- Αποκρυφισμός και σκοτεινές λατρείες στην Αρχαία Ελλάδα. - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.
Τέλος για τα κομμάτια αυτής της παράδοσης που μας κληροδοτήθηκαν και τα χρησιμοποιούμε ακόμη και σήμερα, αγνοώντας την αρχική τους καταγωγή.
Εδώ να πω ότι δεν έχω καμιά διάθεση να εμπλακώ σε μια ακόμη διαμάχη χριστιανισμού- αρχαιολατρίας. Υλικό υπάρχει αρκετό, αλλά καλό θα ήταν να πιάσουμε το θέμα αργά στην αρχή.
Ουροβόρος
Edited by - ΟΚΤΙΝΟΜΟΣ on 14/03/2007 00:11:11
Το θέμα της μαγείας και γενικότερα του αποκρυφισμού στην αρχαία Ελλάδα έχει μελετηθεί αρκετά τις τελευταίες δεκαετίες από τον κλάδο της κλασσικής φιλολογίας, σε βαθμό μάλιστα που να υπάρχουν ουκ ολίγα μαθήματα που να προσφέρονται τόσο σε προπτυχιακό όσο και σε μεταπτυχιακό επίπεδο στους ενδιαφερομένους.
Τι σχέση έχει αυτό με το θέμα μας; Μεγάλη, γιατί έχουν βγει στην επιφάνεια και έχουν μελετηθεί αρκετά στοιχεία που μέχρι πρότινος ήταν άγνωστα ή αναξιοποίητα.
Μία από τις πιο βασικές πηγές λοιπόν για την μελέτη της μαγείας και του αποκρυφισμού στην αρχαία Ελλάδα αποτελεί και η συλλογή Papyri Graecae Magicae (PGM) καθώς και τα κείμενα των Demotic Magical Papyri. Αυτές είναι συλλογές διαφόρων κειμένων στα ελληνικά καθώς επίσης και στα κοπτικά, και "δημοτικά" αιγυπτιακά που έχουν να κάνουν με διάφορες μαγικές πρακτικές και τελετουργίες. Χρονολογούνται από τον δεύτερο αιώνα π.Χ. μέχρι και τον πέμπτο αιώνα μ.Χ. Έχουν βρεθεί σε μορφή παπύρων στην Αίγυπτο.
Εκεί περιέχονται από απλά ξόρκια, συνταγές φαρμάκων, επικλήσεις σκοτεινών και άγνωστων θεών και δαιμόνων μέχρι διάφορα μαγικά τρικ, όπως για παράγειγμα το πως να γίνεις αόρατος, που φαίνεται πως έιχε μεγάλο σουξέ την εποχή εκείνη.
Αυτά τα κείμενα έχουν πραγματικά τεράστιο ενδιαφέρον, γιατί είναι πολύ πιο φιλοσοφικά και ερμητικά σε σχέση για παράδειγμα με τους διάφορους καταδεσμούς και voodoo dolls που έχουν βρεθεί κατά εκατοντάδες στην αρχαία Αθήνα και σε άλλα μέρη της Ελλάδας. Και τα οποία κυρίως χρησιμοποιούν μια απλή φόρμουλα όπως: "Όνομα θεού=κυρίως Ερμής, Περσεφόνη και κάποιες άλλες χθόνιες θεότητες" δέσε τον δείνα.
Ξέρετε όμως πόσοι από αυτούς τους καταδεσμούς και τις κατάρες έχουν βρεθεί σε αρχαίους αθλητικούς τόπους, σε γήπεδα δηλαδή με στόχο να βλάψουν τους αντίπαλους αθλητές; Εκατοντάδες....α ρε αθάνατοι Έλληνες!!!!
Μεγάλος ανταγωνισμός βλέπετε για το ποιός θα βγει πρώτος.
Ένιγουει......
quote:
Υλικό υπάρχει αρκετό, αλλά καλό θα ήταν να πιάσουμε το θέμα αργά στην αρχή.
Όντως...η αρχή μπορεί να γίνει με την τελετή νεκρομαντείας που κάνει ο Οδυσσέας στην Οδύσσεια μιας και είναι το πρώτο κείμενο που έχουμε.
Πρέπει πρώτα όμως να ορίσουμε τι είναι ή τι εννοούμε με την μαγεία. Οι ορισμοί που έχει δώσει ο Fraser στον "Χρυσό Κλώνο" νομίζω κάνουν για αρχή, αν και πολύ σύγχρονοι μελετητές διαφωνούν στα επιμέρους.
Τα λέμε!
Edited by - A. Kircher on 14/03/2007 01:13:00
Ας δούμε καταρχήν τις ονομασίες της μαγείας στους αρχαίους χρόνους. Υπήρχαν οι μαγγανευτές (εκ της λέξεως μάγγανον που σημαίνει φίλτρο), οι γόητες (από το γοάω που σημαίνει κλαίω-οδύρομαι), οι επωδοί (που μάγευαν απαγγέλλοντας ξόρκια σε αντίθεση με την έννοια φαρμακεύς που χρησιμοποιούσε φυσικά μέσα ), οι ψιθυριστές (αυτοί που ασκούσαν την τέχνη παρόμοια με το νεοελληνικό γ-ήτεμα κατά της βασκανίας) και τέλος οι Μάγοι (όνομα που χρησιμοποιούταν και για να δηλώσει τους ιερείς της περσικής θρησκείας. Καμιά φορά χρησιμοποιούνταν και ο όρος Χαλδαίος, μιας και οι Χαλδαίοι θεωρούνταν πρωτοπόροι και αυθεντίες στις τέχνες αυτές (θυμάστε τους περίφημους χαλδαϊκούς χρησμούς;).
quote:
(από το γοάω που σημαίνει κλαίω-οδύρομαι)
καθώς ως γνωστόν οι σαμάνοι μέσα από τεχνικές έκστασεις είχαν σαν σκοπό να βοηθήσουν το ταξίδι των ψυχών στον άλλο κόσμο.
Μια άλλη άποψη όμως προτείνει κάτι άλλο. Η ονομασία δόθηκε εξαιτίας των κραυγών-επωδών που χρησιμοποιούσαν αυτοί οι μάγοι. Ίσως και η ονομασία να βασίζεται στο γεγονός ότι επικαλούνταν τα πνεύματα των ψυχών μέσω θρηνωδιών και επικλήσεων. Μάλιστα το Λεξικό του Σούδα αναφέρει στο λείμμα πως πρόκειται για μάγους που επικαλούνταν πτώματα νεκρών.
Τώρα ο μάγος είναι δάνειο από τα Περσικά όπως είπε και ο ΟΚΤΙΝΟΜΟΣ και αναφερόταν αρχικά στους Πέρσες ιερείς της φωτιάς. Από τον 5ο αιώνα και μετά αναφέρεται και σε αυτούς που τελούν μαγικές πράξεις.
quote:
οι επωδοί (που μάγευαν απαγγέλλοντας ξόρκια σε αντίθεση με την έννοια φαρμακεύς που χρησιμοποιούσε φυσικά μέσα )
Πράγματι φαίνεται πως οι επωδοί τελούσαν ένα είδος μαγείας στο οποίο οι επωδές πρέπει να έπαιζαν ένα πολύ σημαντικό ρόλο.
Τώρα οι φαρμακείς σχετίζονται εν μερει με το φάρμακον το οποίο μπορεί να σημαίνει "φάρκακο" αλλά και "δηλητήριο" και μάλλον αποτελούν εξέλιξη των "ριζοτόμων" αυτών δηλαδή που μάζευαν ρίζες φυτών, κάτι σαν βοτανολόγους ας πούμε. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι χρησιμοποιούσαν μόνο φάρμακα-δηλητήρια αλλά και άλλα υλικά.
Παρόλο που όπως φαίνεται από τα παραπάνω πρέπει να υπήρχε μεγάλη εξειδίκευση στις πρακτικές και μεθόδους της μαγείας, ωστόσο οι όροι αυτοί πολλές φορές χρησιμοποιούνται στα αρχαία κείμενα χωρίς διάκριση. Το ίδιο συμβάνει και στα λατινικά κείμενα.
Η καταδίκη σε θάνατο της Λήμνιας Θεωρίδος
Ενώ η πίστη στην μαγεία αφθονεί στην Ελλάδα κατά τον 4ο και 3ο π.Χ αιώνα οι δίκες των μαγισσών είναι εξαιρετικά σπάνιες.
Εξαίρεση αποτέλεσε η δίκη της Λήμνιας Θεωρίδας (φαρμακίδα την ονομάζει ο Δημοσθένης) που έγινε στην Αθήνα το 338 πΧ. Η κατηγορίες εναντίον της ήταν ότι χρησιμοποίησε ξόρκια και επιβλαβή φάρμακα (μαγικά φίλτρα).
Σύμφωνα με τον Αριστοφάνη (στις Νεφέλες) ένα πρόσωπο μπορούσε να αγοράσει τις υπηρεσίες μιάς μάγισσας φαρμακίδος από την Θεσσαλία (θρυλικές οι μάγισσες της θεσσαλίας) για να σύρει κάτω το φεγγάρι ή να δημιουργήσει μία έκλειψη και με αυτόν τον τρόπο να εκμεταλλευτούν αυτή την κατάσταση για να ολοκληρώσουν τα πρακτικότερα θέματα, όπως να γλυτώσουν πχ. ένα οικονομικό χρέος (η αναφορά στις Νεφέλες). Οι φαρμακίδες εδώ εμφανίζονται ως μέλη μιάς αναγνωρισμένης ομάδας γυναικών που έχουν ειδικευτεί στην παροχή μαγικών υπηρεσιών, πέρα από την χρήση βοτάνων.
Δεν γνωρίζουμε τον λόγο που η Θεσσαλία έχει τόσο ισχυρή φήμη σχετικά με την μαγεία (κατά την παράδοση ήταν τόσο ισχυρές που "κατέβαζαν το φεγγάρι από τον ουρανό" για να τις βοηθήσεις στις μαγικές τελετουργίες τους.), παρόλο που τουλάχιστον ένας μελετητής (Dodds, Gorgias 513a ad loc.), πρότεινε ότι η φήμη της βασιζόταν στο γεγονός ότι εκεί βρισκόταν το ηγετικό κέντρο της λατρείας της Εκάτης, της θεάς του κάτω κόσμου που σχετιζόταν με τις ψυχές των πεθαμένων και την μαγεία από τον 5ο αιώνα και μετά.
Σύμφωνα με ένα σχόλιο του Αριστοφάνη οι Θεσσαλοί -άντρες και γυναίκες- ασχολούνταν με την πρακτική μαγεία και απόκτησαν αυτές τις ικανότητες -σύμφωνα με την παράδοση- όταν ανακάλυψαν τον σάκο της μυθικής Μήδειας με τα φάρμακα που είχε μαζί της, όταν έφτασε μαζί με τον Ιάσωνα στην Θεσσαλία, από την Κολχίδα.
Η πιό γνωστή πρακτική των φαρμακίδων της Θεσσαλίας ήταν η ερωτική μαγεία. Εφτιαχναν ερωτικά φίλτρα και όπως λέει ο Αριστοτέλης για την κατασκευή αυτών των φίλτρων χρησιμοποιούσαν το φυτό "ιππομανές" (αρκαδικό φυτό που το έτρωγαν τα άλογα και μαίνονταν) για να ενδυναμώσουν την ερωτική επιθυμία.
Πάντως απ ότι φαίνεται οι υπηρεσίες των φαρμακίδων αυτή την περίοδο
και αργότερα (Ρωμαική εποχή) ήταν εκτενώς γνωστές και δεν ερχόντουσαν συχνά σε αντίθεση με τους εκάστοτε νόμους.
Τι συνέβει λοιπόν με την φαρμακίδα Θεωρίδα;
Οι πληροφορίες είναι λιγοστές και λίγο μπερδεμένες.
Η Θεωρίς καταδικάστηκε επειδή έφτιαξε και πούλησε μαγικά ερωτικά φίλτρα που επέφεραν τον θάνατο σε αυτούς που τα πήραν.
Η κατηγορία (κατά τον Δημοσθένη) ήταν και για μαγεία και για απάτη.
Τα θύματα, προφανώς Αθηναίοι πολίτες, πρέπει να ήταν είτε πολλά είτε γνωστά(δεν βρήκα πληροφορίες), επειδή καταδικάστηκε σε θάνατο και η ίδια και όλη η οικογένειά της.
Αργότερα, ο ιστορικός Φιλόχωρος, λέει ότι "η Θεωρίς ήταν μία προφήτης (μάντις) που καταδικάστηκε σε θάνατο αφού κατηγορήθηκε για ασέβεια"(Philochorus apud Harpokration, sv. Theoris=FGrH 382 F 60). Αλλά δεν γνωρίζουμε αν η Θεωρίς έκανε ασεβείς δηλώσεις υπερασπιζόμενη την μαγική της τέχνη. Αν είχε κάνει, τότε δεν αποκλείεται η τιμωρία της να ήταν για ασέβεια προς τους θεούς, εφ όσον οι ασεβείς τιμωρούντο με μεγάλη αυστηρότητα.
Ο Πλούταρχος αναφέρει ότι η Θεωρίς ήταν "ιέρεια" την οποία κατηγόρησε ο ίδιος ο Δημοσθένης επειδή "έκανε πολλές κακές πράξεις και δίδαξε τους σκλάβους να εξαπατούν τους κυρίους τους". Αλλά φαίνεται ότι ο Πλούταρχος έλαβε υπόψιν του το κείμενο του ψευδο-Δημοσθένη (που είναι ψευδεπίγραφο).
Φαίνεται δε ότι ο Δημοσθένης είχε καταγράψει την δίκη και εκτέλεση μίας ιέρειας στην Αθήνα επειδή εξασκούσε την Βακχική λατρεία, αλλά αυτή ήταν άλλη περίπτωση.
Αυτό διαπιστώνεται από ένα χωρίο του λόγου Κατά Αριστογείτονος (Δημ. 25.79): η περίπτωση μιας φαρμακίδος από τη Λήμνο με το όνομα Θεωρίς που καταδικάστηκε σε θάνατο στην Αθήνα «μαζί με όλη την οικογένειά της», ύστερα από την καταγγελία της υπηρέτριάς της. Ότι η φαρμακίς αυτή δεν ήταν απλώς μια δηλητηριάστρια φαίνεται από την αναφορά του κειμένου στα φάρμακα και στις επωδές της (και πρβ. Αριστοφ. Νεφ. 749κκ.) Σύμφωνα με τον Φιλόχωρο, στον Αρποκρατίωνα, βλ. λέξη Θεωρίς, η επίσημη κατηγορία ήταν αυτή της ασέβειας.
'We are either alone in the universe or we are not. Both ideas are overwhelming'
-Arthur C. Clarke-
Edited by - Ostria on 14/03/2007 02:40:15
Όστρια πολύ καλή η αναφορά στη Θεωρίδα.
quote:
Η Θεωρίς καταδικάστηκε επειδή έφτιαξε και πούλησε μαγικά ερωτικά φίλτρα που επέφεραν τον θάνατο σε αυτούς που τα πήραν.
Η κατηγορία (κατά τον Δημοσθένη) ήταν και για μαγεία και για απάτη.
Τα θύματα, προφανώς Αθηναίοι πολίτες, πρέπει να ήταν είτε πολλά είτε γνωστά(δεν βρήκα πληροφορίες), επειδή καταδικάστηκε σε θάνατο και η ίδια και όλη η οικογένειά της.
Κατά πάσα πιθανότητα καταδικάστηκε για ασέβεια (γραφή ασεβείας). Υπάρχει και μια άλλη ανάλογη περίπτωση το 350 ή 330 που σχετίζεται με μια γυναίκα ονόματι Νίνως αν δεν κάνω λάθος που αναφέρεται από τον Δημοσθένη ως ιέρεια. Η κατηγορία ήταν από κάποιον Μενεκλή ο οποίος την κατηγόρησε πως έφτιαχνε μαγικά φίλτρα για τους νέους. Η περίπτωση είναι λίγο αμφισβητούμενη γιατί υπάρχει και η άποψη πως η καταδίκη σχετίζεται με διακωμώδηση των μυστηρίων.
Πάντως οι περισσότερες περιπτώσεις διωγμών (είτε μεμονομένων είτε μαζικών) έρχονται από τα Ρωμαικά αυτοκρατορικά χρόνια και κυρίως σχετίζονται με την αστρολογία.
Να δούμε κατ’ αρχήν την νεκρομαντική τελετή του Οδυσσέα (Λ, 12-224). Στην τελετή αυτή δεν χρησιμοποιούνται κάποια ιδιαίτερα μαγικά λόγια παρά μόνο προσευχές. Η μόνη ιδιαιτερότητα που υπάρχει είναι ότι η τελετή γίνεται στην χώρα των Κιμμερίων, ένα μέρος παντοτινά σκεπασμένο από ομίχλη και σύννεφα. Στην αρχή ο Οδυσσέας σκάβει ένα λάκκο μια πήχη βαθύ και πλατύ και στα χείλη του προσφέρει χοές από μέλι, γάλα, κρασί και κριθάλευρο. Ακολούθως προσεύχεται στις ψυχές των νεκρών και τους τάζει πως όταν επιστρέψει στην Ιθάκη θα τους θυσιάσει την καλύτερη στείρα αγελάδα του. Ξεχωριστά δε στον Τειρεσία τάζει το ομορφότερο κατάμαυρο κριάρι του. Μόλις τελειώνει τις προσευχές, σφάζει τα ζώα και το αίμα τους χύνεται στο λάκκο κάνοντας αμέσως τις ψυχές να μαζευτούν με άγρια βοή. Τα σώματα των ζώων καίγονται και αφιερώνονται στον Άδη και την Περσεφόνη σαν ικεσία προστασίας από τους νεκρούς. Το ενδιαφέρον είναι ότι ο Οδυσσέας φαίνεται να χρησιμοποιεί το ξίφος του για να απωθήσει τις ψυχές, πράγμα που μοιάζει σαν πρόγονος του ξίφους των μάγων, της αρθάμης. Τελικά αφήνει μόνο τον Τειρεσία και την ψυχή της μάνας του να πιουν από το αίμα του λάκκου.
Σχετικά με αυτό το απόσπασμα του Ομήρου, ο Παυσανίας στις περιηγήσεις του αναφέρει μια περίφημη ζωγραφική αναπαράσταση της τελετής στους Δελφούς. Ο Παυσανίας περιγράφοντας την, λέει πως στηρίζεται στην «Μινυάδα» και την Οδύσσεια. Απεικονίζει την τελετή του Οδυσσέα, τον Αχέροντα με τον Χάροντα σαν γέρο περαματάρη, και η μεταθανάτια τιμωρία κάποιων ασεβών. Πάνω απ’ όλους αυτούς βρισκόταν η μορφή του δαίμονα Ευρύνομου. Ο Παυσανίας διαφωνεί με αυτή την απεικόνιση γιατί δεν μπορεί να βρει αναφορές στα έπη για τον Ευρύνομο. Παρόλα αυτά περιγράφει τον δαίμονα ως εξής:
το χρώμα του είναι ανάμεσα στο μπλέ και το μαύρο «σαν τις μύγες που πετούν γύρω από το κρέας», δείχνει τα δόντια του καθισμένος πάνω στο δέρμα ενός γύπα, τρώει τις σάρκες των πτωμάτων και αφήνει μόνο τα κόκαλα. Η πρώτη αναφορά σε έναν πτωματοφάγο δαίμονα, στην δυτική γραμματεία.
Στην αρχαία Ελλάδα δεν υπήρχαν νόμοι που να καταδικάζουν σαφώς τη χρήση της μαγείας. Αυτό έγινε πολύ αργότερα στα ρωμαϊκά χρόνια, αρχής γενομένης από το μυστηριώδη θάνατο του Ιούλιου Καίσαρα Γερμανικού, υιοθετημένου γιου του Τιβέριου. Θαμμένα στο σπίτι του Γερμανικού, βρέθηκαν μολύβδινα ελάσματα με μαγικές φράσεις και καρφιά. Ο ηθικός αυτουργός Πείσωνας, αναγκάστηκε τότε από την σύγκλητο σε αυτοκτονία.
Ο περίφημος Απολλώνιος ο Τυανέας ξέρουμε ότι συνελήφθη στην Έφεσο με την κατηγόρια της μαγείας και απολογήθηκε γι’ αυτό, μπροστά στον αυτοκράτορα Δομιτιανό. Το σημαντικό στην απολογία αυτή είναι ότι ο Απολλώνιος τάχθηκε κατά της οποιασδήποτε αιματηρής θυσίας ζώων ή ανθρώπων, λέγοντας ότι ούτε θα πλησίαζε ιερό όπου θα είχε χυθεί αίμα.
Οι φιλόσοφοι πάντως ήταν σχεδόν πάντα φανατικοί πολέμιοι της μαγείας. Ο Πλάτωνας στους Νόμους του (θεωρητικής φύσης μόνο) λέει πως όποιος προκαλέσει κακό με τη μαγεία ή φάρμακα, πρέπει να του επιβάλλεται πρόστιμο. Αν όμως ο δράστης ήταν γιατρός τότε να καταδικάζεται σε θάνατο. Ομοίως και για τους απατεώνες γητευτές και νεκρομάντες, λέει πως πρέπει να φυλακίζονται και να πηγαίνουν οι δούλοι τους να τους τρέφουν. Μετά δε το θάνατό τους να τους πετούν έξω από τα σύνορα της πατρίδας τους.
Με λίγα λόγια λοιπόν, δεν υπήρχαν απαγορεύσεις κατά της μαγείας. Οι δίκες που γίνονταν αφορούσαν πιο πολύ περιπτώσεις χρήσης δηλητηρίων (βλέπε π.χ στους λόγους του Αντιφώντα) κάτι για το οποίο οι αρχαίες μάγισσες φημίζονταν.
Η Θεωρίς ήταν υπηρέτρια και ερωμένη του αδελφού του Αριστογείτονα. Έκανε δε μαζί του και δύο παιδιά. Η Θεωρίδα ήταν αυτή που μύησε τον αδελφό του Αριστογείτονα στις απόκρυφες τέχνες. Ο Δημοσθένης που ήταν πολιτικός εχθρός του Αριστογείτονα μη μπορώντας να βλάψει τον ίδιο, κατηγόρησε την Θεωρίδα ότι αποτελούσε μίασμα για την πόλη αποδίδοντας της την κατηγορία της φαρμακού. Αν και η συνήθης τιμωρία γι’ αυτή την πράξη ήταν η εκδίωξη από την πόλη, χάρη στις προτροπές του Δημοσθένη η Θεωρίδα θανατώθηκε μαζί με όλη την οικογένεια της. Ήταν όμως ένα μεμονωμένο περιστατικό, το οποίο θα πρέπει να το αποδώσουμε μάλλον στον λαοπλάνο αυτόν ρήτορα (το δικαστήριο στην Αθήνα αποτελούταν από απλούς πολίτες και όχι κατ’ επάγγελμα δικαστές ).
Δυστυχώς οι γνώσεις μου για αυτό το τμήμα της μυθολογίας μας δεν είναι επαρκείς οπότε θα περιοριστώ περισσότερο στην ανάγνωση του.
Αυτό που μπορώ να πω είναι πως η λατρεία της Εκάτης, θεάς της μαγείας κι εφάμιλλης της Ίσιδας ως προς αυτήν την ιδιότητα της, είχε μεγάλη απήχηση στους προγόνους μας.
Την θεά αυτήν την φοβόντουσαν ακόμα κι οι ίδιοι οι Ολύμπιοι.
Λόγω λοιπόν της ομοιότητας της με την Ίσιδα, μήπως θα είχε ενδιαφέρον να εξετάσουμε κατά πόσο η τέχνη της μαγείας στην αρχαία Ελλάδα είχε ομοιότητα με αυτήν της Αιγύπτου?
Γενικά για τους δαίμονες απ' όσο γνωρίζω είναι πως αυτοί αρχικά θεωρούνταν ως πλάσματα που υποβοηθούσαν το έργο ενός Θεού.
Δεν είχαν καθόλου αρνητική χροιά δηλαδή.
Ο αριθμός τους θεωρούταν μεγάλος κι οι Πυθαγόρειοι πίστευαν πως αυτοί ήταν οι "διάμεσοι" των θεών και των ανθρώπων.
Υπήρχαν μάλιστα Δαίμονες που θεωρούνταν και καλοί και κακοί, επιτελώντας ένα συγκεκριμένο σκοπό.
Αυτό για τον Ευρύνομο πάντως δεν το ήξερα...
Να μου έλεγες για την Ευρυνόμη ή για τον Κένταυρο Ευρύνομο! 
In anticipation of my resurrection...
Οι πρώτες αναφορές προέρχονται απο μεσοποταμιακά κειμενα που χρονολογούνται γύρω στο 900 π.Χ. Οι πρακτικές νεκρομαντείας, έγιναν, όπως φαίνεται, αρκετά σημαντικές κατά την διάρκεια της βασιλείας του Esarhaddon ((681-669 π.Χ.). Το ενδιαφέρον είναι πως μια από τις λέξεις που αναφέρονταν σε "φάντασμα" είναι και η λέξη etemmu που μεταφράζεται ως "αυτός που ανοίγει τα αυτιά" ή "αυτός που δίνει διαταγές". Φαίνεται λοιπόν πως η ιδέα πως ο νεκρός κατέχει μια είδους γνώση που μπορεί να σου μεταδώσει ήταν ήδη εδραιωμένη στους λαούς της Μεσοποταμίας.
Αρκετοί σύγχρονοι μελετητές, όπως ο Burkert και ο West, πιστεύουν πως οι αντιλήψεις αυτές πέρασαν από την Μεσοποταμία στην Ελλάδα. Εγώ δεν είμαι και τόσο σίγουρος.
---------------------------------------------------------------------------------
Σχετικά με την τελετή της νεκρομαντείας στο Λ της Οδύσσειας.
Φαίνεται από την περιγραφή του Ομήρου ότι οι νεκροί δεν μπορούν να επικοινωνίσουν άμεσα με τους ζωντανούς πριν τους δωθεί η προσφορά με το αίμα. Μόνο ο Τειρεσίας μιλάει για λίγο αλλά και αυτός πάλι δεν μεταδίδει καμιά μορφή γνώσης. Είναι χαρακτηριστικό επίσης πως η ψυχή του Αγαμέμνωνα και η μάνα του Οδυσσέα δεν τον αναγνωρίζουν πριν πιούν το αίμα.
Το αίμα λοιπόν λειτουργεί ως καταλήτης, είναι το σύμβολο της ενέργειας και της ζωής που οι νεκροί έχουν χάσει για πάντα και χωρίς αυτό δεν μπορούν να λειτουργήσουν στο γήινο επίπεδο.
Επίσης τα πνεύματα των νεκρών δεν μπορούν να γυρίσουν πίσω καθώς, όπως αναφέρει και η Αντίκλεια, τρομαχτικά ποτάμια δημιουργούν ένα αδιαπέραστο φράγμα ανάμεσα στους δύο κόσμους, αυτόν των νεκρών και αυτών των ζωντανών.
quote:
Η μόνη ιδιαιτερότητα που υπάρχει είναι ότι η τελετή γίνεται στην χώρα των Κιμμερίων, ένα μέρος παντοτινά σκεπασμένο από ομίχλη και σύννεφα.
Αυτός είναι και ο λόγος που η τελετή πραγματοποιείται στις εσχατιές του κόσμου, στην χώρα των Κιμμερίων, γιατί μόνο εκεί επιτρέπεται η επικοινωνία ανάμεσα στους δύο κόσμους.
Υπάρχουν κάποια πνεύματα νεκρών όμως που μπορούν να το κάνουν αυτό, ιδιαίτερα γιατί δεν έχουν περάσει στην αντίθετη όχθη. Ένα παράδειγμα, είναι το πνεύμα του Πατρόκλου που εμφανίζεται από μόνο του στον Αχιλλέα και παραπονιέται πως δεν μπορεί να περάσει το ποτάμι και να βρει ειρήνη γιατί δεν έχουν γίνει ακόμα οι νεκρικές τελετές που θα του το επιτρέψουν. Το ίδιο συμβάνει και με τον Ελπήνορα.
Αυτή η ιδέα βέβαια, ότι οι νεκροί δεν μπορούν να εισαχθούν στον άλλο κόσμο εκτός και αν το πτώμα δεχτεί τα νεκρικά τελετουργικά υπάρχει στις παραδόσεις σχεόν όλων των λαών. Μέχρι τότε, μέχρι την ταφή δηλαδή, το πνεύμα του νεκρού δεν μπορεί να βρει ησυχία και γυρίζει σαν την "άδικη κατάρα" ανάμεσα στους δύο κόσμους. Αυτό είναι και το θέμα της "Αντιγόνης" αν θυμάστε το έργο του Σοφοκλή.
Το άλλο ενδιαφέρον σχετικά με αυτό είναι η άποψη πως όσο τα πνεύματα γυρίζουν ανέμεσα στους δύο κόσμους μπορούν να γίνουν "αιτία για την οργή των θεών" (θεών μήνιμα) όπως λέει και το φάντασμα του Ελπήνορα στον Οδυσσέα. Τον ίδιο λόγο επικαλείται και ο Έκτορας πριν πεθάνει για να πείσει τον Αχιλλεά να δώσει το πτώμα του πίσω στους Τρώες. Και αυτή η ιδέα είναι επίσης αρκετά διαδεδομένη τόσο ανάμεσα στους αρχαίους Έλληνες όσο και σε άλλους λαούς.
Αγαπητέ Kircher σε παρακαλώ μην με βάζεις σε πειρασμό με τους μύθους και τις λατρείες της Μεσοποταμίας. Είναι ένα από τα αγαπημένα μου θέματα. Ξέρω όλες τις ιστορίες της και αν αρχίσω δεν θα έχω σταματημό.
Οι πρόγονοί μας όχι μόνο πίστευαν στη δύναμη των νεκρών, αλλά τους ονόμαζαν και κρείσσονες, δηλ. ισχυρότερους. Η δε νεκροί που πέθαιναν βίαια και ξαφνικά (οι ονομαζόμενοι και άωροι) θεωρούνταν ότι στοίχειωναν τον τόπο. Ήταν δε τόση η πίστη τους σε αυτούς, που σε έναν λόγο του ο ρήτορας Αντιφώντας φέρνει σαν κύριο επιχείρημα υπεράσπισης κατηγορούμενου για φόνο, τη μη ύπαρξη αντιποίνων από το φάντασμα του νεκρού. Οι εκδικητές αυτοί των νεκρών, ήταν γνωστοί με την ονομασία αλάστορες.
Τώρα για τους δαίμονες οι δοξασίες ήταν πολλές και συχνά αντικρουόμενες, και σίγουρα εντελώς διαφορετικές από αυτές του χριστιανισμού.
π.χ Ήταν θνητοί. Ο Πλούταρχος ο οποίος διατέλεσε και Ιερέας γράφει πως το σύνολο ζωής ενός δαίμονα είναι 9.720 χρόνια. Γράφει επίσης:
“...Όταν εκλείπουν οι δαίμονες που είναι επιφορτισμένοι με τη μαντεία και τους χρησμούς, αυτά χάνονται μαζί τους. Όταν οι δαίμονες εξορίζονται ή πηγαίνουν κάπου αλλού, αυτά χάνουν τη δύναμή τους. Όταν όμως επιστρέφουν οι δαίμονες, έστω και μετά πολύ χρόνο, αυτά μιλούν πάλι, σαν μουσικά όργανα όταν υπάρχουν άνθρωποι να τα χρησιμοποιήσουν.”
Θα τα ξαναπούμε αύριο, μιας και πιστεύω ότι είναι καιρός να δώσουμε και κανένα παράδειγμα των αρχαίων αποκρυφιστικών πρακτικών.
quote:
Αγαπητέ Kircher σε παρακαλώ μην με βάζεις σε πειρασμό με τους μύθους και τις λατρείες της Μεσοποταμίας. Είναι ένα από τα αγαπημένα μου θέματα. Ξέρω όλες τις ιστορίες της και αν αρχίσω δεν θα έχω σταματημό.
quote:
Θα τα ξαναπούμε αύριο, μιας και πιστεύω ότι είναι καιρός να δώσουμε και κανένα παράδειγμα των αρχαίων αποκρυφιστικών πρακτικών.
Είχα στο μυαλό μου να παρουσιάσω κάτι αλλά θα περιμένω να δω αυτό που θα παρουσιάσει ο φίλος ΟΚΤΙΝΟΜΟΣ. Πάντως αρκετούς απο τους μαγικούς παπύρους που ανέφερα στο πρώτο μου ποστ μπορεί κανείς να διαβάσει και στο ιντερνετ σε αγγλική μετάφραση. Αν θέλει κανείς να πάρει μια ιδέα, ας πούμε, ενδεικτικά αναφέρω τα παρακάτω sites:
http://www.cs.utk.edu/~mclennan/BA/MP.II.txt
Το έχω πάθει κι εγώ οπότε, για να μην χάσω κάποια απάντηση, την αποθηκεύω πρώτα σε κάποιο κείμενο του Word ώστε να μην την χάσω.
Φίλε A. Kircher, θα συμφωνήσω απόλυτα για την εξήγηση που έδωσες σχετικά με την πόση αίματος από τους νεκρούς ώστε να μπορέσουν να θυμηθούν τον ζωντανό που τους καλεί.
Το αίμα όντως είναι από τις βασικότερες ενδείξεις φυσικής ζωής οπότε λειτουργούσε ως συνδετικός κρίκος ανάμεσα σε μια ψυχή και σ' ένα ζωντανό.
Όσον αφορά για την αναγκαιότητα απόδοσης των νεκρικών τιμών προκειμένου να μπορέσει ο νεκρός στην αντίπερα όχθη, θα συμφωνήσω επίσης.
Για αυτό το λόγο άλλωστε μαθαίνουμε από τον Σοφοκλή πως η Αντιγόνη ήθελε να θάψει τον Πολυνείκη και να του αποδώσει τις τιμές, για να μπορέσει να αναπαυθεί η ψυχή του.
Και για αυτό το λόγο όταν έθαβαν το νεκρό έβαζαν ένα νόμισμα στο στόμα του, για να το δώσει στον Χάροντα προκειμένου να τον περάσει με την βάρκα του στον Άδη.
In anticipation of my resurrection...
Και μιας και ο λόγος περί χρόνου, ας δούμε και τον παραδοσιακό αφέντη του τον Κρόνο.
Οι επικλήσεις στον Κρόνο ήταν πολύ συχνές στην αρχαιότητα μιας και του απέδιδαν ιδιαίτερες δυνάμεις. Το ακόλουθο απόσπασμα είναι από τον “Μέγα μαγικό πάπυρο του Παρισιού”.
"Μια μαντεία του Κρόνου που ζητείται, καλείται “μικρός μύλος”.
Αφού λάβεις δύο χοίνικες αλατιού άλεσε τες στο χειρόμυλο λέγοντας πολλές φορές τον εξής λόγο έως ότου ο θεός φανερωθεί. Πράξε δε αυτό νύχτα, σε τόπο όπου φυτρώνει χορτάρι. Εάν δε ενώ τον λες, ακούσεις βαριά βήματα κάποιου και κλαγγή σιδήρου, ο θεός έρχεται με αλυσίδες φρουρούμενος, κρατώντας δρεπάνι. Εσύ δε μη πτοηθείς προφυλασσόμενος στο φυλάκιο σου που θα σου εξηγηθεί:
Φόρα ένα καθαρό σεντόνι περιβεβλημένος με αυτό, στο σχήμα της Ίσιδος. Πρόσφερε δε στο θεό σφάγιο με την καρδιά ενός γάτου και κοπριά φοράδας. Ο δε λόγος που θα λες αλέθοντας, θα είναι αυτός:
“σε καλώ τον μέγα, τον άγιο, τον κτίσαντα την οικουμένη ολόκληρη, στον οποίο έγινε αδικία από το ίδιο του το τέκνο, αυτόν που ο Ήλιος τον έδεσε με διαμαντένια δεσμά, για να μην καταστραφεί το σύμπαν, αρσενικοθήλυκε, πατέρα του κεραυνού και της βροντής, που κυβερνάς τους κάτω από τη γη, αϊε οι παιδαλις, φρενοτειχειδω, στυγαρδης, σανκλεον, γενεχρονα, κοιραψαϊ, κηριδευ, θαλαμνια, οχοτα, ανεδεϊ, έλα δέσποτα θεέ και πες μου για την ανάγκη περί του δείνα πράγματος. Γιατί εγώ είμαι αυτός που σου παραστάθηκε, παιδολις, μαινολις, μανολιευς ”
Αυτά είναι τα λεγόμενα επί του αλατιού ενώ αλέθεται. Είναι δε αυτού η εξανάγκαση ο εξής λόγος:
“κυδοβρις, κοδηρϊευς, ανκυριευς ξαντομουλις”.
Αυτά δε τα λέγεις όταν εισέρχεται απειλητικός για να καταπραϋνθεί και να πει γι' αυτά που ρωτάς. Το δε προφυλακτήριο που ζητείται γι' αυτό είναι:
Πάνω σε μια χοιρινή ωμοπλάτη σκάλισε μια εικόνα του Δία να κρατά δρεπάνι και το όνομα αυτό: “χθούμιλον”. Η δε ωμοπλάτη πρέπει να είναι από χοίρο μαύρο, λεπρό, ευνουχισμένο.
Απόλυση (του πνεύματος): “Αναεα, οχετα, θαλαμνια,, κηριδευ, κοιραψα, γενεχρονα, σανηλον, στυγαρδης, χλειδω, φραινολε, παιδολις, ιαει φύγε δέσποτα του κόσμου, προπάτορα, και αποχώρησε στους δικούς σου τόπους για να διατηρηθεί το σύμπαν. Ελέησε εμάς κύριε."
Λοιπόν: Καταρχήν χοίνικας ήταν μονάδα όγκου περίπου κοντά στο λίτρο, και περιέγραφε η ποσότητα δημητριακών που κατανάλωνε ένας στρατιώτης ημερησίως.
Η μορφή του Κρόνου ως αλυσοδεμένου δρεπανηφόρου ταιριάζει με τη νεώτερη μαγική παράδοση, όπως άλλωστε και καθαρά Κρόνιες είναι οι προσφορές που δίνονται. π.χ ο χοίρος που χρησιμοποιείται πρέπει να είναι άρρωστος, μαύρος, και ευνουχισμένος, ξένος δηλαδή προς κάθε τι γόνιμο και σχετικό με τη ζωή.
Από τα επίθετα του Κρόνου κάποια είναι εύκολο να καταλάβουμε τι σημαίνουν, όπως το γενεχρονα= γενήτορα του χρόνου ή το στυγαρδης που αναφέρεται στο γνωστό ποταμό των αθανάτων. Κάποια άλλα επίθετα παραμένουν αινιγματικά. Ο Κρόνος άλλωστε είναι η αρχέτυπη μορφή των δυτικών αναπαραστάσεων του θανάτου ως μαυροφορεμένου με κοσιά στα χέρια. Τέλος η χρήση του αλατιού στην μαγική πρακτική παραμένει έως σήμερα.
αν το παρακολουθήσουμε θα μάθουμε πολλά πράγματα !
δε νομίζω ότι έχω τις γνώσεις να σταθώ μαζί σας,αλλά θα σας διαβάζω γιατί μου φαίνεται πολύ ενδιαφέρον το κόνσεπτ
.............................................................
πάνω που ήθελα να ρωτήσω το φίλο μας τον A.Kircher για τους παπύρους,
αυτός πρόλαβε και έβαλε τα links
σωστός !
..................................................................
η λατρεία της Εκάτης μας έρχεται από τη χώρα των Θρακών,αν δεν απατώμαι
σχετίζεται με τη λατρεία του Ορφέα ή κάνω λάθος ?
αυτό που ξέρω είναι ότι είχαμε τα Ορφικά Μυαστήρια στην κοιλάδα των Τεμπών,δηλαδή στη Θεσσαλία,κι από κει υπήρξε άνθηση της μαγείας στην περιοχή,όπως πολύ σωστά επεσήμανε η Ostria
η πιο γνωστή μάγισα της Θεσσαλίας ήταν η Αγλαονίκη,
η οποία ζήλεψε την Ευρυδίκη του Ορφέα και την πήρε μαζί της
στον Κάτω Κόσμο (πως λέμε Νέος Κόσμος...)
μάλιστα της έκοψε το κεφάλι και όπως αυτό κυλούσε,φώναζε το όνομα του Ορφέα - πραγματικά κινηματογραφικό σκηνικό
..............................................................
στη Λάρισα είχαμε κάποτε οδό Αγλαονίκης και μάλιστα βρίσκονταν
στη συνοικία Νεράιδα (!!!) αλλά πλέον δεν υπάρχει
ίσως κάποιος να έμαθε ποια ήταν η κυρία και της καθαίρεσε από'κει !
....................................................................
η Θεσσαλία έχει μακρά παράδοση στη μαγεία αλλά τελικά πρέπει από κάπου να τη διδάχτηκαν κι αυτοί
θα παρακολουθήσω το θέμα αυτό για να μάθω περισσότερα !
quote:
η λατρεία της Εκάτης μας έρχεται από τη χώρα των Θρακών,αν δεν απατώμαισχετίζεται με τη λατρεία του Ορφέα ή κάνω λάθος ?
Χαιρετώ τον φίλο Αγνοών!
ναι η λατρεία της Εκάτης σχετίζεται άμεσα με την Θράκη αλλά μάλλον προέρχεται από πιό ανατολικές περιοχές, κατά πάσα πιθανότητα από την Καρία στην Μικρά Ασία.
quote:
στη Λάρισα είχαμε κάποτε οδό Αγλαονίκης και μάλιστα βρίσκονταν
στη συνοικία Νεράιδα (!!!) αλλά πλέον δεν υπάρχειίσως κάποιος να έμαθε ποια ήταν η κυρία και της καθαίρεσε από'κει !
Αυτή δεν είναι η ίδια Αγλαονίκη που εμφανίζεται ως μια από τις πρώτες γυναίκες αστρονόμους μιας και είχε την ικανότητα να προβλέπει τις εκλήψεις;
Σχετικά με το τυπικό που παρουσίασε παραπάνω ο ΟΚΤΙΝΟΜΟΣ....
Κρόνος=Χρόνος πραγματικά ο συσχετισμός ανάμεσα στα δύο είναι αρκετά παλιός.
Και έχεις δίκιο για την χρήση του αλατιού στην σύγχρονη μαγική πρακτική. Στο βιβλίο του Εζεκιήλ μάλιστα στην Βίβλο αναφέρεται η πρακτική του να αλατίζουν τα μωρά, για προστασια από το κακό μάλλον.
Kircher πιστεύεις ότι θα αφήσω απ’ έξω την Εκάτη; Απλά θέλω να δώσω κάτι πρωτότυπο και μην αναφέρω μόνο αυτά που ο οποιοσδήποτε θα μπορούσε να αντιγράψει από την wiki. Αύριο που θα έχω περισσότερο χρόνο θα στείλω ένα ποστ της προκοπής. Μέχρι τότε όμως ας παραθέσω κάποιες εικόνες από μουσεία. (Προς αποφυγή παρεξηγήσεων να πω ότι τα καρφιά και το έλασμα είναι ρωμαϊκής εποχής, όμως είναι όμοια με τα αντίστοιχα ελληνικά) .
Καληνύχτα.
Σύμφωνα με τις επιγραφές σε κάθε μια φωτογραφία, τα καρφιά χρησιμοποιούνταν είτε στους βωμούς είτε καρφώνονταν στις πόρτες!
Αυτό με τις πόρτες με προβλημάτισε λίγο αλλά μετά σκέφθηκα μήπως καρφώνονταν για την προστασία του σπιτιού.
Στις 2 πλακέτες γράφονταν τα ονόματα των ανθρώπων που έχουν προσβάλλει τον συγγραφέα.
Αυτό που σκέφτομαι είναι πως κάποια τελετουργικά ήταν μέρος της καθημερινής ζωής των αρχαίων Ελλήνων, σωστά?
Από την άλλη, η θεά Εκάτη είναι μια θεά πολύ σκοτεινή και μυστηριώδης.
Στους αρχαίους χρόνους λατρευόταν και την τιμούσαν, ενώ υποτίθεται πως ακόμα κι οι Ολύμπιοι φοβόντουσαν τις δυνάμεις της.
Έχω όμως την εντύπωση πως σήμερα γνωρίζουμε πολύ λίγα πράγματα για αυτή την φιγούρα της μυθολογίας μας.
Μια θεά που ήταν ταυτισμένη με τη νύχτα, τη μαγεία, τον Κάτω Κόσμο, την σελήνη κτλ γιατί δε μας είναι γνωστή?
Αν θεωρήσετε off topic την ερώτηση μου, αφήστε τη να υπάρχει ως ρητορική!
In anticipation of my resurrection...
Εσύ που αγαλλιάζεις στο αλύχτημα των σκύλων,
εσύ που τριγυρνάς ανάμεσα στους τάφους
και φέρνεις τον τρόμο στους θνητούς, Γοργώ και Μορμώ.
Χιλιοπρόσωπο φεγγάρι προστάτεψε τις θυσίες μας.
Έτσι αρχίζει ένας ύμνος που περιγράφει ο Χ Φ. Λάβκραφτ σε ένα από τα διηγήματά του. Μου είχε κάνει φοβερή εντύπωση όταν το πρωτοδιάβασα. Κινούμενος από περιέργεια, έψαξα το θέμα λίγο περισσότερο και είδα ότι ο ύμνος στηρίζονταν σε πραγματικά κείμενα. Η Εκάτη και η ακολουθία των σκυλιών της, εμφανίζεται συχνά στην αποκρυφιστική λογοτεχνία και γραμματεία της ελληνικής και ρωμαϊκής αρχαιότητας. Και αφού η ακολουθία της ήταν σκυλιά, ήταν φυσικό αυτό να ήταν και το κυρίαρχο ζώο στις θυσίες της. Ας δούμε ένα παράδειγμα από τον Μέγα Mαγικό πάπυρο του Παρισιού. Είναι ένα ερωτικό ξόρκι, πράγμα που μου θυμίζει τη φράση της Φόρτσιουν ότι η ερωτική μαγεία είναι πολλές φορές και η πιο σκοτεινή.
«Αφού πάρεις τα μάτια από μια ζωντανή νυχτερίδα, άφησε τη να φύγει. Πάρε ωμό ζυμάρι ή άκαυτο κερί, και πλάσε με αυτό ένα κουταβάκι. Και το δεξί μάτι της νυχτερίδας βάλτο στο δεξί μάτι από το κουταβάκι, και το αριστερό ομοίως στο αριστερό. Και αφού πάρεις μια βελόνα διαπέρασε την ουσία αυτή διάμεσου των ματιών του κουταβιού ώστε να φαίνεται . Βάλτο αυτό σε μια καινούρια κούπα και αφού του βάλεις μια πινακίδα για κάλυμμα, σφράγισε το με το δικό σου δαχτυλίδι. Το δαχτυλίδι να έχει δυο κροκοδείλους με αντικριστά κεφάλια και κατέθαψε το σε ένα τρίστρατο το οποίο θα σημειώσεις ώστε να το πάρεις αν θελήσεις. Και ο λόγος που γράφεται στην πινακίδα είναι:
Σε εξορκίζω τρεις φορές στο όνομα της Εκάτης. Φορφορβα, βαιβω φωρβωρβα, ώστε να αποβάλλει η δείνα τη φωτιά από τα μάτια της ώστε να μείνει άγρυπνη και να μην έχει κανέναν άλλο στο νου της παρά μόνο εμένα τον δείνα Σε εξορκίζω στο όνομα της Κόρης Τριοδίτιδος η οποία είναι η αληθινή μητέρα των (γράψε αυτούς τους δαίμονες που θέλεις) . φορβέα, Βριμώ, νηρηατο, δαμων. Βριμων, σεδνα, δαρδαρ, πανοπαία, ϊωπη κανε τη δείνα να αγρυπνεί για εμένα για πάντα»
Εδώ να σημειώσουμε κάτι. Χρησιμοποιείται άκαυτο κερί και καινούρια κούπα. Αυτό επικράτησε και στη νεώτερη μαγεία όπου τα υλικά πρέπει να είναι «παρθένα». Η ονομασία Τριοδίτιδα σημαίνει θεά των τρίστρατων, ως συμβολισμός της τριπλής υπόστασης της Εκάτης, Αρτέμιδας, Περσεφόνης στους τρεις κόσμους Επουράνιο, Γήινο, Υποχθόνιο.
Στο παραπάνω άγαλμα φαίνεται ότι λείπει αυτό που κρατούσε η Εκάτη και που ήταν δαυλοί όπως φαίνεται παρακάτω
Λοιπόν αυτοί οι τρεις δαυλοί πέρα από το να φωτίζουν τα νυχτοπερπατήματα της Εκάτης φαίνεται ότι εξυπηρετούσαν και κάποιον άλλο σκοπό (που όμως μου διαφεύγει), μιας και ο Σενέκας γράφει στη Μήδεια: «Οι προσευχές μου εισακούστηκαν. Τρεις φορές γάβγισε σαν το σκυλί η άτρομη Εκάτη κι έβγαλε φλόγες ιερές ο λαμπερός πυρσός της»
Αγαπητέ Dying Incubus οι καταδεσμικές πινακίδες που έχουν βρεθεί είναι εκατοντάδες. Από πινακίδες με ερωτικά ξόρκια, πολιτικούς φθόνους, ομοφυλοφιλικούς έρωτες, για αγώνες αμαξοδρομίας, και γενικά για ότι μπορείς να φανταστείς. Έγραφαν το ξόρκι στη μολυβένια πινακίδα και το κάρφωναν με σιδερένια καρφιά. Αν ενδιαφέρεσαι για περισσότερα, τότε κάνε καμιά αναζήτηση στο web με τον όρο defixio μιας και αυτός είναι ο όρος χρησιμοποιείται.
Έχω και εγώ κάποια ενδιαφέροντα στοιχεία για την Εκάτη και θέλω να τα παρουσιάσω αλλά και να απαντήσω στην σχετική ερώτηση του Dying Incubus. Οπότε αναμένατε.
quote:
Αυτό που σκέφτομαι είναι πως κάποια τελετουργικά ήταν μέρος της καθημερινής ζωής των αρχαίων Ελλήνων, σωστά?
Dying Incubus, για να πάρεις μια ιδέα σχετικά με το πόσο διαδεδομένες ήταν ανάλογες πρακτικές, μαγείας και αποκρυφισμού, είδες την voodoo doll στις φωτογραφίες του ΟΚΤΙΝΟΜΟΥ;
Λοιπόν οι παλιοί αρχαιολόγοι είχανε βρει τόσες πολλές κούκλες σαν και αυτή που νομίζανε ότι ήταν κούκλες παιδιών χωρίς καμιά σημασία. Τις περισσότερες τις πετάγανε στα σκουπίδια!
Edited by - A. Kircher on 30/03/2007 02:30:20
quote:
Έτσι αρχίζει ένας ύμνος που περιγράφει ο Χ Φ. Λάβκραφτ σε ένα από τα διηγήματά του.
ΟΚΤΙΝΟΜΟΣ,
τώρα το πρόσεξα αυτό. Μήπως θυμάσαι που;