- Α Λ Η Θ Ι Ν Η Ζ Ω Η - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
το θέμα που άνοιξες είναι δύσκολο η αλήθεια και καταλαβαίνω την διστακτικοτητά σου να μιλήσεις ανοιχτά για αυτά τα κάποια που αισθάνθηκες.
Αν αυτό σε βοηθάει θα σου πω πως εγώ με όλους τους κοντινούς μου που πέθαναν είχα επαφή μετά τον θανατό τους, όχι για πάντα φυσικά, αλλά για κάποιες μέρες μετά το συμβάν. Δεν ήταν κάτι που θέλησα ή που προκάλεσα ούτε και γνωρίζω τον τρόπο να το έκανα αν το ήθελα. Έγινε όμως και ήταν δυνατό και αναμφισβήτιτο και έγινε γιατί ήθελαν κάτι να πουν πριν φύγουν. Αν δεν ήθελαν όμως κάτι να πουν θα το έκαναν; δεν γνωρίζω. Πιθανόν λοιπόν ο θείος σου να μην είχε κάτι να πει. Να ξέρεις πως για να γίνει μια τέτοια επαφή πρέπει να υπάρχουν κάποιες συγκεκριμένες καταστάσεις, πρέπει εσύ δηλαδή να μπορείς να έρθεις σε επαφή με την διάσταση που βιώνουν τα πνεύματα, να είσαι ανοιχτός ή συμβατός δηλαδή προς αυτόν τον κόσμο, να ξέρεις επίσης πως κάποια τριγυρνάν πριν τον τελικό τους δρόμο κάποια όμως, για λόγο που δεν γνωρίζω, φεύγουν αμέσως μην έχωντας έτσι την δυνατότητα να επικοινωνήσουν ή να μην τους επιτραπεί να το κάνουν.
Σίγουρα πιστεύω στην μεταθανάτια ζωή γιατί το πνεύμα δεν είναι ένα αναλώσιμο σημείο, δεν είναι κάτι το υλικό για να σαπίσει και γιατί δεν θα μπορούσα ποτέ να πιστέψω πως μοναδικός σκοπός της ζωής μας είναι να τρώμε, να πίνουμε και να κοιμόμαστε μέχρι το τέλος μας. Δεν θα υπήρχε λόγος τότε να γέννηθούμε υπάρξεις με πνεύμα, θα μπορούσαμε να είμασταν απλά κάποιο είδος φυτού όπου ο ουρανός και η γη θα φρόντιζε για την τροφή μας και οι εποχές για το τέλος μας. Για κάποιο λόγο λοιπόν μας δώθηκε το πνεύμα κι αυτός ο λόγος δεν μπορεί να τελειώνει χωρίς αποτέλεσμα.
Ένα ένα τα θέματα.
Είναι πολύ όμορφο αυτό που λες και το έχω νιώσει. Αν δεν το ένιωθα με αυτόν τον άνθρωπο, με όλα όσα είχε να πει ειδικά σε μένα και με τον άθλιο τρόπο που τον ανάγκασαν να φύγει τότε δεν θα το ένιωθα με κανέναν.
Δεν είναι θέμα δυστακτικότητας. Είναι ότι όλα αυτά τώρα έχουν χαθεί και μάλλον δεν είχα σκεφτεί αυτό το "πριν πάρουν το δρόμο τους". Πίστεψα ότι τα έκανε το μυαλό μου απο το σημείο που σταμάτησαν να υπάρχουν.
Μου είπε αυτά που ήταν να μου πεί και δεν το πίστευα. Μου έδωσε δύναμη να αντιμετωπίσω την πιο δύσκολη φάση της ζωής μου. Αλλά δεν μου την έδωσε για να μου τη δώσει, επειδή τη χρειαζόμουνα. Την πήρα εγώ επειδή άκουσα-κατάλαβα αυτά που είπε. Μου είπε πράγματα που σχετίζονται με τη ζωή μου, πράγματα που θα έλεγε εκείνος και που εκείνος ήταν ο πιο κατάλληλος για να μου πει. Δεν τα είπε με λόγια ηχηρά ή με εικόνες. Τα είπε. Τα πέρασε. Σιγά σιγά.
Το θέμα είναι ότι επειδή έχω ασχοληθεί πολύ με τον εαυτό μου απο μικρή ηλικία είχα καταφέρει να βρώ τα σημεία εκείνα που ο άνθρωπος χρησιμοποιεί την πίστη του στο θεό για να καλύψει την αδυναμία του. Είχα καταφέρει να δω που είναι η ουτοπία μου (και άρα των περισσότερων ανθρώπων) όταν η ανάγκη μου γεννούσε ένα ανώτερο ον και το είχα εξαλήψει.
Αυτή τη φορά δεν ήταν έτσι. Δεν ήταν η ανάγκη μου που το δημιουργούσε. Δεν ήταν ο φόβος μου. Δεν προέρχοταν απο μένα και το ξέρω καλά.
Όταν όμως έπαψε να υπάρχει άρχισα να προβληματίζομαι.
Τώρα καταλαβαίνω ότι ίσως εκπλήρωσε το σκοπό του και τράβηξε για το δρόμο του.
Όταν πέθανε η γιαγιά μου με την οποία δεν είχα πολλές σχέσεις αλλά ήταν μια εικόνα μέσα μου και στεναχωρήθηκα, δεν την ένιωσα πουθενά.
Τώρα το ότι δεν μπορεί να γεννηθήκαμε για να τρώμε και για να πίνουμε δεν μου μιλάει στην καρδιά. Και τα ζώα έτσι είναι. Και ορισμένες φορές αισθάνομαι ότι κι αυτά έχουν ανώτερα αισθήματα κι ας μην έχουν το πνεύμα μας. Η αγάπη που αισθάνονται δεν είναι υλικό σημείο. Δεν είναι η λογική που σε στέλνει στο θεο (ότι κι αν σημαίνει αυτό) αλλά το αίσθημα, η αγάπη. Η λογική μου λέει "κοίτα το μυρμήγκι που πάτησε εκείνος κατά λάθος. αυτό είναι όλο.μια ανάσα.ανάβει-σβήνει". Το συναίσθημα όμως που βγάζω προς τα έξω, που υπάρχει μέσα μου και μεγαλώνει σιγά σιγά, όταν δίνω αγάπη, όταν ζω αληθινά και καταλαβαίνω τον κόσμο, με κάνει να νιώθω κάθε τόσο ότι πλησιάζω επικίνδυνα στην ουσία του κόσμου και αυτό εχει μια δυνατή αίσθηση του αιώνιου, του αθάνατου, αυτού που δεν τελειώνει πουθενά, που είναι η απόλυτη αρμονία. Αν ξαναέρθει όμως κι εκεί το μυαλό δεν θα μπορεί να το αμφσβητήσει γιατί είναι απίστευτα δυνατό, αλλά θα πει ότι αυτή είναι αίσθηση που δίνει ο κύκλος της ζωής που είναι εγγενώς ατέρμονος, είναι η αίσθηση που νιώθει ένα μικρό κομμάτι του σύμπαντος που ξεκίνησε απο το τίποτα-μηδέν και θα καταλήξει στο τίποτα-μηδέν. Το τίποτα απο το άπειρο που θεωρούμε ότι είναι τα πάντα δεν απέχουν και πολύ αν το σκεφτούμε. Γι'αυτό συχνά συγχέονται.
Ο Επίκουρος είχε πει ότι οι αισθήσεις δεν κάνουν ποτέ λάθος. Αν ακούσεις ένα θόρυβο που "τελικά δεν ήταν τίποτα" τότε αν πεις "έκανα λάθος" τότε κάνεις λάθος. Οι αισθήσεις δεν λένε ψέματα. Όταν εγώ βρίσκω το νερό κρύο και ο άλλος ζεστό δεν κάνει κανένας λάθος.
Εκεί βέβαια έρχεσαι και ρωτάς όταν ο τρελός νομίζει ότι τον κυνηγούν οι αισθήσεις του σφάλουν?
Έχω αναμνήσεις που δεν ξέρω απο που προέρχονται, εκτός απο το γνωστό σε όλους deja-vu, έχω μερικές αντιλήψεις του κόσμου που δεν πλάθηκαν στον καιρό που θυμάμαι τον εαυτό μου, έχω τα ανεξήγητα όνειρα που απο μόνα τους σαν φαινόμενο είναι αξιοπρόσεκτα (υπάρχει ένας ολόκληρος κόσμος εκει πέρα αν ασχοληθείς σοβαρά και το καταλάβεις).
Που ξεκινούν και που τελειώνουν όλα αυτά, τι σημαίνουν, ποιός αναλαμβάνει την περιχώρησή τους;
Ελπίζω να μη σας κούρασα.
Θα ήθελα να ακούσω και τον alfa-omega.
Serenite σε ευχαριιστώ πολύ, ειλικρινά!
Edited by - weirdo on 01/02/2006 03:26:25
Αγαπητή μου serenite ειλικρινά σ'ευχαριστώ για τον χρόνο που διέθεσες να μου απαντήσεις στα ερωτήματά μου!Με κάλυψαν απόλυτα και δεν θα μπορούσες να είσαι πιο σαφής.Τα περισσότερα απο αυτά τα έχω σκεφτεί και εγώ και ναι έχεις δίκιο κάποιες απο αυτές τις απαντήσεις μου τις έχει δώσει ήδη ο εαυτός μου σχετικά με αυτούς τους ανθρώπους αλλά δυστιχώς δεν έχω τη δυναμη ακόμη να ακούσω αυτά που μου υπαγορεύει η λογική μου και να προχωρίσω μπροστά.Και όταν λέω να προχωρίσω δεν εννοώ φυσικά να τους διαγράψω αλλά να μην τους αφήνω να με πονάνε και να τους δείξω λίγο και μια πιο σκληρή και μη δεδομένη πλευρά του εαυτού μου.Κάνω πέντε βήματα μπροστά και μετα μπαίνει το συναίσθημα και πάω 4 βήματα πίσω.Με ρώτησες κάτι πολύ βασικό και θα σου απαντήσω.Ρώτησες άν όλα αυτά που δίνω τα δίνω γιατι πραγματικά πιστεύω πως τα έχουν ανάγκη ή γιατί θέλω να τα εισπράξω εγώ.Η απάντησή μου λοιπόν είναι η εξής.Είναι αλήθεια αυτό που είπες οτι μεγάλωσα νιώθοντας μόνη και μην έχοντας στήριγμα.Αυτό το συναίσθημα λοιπόν επειδή το βίωσα και το βιώνω και ξέρω πως είναι, είναι απο τα πράγματα που λένε πως δεν τα εύχομαι ούτε για τον εχθρό μου!Πόσο μάλλον για τους φίλους μου και τους ανθρώπους που αγαπάω!
Το λάθος όμως που έκανα ξέρεις ποιο είναι? πως όση ανάγκη είχα εγώ απο κάποια πράγματα τα έδωσα στο δεκαπλάσιο στους άλλους και ειλικρινά δεν το έκανα με σκοπό να τα πάρω πίσω.
Εχασα όμως το μέτρο και άδειασα τελείως μέσα μου απο κάθε απόεμα δύναμης. Έτσι λοιπόν ενώ θα μπορούσα και να προσφέρω αγάπη στους άλλους και να δώσω στον εαυτό μου εγώ τα έδωσα όλα σ'εκείνους!το αποτέλεσμα?Τώρα που σε κάποια δύσκολη στιγμή με άφησαν νοιώθω πως κρατανε μαζί τους και ότι απόθεμα ψυχής είχα εγω και αυτό είναι που με κάνει να νοιώθω μετέωρη και πνήγομαι και απο συναισθήματα αδικίας και θλήψης!Είναι και η αχαριστία που αισθάνομαι οτι εισέπραξα και αυτό μεγαλώνει τη μοναξιά!
Έκανα λάθη!Πολλά λάθη!Εμπιστέυτικα πάρα πολύ ακόμη και τα πιο βαθιά μου συναισθήματα και τις ανασφάλειές μου,τους φόβους μου,τα πάντα!Ξεγύμνωσα την ψυχή μου μπροστά τους και τους την έδωσα ατόφια όπως ήταν.Οπότε τώρα που με "εγκατέληψαν" νοιώθω οτι την λεηλάτησαν και την πήραν μαζί τους!Γι'αυτό μετάνιωσα και είναι κάτι που σίγουρα δεν θα ξανακάνω!Δεν θα ξανα ανοιχτώ τοσο πολυ σε άνθρωπο.Το θέμα τώρα είναι να ξαναβρώ μέσα μου αυτά που νιώθω πως έχασα και να ξαναβρώ τον εαυτό μου! Όταν γίνει αυτό δέν θα τον χαρίσω έτσι αβίαστα...ελπίζω δηλαδή! 
Θα προσπαθήσω να τον κρατήσω και δικό μου συμπαραστάτη και σύμμαχω όπως με συμβούλεψε και η αγαπητή kswtikoula.kswtikoula μου με συγκίνησαν αυτά που έγραψες και ο τρόπος που έκλεισες το μήνυμα σου!
Σας ευχαριστω και τις δύο αλλά και εσένα καλέ μου alfa-omega!
Με κάνατε να νοιώσω τουλάχιστον οτι υπάρχει κάποιος που μπορεί να με καταλάβει και να με νοιώσει και οτι αυτά που νιώθω δεν είναι τόσο παράλογα!
Πολλά φιλιά σε όλους!
Δυστυχώς δεν τα πάω και τόσο καλά με τα e.mail.
Αυτό δεν είναι συγνώμη ,αλλά η αλήθεια .
Στο θέμα της αληθινής ζωής μετά τον βιολογικό μας θάνατο ,αναφέρθηκε η serenite με ανεπανάληπτο μοναδικά απλό ,ορθολογιστικό τρόπο .
Αυτό που θα προσθέσω σε όσα έγραψε είναι ο ενθουσιασμός .
Ενθουσιάζομαι με την ιδέα της αθανασίας και το βλέπω ως ένα φυσιολογικό επακόλουθο της αληθινής ζωής που θα επιδιώξουμε εδώ στον πλανήτη γη .
Αν δεν συνέβαιναν και στην δική μου την προσωπική ζωή κάποια πράγματα ,τα οποία η λογική μου ( κοινωνική ) ,δεν μπόρεσε να εξηγήσει ,τότε σίγουρα και εγώ δεν θα πίστευα σε κάτι ανώτερο.
Όμως ?
Η αλήθεια είναι ότι η ουσία όλων μας ( αγάπη ) , ποτέ δεν έσβησε μέσα μου .
Απλά ,πολύ απλά είπα κάποια ημέρα στον εαυτό μου :
-Ιωάννη από σήμερα θα βάλεις τέλος στην αμφιβολία .
Αφέθηκα πλήρως στο συναίσθημα ,το ακολούθησα για ένα χρονικό διάστημα πιστά .
Μετά από λίγο καιρό ανακάλυψα έναν χαμένο κόσμο , τον κόσμο των αισθήσεών μου .
Αυτός ο τρόπος ζωής μου γέμιζε την ψυχή .
Με ευχαριστούσε πάνω από όλα επειδή , ένιωθα μέσα μου ηθική ικανοποίηση .
Σήμερα γνωρίζω την αιτία .
Τα συναισθήματά μου όταν τα επεξεργάζομαι με την κοινή σε όλους μας κοινωνική ( στενή θα έλεγα ) λογική , με οδηγεί σε έναν φαύλο κύκλο ,από όπου δεν υπάρχει εξιλέωση της ψυχής .
Αυτός ο τρόπος με οδηγεί στο ψέμα ,την υποκρισία, την ξεφτίλα ,εκφυλισμό των πολύτιμων συναισθημάτων μου .
Με οδηγούσε σε έναν αβάσταχτο πόνο της ψυχής μου & κατάλαβα ( συνειδητοποίησα ) ,ότι πήγαινα κόντρα ( αντίθετα ) με τα αληθινά θέλω της ίδιας μου της ψυχής .
Αποφάσισα λοιπόν να τα κρατήσω μέσα μου , ( τα πολύτιμα συναισθήματα ) μου για να δω αν ξεφύγω από τον ψεύτικο ντουνιά ,κόσμο στον οποίο είχα παγιδευτεί .
Η εξιλέωση του ψυχικού μου πόνου ,ήρθε όταν άρχισα να τα χαρίζω ( συναισθήματά μου ) στον κόσμο γύρω μου δίχως να περιμένω ανταπόκριση .
Αναφέρθηκε πολύ ουσιαστικά πάνω σε αυτό η φίλη serenite ,απαντώντας σε προηγούμενο μήνυμα της ,προς την Logiki k evaisthisia .
Η ψυχή αποτελείται από το μυαλό , τις αισθήσεις & την λογική που διαμορφώνουμε .
Η λογική δεν είναι το ανώτατο εργαλείο της ψυχής μας .
Απόδειξη αποτελεί το ίδιο λογικό ανθρώπινο δημιούργημα , που ονομάζουμε πολιτισμό .
Είναι ελλιπές .
Λείπει η ορθολογιστική αντίληψη , του πως υπάρχει το δεδομένο που καλούμε σύμπαν .
Έτσι δημιουργήσαμε και διαιωνίζουμε έναν πολιτισμό ,που δεν περιέχει δυστυχώς , πλούσια συναισθήματα , διότι αυτά όπως προείπα τα αλλοιώνει η ανεπαρκής ανθρώπινη λογική μας .
Αλλού είναι η αληθινή ζωή , πέρα απ το μονοπάτι του θανάτου .
Και εδώ η λογική μας προσπαθεί να μας πείσει ,ότι δεν υπάρχει τίποτα μετά απ αυτό το πέρασμα .
Δεν το δέχομαι μου είναι στενό ,μικρό ,ασήμαντο λογικό δεδομένο ,αν τα συγκρίνω με το άπειρο σύμπαν .
Γίνεται όμως λογικότατο ,αν παραμείνω στην τυπική κοινωνική λογική .
Γνωρίζω φίλε μου ποιος είμαι .
Είμαι κομμάτι του άπειρου .
Αυτό μόνο ένα μπορεί να σημαίνει :
Έχω μέσα μου τον σπόρο του άπειρου ,είναι εμφυτευμένος μέσα στην άυλη ψυχή μου .
Τον καλλιεργώ λοιπόν .
Καλλιεργώ στην ουσία τα συναισθήματα μου ,που προέρχονται από αυτόν τον σπόρο ( της αγάπης ) .
Όσο ποιο αγνά τα διατηρώ , με υπομονή & ταπεινότητα ,τόσο ποιο πολύ πείθομαι ότι :
Την αθανασία της ψυχής δεν μπορεί να την διεκδικήσει ένας θνητός μονάχα με την λογική του .
Είναι απαραίτητη ( λόγω επιβίωσης της σάρκας μας σε μια κάλπικη κοινωνία ) ,όχι όμως καθοριστική για το τελικό αποτέλεσα της υπάρξεώς μας .
Τα σώμα μου κάποια στιγμή θα υποκύψει στον βιολογικό του κύκλο.
Όχι και η ψυχή μου ( πνεύμα ) ,αυτό ήταν, είναι & α παραμείνει αιώνιο, εις τους αιώνες των αιώνων .
Εύχομαι να σου μετέδωσα, λίγο από τον πνευματικό ενθουσιασμό της ψυχής μου .
Και πάλι συγνώμη που δεν ανταποκρίθηκα σε προηγούμενα μηνύματα σου .
quote:
Δεν είμαι ψυχολόγος σίγουρα όχι και ειδικός, είμαι όμως ένας άνθρωπος που πέρασα μέσα απο αυτά, που τα βίωσα και που με πόνεσαν το ίδιο. Αφού όμως μπόρεσα εγώ να ορθοποδήσω, αφού κατάφερα να αγαπήσω τον εαυτό μου, αφού δεν ένοιωσα ποτέ ξανά μόνη και ξεκρέμαστη γιατί είχα εμένα και πίστεψα σε μένα και σε όλη την δύναμη που μπορούσε να αναβλύσει απο εμένα, αφού λοιπόν μπόρεσα να τα κάνω όλα αυτά εγώ, τότε σίγουρα μπορείς να τα κάνεις κι εσύ αρκεί να το πιστέψεις...
Μου θύμισες έναν διάσημο γερμανό ψυχολόγο , το όνομα του δεν το θυμάμαι .
Είχε γράψει , ότι μετά τις σπουδές του και αφού εξάσκησε για ένα χρονικό διάστημα το επάγγελμα του ,
Κατάλαβε ότι οι σπουδές του ήτανε ασήμαντες μπροστά στο μέγεθος της γνώσης που απεκόμισε ,κατά την διάρκεια της εξάσκησης του ψυχολόγου .
Τόνισε το γεγονός ότι αυτά που μάθαινε από τους ασθενείς του ήτανε η αληθινή σπουδή του επαγγέλματός του .
Κάποια στιγμή είχα σκοπό να σε ρωτήσω αν είσαι ψυχολόγος serenite ,μα η απάντηση ήρθε μόνο της από εσένα την ίδια .
Δεν είσαι και όμως η εμπειρία σου ,τα προσωπικά σου βιώματα είναι τόσα πολλά που όταν διαβάζω τις απόψεις σου , είναι σαν να βλέπω μπροστά μου την ίδια την ζωή μου .
Το βιβλίο του διάσημου γερμανού ψυχολόγου ονομάζεται :
Die Liebe .
Psychologie eines phaenomens.
Ο συγγραφέας ονομάζεται : peter Lauster.
Πανέμορφο βιβλίο .
Η έκδοση που έχω είναι στην γερμανική γλώσσα .
Αξίζει όμως να προσπαθήσει κάποιος να ψάξει αν υπάρχει ελληνική έκδοση .
Αυτό για τα μηνύματα δεν με πειράζει. Το τηλέφωνο τώρα δεν χρειάζεται. Το είχα αλλά θα έπαιρνα μόνο αν έβρισκα την ελάχιστη ανταπόκριση π.χ. αν μου λέγατε μόνο πάρε τηλέφωνο, γιατί δεν ήθελα να γίνω φορτικός. Δεν τα λέω με καθόλου κακή πρόθεση. Ξέρω να τα βλέπω θετικά απλά εκείνο τον καιρό ήμουν πάρα πολύ πιεσμένος. Τώρα είμαι μια χαρά κι ας ήταν μια απο τις πιο δύσκολες φάσεις μου. Είναι λίγο δύσκολο να έχεις σύμμαχο μόνο τον εαυτό σου πάντα αλλά αυτό με βοήθησε να αναπτύξω μια μοναδική σχέση μαζί του, και αυτό ακτινοβολεί και με βοηθά και στις υπόλοιπες σχέσεις μου.
Ίσως επαναλάβατε όλα αυτά για την αληθινή ζωή επειδή δεν διαβάσατε καλά το μήνυμά μου. Γνωρίζω την καταστροφή που έχει φέρει το φίλτρο της λογικής. Γνωρίζω τι σημαίνει να κάνεις αυτό που αισθάνεσαι και το τολμώ σε αυτό τον δύσκολο κόσμο. Αυτό με οδήγησε στο να ωθήσω και άλλους να αφήσουν στην άκρη όλες τις παθογένειες που μας τρώνε την ψυχή, να κάνουν αυτό που λέει το μέσα τους χωρίς να σκέφτονται ότι θα πληγωθούν γιατί σταδιακά αυτό που θα αισθάνονται, η αγάπη τους και μόνο θα τους φτάνει, θα είναι όλο και πιο πλήρης, η αληθινή ζωή τους θα τους βοηθήσει να καταλάβουν πως λειτουργούν οι συνάνθρωποί τους ακόμα και το γιατί. Δεν θα έχει καμία ουσία αυτό που λένε θα εκτεθώ ή θα δώσω περισσότερα. Δεν θα πορούσα να λεω πράγματα για τα οποία δεν ξέρω (δεν αισθάνομαι καλύτερα).
Ορισμένες φορές αισθάνομαι πλήρως ως μέρος του σύμπαντος, κατανοώ τόσο πολύ την αρχή του, αφήνομαι και γίνομαι ένα με αυτό. Αυτό το ανώτερο αισθάνομαι εγώ. Την τελειότητα που έχουν όλα όταν ζεις πραγματικά και αγαπάς, την τελειότητα που δεν προέρχεται απο τον άνθρωπο αλλά που αισθάνεται ο άνθρωπος όταν ενώνεται με αυτήν. Νιώθω το σύμπαν να τρέχει και χτυπάω μαζί του καμιά φορά ή το βλέπω να χτυπάει γύρω μου εκεί που χτυπούσα κι εγώ παλιά.
Γι'αυτό δεν έστειλα πιο παλιά, γιατί δεν ειχα κάτι να προσθέσω. Τώρα όμως αναφέρθηλε ένα θέμα που νομίζω ότι είναι το κλειδί. Ηζωή μετά το θάνατο.
quote:
Τα σώμα μου κάποια στιγμή θα υποκύψει στον βιολογικό του κύκλο.
Όχι και η ψυχή μου ( πνεύμα ) ,αυτό ήταν, είναι & α παραμείνει αιώνιο, εις τους αιώνες των αιώνων .
Πως θα είναι η ψυχή σας μετά το θάνατο? Πως μπορείτε να το αισθανθείται αυτό τώρα για να αισθάνεστε ότι θα υπάρχει κιόλας?
quote:
Είμαι κομμάτι του άπειρου .
Το αισθάνομαι.
quote:
Αλλού είναι η αληθινή ζωή , πέρα απ το μονοπάτι του θανάτου .
Και εδώ η λογική μας προσπαθεί να μας πείσει ,ότι δεν υπάρχει τίποτα μετά απ αυτό το πέρασμα .
Έχω μέσα μου τον σπόρο του άπειρου ,είναι εμφυτευμένος μέσα στην άυλη ψυχή μου .Τον καλλιεργώ λοιπόν .
Καλλιεργώ στην ουσία τα συναισθήματα μου ,που προέρχονται από αυτόν τον σπόρο ( της αγάπης ) .
Τώρα καλλιεργείτε συνειδητά με όλη σας τη δύναμη. Πως θα αντιλαμβάνεστε τις αλλαγές μετά το θάνατο? Θα υπάρχουν? Μπορώ να ξεπεράσω τη λογική και να αισθανθώ αυτά που δεν μου επιτρέπει, πως μπορείτε όμως να αισθάνεστε ότο υπάρχει αληθινή ζωή μετά το θάνατο αφού δεν έχετε φτάσει σε εκείνο το σημείο?
quote:
Δεν το δέχομαι μου είναι στενό ,μικρό ,ασήμαντο λογικό δεδομένο ,αν τα συγκρίνω με το άπειρο σύμπαν .
Το ότι δεν δέχεστε που είναι στενό, μικρό, ασήμαντο λογικό δεδομένο και το συγκρίνετε στην παρούσα φάση με το άπειρο το οποίο δεν μπορείτε να αντιληφθείτε απόλυτα ακόμα είναι ένα ακόμα λογικό δεδομένο όλο μαζί.
Αισθάνομαι ότι μετά το θάνατο ενώνεσαι με το όλο, αλλά όχι ότι ζεις την αληθινή ζωή. Πως ακριβώς βλέπετε την αθανασία της ψυχής που αναφέρετε και την αληθινή ζωη μετά το θάνατο? Το βλέπετε σαν μια μεταβολή, σαν μια δυναμική κατάσταση ή σαν την ένωση με το όλο?
Γιατί χρησιμοποιείτε τη λέξη ζωή? Θα υπάρχει συνείδηση? Πως μπορείτε να αισθανθείτε τώρα ότι θα υπάρχει συνείδηση? Μπορώ να αντιληφθώ-αισθανθώ ότι δεν θα υπάρχει πόνος ή οτιδήποτε απο όσα τυρρανούν την ψυχή και αυτό ναι είναι τέλειο ή/και λύτρωση ή/και αθανασία (δεν έχουν σημασία οι λέξεις, ούτε τα παιχνίδια του μυαλού) αλλά είναι ενδιαφέρον να ακούσω για τα υπόλοιπα...
Edited by - weirdo on 01/02/2006 15:35:30
Δεν γνωρίζω αν φτάσω εκεί στο άπειρο .
Μπορώ μονάχα να το διαισθανθώ .
Η εικόνα με την οποία ομορφαίνει το φτωχό μυαλό μου , την διαίσθηση αυτή , ( με την βοήθεια της φανατασίας ) είναι η ακόλουθη :
Πλήρης γαλήνη .
Αυτήν βέβαια την έχω και όταν ακούω χανζηδάκη & ειδικά το δημιούργημά του -θάλασσα πλατειά - που το ερμηνεύει τέλεια η αλίκη καγιόγλου .
Όμως σίγουρα θα υπάρχει διαφορά .
Οι καθημερινές ένοιες και βασανιστικές σκέψεις για την διασφάλιση της μελλοντικής μου ζωής & της οικογένειας ( επιούσιο και τα τιαύτα ) δεν θα με αγγίζουνε .
Φαντάζομαι ότι μια καθαρά πνευματική οντότητα θέλω να γίνω στην άλλη ζωή.
Μωρέ εδώ θέλω να το πετύχω σε αυτήν, αλλά να ξέρεις και εσύ ότι δεν γίνεται .
Η ύλη ( το σώμα ) με εμποδίζει ,πάντως δεν έχω παράπονο απο την ζωή καλά τα πάω .
Δεν βιάζομαι όπως παλιά, όταν το άγχος να τα προλάβω όλα με τσάκιζε .
Μα και αν ακόμη τα προλάβαινα όλα ,πάλι το ψυχικό κοστολόγιο έγραφε κόκινους αριθμούς μέσα μου .
Ίσως αν καταφέρω να γαληνέυσω ακόμη λίγο την ταραγμένη ψυχή μου ,να φτάσω να γευθώ μια ισσοροπημένη ύπαρξη μεταξύ πνεύματος και ύλης .
Δεν το γνωρίζω .
Σύμφωνα όμως με τις εμπειρίες μου το θεωρώ πολύ πιθανόν να το πετύχω κάποια στιγμή στο μέλλον .
Όμως ?
Πόσο θα ζήσω ;;;
Εντάξει μπορεί να έχω βάλει ψηλά τον πύχη, θα μου πεις κατέβασέ τον λίγο .
Δεν είναι πλέον εφικτό να το πράξω .
Γιατί ;;;
Επειδή η ψυχή μου έχει ενθουσιαστεί τόσο πολύ , που ακολουθεί την ηχό της αφθαρσίας ,αθανασίας ,αιωνιότητας .
Ναι την ακούω .Παράξενο και όμως αληθινό .
Αν ο σκοπός μου είναι παράλογος , η μη εφικτός δεν με απασχολεί.
Γιατί ;;;
Επειδή αυτό που προσπαθώ να φτάσω ,γεμίζει τα αμπάρια της διαψασμένης ψυχής μου .
Διψασμένη για αιωνιότητα, για μια ζωή δίχως ένα δάκρυ ,πόνο, στεναχώρια ,θλίψη,αγωνία για το αύριο .
Το πιστεύεις ότι γνωρίζει τον δρόμο μόνη της , για εκεί που στοχεύω ;;;
Εγώ αδελφέ το πιστεύω .
Έγραψες κάτι πολύ σημαντικό, ουσιαστικό το επαναλαμβάνω και κλείνω τις σκέψεις με αυτό :
η αληθινή ζωή τους θα τους βοηθήσει να καταλάβουν πως λειτουργούν οι συνάνθρωποί τους ακόμα και το γιατί.
Το επανέλαβα γιατί το βίωσα, έτσι είναι .
Καλό βράδυ σε όλους .
Είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτόν, μ' ακούς
Δεν έχουν εξημερωθεί τα τέρατα, μ' ακούς
Το χαμένο μου αίμα και το μυτερό, μ' ακούς
Μαχαίρι
Σαν κριάρι που τρέχει μες στους ουρανούς
Και των άστρων τους κλώνους τσακίζει, μ' ακούς
Είμ' εγώ, μ' ακούς
Σ' αγαπώ, μ'ακούς
Σε κρατώ και σε πάω και σου φορώ
Το λευκό νυφικό της Οφηλίας, μ' ακούς
Που μ' αφήνεις, που πας και ποιος, μ' ακούς
Σου κρατεί το χέρι πάνω απ' τους κατακλυσμούς
Οι πελώριες λιάνες και των ηφαιστείων οι λάβες
Θα 'ρθει μέρα, μ' ακούς
Να μας θάψουν, κι οι χιλιάδες ύστερα χρόνοι
Λαμπερά θα μας κάνουν πετρώματα, μ' ακούς
Να γυαλίσει επάνω τους η απονιά, μ' ακούς
Των ανθρώπων
Και χιλιάδες κομμάτια να μας ρίξει
Στα νερά ένα ένα, μ' ακούς
Τα πικρά μου βότσαλα μετρώ, μ' ακούς
Κι είναι ο χρόνος μια μεγάλη εκκλησία, μ' ακούς
Όπου κάποτε οι φιγούρες
Των Αγίων
Βγάζουν δάκρυ αληθινό, μ' ακούς
Οι καμπάνες ανοίγουν αψηλά, μ' ακούς
Ένα πέρασμα βαθύ να περάσω
Περιμένουν οι άγγελοι με κεριά και νεκρώσιμους ψαλμούς
Πουθενά δεν πάω, μ' ακούς
Ή κανείς ή κι οι δύο μαζί, μ' ακούς
Το λουλούδι αυτό της καταιγίδας και, μ' ακούς
Της αγάπης
Μια για πάντα το κόψαμε
Και δε γίνεται ν' ανθίσει αλλιώς, μ' ακούς
Σ' άλλη γη, σ' άλλο αστέρι, μ' ακούς
Δεν υπάρχει το χώμα, δεν υπάρχει ο αέρας
Που αγγίξαμε, ο ίδιος, μ' ακούς
Και κανείς κηπουρός δεν ευτύχησε σ' άλλους καιρούς
Από τόσον χειμώνα κι από τόσους βοριάδες, μ' ακούς
Να τινάξει λουλούδι, μόνο εμείς, μ' ακούς
Μες στη μέση της θάλασσας
Από μόνο το θέλημα της αγάπης, μ' ακούς
Ανεβάσαμε ολόκληρο νησί, μ' ακούς
Με σπηλιές και με κάβους κι ανθισμένους γκρεμούς
Άκου, άκου
Ποιος μιλεί στα νερά και ποιος κλαίει -ακούς;
Ποιος γυρεύει τον άλλο, ποιος φωνάζει -ακούς;
Είμ' εγώ που φωνάζω κι είμ' εγώ που κλαίω, μ' ακούς
Σ' αγαπώ, σ' αγαπώ, μ' ακούς.
Edited by - weirdo on 01/02/2006 19:17:03
δεν τον γνωρίζω δυστυχώς αυτόν τον συγραφέα. Είχε απόλυτο δίκιο όμως, τις γνώσεις που σου δείνει η εμπειρία και η ίδια η ζωή δεν μπορεί να σου την μάθει κανείς.
Απο αυτή την εμπειρία λοιπόν φαντάστηκα πως ίσως κάποιος να το αναρωτιόταν αυτό, το αν είμαι ψυχολόγος, και ήθελα να το ξεκαθαρίσω γι αυτό και το ανέφερα, γιατί όλοι όσοι απευθύνομαι πρέπει να γνωρίζουν πως δεν πέρνουν την γνώμη ενός ειδικού αλλά ενός απλού ανθρώπου που μπορεί και να σφάλει σ' αυτά που αναφέρει.
Απλά απο μικρή είχα μια μεγαλύτερη ας το πω αίσθηση να καταλαβαίνω την ψυχή του άλλου, έστω κι αν αυτός ήταν ένας άγνωστος, κατά κάποιο τρόπο μου περνούσαν τα αισθηματά του κανοντάς με να νοιώθω αυτά που αναφέρει όχι απλώς να τα καταλαβαίνω και πολλές φορές αισθανόμουν πράγματα που ποτέ δεν αναφερόντουσαν κι αυτό ήταν άσχημο γιατί πολλές φορές ένοιωσα σαν να εισβάλω χωρίς δικαίομα σε προσωπικά δεδομένα και πολλές φορές είδα τους άλλους να κλαίνε απο το σοκ που τους προκαλούσα. Φαντάσου ένας άγνωστος να κάθετε να σου λέει πράγματα του εσώτερου εαυτού σου που εσύ δεν ήθελες να τα ξέρει κανείς. Έτσι το πάλεψα πολύ για να το περιορίσω, προσπάθησα να το ελέγχω έτσι ώστε να μην συμβαίνει χωρίς ο άλλος να μου δίνει το δικαίομα, δεν το κατάφερα απόλυτα όμως, απλά το περιόρισα. Αυτό μου χάρισε εμπειρίες που κατα κάποιο τρόπο κάποιοι άλλοι μου δώρησαν, εμπειρίες ακόμα και για καταστάσεις που εγώ πραγματικά δεν βίωσα και με γέμισε θλίψη η θλίψη του κάθε άνθρωπου. Μ' αυτό δικαιολόγησα και άσχημες πράξεις ανθρώπινης συμπεριφοράς, γιατί εκεί που ο άλλος έβλεπε μόνο έναν απαίσιο άνθρωπο, εγώ έβλεπα τις αιτίες που τον έκαναν απαίσιο και τον δικαιολογούσα. Μην περιαυτολογώ όμως δεν θέλω. Χαίρομαι που βρίσκεις κάποια κοινά σημεία μαζί μου γιατί αυτό μου ελαττώνει την πιθανότητα να έχω κάνει κάπου λάθος.
αναφέρεις
"Τώρα το ότι δεν μπορεί να γεννηθήκαμε για να τρώμε και για να πίνουμε δεν μου μιλάει στην καρδιά. Και τα ζώα έτσι είναι".
Έτσι είναι, στα μάτια μας όμως, στα μάτια τα δικά τους τι είμαστε; διαφορετικού είδους υπάρξεις που πίνουν, τρώνε και τα χαιδεύουν. Υπάρχει κάποιος τρόπο να καταλάβουν πως διαθέτουμε κάποιο πνεύμα, πως έχουμε υπαρξιακές ανυσυχίες, πως έχουμε πιστεύω σε όποιο θεό έχει ο καθένας; Δεν υπάρχει. Πως λοιπόν υπάρχει για μας τρόπος να ξέρουμε αν μόνο τρώνε και πείνουνε. Διαθέτουν ψυχή όπως και πνεύμα. Ατομική ψυχή το καθένα αλλά ομαδικό πνεύμα. Αυτή είναι η διαφορά, εμείς διαθέτουμε ατομικό πνεύμα που ο καθένας απο εμάς το χειρίζετε όπως θεωρεί, τα ζώα διαθέτουν ομαδικό πνεύμα, το πνεύμα που ανέφερες ότι είναι ενωμένο με το σύμπαν. Γι αυτό το λόγο είναι ανώτερα απο άλλες υπάρξεις και έχουν περισσότερα συναισθήματα, γι αυτό το λόγο δεν έχουν και κανένα ατομικό εγώ, πέρα της ιδιωτικής τους επιβίωσης δεν ασχολούνται με το αν το ένα είναι ομορφότερο απο το άλλο, δεν τα ενδιαφέρει αν είναι κουτσά, στραβά και ανάπηρα συνεχίζουν την ζωή τους ακριβώς όπως πριν. Διότι χωρίς ατομική συνηδιτοποίηση εμπειρικά γνωρίζουν την ενωσή τους με το σύμπαν και το σώμα τους το αντιμετωπίζουν σαν όχημα, το φροντίζουν μόνο μέχρι το σημείο που χρειάζεται για να λειτουργεί αυτό σωστά τίποτα περισσότερο. Και μετά το θανατό τους έχουν κι αυτά την δική τους διαδρομή δεν εξαφανίζονται, απλά η διαδρομή τους είναι πολύ διαφορετική απο την δική μας γιατί ως ομαδικό πνεύμα δεν κρίνονται ούτε αμαρτάνουν. Και προς αποφυγή παρεξηγήσεων το ότι έχουν ομαδικό πνεύμα δεν σημαίνει ότι το καθένα δεν έχει δική του ξεχωριστή προσωπικότητα ούτε ότι δεν έχει δική τους ατομική ψυχή. Κι αυτό που γράφω είναι απλώς η δική μου φιλοσοφία περι ζώων που εκρεμεί κάπου στο βάθος των αισθησεών μου και που ενδεχωμένος να είναι και λάθος.
Πως πιστεύω εγώ πως είναι η ζωή μεταθάνατον. Πρώτα απο όλα πιστεύω πως δεν είναι ίδια για όλους, ο καθένας έχει την δική του διαδρομή να διανίσει μέχρι να φτάσει στο τελικό του σημείο και η διαδρομή αυτή ξεκινάει 3 ημέρες μετά τον θανατό του και ολοκληρώνετε ένα χρόνο μετά όπου πάει στο τελικό σημείο. Γιατί το πιστεύω αυτό θα μου επιτρέψεις να μην σου απαντήσω. Υπάρχουν πολλά περισσότερα μετέπειτα απο μια κόλαση και έναν παράδεισο και ναι θα συμφωνήσω με τον φίλο Alfa Omega ότι μεταθανάτιο ξεκινάει η αληθινή ζωή. Αν ο κάθε άνθρωπος μπορούσε να το πιστέψει και να το νοιώσει αυτό θα ήταν πολοί λίγοι αυτοί που θα αναλωνόντουσαν με καθημερινές ηλιθιότητες, θα έβλεπαν πόσο ανούσια είναι τα όσα κάνουν και πόσο χαζό να στεναχωριούνται με κάποια πράγματα.
Πως μπορείς να το αισθανθείς αυτο; κρατώντας τις αισθήσεις σου ανοιχτές και μην αφήνοντας να στις κλείσουν τα ταμπού και οι ιδεολογίες που προσπαθούν να περάσουν. Κρατώντας τις αισθήσεις σου ανοιχτές έρχεσαι σε επαφή με τον άυλο κόσμο, και ο άυλος κόσμος, η γνωση του σύμπαντος, σε αφήνει να πάρεις ένα μικρό κομματάκι απο τις γνώσεις του, σ' αφήνει να αισθανθείς ένα μικρό μέρος της έννοιας της υπαρξής του, σου επιτρέπει να υποψιαστείς πως είναι η γεύση της αληθινής ζωής όχι όμως να την γευτείς όσο θα είσαι σ' αυτή.
Ο φίλος Alfa Omega προσπάθησε να σου περιγράψει μερικά απο τα αισθήματα της έπειτα ζωής, παρόλι την πολύ καλή του περιγραφή, η αλήθεια είναι πως οι λέξεις είναι πολύ μικρές και το μυαλό μας επίσης για να χωρέσει τον πλούτο των συναισθημάτων αυτών και ο λόγος είναι ότι κανένας άνθρωπος εν ζωή δεν αισθάνθηκε τον πλούτο των συναισθημάτων αυτών για να μπορέσει να τα μεταφέρει με την γλώσσα που γνωρίζουμε. Έχεις νοιώσει ποτέ γαλήνη, αγάπη, θετικότητα, όλα αυτά τα αισθήματα με βάση το 1.000 δεν πιάνουν ούτε το ένα σε ένταση και αίσθηση.
Ο κάθε άνθρωπος μετά τον θανατό του έχει συνείδηση για το ατομό του. Ποια είναι τα πρώτα αισθήματα με το που πεθαίνεις. Ανάλογα το πως πέθανες. Υπάρχουν άνθρωποι που το γνώριζαν και ήταν προετιμασμένοι για αυτό οπότε η συνηδητοποίηση του θανάτου τους ήταν σχεδόν άμεση, οι άνθρωποι που πέθαναν χωρίς να το περιμένουν στην αρχή είναι όπως σαν να ξυπνήσεις κι αντί να βρεθείς στο γνωστό σου δωμάτιο βρεθείς σε μια ζούγκλα του Αμαζονίου, μόνο στην αρχή μέχρι να συνηδητοποιήσουν την καταστασή τους και γιατί ακόμα δεν έχουν αποκοπεί εντελώς απο την ανθρώπινη νοητική υποστασή τους, αυτοί που βασανίζονται περισσότερο απο όλους αρχικά είναι οι άνθρωποι που βρήκαν θάνατο απο άνθρωπο γιατί δεν έφυγαν απο το θείο θέλημα.
Αυτό που ενώνεται με το όλο είναι τα αισθηματά σου, δεν υπάρχουν αυξομιώσεις στα αισθήματα εκεί που θα βρεθείς, ο δίπλα σου δεν αγαπάει περισσότερο απο εσένα ή εσύ περισσότερο απο εκείνον, η αίσθηση της αγάπης, της γαλήνης κ.τ.λ. είναι άπειρη και ανείκει στο σύμπαν, νοιώθεις τα αισθήματα του σύμπαντος δεν αναβλύζεις δικά σου, δεν δημιουργείς δικά σου. Αυτά όσο αφορά μια καλή διαδρομή, γιατί υπάρχουν πάρα πολλές καλύτερες, χειρότερες και ανυπαρξίας ή αν το θες ένωσης με το όλο όπου δεν υπάρχεις ως συνηδητοποιημένη οντότητα.
Το πια διαδρομή θα πάρει το πνεύμα σου μεταθανάτιο, εξαρτάται απο το τι διαδρομή του επέλεξες εν' ζωή.
Είναι μια κουβέντα αυτή που όσες λέξεις και να χρησιμοποιήσεις σωστή δεν θα γίνει, είναι σαν να σου ζητήσει κάποιος να του περιγράψεις πως μήλισες με τον θείο σου ενω αυτός είχε πεθάνει. Υπάρχουν σωστές λέξεις να περιγράψεις αυτή την εμπειρία;, δεν υπάρχουν. Μπορείς μόνο να δώσεις σε κάποιον την υποψία της γεύσης όχι όμως και να τον κάνεις να το γευτεί. Προσπάθησε να περιγράψεις την γεύση της σοκολάτας, μπορείς; και όμως την έχεις νοιώσει και την γνωρίζεις.
μην προσπαθείς να κάνεις 5 βήματα μπροστά δείχνοντας στους άλλους κάτι που δεν είσαι γιατί θα αποτύχεις. Πως να δείξεις πιο σκληρή αφού δεν νοιώθεις έτσι και γιατί να πιεστείς να νοιώσεις έτσι άλλωστε. Οι άλλοι δεν θα σταματήσουν να σε εκμεταλεύονται επειδή θα δουν ένα πιο σκληρό άτομο, θα σταματήσουν να το κάνουν όταν η αγάπη για τον εαυτό σου δεν θα τους το επιτρέπει. Κάνε λοιπόν 5 βήματα μέσα σου και για σένα. Μην αναλώνεσαι στο πως πρέπει να δείξεις προς αυτούς και ποια πρέπει να γίνεις, όταν γίνεις αυτό που πρέπει να γίνεις για τον εαυτό σου θα χεις γίνει αυτόματα και κάτι άλλο για τους άλλους, χωρίς να το παλέψεις.
Μην βάζεις όρια στον εαυτό σου για το αν θα ξαναγαπήσεις και μέχρι πόσο, απλά να θυμάσαι ότι στην φιλία μοιραζόμαστε τον εαυτό μας, δεν τον χαρίζουμε και δεν τον ταυτίζουμε. Ζούμε για μας φροντίζοντας τους άλλους, δεν ζούμε για τους άλλους αναμένωντας να μας φροντίσουν αυτοί.
Φιλικά και με αγάπη και καλημέρα αφού το μυνημά μου θα το δεις το πρωί.
Τολμήστε να διατυπώσετε την δική σας φανταστική εικόνα ,για μια πιθανή μελλοντική ζωή .
Τα δύο παραδείγματα , το δικό μου και της serenite δεν είναι αρκετά .
Να είστε βέβαιοι ότι θα προκύψει ένας μοναδικός κόσμος ,με άπειρα πνευματικά ερεθίσματα .
Μην υποτιμάτε την αξία τους.
Για ακόμη μία φορά πρέπει να παραδεχτώ πω έχεις δίκιο σε όλα λες και μάλιστα μπορώ να σου πώ οτι τρόμαξα και λιγάκι διαβάζοντας τα όσα έγραψες γιατι ήταν σαν να είχες κατασκηνώσει χθές το βράδυ μέσα στο μυαλό μου και να διάβαζες τη σκέψη μου!
Αυτές τις μέρες σκέφτηκα πάρα πολλά πράγματα,κατέληξα σε κάποια συμπεράσματα και με τη βοήθειά σας νοιώθω πολύ καλύτερα!Αποφάσησα να απελευθερώσω λίγο τις σκέψεις μου απο όλα αυτά τα δυσάρεστα, να χαλαρώσω να κοιτάξω λιγάκι τον εαυτό μου, να βρώ τις χαμένες μου δυνάμεις και να ξαναγίνουν όλα ήσυχα,γαλήνια και όμορφα!Να αλλάξει λιγάκι η αρνητική ψυχοσύνθεση που μου δημιουργήθηκε μετα απο όλα αυτά που γίναν, να ξαναβρώ τη χαμένη μου θετική σκέψη και ελπίζω όλα να γίνουν καλύτερα και να μην νιώθω πιά έτσι!Αν και ήδη μετα απο τη χθεσινή "σύσκεψη" με τον εαυτό μου αρχίζω να τα ξαναβρίσκω λιγάκι μαζί του και ήδη τα πράγματα είναι πιο καλά!
Δυστυχώς δεν ξέρω πως το μεταφράσανε στα ελληνικά.
Καλημέρα σε όλους
"Once you have tasted the secrets, you will have a strong desire to understand them"
quote:
Για τη ζωή μετά το βιολογικό μας θάνατο, για μένα, νομίζω ότι τα λέει όλα, η ταινία: "What Dreams May Come" με τον Robin Williams.
Δυστυχώς δεν ξέρω πως το μεταφράσανε στα ελληνικά.Καλημέρα σε όλους
"Once you have tasted the secrets, you will have a strong desire to understand them"
Δεν πειράζει, σε κάποια βιντοθήκη θα το γνωρίζουνε,ευχαριστώ
Όταν καταφέρω να την δω , θα σου πω αν έχεις καλό γούστο η όχι . 
Η φωτογραφία είναι ειλικρινά φανταστική.
Θα περιμένω
Ευχαριστώ
"Once you have tasted the secrets, you will have a strong desire to understand them"
Στα ελληνικά το έχουν μεταφράσει "Θα σε βρω στον παράδεισο".
Edited by - weirdo on 02/02/2006 19:21:53
Διάβασα πολύ προσεχτικά τις απαντήσεις σας και εκτίμησα πολύ τον ενθουσιασμό σας.
Πήγα σε άλλα μονοπάτια με αφορμή τα δικά σας λόγια.
Δεν έχει νόημα να το συνεχίσουμε άλλο αυτό εδώ. Ελπίζω να μπορέσω να σας δω απο κοντά.
Απο μένα δεν χρειάζονται άλλα λόγια. Αισθάνομαι.