- Μια θεωρία που απαλλάσσει τους Ναζί - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.

quote:

---

Firstly, long before this campaign, in 1957, two scholars, one Romanian and the other Jew, met together and published a paper on this subject in Rome, Italy, in which the figure was 15,000........

Then, suddenly, in the mid 70s, the figure rose abruptly to Stage II of denigration: 250,000 killings. Before long it rose again to Stage III: 300,000 killings, and arrived lately to Stage IV: 450,000 Jews killed by Romanians in WW II!

---

quote:

---

αθεος

μέχρι πριν 4 μηνύματα οι υποστηρικτές του ολοκαυτώματος έλεγαν ότι οι γερμανοί αν και ήθελαν να εξολοθρεύσουν τους εβραίους δεν τους σκότωναν όπου τους έβρισκαν αλλά τους έπαιρναν από όπου τους έβρισκαν και τους μετέφεραν χιλιάδες χιλιόμετρα για να τους πάνε στα στρατόπεδα, τους κούρευαν για να μην έχουν ψείρες έκαναν την διαλογή μεταξύ των δυνατών και των αδυνάτων και μετά άρχιζαν τις εκτελέσεις σε θαλάμους αερίων, στην συνέχεια έθαβαν τα πτώματα αλλά μετά τα ξέθαβαν και τα έκαιγαν

και για να αποδείξουν ότι το ολοκαύτωμα είναι πραγματικό ιστορικό γεγονός μας φέρνουν ως παράδειγμα το τι έκαναν οι ρουμάνοι
και τι έκαναν οι ρουμάνοι; σύμφωνα με τα όσα μας λένε οι υποστηρικτές
όπου έβρισκαν εβραίο τον εκτελούσαν επί τόπου
ούτε μεταφορές στου διαόλου την μάνα, ούτε ξεψείρισμα, ούτε θαλάμους αερίων, θάψιμο ξεθάψιμο και κάψιμο, απλά εκτέλεση επί τόπου

αρκετά παράξενα όλα αυτά

---

Οχι και τόσο παράξενα. Σίγουρα όταν κάποιος επιθυμεί να μελετήσει το Ολοκαύτωμα δεν θα ξεκινήσει από τη Ρουμανία αλλά από τη στιγμή που συμμετείχαν και οι SS σε ορισμένες σφαγές πιστεύω ότι άξιζε τον κόπο μια σχετική ενημέρωση εξού και το κείμενο. Σχετικά με την ένστασή σου οφείλω να υπενθυμίσω ότι στο Ολοκαύτωμα δεν υπήρξε μόνο ένας τρόπος ή μια μοναδική διαδικασία εξόντωσης. Ήδη έγραψα για τις μαζικές εκτελέσεις δια τουφεκισμού τουλάχιστον 1 εκατομμυρίων Εβραίων από τα γερμανικά τμήματα Einsatzgruppen στη Σοβιετική Ένωση.

quote:

---

X

Από πού όμως αποδεικνύεται αυτός ο τεράστιος αριθμός;

Μήπως από:

2700 τάφους των 100;

540 τάφους των 500;

270 τάφους των 1000;

135 τάφους των 2000;

Ή από κάπου αλλού;

---

Τα πιο πολλά γεγονότα τέτοιου τύπου στηρίζονται σε ιστορικά ντοκουμέντα, στατιστικά στοιχεία και ιστορικές μαρτυρίες. Δύσκολα θα κάτσει ένας αρχαιολόγος να ψάξει όλες τις εκτάσεις όπου μπορεί να έχουν θαφτεί πτώματα ούτε αυτές γίνονται πάντα γνωστές μέσα στο χάος του Β Παγκοσμίου Πολέμου. Οι διώκτες μπορεί να μην μίλησαν ποτέ για τις περιοχές όπου έθαψαν τα πτώματα και αυτά να μην βρεθούν ποτέ, τουλάχιστον όχι στον ακριβή αριθμό που δίνεται από τις ιστορικές μαρτυρίες. Άλλα πτώματα μπορεί να τα έκαψαν και να πέταξαν σε ποτάμια και λίμνες ή να τα σκόρπισαν σε μέρη που κανείς δεν έχει ψάξει ή έχει ψάξει ελλιπώς(π.χ. δάση). Το ζήτημα είναι ότι αν λείπουν Εβραίοι από εκεί που θα έπρεπε κανονικά να τους βρίσκουμε και ταυτόχρονα δεν φαίνεται να έχουν πάει αλλού (θα το βρίσκαμε από στατιστικές) χωρίς παράλληλα να διεκδίκησαν τις περιουσίες που άφησαν πίσω, τότε καταλαβαίνουμε ότι κάτι πολύυυ άσχημο τους συνέβη. Αν παράλληλα έχουμε και ιστορικές μαρτυρίες για έναν μεγάλης κλίμακας διωγμό τους στο μέρος απ'όπου χάθηκαν όπως στη Ρουμανία τότε δεν χρειάζεται ιδιαίτερη σκέψη για να αντιληφθούμε τι έπαθαν. Σε κανέναν πόλεμο της ιστορίας δεν βρέθηκαν όλοι οι αναφερόμενοι νεκροί χωρίς να σημαίνει ότι ο αριθμός τους δεν προσεγγίζει αυτόν που υποστηρίζουν οι αρμόδιοι ιστορικοί.

quote:

---

Χ

Ως προς το ζήτημα της Ρουμανίας, υπάρχει ένα άρθρο ενός Ρουμάνου ο οποίος απαντάει σ' αυτές τις συκοφαντίες. Όπως εξηγεί, μέχρι και 20 χρόνια μετά τον πόλεμο οι απώλειες των Εβραίων ήταν κατα γενική παραδοχή 15.000 όταν ξαφνικά εμφανίστηκαν δημοσιεύματα που έλεγαν για 250.000 μέχρι και 450.000 νεκρούς!

---

Προφανώς ο συγκεκριμένος Ρουμάνος δεν ξέρει τι σημαίνει πρόοδος στην ιστορική έρευνα.

quote:

---

Χ

To άρθρο είναι αρκετά παλιό. Το ενδιαφέρον είναι οτι το 2003 η κυβέρνηση της Ρουμανίας δήλωσε ευθαρσώς:

"We firmly claim that within the borders of Romania between 1940 and 1945 there was no Holocaust, the ministry said."

Χαρά στο κουράγιο τους.

---

Και το 2004 η κυβέρνηση της Ρουμανίας αποδέχτηκε την ιστορικότητα του Ολοκαυτώματος στη Ρουμανία ύστερα από τα αποκαλυπτικά αποτελέσματα της διεθνούς υπηρεσίας που συστάθηκε για να διερευνήσει το ζήτημα περιλαμβάνοντας και Ρουμάνους ειδικούς ερευνητές.

Romania Facing its Past

Final Report of the International Commission on the Holocaust in Romania

Μετά απ'αυτά νομίζω ότι είναι ανούσιο να πάρουμε στα σοβαρά και το μπαγιάτικο άρθρο του 1981 από τον Ρουμάνο που έφερες.

Lost in Necropolis

La ville de la mort

quote:

---

Ήδη έγραψα για τις μαζικές εκτελέσεις δια τουφεκισμού τουλάχιστον 1 εκατομμυρίων Εβραίων από τα γερμανικά τμήματα Einsatzgruppen στη Σοβιετική Ένωση.

---

Το οποίο δεν αποδεικνύεται από πουθενά.

quote:

---

Τα πιο πολλά γεγονότα τέτοιου τύπου στηρίζονται σε ιστορικά ντοκουμέντα, στατιστικά στοιχεία και ιστορικές μαρτυρίες.

---

Στην περίπτωση μας, όλα στηρίζονται σε "στατιστικές" και "μαρτυρίες". Οι οποίες βρίθουν αντιφάσεων και υπερβολών, διότι ο καθένας λέει και γράφει ό, τι θέλει.

quote:

---

Προφανώς ο συγκεκριμένος Ρουμάνος δεν ξέρει τι σημαίνει πρόοδος στην ιστορική έρευνα.

---

Προφανώς το ήξερε γι' αυτό έψαξε για αποδείξεις όταν κυκλοφόρησαν αυτοί οι αριθμοί. Και δεν βρήκε τίποτα.

quote:

---

Μετά απ'αυτά νομίζω ότι είναι ανούσιο να πάρουμε στα σοβαρά και το μπαγιάτικο άρθρο του 1981 από τον Ρουμάνο που έφερες.

---

Ανούσιο είναι να παίρνουμε στα σοβαρά τα αναπόδεικτα φληναφήματα του οποιουδήποτε.

Eρώτημα: Πόσοι ήταν οι νεκροί ανά στρατόπεδο συγκέντρωσης;

Ας δούμε τι έχουν να πουν 2 "ειδικοί" του Ολοκαυτώματος:

---------------- HILBERG -- DAWIDOWICZ

Άουσβιτς: ---- 1.000.000 --- 2.000.000
Tρεμπλίνκα: --- 800.000 ----- 800.000
Μπέλζεκ: ------ 435.000 ----- 600.000
Σόμπιμπορ: --- 150.000 ----- 250.000
Κέλμνο: ------- 150.000 ----- 340.000
Μαϊντάνεκ: ---- 50.000 ----- 1.380.000

Σύνολο: ------ 2.585.000 --- 5.370.000

Λοιπά: ------- 2.515.000 ----- 563.000

Τελικό: ------ 5.100.000 ---- 5.933.000

Ενώ το ΚΙΣ δίνει:

Άουσβιτς: ---- 1.500.000
Tρεμπλίνκα: --- 750.000
Μπέλζεκ: ------ 550.000
Σόμπιμπορ: --- 200.000
Κέλμνο: ------- 300.000
Μαϊντάνεκ: --- 350.000

Σύνολο: ----- 3.650.000

Τι άκρη τώρα να βγάλεις απ' αυτά;;; Και υπάρχουν και οι στατιστικές με τους νεκρούς ανά χώρα, όπου εκεί γίνεται στην κυριολεξία της τρελής. Ο ένας σου λέει οτι στην τάδε χώρα ζούσαν π.χ. 50.000 Εβραίοι και επέζησαν 10.000 ενώ άλλος οτι ζούσαν 100.000 και επέζησαν 60.000 !!!

Εν ολίγοις, καθένας με τον πόνο του.

Ο Σκαλιέρης υπολογίζει τους Ελληνες της Μικράς Ασίας πριν την καταστροφή σε 2.568.351 ανθρώπους. Ο Macartney σε 2.000.000, ο Paux σε 1.715.000 ενώ ο sir E.Pears τους υπολογίζει γύρω στο 1.600.000.

Για τον αριθμό των θυμάτων της Μικρασιατικής Καταστροφής παρατηρείται το ίδιο φαινόμενο. Ο Μαρκεζίνης υπολογίζει τα θύματα σε 300.000, ο Α.Α.Πάλλης σε τουλάχιστον 640.000, ο Κ.Μισαηλίδης σε 400.000 ενώ ο Ι.Καψής ανεβάζει τον αριθμό σε 1.000.000 θύματα!

Αυτό σημαίνει ότι δεν υπάρχει μια υλική απόδειξη (όλοι οι μαζικοί τάφοι των θυμάτων αν προτιμάς) για ένα σαφές και αδιαπραγμάτευτο νούμερο θυμάτων, με αποτέλεσμα οι ερευνητές να καταφεύγουν αναγκαστικά σε προσεγγιστικά συμπεράσματα βάσει καλά μελετημένων συνδυαστικών στοιχείων (π.χ. παλαιότερες απογραφές, αναφορές αριθμού εκτελεσθέντων από τους διώκτες, αναφορές αυτόπτων μαρτύρων, υλικά ευρήματα, τάφοι κ.α.)

Πόσο λογικό θα ήταν να υποστηρίξουμε ότι δεν έγινε μια μεγάλης κλίμακας καταστροφή εις βάρος του ελληνικού πληθυσμιακού στοιχείου της Μικράς Ασίας την περίοδο 1919-1922? Αρκούν οι αριθμητικές αποκλίσεις για να ακυρώσουν ή έστω να μειώσουν την έκταση του συγκεκριμένου ιστορικού γεγονότος? Προφανώς όχι.
Γιατί υπάρχουν οι αριθμητικές αποκλίσεις στους πληθυσμούς και στα θύματα? Διοτι δεν μπορούσε να υπάρξει πλήρης και αλάνθαστη μεθοδολογία στις διαδικασίες μέτρησης των πληθυσμών (π.χ. κάποιοι δεν μετρήθηκαν ή έγιναν εσφαλμένες μετρήσεις, υπήρχαν πλαστά στοιχεία στις "ταυτότητες" των κατοίκων και στα αρχεία τοπικών φορέων) ενώ μέσα στο χάος των πολεμικών επιχειρήσεων όπου έχανε η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα, είναι φυσιολογικό να επικρατεί μια κατάσταση σύγχυσης και αβεβαιότητας που δυσχεραίνει την μελλοντική έρευνα.

Εδώ για τη Σφαγή των Καλαβρύτων έχουν διατυπωθεί πάνω από 10 εκτιμήσεις παρότι πρόκειται για ένα πολύ πιο περιορισμένο τοπικά και χρονικά φαινόμενο από το ασύγκριτα ογκωδέστερο, συνθετότερο και πολυπλοκότερο ζήτημα του Ολοκαυτώματος. Γιατί λοιπόν να μην υπάρχουν διαφοροποιήσεις και στα αριθμητικά στοιχεία που παρουσιάζουν οι ιστορικοί του Ολοκαυτωματος?

Ακόμα και τα ποσοστά των θυμάτων της Αρμενικης Γενοκτονίας ποικίλουν από 600.000 έως 1.500.000 άτομα. Αυτό σημαίνει ότι δεν έχει βρεθεί ούτε εδώ μια αδιαπραγμάτευτη υλική απόδειξη -μαζικοί τάφοι(?)- για να επιβεβαιώσει έναν απόλυτο και κρυστάλλινο αριθμό νεκρών.
http://en.wikipedia.org/wiki/Armenian_Genocide#Armenian_population.2C_deaths.2C_survivors.2C_1914_to_1918

Αυτό φυσικά δεν συνεπάγεται την ανυπαρξία της συγκεκριμένης γενοκτονίας.

quote:

---

Χ

Το οποίο δεν αποδεικνύεται από πουθενά.

---

Δε νομίζω να έγραφαν όλο ψεύδη στις αναφορές τους τα Einsatzgruppen.

quote:

---

Χ

Προφανώς το ήξερε γι' αυτό έψαξε για αποδείξεις όταν κυκλοφόρησαν αυτοί οι αριθμοί. Και δεν βρήκε τίποτα.

---

Διακρίνω και πάλι μια συνωμοσιολογία ή είναι η ιδέα μου?
Μήπως ο Ρουμάνος είχε πρόσβαση στον ίδιο όγκο αρχείων που είχαν και οι μεταγενέστεροι ερευνητές? Μπορεί κάποιος να μας το επιβεβαιώσει? Ή μήπως όλα τα δεδομένα κυκλοφόρησαν όταν ο ερευνητής της αρεσκειας σου "μελετούσε" το ζήτημα?
Τέλος πάντων είναι στην κρίση του καθενός ποια στοιχεία θα εμπιστευτεί καθώς και να κατανοήσει (αν θέλει και μπορεί) την έννοια της προόδου στην ιστορική έρευνα η οποία μπορεί να εμπλουτιστεί από νέα στοιχεία, άγνωστα σε παλαιότερους ερευνητές.

Lost in Necropolis

La ville de la mort

Είδαμε π.χ. προηγουμένως οτι οι νεκροί στο Άουσβιτς ξεκίνησαν απ' τα 9 εκ. και έχουμε φτάσει αισίως στο 1,5. Και έχουμε ακόμα δρόμο μέχρι τον πραγματικό αριθμό.

Όταν λοιπόν οι κύριοι δεν μπορούν να συμφωνήσουν ούτε στα χαρτιά, εμείς οφείλουμε να είμαστε τουλάχιστον επιφυλακτικοί.

quote:

---

Δε νομίζω να έγραφαν όλο ψεύδη στις αναφορές τους τα Einsatzgruppen.

---

Προφανώς η λέξη "πλαστογραφία" δεν σου έχει περάσει απ' το μυαλό. Αλλά πώς να γίνει αυτό με τον εγκέφαλο στο OFF. Ή μπορεί να σου έχει περάσει αλλά ως συνήθως υπερίσχυσαν οι ιδεοληψίες. Αξιοθρήνητο.

quote:

---

Διακρίνω και πάλι μια συνωμοσιολογία ή είναι η ιδέα μου;

---

Φυσικά και είναι η ιδέα σου δύστυχε. Μόνο εσύ βλέπεις συνωμοσίες. Ο Ρουμάνος σου εξηγεί οτι αυτοί οι αριθμοί δεν κυκλοφόρησαν χθες αλλά προ δεκαετιών ενώ υπήρχε ήδη μια αποδεκτή στατιστική και δεν είχε ακούσει κανένας για ολοκαύτωμα στην Ρουμανία. Άρα αυτοί που τους "ανακάλυψαν" πρέπει να είχαν υπολογίσιμες αποδείξεις. Όμως απ' οτι φαίνεται έχουμε να κάνουμε με άλλη μια περίπτωση μαγειρεμένων στατιστικών.

Γενοκτονίες έχουν γίνει δυστυχώς πολλές. Η προσπάθεια της εβραϊκής κοινότητας όμως και ο τρόπος της προσπάθειας αυτής - σε σημείο να υπάρχουν και ποινές για τους αρνητές του ''ολοκαυτώματος''- ε αυτό είναι ξεκάθαρα φασιστικό. Οι Αρμένιοι θρήνησαν τους νεκρούς τους, οι Πόντιοι το ίδιο, εμείς οι Έλληνες το ίδιο. Παρ'όλα αυτά δεν έχουμε θεσπίσει νόμους για τους αρνητές πχ της Ποντιακής γενοκτονίας.

Θυμίζω τις διώξεις που έχουν υποστεί οι Εβραίοι στο παρελθόν, από πάρα πολλές χώρες, αιώνες πριν κάνει την εμφάνισή του ο Χίτλερ, για τις πρακτικές που χρησιμοποιούσαν στις εμπορικές τους δραστηριότητες.

Είναι τυχαίο;
Καταλαβαίνω λοιπόν την προσπάθειά τους να επιβάλλουν την ύπαρξη του ''ολοκαυτώματος'' με κάθε κόστος. Όταν σαν λαός έχεις στοχοποιηθει δεκάδες φορές, χρειάζεσαι ένα ακατάρριπτο γεγονός που θα χρησιμοποιείς σαν παντοτινό άλλοθι ενάντια στους επικριτές σου, όσο παράλογα και απάνθρωπα μέσα κι αν χρησιμοποιείς.

Και φυσικά δεν αναφέρομαι στην πλειοψηφία του Εβραϊκού λαού, αλλά στο παρακλάδι σιωνιστικής ελίτ Χαζάρων που κυβερνά τον πλανήτη και για τους οποίους εμείς Έλληνες,Εβραίοι, ο ''κυρίαρχος'' λαός, είμαστε απλά νούμερα.

quote:

---

Χ

Ο φιλοψευδής συνεχίζει τις στρεψοδικίες για ν' αποφύγει τον σκόπελο. Φυσικά ουδείς ισχυρίστηκε οτι αυτές οι ανακρίβειες ακυρώνουν το γεγονός. Απλώς αποδεικνύουν την ανυπαρξία εξακριβωμένων στοιχείων και είναι άλλο ένα κομμάτι του παζλ των προβλημάτων ενός υποτίθεται τεκμηριωμένου γεγονότος.

---

Δεν υπάρχει κανένας σκόπελος (βρε, τι φαντασία είναι αυτή?). Απλά αναφέρθηκα σε αποκλίνουσες προσεγγίσεις άλλων ιστορικών θεμάτων παρόμοιας φύσης ώστε να αξιολογείται το θέμα στη σωστή του διάσταση με κατανόηση της δυσκολίας του αναφορικά με τα νούμερα και τις στατιστικές και να μην μένουν υπόνοιες για "παραμυθολογία" και "έλλειψη αντικειμενικότητας" που προσωπικά διέκρινα από την δημοσίευσή σου στις 27/12/2010, 11:58:02 καθώς και σε φράσεις του στιλ "ο καθένας με τον πόνο του".

quote:

---

Χ

Είδαμε π.χ. προηγουμένως οτι οι νεκροί στο Άουσβιτς ξεκίνησαν απ' τα 9 εκ. και έχουμε φτάσει αισίως στο 1,5. Και έχουμε ακόμα δρόμο μέχρι τον πραγματικό αριθμό.

Όταν λοιπόν οι κύριοι δεν μπορούν να συμφωνήσουν ούτε στα χαρτιά, εμείς οφείλουμε να είμαστε τουλάχιστον επιφυλακτικοί.

---

Αυτό δείχνει ότι πραγματοποιείται σοβαρή έρευνα, με υπευθυνότητα, σύνεση και αδογμάτιστες τάσεις διορθώνοντας τυχόν παρελθοντικές υπερβολές που μπορεί να παρεισέφρησαν από εσφαλμένες ή προπαγανδιστικές αναφορές τρίτων (π.χ. Σοβιετικών). Με λίγα λόγια αυτό είναι υπέρ των ιστορικών ερευνητών του Ολοκαυτώματος και όχι κατά.

quote:

---

Χ

Προφανώς η λέξη "πλαστογραφία" δεν σου έχει περάσει απ' το μυαλό. Αλλά πώς να γίνει αυτό με τον εγκέφαλο στο OFF. Ή μπορεί να σου έχει περάσει αλλά ως συνήθως υπερίσχυσαν οι ιδεοληψίες. Αξιοθρήνητο.

---

Οποιος πλασάρει ισχυρισμούς για πλαστογραφία με ταυτόχρονη υποτίμηση των συνομιλητών του ας καταθέτει τουλάχιστον τις έρευνες ειδημόνων και τα πειστήρια που απέδειξαν την πλαστογραφία. Διαφορετικά εκτίθεται περισσότερο ο ίδιος. Ιδού η Ρόδος λοιπόν...

quote:

---

Χ

Ο Ρουμάνος σου εξηγεί οτι αυτοί οι αριθμοί δεν κυκλοφόρησαν χθες αλλά προ δεκαετιών ενώ υπήρχε ήδη μια αποδεκτή στατιστική και δεν είχε ακούσει κανένας για ολοκαύτωμα στην Ρουμανία. Άρα αυτοί που τους "ανακάλυψαν" πρέπει να είχαν υπολογίσιμες αποδείξεις. Όμως απ' οτι φαίνεται έχουμε να κάνουμε με άλλη μια περίπτωση μαγειρεμένων στατιστικών.

---

Πάνω από 1.000.000 ρουμανικά έγγραφα ανέσυρε και μελέτησε η επιτροπή του 2004 που αποτελούνταν κι από Ρουμάνους ειδικούς ερευνητές. Η μελέτη όλων αυτών επιβεβαίωσε νούμερα παραπλήσια αυτών που κατέθεσα στη δημοσίευση για την εξόντωση των Εβραίων της Ρουμανίας. Ο Ρουμάνος του "αναθεωρητικού" IHR αναφέρεται σε κάποιες πολύ παλιότερες μελέτες χωρίς να είναι σαφής ο όγκος των στοιχείων που μελετήθηκαν τότε. Αποδίδει τις νέες (για την εποχή του) αναφορές ως υποστηριζόμενες αποκλειστικά από το στρατόπεδο των σιωνιστών, ενώ πλέον μια τέτοια μονόπλευρη έρευνα δεν ισχύει όπως μπορεί κανείς να διαπιστώσει από τις πηγές που έδωσα. Συμπερασματικά, το άρθρο του Dr.Serban Andronescu είναι κάπως outdated.

Lost in Necropolis

La ville de la mort

quote:

---

Αυτό δείχνει ότι πραγματοποιείται σοβαρή έρευνα, με υπευθυνότητα, σύνεση και αδογμάτιστες τάσεις [...] Με λίγα λόγια αυτό είναι υπέρ των ιστορικών ερευνητών του Ολοκαυτώματος και όχι κατά.

---

Πάλι μισές αλήθειες φιλοψευδή. Η σοβαρή έρευνα κλπ. πραγματοποιείται από τους αναθεωρητές, όχι από τους "ιστορικούς". Γι' αυτό έχουν χρειαστεί τόσα πολλά χρόνια για τις διάφορες υποχωρήσεις ακόμα και για τα μεγαλύτερα παραμύθια. Κατα τ' άλλα η βιομηχανία προσπαθεί να παρατείνει όσο περισσότερο μπορεί την αναμενόμενη κατάρρευση του γίγαντα με τα πήλινα πόδια.

Μια μεγάλης κλίμακας επίθεση των σοβιετικών στρατευμάτων το καλοκαίρι του 1944 στην ανατολική Λευκορωσία εξολόθρευσε το κέντρο του γερμανικού στρατού και επέτρεψε στις σοβιετικές μονάδες να κυριεύσουν το πρώτο από τα κυριότερα στρατόπεδα συγκέντρωσης των ναζί, το Λιούμπλιν/Μαϊντάνεκ. Μετά από αυτή την επίθεση ο αρχηγός των SS Χάινριχ Χίμλερ διέταξε την εκκένωση όλων των στρατοπέδων συγκέντρωσης και υποστρατοπέδων και τη μεταφορά των κρατουμένων τους προς το εσωτερικό του Ράιχ. Εξαιτίας της ταχείας προέλασηςτων Σοβιετικών οι SS δεν πρόλαβαν να εκκενώσουν το στρατόπεδο Μαϊντάνεκ. Τα σοβιετικά και δυτικά μέσα ενημέρωσης δημοσιοποίησαν ευρέως της θηριωδίες των SS στο στρατόπεδο χρησιμοποιώντας τόσο κινηματογραφικά πλάνα του στρατοπέδου από τη στιγμή της απελευθέρωσης όσο και συνεντεύξεις μερικών επιζώντων κρατούμενων. Η εκκένωση των στρατοπέδων συγκέντρωσης έγινε για τρεις λόγους:

1) Οι αρχές των SS δεν επιθυμούσαν να πέσουν οι φυλακισμένοι στα χέρια των εχθρών και να διηγηθούν τις ιστορίες τους στους Συμμάχους και τους Σοβιετικούς απελευθερωτές.

2) Οι SS πίστευεαν ότι χρειάζονταν κρατούμενους για να διατηρήσουν την παραγωγή πολεμικού εξοπλισμού οπουδήποτε ήταν δυνατό.

3) Μερικοί αρχηγοί των SS, συμπεριλαμβανομένου του Χίμλερ, πίστευαν κατά παράλογο τρόπο ότι θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν τους Εβραίους κρατούμενους των στρατοπέδων συγκέντρωσης ως ομήρους για να διαπραγματευτούν για μία ξεχωριστή ειρήνη στη δύση η οποία θα εξασφάλιζε την επιβίωση του ναζιστικού καθεστώτος.

Τους καλοκαιρινούς και πρώτους φθινοπωρινούς μήνες του 1944, οι περισσότερες από τις εκκενώσεις πραγματοποιήθηκαν με τρένο ή με πλοίο όπως στην περίπτωση των γερμανικών θέσεων αποκομμένων στη Βαλτική. Ωστόσο, καθώς πλησιάζε ο χειμώνας και οι Σύμμαχοι έφτασαν στα γερμανικά σύνορα αποκτώντας τον πλήρη έλεγχο των γερμανικών εναέριων χώρων, οι αρχές των SS εκκένωσαν με αυξημένους ρυθμούς τα στρατόπεδα συγκέντρωσης από τους κρατούμενους από τη δύση και την ανατολή μέσω πεζών μετακινήσεων.

Οι πορείες θανάτου δεν ήταν καινούρια «ιδέα» των ναζί. Τον Ιανουάριο του 1940, 800 Πολωνοί αιχμάλωτοι πολέμου, όλοι Εβραίοι, αναγκάστηκαν να διανύσουν τα λίγο λιγότερα από 100 χιλιόμετρα που χώριζαν την πόλη Λούμπλιν από την Μπιάλα Ποντλάσκα. Ελάχιστοι ήταν αυτοί που επιβίωσαν από το ταξίδι μέσα στην χειμερινή Πολωνία. Οι περισσότεροι πέθαναν από το κρύο ή τους εκτέλεσαν οι ναζί που τους συνόδευαν. Στα χρόνια που ακολούθησαν οι ναζί επέβαλλαν πορείες θανάτου στους Εβραίους έπειτα από εκκαθαρίσεις στα γκέτο στα οποία τους κρατούσαν έγκλειστους, καθώς και στους Σοβιετικούς αιχμαλώτους πολέμου όταν τους μετέφεραν προς τα δυτικά σε αυτοσχέδια στρατόπεδα.

Οι μεγαλύτερες πορείες θανάτου πραγματοποιήθηκαν το φθινόπωρο του 1944. Μια από αυτές έγινε στην Ουγγαρία το Νοέμβριο του 1944 κατόπιν επιμονής του Άιχμαν. Περίπου 80.000 άντρες και γυναίκες αναγκάστηκαν να πορευτούν πεζή από τη Βουδαπέστη προς την Αυστρία. Όσοι κατάφεραν να επιβιώσουν από το φρικτό αυτό ταξίδι –μια πορεία τόσο φρικιαστική που ακόμα και οι ίδιοι οι ναζί καταδίκασαν τη βιαιότητά της- κατέληξαν σε στρατόπεδα όπως αυτό του Μαουτχάουζεν ή του Νταχάου.

Τον Ιανουάριο του 1945, το Τρίτο Ράιχ είχε φτάσει στο χείλος της στρατιωτικής ήττας. Το μεγαλύτερο μέρος της Γερμανικής Ανατολικής Πρωσίας βρισκόταν ήδη υπό σοβιετική κατοχή. Οι σοβιετικές δυνάμεις πολιόρκησαν την Βαρσοβία στην Πολωνία και τη Βουδαπέστη στην Ουγγαρία ενώ ετοιμάζονταν να πιέσουν τις γερμανικές δυνάμεις προς το εσωτερικό του Ράιχ. Μετά την αποτυχία της ξαφνικής γερμανικής επίθεσης στις Αρδέννες το Δεκέμβρη του 1944, οι Αγγλο-Αμερικανικές δυνάμεις στη δύση ήταν έτοιμες να εισβάλλουν στη Γερμανία.
Οι φρουροί των SS είχαν αυστηρές διαταγές να σκοτώνουν τους κρατούμενους που δεν μπορούσαν να περπατήσουν ή να ταξιδέψουν περαιτέρω. Όσο οι εκκενώσεις εξαρτώνταν όλο και περισσότερο σε αναγκαστικές πορείες και μετακινήσεις μέσω ανοιχτών σιδηροδρομικών βαγονιών ή μικρών σκαφών στην Βαλτική Θάλασσα κατά τον σκληρό χειμώνα του 1944-1945 ο αριθμός των νεκρών από εξάντληση και και έκθεση σε στοιχεία της φύσης αυξήθηκε δραματικά. Αυτό ενθάρρυνε μια εύλογη αντίληψη μεταξύ των κρατούμενων ότι οι Γερμανοί σκόπευαν να τους εξοντώσουν όλους κατά τη διάρκεια της πορείας. Ο όρος «πορεία θανάτου» (death march) επινοήθηκε πιθανόν από κρατούμενους στρατοπέδων συγκέντρωσης.

Κατά τη διάρκεια τω πορειών θανάτου, οι φρουροί των SS κακομεταχειρίστηκαν βάναυσα τους κρατούμενους. Ακολουθώντας τις ρητές εντολές, τουφέκισαν εκατοντάδες κρατούμενους που κατέρρευσαν, λιποθύμησαν και δεν μπορούσαν να συνεχίσουν το περπάτημα ή που δεν μπορούσαν να αποβιβαστούν από τα τρένα ή τα πλοία. 700 κρατούμενοι σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια μιας δεκαήμερης πορείας 8000 Εβραίων, συμπεριλαμβανομένων 6000 γυναικών που μεταφέρονταν από τα στρατόπεδα στην περιοχή Danzig η οποία συνορεύει στα βόρεια με τη Βαλτική Θάλασσα. Αυτοί που παρέμειναν ζωντανοί όταν έφτασαν στις ακτές αναγκάστηκαν να μπουν στη θάλασσα και τουφεκίστηκαν.

Χιλιάδες κρατούμενοι πέθαναν από την έκθεση σε φυσικά στοιχεία, ασιτία και εξάντληση. Οι αναγκαστικές πορείες ήταν ιδιαίτερα συνηθισμένες στα τέλη του 1944 και 1945, όταν οι SS μετακίνησαν κρατούμενους σε στρατόπεδα στα ενδότερα της Γερμανίας. Μεγάλες επιχειρήσεις εκκένωσης απομάκρυναν κρατούμενους από τα στρατόπεδα Άουσβιτς, Στατχοφ και Γκρος-Ρόζεν μεταφέροντάς τους δυτικά στα στρατόπεδα Μπούχενβαλντ, Φλόσενμπεργκ, Νταχάου και Ζαξενχαουζεν το χειμώνα 1944-1945. Από τα Μπούχενβαλντ και Φλόσενμπεργκ στο Νταχάου και το Μαουτχάουζεν την άνοιξη του 1945 και από τα Ζαξενχάουζεν και Νοϊένγκαμε βόρεια προς τη Βαλτική Θάλασσα τις τελευταίες βδομάδες του πολέμου.

Όσο οι δυνάμεις των Συμμάχων προέλαυναν προς το εσωτερικό της Γερμανίας απελευθέρωσαν εκατοντάδες χιλιάδες κρατούμενους των στρατοπέδων συγκέντρωσης. Αυτή η απελευθέρωση περιλάμβανε χιλιάδες κρατούμενους τους οποίους οι στρατιώτες των Συμμάχων και των Σοβιετικών ελευθέρωσαν κατά τη διάρκεια των αναγκαστικών πορείων τους ύστερα από τις εκκενώσεις των στρατοπέδων. Στις 25 Απριλίου του 1945 Οι σοβιετικές δυνάμεις συνάντησαν τις αμερικανικές δυνάμεις στο Torgau, στον ποταμό Έλβα της κεντρικής Γερμανίας. Οι γερμανικές ένοπλες δυνάμεις παραδόθηκαν άνευ όρων στη δύση στις 7 Μαϊου 1945 και στην ανατολή στις 9 του ίδιου μήνα. Η 8η Μαϊου του 1945 ανακηρύχθηκε ημέρα νίκης στην Ευρώπη.

Σχεδόν στην τελευταία μέρα του πολέμου μετακίνησαν με πορείες κρατούμενους σε ποικίλες περιοχές του Ράιχ. Την 1η Μαϊου 1945 κρατούμενοι από το Νόιενγκαμε μεταφέρθηκαν στις ακτές της Βόρειας Θάλασσας και επιβιβάστηκαν σε πλοία. Εκατοντάδες από αυτούς πέθαναν όταν οι Βρετανοί βομβάρδιαν τα πλοία λίγες μέρες μετά νομίζοντας ότι μετέφεραν στρατιωτικό προσωπικό των Γερμανών.

Σε αυτό το σημείο θα ήταν χρήσιμο να δούμε πώς έζησαν τη διαδικασία εκκένωσης και των βασανιστικών πορειών μερικοί αυτόπτες μάρτυρες κρατούμενοι.

Το Γενάρη του 1945 η δεκάχρονη Eva Moses Kor και η δίδυμη αδερφή της που βρίσκονταν στις κουκέτες τους στο Άουσβιτς-Μπίρκεναου ξύπνησαν από θορυβώδης εκρήξεις. Λίγα λεπτά αργότερα οι Γερμανοί τις ανάγκασαν να βγουν από το θάλαμό τους και να περπατήσουν μαζί με άλλα δίδυμα που είχαν υποβληθεί στα πειράματα του Μέγκελε προς το κυρίως στρατόπεδο του Άουσβιτς. Οι SS τα πίεζαν να τρέχουν χωρίς διακοπή και όσα δεν μπορούσαν να περπατήσουν, τα πυροβολούσαν και πέταγαν τα πτώματά τους στην άκρη του δρόμου. Η Eva και η Miriam ήταν τυχερές που έμειναν ζωντανές, γιατί οι ναζί σχεδίαζαν να τις σκοτώσουν μαζί με τις υπόλοιπους χιλιάδες κρατούμενους που θα έμεναν πίσω επειδή ήταν πολύ αδύναμοι για να συμμετάσχουν στη μαζική έξοδο από το Άουσβιτς. Τη διαταγή για τη δολοφονία τους είχε υπογράψει στις 20 Ιανουαρίου ο διοικητής της περιοχής Obergruppenfuhrer (αντιστράτηγος) των SS Schmauser. Κατά τη διάρκεια των επόμενων επτά ημερών ειδικές μονάδες των SS δολοφόνησαν 700 περίπου κρατούμενους στο Μπίρκεναου και στα παρακείμενα υποστρατόπεδα. Αλλά περίπου 8000 κρατούμενοι, ανάμεσά τους η Eva και η Miriam κατάφεραν να ξεφύγουν από το θάνατο επειδή ο Κόκκινος Στρατός πλησίαζε ταχύτατα στο Άουσβιτς και τα SS ήταν απασχολημένα με τη δική τους σωτηρία και όχι με την εφαρμογή των διαταγών που είχαν λάβει.

Οι βδομάδες που ακολούθησαν έχουν χαραχτεί στη μνήμη όσων αναγκάστηκαν να συμμετάσχουν στην εκκένωση του Άουσβιτς ως η χειρότερη εμπειρία που υπέστησαν όσο ήταν κρατούμενοι.

Η Εβραία Helena Citronova με την αδερφή της Rozinka ήταν δύο κρατούμενες που πήραν μέρος σ’αυτή την εξοντωτική πορεία. Η Helena περιγράφει τις πρώτες μέρες ως «απίστευτα σκληρές». Έβλεπε τους άλλους κρατούμενους να «σωριάζονται στο χιόνι. Δεν είχαν πλέον δύναμη και πέθαιναν. Καθένας φρόντιζε τον εαυτό του. Απόλυτο χάος. Όποιος ζούσε ζούσε. Όποιος πέθαινε πέθαινε».

Η Ibi Mann μια δεκαεννιάχρονη κοπέλα που είχε μεταφερθεί στο Άουσβιτς τον προηγούμενο χρόνο από την Τσεχοσλοβακία αναφέρει σχετικά με την εμπειρία σε αυτή την πορεία θανάτου: «Μας μάζεψαν μέσα στη νύχτα, και ποτέ δεν μάθαμε την ημερομηνία, την ώρα, τίποτα. Ήμασταν αποκομμένοι από τον κόσμο..[..]..Όποιος τολμούσε έστω να σκύψει, όποιος σταματούσε έστω για ένα λεπτό, τον πυροβολούσαν..[..]..έλεγα ‘αυτό είναι το τέλος, δεν μπορώ να περπατήσω άλλο’, αλλά η αδερφή μου με τραβούσε με το ζόρι».

Η Εβραία κρατούμενη Lilly Appelbaum Malnik αναφέρει: «Μας ειδοποίησαν ότι επρόκειτο να εγκαταλείψουμε το Άουσβιτς λόγω της έλευσης των Σοβιετικών. Όλοι βγήκαμε από το στρατόπεδο και αρχίσαμε να περπατάμε. Δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Δεν θυμάμαι πόσες μέρες προχωρούσαμε. Περπατήσαμε, μπήκαμε σε βαγόνια και ξαναπερπατήσαμε. Και καθώς περπατούσαμε ακούγαμε πρυοβολισμούς και μας είπαν να συνεχίσουμε να προχωράμε. Ακούσαμε πυροβολισμούς, πυροβολούσαν ανθρώπους που δεν μπορούσαν να συνεχίσουν να περπατάνε. Κατέληξε να λέγεται πορεία θανάτου επειδή τα χαντάκια και τα αυλάκια ήταν όλα κόκκινα από το αίμα. Από τους κρατούμενους μερικοί που μιλούσαν πολωνικά θα προσπαθούσαν να δραπατεύσουν και το κατάφεραν ενώ περνούσαμε μέσα από την Πολωνία. Κάποιοι κρατούμενοι που δεν μπορούσαν να περπατήσουν άλλο πέταξαν τα πράγματά τους και περπάτησαν όσο μπορούσαν ακόμα. Επεσαν κάτω και οι Γερμανοί απλά τους τουφέκισαν. Είδαμε ανθρώπους να τουφεκίζονται στα στήθη τους, στην πλάτη τους. Ήταν πεσμένοι κάτω, σε λόφους, πίσω από δέντρα. Ήταν πραγματικά σαν πολεμική ζώνη. Και τελικά φτάσαμε σε ένα στρατόπεδο που ονομαζόταν Μπέργκεν-Μπέλσεν».

Η Ελληνοεβραία Έρικα Κούνιο Αμαρίλιο από τη Θεσσαλονίκη περιγράφει τον εφιάλτη ως εξής: «18 Ιανουαρίου, ημέρα αξέχαστη. Χάος κυριαρχεί στο στρατόπεδο. Φορτηγά πηγαινοέρχονται, οι SS ουρλιάζουν διαταγές Από το στρατόπεδο του Μπίρκεναου ήρθαν κρατούμενες στο Άουσβιτς και οι SS μοιράζουν ένα ψωμί, μία μαργαρίνη και μια κουβέρτα στους κρατούμενους. Σχηματίζουν σειρές των πέντε και φεύγουν ατελείωτες φάλαγγες από τις πύλες του στρατοπέδου, που επάνω γράφει ‘Arbeit macht Frei’ (η δουλειά ελευθερώνει)..[..]..Πριν ξεκινήσουμε, ένας ανώτερος SS έδινε τις τελευταίες οδηγίες. Δε θυμάμαι τι έλεγε, και δεν τα καταλάβαινα όλα, αυτό όμως που συγκράτησα ήταν ότι έπρεπε να περπατάμε γρήγορα, να κρατάμε τις σειρές μας, η μια κοντά στην άλλη, γιατί όποια δεν θα μπορούσε ν’ ακολουθήσει και έμενε πίσω, θα τουφεκιζόταν επί τόπου..[..]..Πώς να μην κοιτάξω δεξιά κι αριστερά μου που τα πλάγια του δρόμου ήταν σπαρμένα πτώματα που φορούσαν τις ριγέ στολές των κρατουμένων. Ήταν τα πρώτα θύματα της πορείας από τις πρώτες φάλαγγες των ανδρών που προηγήθηκαν. Όσο προχωρούσαμε τόσο αυξάνονταν τα πτώματα..[..]..Κάθε τόσο ακούγονταν τουφεκιές και ασυναίσθητα επιταχύναμε το βήμα μας. Οι τουφεκιές που ακούγαμε ήταν γι’ αυτές που δεν περπατούσαν αρκετά γρήγορα και έμεναν πίσω τελευταίες. Και όσο περνούσε η ώρα τόσο συχνότερα ακουγόταν το ξερό μπαμ, μπαμ...
Αφού διανυκτέρευσαν σ’ έναν αχυρώνα προσθέτει η Έρικα: «Μόλις ξημέρωσε μας έβγαλαν έξω οι SS με τις αγριοφωνάρες τους ξανά σε σειρές των πέντε, και η φάλαγγά μας ξεκίνησε. Μια ατελείωτη σειρά από γυναίκες προχωρούσε. Πάλι δεξιά και αριστερά πεταμένοι άνθρωποι νεκροί και σε λίγο ξανάρχισαν οι τουφεκισμοί...[..]...Από πίσω μου όλο και πιο συχνά οι τουφεκιές. Και τα πτώματα δεξιά κι αριστερά μας όλο και πιο πολλά!»...

Ας σημειωθεί ότι το μαρτύριο των κρατούμενων δεν υφίστατο μόνο στην πεζοπορία αλλά και στις μεταφορές τους με τα τρένα όταν είχαν φτάσει σε κάποιον από τους σταθμούς που προβλεπόταν για τον περαιτέρω εκτοπισμό τους σε στρατόπεδα της Γερμανίας και της Αυστρίας. Πολλοί κρατούμενοι περιγράφουν τις άθλιες συνθήκες μεταφοράς τους μέσα στα βαγόνια όπου ήταν στοιβαγμένοι ο ένας πάνω στον άλλο, χωρίς συχνά να υπάρχει χώρος να καθίσουν κάτω και με το χιόνι να είναι παρόν σε αρκετά βαγόνια, δυσκολεύοντας περισσότερο την ζωή τους. Συχνές ήταν οι εικόνες των θυμάτων που πέθαιναν από τις κακουχίες στο βαγόνι και τα πτώματά τους πετάγονταν έξω από τους άλλους κρατούμενους...

ΠΗΓΕΣ:
http://www.ushmm.org/wlc/en/article.php?ModuleId=10005162
http://en.wikipedia.org/wiki/Death_marches_%28Holocaust%29
Laurence Rees, ΑΟΥΣΒΙΤΣ-ΟΙ ΝΑΖΙ ΚΑΙ Η ΤΕΛΙΚΗ ΛΥΣΗ, εκδ. Πατάκης
Έρικα Κούνιο Αμαρίλιο, 50 Χρόνια μετά-Αναμνήσεις μιας Θεσσαλονικιώτισσας Εβραίας, εκδ. Ιανός