- Απόδειξη ύπαρξης του Θεού - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.

Υποθέτω ότι θα μου δώσεις μερικές εβδομάδες χρόνο για να μελετήσω.
Θέλω όμως μια βοήθεια.
Ποιο μοντέλο immersive VEs (συστήματων εμβύθισης) να αγοράσω για να εξασκηθώ στην αντιμετώπιση των εν λόγω όντων.
Έχω ακούσει ότι βγάζει κάτι γυαλιά η Google.Είναι καλά;

Να ΄σαι καλά αδερφέ.

quote:

---

Υπάρχει κίνηση, ροή, αλληλουχία, συνέχεια, μεταβολή των Πάντων, το "τα πάντα ρει" του Ηράκλειτου.

---

Ακόμα όμως και ο Ηράκλειτος, ο κατεξοχήν υπέρμαχος της αέναης μεταβολής, αναγνωρίζει σαν παγκόσμια σταθερά την αρχή του "πολέμου", δηλαδή την αρχή της εναντιότητας...υποστήριξε επίσης την ύπαρξη μίας αιώνιας σταθεράς, ενός κεντρικού Λόγου που συνέχει το παν. Ο κόσμος ναι μεν υπόκειται σε δαρκή μεταβολή αλλά και διέπεται, σύμφωνα πάντα με τον Εφέσιο, από "μυστικές αρμονίες", οι οποίες "είναι σημαντικότερες από τις φανερές αρμονίες". ...το "Είναι" δεν αποκλείει το "γίγνεσθαι", ούτε και το "Γίγνεσθαι" αποκλείει το "είναι". Αλληλεμπεριέχονται...και ειδικά ο Ηράκλειτος εξέφρασε αφηρημένα μεν αλλά έντεχνα ακριβώς αυτό το "είναι" του "γίγνεσθαι", την παγκόσμια σταθερά της διαρκούς "μεταβολής" -η οποία και εκδηλώνεται με τρόπο ρυθμικό και αρμονικό.

quote:

---

Η έννοια π.χ. της πανσοφίας προυποθέτει υποκείμενο,δηλαδή κάποιον να τη διαθέτει.
Αν υποθέσεις ότι κάποιος τη διαθέτει(προφανώς ο θεός) τότε στην απόδειξη,έχεις συμπεριλάβει υπόθεση,και άρα έχεις κάνει μια τρύπα στο νερό.

---

Edited by - regulus on 22/02/2013 15:42:05

Πάρτα να μη στα χρωστάει:

quote:

---

regulus
Όχι δεν προϋποθέτουν υποκείμενο αυτές οι έννοιες.Υποκείμενο προϋποθέτουν οι έννοιες που αφορούν συγκεκριμένα όντα. Πχ η "σοφία του Χ " προϋποθέτει την ύπαρξη του Χ. Η σοφία γενικά όμως δε εξαρτάται από κανένα υποκείμνεο όπως έδειξα με την έννοια "κύκλος" η οποία δεν εξαρτάται από εκείνον που θα τον σχεδιάσει. Η κυκλικότητά τους δηλαδή. Η κυκλικότητα που τον κάνει κύκλο δνε εξαρτάται από το πρόσωπο που σχεδιάζει αλλά από έναν ορισμό πέρα από το πρόσωπο, απρόσωπο ορισμό. Το ίδιο και η πανσοφία είναι πανσοφία ανεξαρτήτως υποκειμένου επειδή δε μπορεί να υπάρξουν δύο φιαφορετικές πανσοφίες. Αν κάποιο ον Α είχε πανσοφία και ένα όν Β είχε επίσης πανσοφία δε μπορούσε να υπάρξει διαφορά στο περιεχόμενο των πανσοφιών τους επειδή αν υπήρχε θα ακύρωνε τον ορισμό σε μία από τις δύο τουλάχιτον, και κάποιο από τα δύο δε θα είχε πανσοφία. Θα είχε έλλειψη κάποιας γνώσης. Εφόσον δεν εξαρτάται από υποκείμενο η έννοια, κάποια έννοια, υπάρχει αφεαυτής. Και εφόσον υπάρχει αφεαυτής ισχύουν τα παραπάνω. Το παραδειγμα με τον κύκλο δεν το διάβασες; Δεν είπα να τα ξαναδιαβάσετε προσεκτικά; Στη θέση του κύκλου μπορείτε να βάλετε οποιαδήποτε έννοια και τη διερευνήσετε ανάλογα. Υπάρχουν έννοιες που εξαρτώνται από υποκείμενα και άλλες που δεν εξαρτώνται. Εκείνες που εξαρτώνται είναι υποστα΄σεις των γενικών εννοιών των μη εξαρτώμενων, και η υπόσταση δημιουργείται από την πρόσληψη των περιορισμών που θέτει η συνάφεια με το υποκείμενο. Γίνεται σοφία "του" η σοφία και υποκειμενική, άρα εξαρτωμενη από το υποκείμενο. Χωρίς τον πρόσθετο περιορισμό που είναι κλαι πρόσθετη ιδιότητα η σοφία παραμένει μη υποκειμενική και μη εξαρτώμενη από υποκείμενο. Ξανασκέψου το παράδειγμα με τον κύκλο. Δεν έχω χρόνο.

---

There is no Dark Side of the Moon really. In fact it is all Dark.

Αυτο είναι δικό σου?

quote:

---

Όχι δεν προϋποθέτουν υποκείμενο αυτές οι έννοιες.Υποκείμενο προϋποθέτουν οι έννοιες που αφορούν συγκεκριμένα όντα. Πχ η "σοφία του Χ " προϋποθέτει την ύπαρξη του Χ. Η σοφία γενικά όμως δε εξαρτάται από κανένα υποκείμνεο όπως έδειξα με την έννοια "κύκλος" η οποία δεν εξαρτάται από εκείνον που θα τον σχεδιάσει. Η κυκλικότητά τους δηλαδή. Η κυκλικότητα που τον κάνει κύκλο δνε εξαρτάται από το πρόσωπο που σχεδιάζει αλλά από έναν ορισμό πέρα από το πρόσωπο, απρόσωπο ορισμό. Το ίδιο και η πανσοφία είναι πανσοφία ανεξαρτήτως υποκειμένου επειδή δε μπορεί να υπάρξουν δύο φιαφορετικές πανσοφίες. Αν κάποιο ον Α είχε πανσοφία και ένα όν Β είχε επίσης πανσοφία δε μπορούσε να υπάρξει διαφορά στο περιεχόμενο των πανσοφιών τους επειδή αν υπήρχε θα ακύρωνε τον ορισμό σε μία από τις δύο τουλάχιτον, και κάποιο από τα δύο δε θα είχε πανσοφία. Θα είχε έλλειψη κάποιας γνώσης. Εφόσον δεν εξαρτάται από υποκείμενο η έννοια, κάποια έννοια, υπάρχει αφεαυτής. Και εφόσον υπάρχει αφεαυτής ισχύουν τα παραπάνω. Το παραδειγμα με τον κύκλο δεν το διάβασες; Δεν είπα να τα ξαναδιαβάσετε προσεκτικά; Στη θέση του κύκλου μπορείτε να βάλετε οποιαδήποτε έννοια και τη διερευνήσετε ανάλογα. Υπάρχουν έννοιες που εξαρτώνται από υποκείμενα και άλλες που δεν εξαρτώνται. Εκείνες που εξαρτώνται είναι υποστα΄σεις των γενικών εννοιών των μη εξαρτώμενων, και η υπόσταση δημιουργείται από την πρόσληψη των περιορισμών που θέτει η συνάφεια με το υποκείμενο. Γίνεται σοφία "του" η σοφία και υποκειμενική, άρα εξαρτωμενη από το υποκείμενο. Χωρίς τον πρόσθετο περιορισμό που είναι κλαι πρόσθετη ιδιότητα η σοφία παραμένει μη υποκειμενική και μη εξαρτώμενη από υποκείμενο. Ξανασκέψου το παράδειγμα με τον κύκλο. Δεν έχω χρόνο.

---

ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΣΟΥ ΕΛΛΑΣ
ΜΕ ΤΑ ΤΕΚΝΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΑΣ.

quote:

---

kost

Ακόμα όμως και ο Ηράκλειτος, ο κατεξοχήν υπέρμαχος της αέναης μεταβολής, αναγνωρίζει σαν παγκόσμια σταθερά την αρχή του "πολέμου", δηλαδή την αρχή της εναντιότητας...

---

quote:

---

Αμεινία

Πάρτα να μη στα χρωστάει:

---

Με καλύτερό σου φάε,πιε και νηστικός κοιμήσου.

Τα είδη και η ουσία της αρετής

Ο Μένων ζητά από τον Σωκράτη να του πει αν η αρετή μπορεί ν΄ αποκτηθεί με διδασκαλία και με εξάσκηση ή μήπως γίνεται κτήμα του ανθρώπου με άλλο τρόπο. Ο Σωκράτης λέει για να γίνει αυτό πρέπει πρώτα να καθορισθεί τι είναι αρετή ως προς την ουσία. Ο Μένων, προσθέτει ο Σωκράτης, ως μαθητής του Γοργία πρέπει να γνωρίζει την ουσία της. Εκείνος απαντά ότι υπάρχουν πολλά είδη αρετής, οπότε και πολλοί ορισμοί. Άλλη είναι η αρετή για τον άνδρα, άλλη για τη γυναίκα, άλλη για τον δούλο. Αρετή για τον άνδρα είναι να λαμβάνει ενεργά μέρος στην πολιτική ζωή της πόλης, για τη γυναίκα να διοικεί σωστά το σπίτι της κ.α. Ο Σωκράτης δεν μένει ικανοποιημένος από τον ορισμό και επαναλαμβάνει πως η ερώτησή του αφορούσε την ουσία της αρετής· αυτό που θέλει να μάθει είναι το ουσιώδες κοινό χαρακτηριστικό, το σταθερό σε κάθε είδους αρετής. Ο Μένων αδυνατεί να δώσει ικαοποιητική απάντηση και ομολογεί ότι αγνοεί την ουσία της αρετής. Τότε ο Σωκράτης τον παρακαλεί να θυμηθεί πως όριζε ο Γοργίας την αρετή. Εκείνος απαντά ότι για τον Γοργία αρετή είναι η ικανότητα να κυβερνά κανείς τους ανθρώπους. Αυτός είναι ο πρώτος ορισμός που δίνεται σε σχέση με την αρετή.

Δεύτερο μέρος του ορισμού της αρετής

Ο Σωκράτης στη συνέχεια αναγκάζει τον Μένωνα να παραδεχτεί πως ο ορισμός είναι ελλιπής. Αρετή δεν είναι μόνο να κυβερνά κανείς, αλλά να ασκεί εξουσία με δικαιοσύνη και σωφροσύνη. Έτσι γίνεται ταύτιση της αρετής με τη σωφροσύνη και τη δικαιοσύνη. Ο Μένων οδηγείται επίσης από τον Σωκράτη στη διαπίστωση ότι εκτός από τις αρετές αυτές υπάρχουν και αυτές της ανδρείας, της σοφίας, της μεγαλοπρέπειας και πολλές άλλες. Το πρόβλημα όμως, παρατηρεί ο Σωκράτης, δεν είναι να γίνει απαρίθηση των αρετών, αλλά εξεύρεση του κοινού γνωρίσματος, που αποτελεί την ουσία οποιασδήποτε αρετής και φέρνει δύο παραδείγματα, για να βοηθήσει τον Μένωνα να κατανοήσει την ερώτησή του: Το πρώτο ανφέρεται στον καθορισμό της ουσίας του σχήματος και το άλλο στον καθορισμό της ουσίας του χρώματος. Οι γεωμέτρες μιλούν για το επίπεδο και για το στρογγυλό σχήμα. Αυτά είναι είδη σχημάτων. Τίθεται όμως το ζήτημα να δοθεί γενικός ορισμός, ο οποίος να περιέχει τα ουσιώδη γνωρίσματα οποιασδήποτε μορφής. Τέτοιος ορισμός είναι εκείνος που λέει ότι το σχήμα είναι τα όρια ενός στερεού σώματος (στερεού πέρας σχήμα) [73c].

Φοβερός. Τρομακτικός. Φύλαγε ένα γεφυράκι. Του την πέφτει ένας τύπος και του κόβει το ένα χέρι. Αυτός γίνεται έξαλλος και συνεχίζει να ξιφομαχεί με το άλλο. Του κόβει και το δεύτερο χέρι. Αρχίζει να επιτίθεται με κεφαλιές. Του κόβει το ένα πόδι. Αυτός κουτσένοντας πλέον, ξαναεπιτίθεται. Του κόβει και το δεύτερο πόδι, τον κάνει στην άκρη κι αρχίζει να ξεμακραίνει περνώντας το γεφυράκι.

Ο Μαύρος Ιππότης, χωρίς χέρια και πόδια του φωνάζει:

Πού πας δειλέ! Κάτσε εδώ να πολεμήσεις! Δειλέ!

είτε από Πλάτωνα ,είτε από Αριστοτέλη που έλεγες πριν,εγώ μαζί σου.

Κανένα πρόβλημα.

Μόνο σάλτσα μη βάζεις.
Θα πάθουμε τίποτα στο τέλος,και θα το 'χεις κρίμα στο λαιμό σου.

Θα τα πούμε σε δυο εβδομάδες,δεν είπες;

Άσε να πάρουμε και καμμιά ανάσα...