πχ 1940 για να βιώσουμε τη φρίκη του πολέμου ή και παλιότερα την έλλειψη ατομικών δικαιωμάτων .
πολλοί δεν κανουν τίποτα άλλο απο το να παραπονιούνται
[center]"Οτιδήποτε μπορεί να συλλάβει και να πιστέψει ο ανθρώπινος νους μπορεί και να το καταφέρει"
NOMIZΩ ΠΩΣ, ΤΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΟ ΑΠ ΟΛΑ, ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΝΕΙΣ ΑΔΙΟΦΟΡΟΣ ΓΙΑ ΟΣΑ ΣΥΜΒΕΝΟΥΝ ΓΥΡΩ ΤΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΠΡΟΣΦΕΡΕΤΑΙ ΟΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ, ΟΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΤΟΥ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΤΑΙ. ΕΙΝΑΙ ΑΡΚΕΤΟ. ΤΟ ΠΩΣ, ΟΡΙΖΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΟΥ ΚΑΘΕΝΟΣ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΤΟΥ. ΟΔΗΓΗΤΑΙ, ΑΠΟ ΤΑ ΟΣΑ "ΟΠΛΑ" ΕΧΕΙ ΣΥΛΕΞΕΙ ΩΣ ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΑΤΟΜΙΚΟΤΗΤΑΣ ΤΟΥ.
ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΥΠΟΘΕΣΗ ΟΛΩΝ ΜΑΣ, Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥΤΟΣ. ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΤΟ ΣΥΝΕΙΔΙΤΟΠΟΙΗΣΟΥΜΕ ΑΥΤΟ... ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΒΗΜΑ ΕΧΕΙ ΓΙΝΕΙ ΕΙΔΗ.
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!
ΚΥΡΑ ΤΟΥ ΑΝΕΜΟΥ...
Θα συμφωνήσω και εγώ με τα όσα έχουν ειπωθεί έως τώρα. Μόνο μία ερώτηση θέλω να κάνω: Αν ο κάθε άνθρωπος προσπαθήσει να εξελιχθεί προς ένα ανώτερο επίπεδο, αυτό συνεπάγεται πως θα αρχίσει να ανακαλύπτει και τις αρετές του, που (κατά τη δική μου προσωπική άποψη) θα τον ευαισθητοποιήσει και θα του δώσει τη δυνατότητα να αντιλαμβάνεται και τα πράγματα γύρω του εντελώς διαφορετικά και όχι μόνο. Όπως άλλωστε και ο / η ΤΑΟ έχει δηλώσει ένα από τα βασικότερα επιτεύγματα της εσωτερικής αναζήτησης είναι η Αγάπη και η Προσφορά. Τώρα στην ερώτησή μου: Αν ο κάθε άνθρωπος προσπαθούσε να εξελιχθεί πνευματικά τότε αυτή η εξέλιξη δεν θα οδηγούσε και στην έμπρακτη προσφορά και καταπολεμήσει του κακού στη ρίζα του?
Να επισημάνω μόνο, για λόγους αποφυγής κάθε παρεξηγήσεως, πως εκτιμώ ιδιαίτερα τους ανθρώπους που προσφέρουν ήδη και πολλοί εκ των οποίων θυσιάζουν τα πάντα από την προσωπική τους ζωή για να συνεισφέρουν.
Εσείς τι πιστεύετε?
Με εκτίμηση,
nobody
quote:
Αν ο κάθε άνθρωπος προσπαθούσε να εξελιχθεί πνευματικά τότε αυτή η εξέλιξη δεν θα οδηγούσε και στην έμπρακτη προσφορά και καταπολεμήσει του κακού στη ρίζα του?
Ναι!Μαθηματικά (και πάλι),στο αποτέλεσμα αυτό πρέπει να οδηγούμαστε.Λέγοντας "πρέπει" ,εννοείται ότι η εξέλιξη αυτή έχει συντελεστεί υπό το πρίσμα της επιθυμίας και της ανάγκης για προσφορά.
Το θέμα είναι με ποιόν τρόπο θα επιλέξει το πνευματικά ανερχόμενο άτομο να βοηθήσει.
Κάποιοι δουλεύουν με την προσευχή και το διαλογισμό ,σε άλλα επίπεδα,με στόχο και πάλι να χτυπήσουν το κακό στη ρίζα του.Λειτουργούν έμμεσα και τα αποτελέσματα της προσπάθειας τους θα φανούν αργά,όταν σιγά-σιγά οι ανθρώπινες συνειδήσεις αφυπνιστούν στο ..καλό.
Κάποιοι άλλοι νιώθουν τόσο έντονα τον πόνο ,ώστε χρειάζονται να επέμβουν άμεσα και κατά τη γνώμη τους ,πιο δραστικά.Μάχονται για το παρόν αυθόρμητα και δίχως δεύτερη σκέψη.
Και ακόμα,άλλοι προσπαθούν με κάθε τρόπο και μέσο να επιτύχουν το σκοπό τους αυτό!
Κατά την προσωπική μου γνώμη,όποιος επιζητεί την πνευματική του εξέλιξη δίχως να βλέπει ως στόχο την ευρύτερη προσφορά του στην ανθρωπότητα και την πλάση που τον περιβάλλουν,δε θα την επιτύχει ποτέ!
Ευχαριστώ.
quote:. Είναι εύλογο ότι υπάρχουν άτομα που δεν έχουν τόσο ανθρωπιστικούς και ιδεαλιστικούς σκοπούς και παρόλα αυτα έχουν "καποιες ανεπτυγμενες ικανότητες" , και ίσως το "σκοτάδι" να τους προμηθεύει με αυτες . Βέβαια σε αυτή την περίπτωση ούτε καλύτεροι ούτε υψηλότεροι γίνονται , απλά "δυνατότεροι" ...
εννοείται ότι η εξέλιξη αυτή έχει συντελεστεί υπό το πρίσμα της επιθυμίας και της ανάγκης για προσφορά.
Το μόνο σημείο που πιστεύω πως δεν είναι τόσο απόλυτο είναι ότι όσοι διαλογίζονται κλπ δουλεύουν για το κοινό καλό... συμφωνώ πως έχει θετικες συνέπεις μία γενικότερη ανύψωση της συνειδητότητας αλλα δεν θεωρώ πως η πλειοψηφία όσων προσπαθούμε να ανελιχθούμε πνευματικα έχει ως στόχο την καταπολέμηση του κακού στη ρίζα του . όπως ανέφερα στο αρχικό μύνημα
quote:. άσχετα αν με αυτό συνεισφέρουμε στο γενικότερο καλό συνήθως ο κυρίαρχος λόγος για οτν οποίο ασχολούμστε με αυτό είναι η δική μας ανύψωση . Απλά καλό θα ήταν να δώσουμε έμφαση και στο κίνητρο και να προσπαθησει ο καθένας να κανει μία ενδοσκόπηση για να τα εντοπίσει
Γιατί αν το καλοσκεφτούμε , όσο και να μη μας αρέσει αυτό θα πω , αυτή η αναζήτηση και η προσπάθεια για εσωτερική πραγματωση είναι εγωιστική . όχι με τη στενή έννοια του όρου αλλα απλά με την έννοια ότι επικεντρωόμαστε στον εαυτό μας και δουλευουμε για το δικό μας "καλό" .
[center]"Οτιδήποτε μπορεί να συλλάβει και να πιστέψει ο ανθρώπινος νους μπορεί και να το καταφέρει"
Tον ψίθυρο των άστρων
έπιασε η γκλάβα μου...
Αρμονία και χάος
quote:Το μόνο σημείο που πιστεύω πως δεν είναι τόσο απόλυτο είναι ότι όσοι διαλογίζονται κλπ δουλεύουν για το κοινό καλό...
Υπάρχουν μέθοδοι διαλογισμού -ανήκουν στις θεραπευτικές- όπου η λειτουργία τους είναι αυτή ακριβώς.Τα κοινά οφέλη τους ίσως να μην φαίνονται εύκολα και γρήγορα μα μπορεί να καταλάβει κάποιος την αποτελεσματικότητα τους εάν εστιάσει την ενέργεια αυτή σε μια κοντινή προβληματική κατάσταση (έναν ασθενή λ.χ.).
quote:
Γιατί αν το καλοσκεφτούμε , όσο και να μη μας αρέσει αυτό θα πω , αυτή η αναζήτηση και η προσπάθεια για εσωτερική πραγματωση είναι εγωιστική . όχι με τη στενή έννοια του όρου αλλα απλά με την έννοια ότι επικεντρωόμαστε στον εαυτό μας και δουλευουμε για το δικό μας "καλό" .
Η σκέψη αυτή είναι λίγο βασανιστική(εδώ και χρόνια ..)και με τη λογική ετούτη ούτε φιλόσοφοι,ούτε επιστήμονες(εκτός κι αν δουλεύουν στον τομέα της θεραπείας),ούτε καλλιτέχνες θα έπρεπε να υπάρχουν,εφόσον δεν ανήκουν άμεσα, στα ανθρωπιστικά πεδία .
Σε περιπτώσεις τέτοιες το να μην ακολουθούμε τις εσωτερικές μας παρορμήσεις και τις επιταγές της φύσης μας,είναι μια μικρή προδοσία.Οχι μόνο απέναντι στον εαυτό μας μα αν το δούμε πλατιά ,πού πλατιά ,σε ολόκληρη την πλάση.
Εστω όμως ότι είναι έτσι,έχουμε την "εγωιστική" αυτή πολυτέλεια!Τι γίνεται τώρα?
Μπορούμε ,στεκούμενοι αφ'υψηλού,να κοιτάζουμε κάτω τους άλλους και να απολαμβάνουμε την "ανωτερότητα" μας και την καλή μας τύχη.Να σηκώσουμε το κεφάλι και να φουσκώσουμε με έπαρση σαν παγώνια..
Μπορούμε ωστόσο να σκύψουμε, απλώνοντας το χέρι ώστε να φέρουμε εκεί στα υψηλά κοντά μας ,όσους καταφέρουμε και ακόμα πιο πολύ,να δώσουμε και την ίδια μας θέση .
Συνήθως τα πράγματα έχουν δύο όψεις.Το ζητούμενο είναι ,ποιά επιλέγουμε να κοιτάξουμε...Την καλή ή την κακή ,τη θετική ή την αρνητική?
Αν αναλογιστούμε τα δώρα που μας δόθηκαν όταν ήλθαμε στον κόσμο αυτό και παραμείνουμε στον εφησυχασμό της ιδέας αυτής,τότε ναι,μάλλον είμαστε χαμένοι στο μικρό μας "εγώ".
Αν όμως με τη συνειδητοποίηση αυτή,τα μοιραστούμε και όσο έχουμε τα εφόδια προσφέρουμε κι άλλα ή τουλάχιστο προσπαθούμε γι'αυτό ασταμάτητα,με όλες μας τι δυνάμεις,τότε τι είμαστε?
Το να σκεφτόμαστε συχνά πόσο εγωιστική είναι η ύπαρξη μας και αν ο δρόμος που διαλέξαμε είναι ο σωστός,είναι σαν το αναμάσημα της τροφής.Καλύτερα να τη φτύσουμε ή να την καταπιούμε.Να κάνουμε όμως κάτι!
Τα πάντα είναι θέμα επιλογής ,ακόμη και ο τρόπος με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε,αξιολογούμε και αν χρειαστεί επεμβαίνουμε σε μία κατάσταση.
Ευχαριστώ και,λυπάμαι αν σας κούρασα.
quote:
θα ήθελα λοιπόν να ζητήσω τη γνωμη σας για το ποιά είναι αποστολή/σκοπός είναι πιο σημαντική ? το να αναζητάς την αλήθεια όπως κανουμε ουσιαστικά εμείς εδώ , να ψάχνεις , να προσπαθείς να ανελιχθείς , να φτάνεις σε όλο και υψηλότερα επίπεδα συνειδητότητας ή μήπως θα ήταν πολύ πιο "ουσιαστικό" το να βγούμε απο το καβούκι μας και να επικεντρωθούμε γιατο πως θαμπορουμε να βοηθάμε ψυχές σαν και μας που όμως για καποιο λόγο αργοπεθαίνουν και χρειάζονται τη βοήθειά μας ?
Δύο πράγματα και δύο δρόμοι που μοιάζουν διαφορετικοί αλλά τελικά έχουν άμεση σχέση μεταξύ τους.
Τα πάντα ξεκινάμε από εμάς τους ίδιους. Εάν πρώτα δεν φτιάξουμε τον δικό μας εαυτό τότε δεν μπορούμε να προσφέρουμε στους άλλους.
Ακούγεται πολύ απλό αλλά τελικά δεν είναι.
Η ανέλιξη του κάθε ανθρώπου υπαγορεύει το να έχει γνώμονα την αγάπη και να προσφέρεις έργο – ότι δύναται ο καθένας.
Λίγοι είναι αυτοί που παραδέχονται πως δεν έχουν απαλλαγεί από τα πάθη τους παρόλο που αυτό συμβαίνει σε όλους μας.
Η παραδοχή όμως αυτή είναι το πρώτο βήμα για να μπορέσει κανείς – σε όποιο σημείο δύναται ο καθένας μας – να τα χαλιναγωγήσει.
Εάν κοιτάξουμε στο βάθος θα δούμε πως το μεγαλύτερο πάθος, μέταλλο, που μας δυσκολεύει στην ανοδική μας πορεία είναι ο εγωισμός μέσα από τις πολλαπλές μορφές που έχει.
Τα πάντα κινούνται γύρω από εμάς. Ακόμα και μία καλή πράξη αν το καλοσκεφτούμε για εμάς την κάνουμε. Όλα ξεκινούν και καταλήγουν στον ίδιο μας τον εαυτό. Για σκεφτείτε το λίγο.
quote:
Οι περισσότεροι λένε: "Αν αλλάξω εγώ, θα αλλάξει αυτόματα κι ο κόσμος;
ή εγώ θα βγάλω το φίδι από την τρύπα; Ας το κάνουν οι άλλοι"
Πράγματι αυτό ακούγεται και πιστεύω πως όλοι μας σε κάποια στιγμή της ζωής μας το έχουμε πει. Είναι αλήθεια όμως πως αν αυτό δεν λειτουργήσει συλλογικά δεν θα φέρει και αποτέλεσμα. Όταν το σύνολο «αδιαφορεί» τότε ότι και αν κάνει «ένας» αποτέλεσμα δεν θα υπάρξει. Καλό θα ήταν λοιπόν για να μπορέσουμε να επιφέρουμε την οποιαδήποτε αλλαγή να συντελέσουμε όλοι μαζί, ο καθένας με τις δικές του δυνατότητες.
Ο μεγαλύτερος εχθρός μας είναι ο ίδιος μας ο εαυτός. Αν δεν σεβαστούμε και δεν τον αγαπήσουμε πρωταρχικά πως θα καταφέρουμε να σεβαστούμε και να αγαπήσουμε πραγματικά το διπλανό μας, αφού θα αγνοούμε τι σημαίνει αυτό?
Παρατηρούμε λοιπόν πως αυτή η προσωπική ανέλιξη είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την συμπεριφορά μας προς τους έξω, και μάλιστα προκειμένου να φέρει αποτέλεσμα διέπεται από κάποιους «νόμους» που έχουν να κάνουν με την συνεισφορά μας μέσα από την καθημερινότητα.
ΚΑΠΟΤΕ ΔΙΑΒΑΣΑ ΤΟ ΕΞΗΣ: ΣΕ ΜΙΑ ΠΑΡΑΛΙΑ, ΠΟΥ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ Η ΘΑΛΑΣΣΑ ΠΕΤΟΥΣΕ ΣΤΗΝ ΑΜΜΟ ΑΣΤΕΡΙΕΣ, ΕΝΑΣ ΤΥΠΟΣ ΤΗΝ ΔΙΕΣΧΙΖΕ ΚΑΤΑ ΜΗΚΟΣ ΚΑΙ ΕΠΕΣΤΡΕΦΕ ΤΟΥΣ ΑΣΤΕΡΙΕΣ ΣΤΟ ΥΔΑΤΙΝΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ.
ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΛΟΙΠΟΝ ΕΝΑΣ ΠΕΡΑΣΤΙΚΟΣ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΣΕ ΝΑ ΤΟΝ ΠΕΙΣΕΙ ΠΩΣ Ο ΚΟΠΟΣ ΤΟΥ ΗΤΑΝ ΜΑΤΑΙΟΣ ΓΙΑΤΙ Η ΘΑΛΑΣΣΑ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΤΟΥΣ ΠΕΤΟΥΣΕ ΣΤΗΝ ΑΜΜΟΥΔΙΑ ΚΑΙ ΕΠΕΙΤΑ ΛΟΓΩ ΤΗΣ ΠΟΣΟΤΗΤΑΣ ΤΟΥΣ ΗΤΑΝ ΑΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΤΟΥΣ "ΣΩΣΕΙ" ΟΛΟΥΣ. ΟΠΟΤΕ ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΕ ΚΑΙ ΠΟΛΛΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ.
ΕΚΕΙΝΟΣ ΨΥΧΡΑΙΜΑ ΤΟΥ ΕΔΕΙΞΕ ΕΝΑΝ ΑΣΤΕΡΙΑ ΠΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣΕ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ ΚΙΑ ΑΦΟΥ ΤΟΝ ΕΠΕΣΤΡΕΨΕ ΣΤΗΝ ΘΑΛΑΣΣΑ, ΓΥΡΙΣΕ ΚΑΙ ΑΠΑΝΤΗΣΕ ΣΤΟΝ ΠΕΡΑΣΤΙΚΟ :"ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΓΙ' ΑΥΤΟΝ ΕΔΩ ΚΑΤΙ ΕΧΕΙ ΑΛΛΑΞΕΙ".
ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΕΧΟΥΜΕ ΑΚΟΥΣΕΙ ΟΤΙ ΕΝΑ ΧΕΛΙΔΟΝΙ ΔΕΝ ΦΕΡΝΕΙ ΤΗΝ ΑΝΟΙΞΗ. ΑΛΛΑ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΕΙΠΕ ΟΤΙ ΤΟ ΧΕΛΙΔΟΝΙ ΦΕΡΝΕΙ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΧΕΛΙΔΟΝΙΑ ΚΑΙ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΜΑΖΙ ΤΗΝ ΑΝΟΙΞΗ!
ΑΥΤΟ ΝΟΜΙΖΩ ΔΕΙΧΝΕΙ ΠΟΣΟ ΚΟΝΤΟΦΘΑΛΜΑ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ. Ο ΣΤΡΟΥΘΟΚΑΜΗΛΙΣΜΟΣ ΣΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΤΟΥ! ΓΙΑ Ο,ΤΙ ΣΥΜΑΒΑΙΝΕΙ ΦΤΑΙΝΕ ΟΙ ΑΛΛΟΙ, ΕΜΕΙΣ ΠΟΤΕ!!
ΚΑΤΙ ΗΞΕΡΕ Ο ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ ΓΙΑ ΤΟ "ΕΓΩ" ΚΑΙ ΤΟ "ΕΜΕΙΣ". ΚΑΙ ΑΝΑΦΕΡΩ ΑΥΤΟΝ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΞΩ\ΟΤΙ ΟΡΙΣΜΕΝΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ "ΕΣΩΤΕΡΙΣΤΙΚΕΣ" ΓΝΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΤΑΝΟΗΘΟΥΝ, ΑΛΛΑ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΣΤΗ ΓΙΑ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ. ΤΟΝ ΜΟΝΑΧΙΚΟ ΔΡΟΜΟ ΟΠΩΣ ΑΝΑΦΕΡΕΙ ΚΑΙ Ο AVATARGR.
ΑΝ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΡΟΜΟΣ Ή ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΠΗΡΕΣ ΔΕ ΣΟΥ ΑΡΕΣΕΙ, ΤΟΤΕ ΧΑΡΑΞΕ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΣΟΥ
Odysseus_Nemo
οταν καποιος απο εμας δινει ελεημοσυνη σε εναν ζητιανο, ποιος νομιζεται οτι πρεπει να 'ευχαριστησει' ποιον;Ο ζητιανος τον ανθρωπο που προσφερει ή ο ελεημων τον ζητιανο που με οδυνηρο για τον ιδιο κοστος ειναι εκει ωστε να εξυπηρετηθει η αναγκη- επιθυμια του για προσφορα;
quote:
οταν καποιος απο εμας δινει ελεημοσυνη σε εναν ζητιανο, ποιος νομιζεται οτι πρεπει να 'ευχαριστησει' ποιον;Ο ζητιανος τον ανθρωπο που προσφερει ή ο ελεημων τον ζητιανο που με οδυνηρο για τον ιδιο κοστος ειναι εκει ωστε να εξυπηρετηθει η αναγκη- επιθυμια του για προσφορα
Νομίζω πως αυτό έχει άμεση σχέση με αυτό που προείπα και θα επαναλάβω. Πως τελικά όλα ακόμα και η προσφορά μας στο συνάνθρωπό μας έχει να κάνει με εμάς τους ίδιους. Ότι κάνουμε το κάνουμε για εμάς. Από εμάς ξεκινάει και σε εμάς καταλήγει, για αυτό είναι σημαντικό να ενεργούμε συνειδητά και ότι κάνουμε να μπορούμε να κατανοούμε το σκοπό του, μιας και τίποτα δεν είναι τυχαίο.
Απλα πιστευω οτι θα ηταν ωφελιμο να συνδεσουμε την προσφορα με την πληροτητα,την υπηρεσια και φυσικα την δικαιοσυνη διοτι διχως αυτην δεν μπορει να απαντηθει το γιατι που χαραζει στις ευαισθητες ψυχες το κλαμα του παιδιου που αφησε αναπηρο στο Ιρακ η κακια των ανθρωπων,το σεργιανι ενος ναρκομανη στην ληθη των συνανθρωπων του,τα αβεβαια βηματα πολλων απο εμας πανω στις επωδυνα κοφτερες πετρες της ταυτισης με την πολυποθετη αλλα εφημερη ευτυχια...
Ολα έχουν σχέση με τον τρόπο που εμείς έχουμε αποφασίσει να βλέπουμε τα πράγματα και με το τί θα πράξουμε απο τη στιγμή που φτάσουμε σε ένα επιθυμητό σημείο . Και πραγματικά μία απαρνηση μιας ενδεχόμενης κλίσης προς την προσπαθεια για εσωτερική ανέλιξη ( που κατα τη γνωμη μου είναι ε΄νας απο τους υψηλότερους σκοπους που μμπορεί να έχει καποιος στη ζωή του ) θα ισοδυνμούμε με προδοσία . Ισως να ήμασταν υπερβολικα αυστηροί με το εαυτό μας αν αρχίζαμε να αμφισβητούμε την ιερότητα του μονοπατιού μας... Αλλά αναπόφευκτα αν φτάνεις σε τέτοιο σημείο πνευματικής ωριμότητας αρχίζεις και ενδιαφέρεσαι για το βέλτιστο και ψάχνεσαι για το μήπως υπρχει καποιος άλλος δρόμος ουσιαστικότερος προς την ιθακη σου .
Απλά πιστεύω πως έχει μεγάλη σημασία ποιά είναι τα βαθύτερα κίνητρα για κάθε επιλογή μας . Και δεν είναι παντα τόσο εύκολο να τα εντοπίζουμε... πιστεύω πως πρέπει να έχουμε το θάρρος να κοιτάμε κατάματα τον εαυτό μας και να είμαστε ειλικρινείς (και βέβαια ειλικρίνεια δεν ισούται με άκαμπτη αυστηρότητα ) ωστε αν εντοπισουμε πως καπου λοξοδρομούμε να προσπαθούμε να διορθωθούμε .
Τί σημασία έχει ο χρόνιος διαλογισμός αν ύστερα εμείς βλέπουμε τους άλλους αφυψηλού και κλεινόμαστε στο καβούκι μας αγνωώντας τί συμβαίνει γύρω μας ?
Και πραγματικά είναι πολύ εύκολο να γλιστρίσεις σε μία τέτοια εγωιστική θεώρηση των πραγματων...
Οπως και σε καθε πορεία λοιπόν, η αναγκαιότητα για συνεχή ενδοσκόπηση είναι τεράστια
φίλη ελπίδα αναφέρεις
quote:
Είναι αλήθεια όμως πως αν αυτό δεν λειτουργήσει συλλογικά δεν θα φέρει και αποτέλεσμα. Όταν το σύνολο «αδιαφορεί» τότε ότι και αν κάνει «ένας» αποτέλεσμα δεν θα υπάρξει. Καλό θα ήταν λοιπόν για να μπορέσουμε να επιφέρουμε την οποιαδήποτε αλλαγή να συντελέσουμε όλοι μαζί, ο καθένας με τις δικές του δυνατότητες.
έχεις δίκιο αλλα μήπως έτσι το μόνο που καταφέρνουμε είναι ένας αέναος φαύλος κύκλος? Αλλωστε μη ξεχνάς πως πριν κατι γίνει συλλογικό,προκύπτει απο κάποιες ατομικες ενέργειες συγκεκριμένων προσωπων . Αν περιμένουμε να ξεκινήσουν να ενδιαφέρονται όλοι για να δράσουμε εμείς τότε τίποτα δεν πρόκειται να γίνει...
Τελικά , παρότι στο παρελθόν είχα+εγώ διαφορετική άποψη , θεωρώ πως ναι! ο ένας μπορεί! να κανει την διαφορα...
γιατι ο ένας θα είναι μόνο ένας στην αρχή...
πιστεύω πως γύρω μας υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι που το μόνο που χρειάζονται για να "ξυπνήσουν" είναι ένα μικρό ερέθισμα , ένα παράδειγμα προς μίμηση στη συγκεκριμενη περίπτωση .
αλλα και πάλι,αν κατι δεν οδηγηθεί σε συλλογικό επίπεδο ας θυμηθούμε την ιστοριούλα του odysseus_nemo
quote:μόλις τωρα μου ήρθε στο μυαλό μια παρόμοια περίπτωση η οποία αναφέρεται απο τον Ραούλ Φολερό αυτόν τον εξαίσιο άνθρωπο...
ΚΑΠΟΤΕ ΔΙΑΒΑΣΑ ΤΟ ΕΞΗΣ: ΣΕ ΜΙΑ ΠΑΡΑΛΙΑ, ΠΟΥ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ Η ΘΑΛΑΣΣΑ ΠΕΤΟΥΣΕ ΣΤΗΝ ΑΜΜΟ ΑΣΤΕΡΙΕΣ, ΕΝΑΣ ΤΥΠΟΣ ΤΗΝ ΔΙΕΣΧΙΖΕ ΚΑΤΑ ΜΗΚΟΣ ΚΑΙ ΕΠΕΣΤΡΕΦΕ ΤΟΥΣ ΑΣΤΕΡΙΕΣ ΣΤΟ ΥΔΑΤΙΝΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ.
ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΛΟΙΠΟΝ ΕΝΑΣ ΠΕΡΑΣΤΙΚΟΣ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΣΕ ΝΑ ΤΟΝ ΠΕΙΣΕΙ ΠΩΣ Ο ΚΟΠΟΣ ΤΟΥ ΗΤΑΝ ΜΑΤΑΙΟΣ ΓΙΑΤΙ Η ΘΑΛΑΣΣΑ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΤΟΥΣ ΠΕΤΟΥΣΕ ΣΤΗΝ ΑΜΜΟΥΔΙΑ ΚΑΙ ΕΠΕΙΤΑ ΛΟΓΩ ΤΗΣ ΠΟΣΟΤΗΤΑΣ ΤΟΥΣ ΗΤΑΝ ΑΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΤΟΥΣ "ΣΩΣΕΙ" ΟΛΟΥΣ. ΟΠΟΤΕ ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΕ ΚΑΙ ΠΟΛΛΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ.
ΕΚΕΙΝΟΣ ΨΥΧΡΑΙΜΑ ΤΟΥ ΕΔΕΙΞΕ ΕΝΑΝ ΑΣΤΕΡΙΑ ΠΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣΕ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ ΚΙΑ ΑΦΟΥ ΤΟΝ ΕΠΕΣΤΡΕΨΕ ΣΤΗΝ ΘΑΛΑΣΣΑ, ΓΥΡΙΣΕ ΚΑΙ ΑΠΑΝΤΗΣΕ ΣΤΟΝ ΠΕΡΑΣΤΙΚΟ :"ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΓΙ' ΑΥΤΟΝ ΕΔΩ ΚΑΤΙ ΕΧΕΙ ΑΛΛΑΞΕΙ".
σε καποιο σημείο ο Nitsche γράφει (στο περίπου ) : "Μαθαίνω πως σε ένα σημείο του μανχάταν σε μια διασταύρωση στέκεται ένας άνθρωπος και τις κρύες νύχτες του χειμώνα προσφερει στέγη και ένα ζεστό πιάτο για μία νύχτα σε κάθε αστέγο που συναντά...
Και τί μαυτό?...
Ο κόσμος δεν πρόκειται έτσι να αλλαξει...
οι πόλεμοι θα συνεχίσουν να γίνονται...
τα παιδιά θα συνεχίσουν να πεινάναι."
και λέει ο Ραούλ : "σωστά , αλλα για εκείνη τη νύχτα μία ψυχή θα βρει παρηγοριά έστω και για μία νύχτα...
ένα στομαχι θα σταματήσει να γουργουρίζει έστω και για μία νύχτα...
το χιόνι και η βροχή που για κείνον προοριζότανε στο δρόμο θε να πέσει..."
Εχεις δίκιο όταν λες ότι τελικά ότι κανουμε έχει να κανει με εμάς τους ίδιους .Με την έννοια όμως πως αναπόφευκτα αν κανουμε καποια "καλή πράξη" θα αισθανθούμε καλά ( και σε καμία μα καμία περίπτωση δεν είναι αυτο κατι το αρνητικό , για το οποίο δηλαδή να εχουμε τύψεις...) , όχι ότι θα τν κανουμε γαι να αισθανθούμε καλά πάντα . Πιστεύω η ανιδιοτέλεια , η αγάπη , το να δίνουμε απλά και μόνο γιατί έτσι αισθαόμαστε εκείνη τη στιγμή , ακόμη υφίσταται...
[center]"Οτιδήποτε μπορεί να συλλάβει και να πιστέψει ο ανθρώπινος νους μπορεί και να το καταφέρει"
quote:
Απλά πιστεύω πως έχει μεγάλη σημασία ποιά είναι τα βαθύτερα κίνητρα για κάθε επιλογή μας .
Ακόμα κι αν επαναλαμβάνομαι,τι μεγαλύτερο κίνητρο από την Αγάπη και τη Συμπόνοια.
Πάντα ο ένας κάνει τη διαφορά,είτε βρίσκεται στην πλευρά αυτού που προσφέρει,είτε στην πλευρά αυτού που δέχεται.Εχει ήδη ξεκινήσει το ταξίδι..
quote:
έχεις δίκιο αλλα μήπως έτσι το μόνο που καταφέρνουμε είναι ένας αέναος φαύλος κύκλος? Αλλωστε μη ξεχνάς πως πριν κατι γίνει συλλογικό,προκύπτει απο κάποιες ατομικες ενέργειες συγκεκριμένων προσωπων . Αν περιμένουμε να ξεκινήσουν να ενδιαφέρονται όλοι για να δράσουμε εμείς τότε τίποτα δεν πρόκειται να γίνει...
Τελικά , παρότι στο παρελθόν είχα+εγώ διαφορετική άποψη , θεωρώ πως ναι! ο ένας μπορεί! να κανει την διαφορα...
γιατι ο ένας θα είναι μόνο ένας στην αρχή...
Μα τελικά έτσι γίνεται, γινόμαστε θύματα του φαύλου κύκλου που εμείς οι ίδιοι δημιουργούμε, για αυτό και δεν προχωράμε. Ο ένας περιμένει από τον άλλον, ή μάλλον όλους τους άλλους, να κάνουν το πρώτο βήμα, προκειμένου να ακολουθήσει.
Θα συμφωνήσω μαζί σου στο ότι θα πρέπει ο καθένας μας ξεχωριστά να κάνει βήματα αδιαφορώντας για τον διπλανό του εάν έχει κάνει το δικό του.
Σίγουρα κάποιος θα υπάρχει που θα το αναγνωρίσει και θα θελήσει να συμβάλλει στο έργο.
Δεν ξέρω αν ο ένας μπορεί να κάνει την διαφορά μπορεί όμως να κάνει την αρχή.
quote:
Πιστεύω η ανιδιοτέλεια , η αγάπη , το να δίνουμε απλά και μόνο γιατί έτσι αισθανόμαστε εκείνη τη στιγμή , ακόμη υφίσταται...
Η αγάπη όπως έχει ειπωθεί ήδη, είναι το μέσον, αλλά θα πρέπει να μάθουμε το χρησιμοποιούμε και όχι απλά να λέμε πως το χρησιμοποιούμε. Να ακολουθούμε τους άγραφους κανόνες που προτάσσει η ίδια η αγάπη, πράγμα που δεν είναι εύκολο και πολλές φορές έρχονται σε σύγκρουση με το υπέρμετρο πολλές φορές εγώ μας καθώς και με άλλα πάθη – αδυναμίες μας.
Το αποτέλεσμα σαφώς θα είναι θετικό αρκεί να υπάρχει η σωστή εφαρμογή.
quote:
Είναι αλήθεια όμως πως αν αυτό δεν λειτουργήσει συλλογικά δεν θα φέρει και αποτέλεσμα. Όταν το σύνολο «αδιαφορεί» τότε ότι και αν κάνει «ένας» αποτέλεσμα δεν θα υπάρξει. Καλό θα ήταν λοιπόν για να μπορέσουμε να επιφέρουμε την οποιαδήποτε αλλαγή να συντελέσουμε όλοι μαζί, ο καθένας με τις δικές του δυνατότητες.
Ωχ αδελφισμός και εσωτερισμός δεν συνάδουν αγαπητή ελπίδα...
Κάνουμε ότι ΕΜΕΙΣ μπορούμε ΕΛΠΙΖΟΝΤΑΣ ότι θα το κάνουν κι άλλοι...
Για να αλλάξουμε τον κόσμο πρέπει πρώτα να αλλάξουμε τον εαυτό μας... πράγμα που πολύ σωστά ανέφερες δεν είναι καθόλου εύκολο.
ΟΜΩΣ... δεν μπορούμε να παίζουμε μόνο εκ του "ασφαλούς"...
Δεν περιμένουμε να σιγουρευτούμε ότι η δράση θα'ναι συλλογική για να δράσουμε κι ΕΜΕΙΣ... και στο κάτω κάτω δεν οδηγεί πουθενά η ΣΙΓΟΥΡΙΑ αυτή...δεν μας ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ κάτι...
Την μάχη πρέπει να την δώσει ο καθένας μας μόνος του... είναι σα να μου λες ξεκινώ για την μάχη αλλά πρέπει να ξέρω αν θα υπάρξουν κάποιοι άλλοι να στηρίξουν την πράξη αυτή... Ξεκίνα εσύ αφού είσαι σίγουρη ότι είναι αυτό που ΠΡΕΠΕΙ να κάνεις και αν είναι να γίνει στη συνέχεια συλλογική η προσπάθεια έχει καλώς...
ΤΑΟ συμφωνώ με αυτά που λες...
T-SEEKER πολύ ωραίο το θέμα σου...
