- ΞΩΤΙΚΑ ΚΑΙ ΝΕΡΑΊ΄ΔΕΣ - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.
ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΓΙΝΕΙΣ ΠΙΟ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟΣ?ΤΙ ΑΚΡΙΒΟΣ ΕΒΛΕΠΕΣ?ΠΕΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΚΑΜΙΑ ΕΜΠΕΙΡΙΑ...
Κατ' αρχάς μου αρέσει πολύ το όνομά σου.
Αφού το θέλεις, θα σου διηγηθώ την πρώτη εμπειρία που μοιράστηκα με τον παππού μου. Ήταν καλοκαίρι και είχαμε πάει για διακοπές στην Κρήτη. Το σούρουπο, καθώς περπατούσαμε προς το σπίτι στο χωριό, βρεθήκαμε να διασχίζουμε έναν ελαιώνα. Υπήρχε μια εκπληκτική ηρεμία γύρω, ο αέρας έκανε έναν απαλό ήχο καθώς περνούσε μέσα από τα κλαδιά. Δεν τα γράφω αυτά για να επιδείξω τις συγγραφικές μου ικανότητες, αλλά επειδή πιστεύω ειλικρινά πως η οικολογία και η συγχρονικότητα έχουν μεγάλη σημασία για τέτοιου είδους συναντήσεις. Περπατούσαμε λοιπόν και ξαφνικά -σύνηθες θέαμα για μένα- σε μια συστάδα από ελιές άρχισαν να λαμπυρίζουν μικρά φωτάκια στον αέρα ανάμεσα στις ελιές που κινούνταν σε έναν όμορφο χορό. Χαμογέλασα γιατί ήταν πραγματικά πολύ όμορφο αυτό που έβλεπα αλλά μάλωσα τον εαυτό μου γι' αυτό που θεωρούσα φαντασιοπληξία. Ώσπου με έκπληξη άκουσα τον παππού μου να αναφωνεί (στην κρητική διάλεκτο): "χαρώ τα!". Τον κοίταξα με απορία, μου αντιγύρισε κι αυτός ένα παρόμοιο βλέμμα ώσπου τρέμοντας τον ρώτησα "παππού τα βλέπεις κι εσύ;". Κι αφού διευκρινήσαμε τι βλέπαμε κι οι δύο, ένιωσα μια τεράστια ανακούφιση που τέλος πάντων δεν ήμουν τρελλή. Ή που, αν ήμουν, δεν ήμουν μόνη! Όμως τα χρόνια που πέρασαν δεν κατάφεραν να με πείσουν για την τρέλλα μου.
Μπορώ να σου πω elfeye πολλές ιστορίες που αφορούν την περιοχή καταγωγής του παππού μου, όπως ένα ολόκληρο χωριό που μέχρι σήμερα είναι ζωσμένο με αυτά τα μικρά εικονοστάσια που βάζουν στο δρόμο όταν παθαίνει κανείς ένα ατύχημα -πώς στην ευχή τα λένε- κι αυτό γιατί συνέβαιναν τέτοιας έκτασης φαινόμενα εκεί που οι κάτοικοι είχαν κατατρομάξει.
Έχω όμως υποσχεθεί στον εαυτό μου όσον αφορά το συγκεκριμένο θέμα, που είναι πολύ κοντινό στην καρδιά μου, να μη μεταφέρω εμπειρίες και ιστορίες τρίτων το περιεχόμενο των οποίων δεν μπορώ να εγγυηθώ από πλευράς αξιοπιστίας. Κι αυτό περιλαμβάνει και τις ιστορίες του πολυαγαπημένου μου παππού...
Όσον αφορά άλλες προσωπικές εμπειρίες, έχω πολλές να σου πω. Έχω όμως και έναν ενδοιασμό να μοιραστώ ελαφρά τη καρδία στιγμές που θεωρώ ιερές για τη ζωή μου και την εξέλιξή μου ως ανθρώπου. Ελπίζω να μου συγχωρήσεις αυτόν τον ενδοιασμό. Αν ωστόσο πιστεύεις ότι μια δική μου ιστορία μπορεί να εμπνεύσει εσένα ή κάποιον άλλον να αναζητήσει τρόπους ανάκτησης της χαμένης επικοινωνίας με αυτούς τους κόσμους, ευχαρίστως να διηγηθώ κι άλλες...
Πολύ φιλικά,
Unseen
Πίστεψε με,είμαστε πολλοί αυτοί που αγαπούν τα πνεύματα της φύσης,και λίγοι έχουμε δει πραγματικά ή είμαστε σιγουροι ότι τα έχουμε δεί,ιδίως όταν συνέβη σε μικρή ηλικία,οπότε καθε ιστορία ή βίωμα απο κάποιο συνομιλητή είναι πάντοτε απολαυστικά.Εγω προσωπικά θα ήθελα πολύ να διαβάσω τις εμπειρίες σου,μιας και μέσα μου πιστεύω στα ξωτικά και πάντα απολαμβάνω μαρτυρίες ύπαρξης τους...
Πάντα βέβαια θα ελπίζω...
Που ξέρεις;Ισως κάποτε να ξαναδώ τα πράγματα πιο καθαρά...ΠΡΟΣΟΠΙΚΑ,ΕΙΜΑΙ ΠΤΩΜΑ...
ΤΑ ΛΕΜΕ ΤΟ ΠΡΩΙ...
ΤΟ ΠΑΝ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΤΑ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΛΑ ΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ...ΚΑΙ ΟΛΑ ΘΑ ΠΑΝΕ ΚΑΛΑ
.ΟΣΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ...ΜΗ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΝΑ ΕΡΘΕΙ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ...
Κατά δεύτερο λόγο, αγαπητέ/-η elfeye η τελευταία (και μακράν συγκλονιστικότερη) φορά που επικοινώνησα με ξωτικό έγινε στον Εθνικό Κήπο, και ειλικρινά δεν το περίμενα ούτε εγώ! Αλλά έγινε.
Και θα σου πω τη δική μου εξήγηση γι' αυτό. Φαντάζομαι πως όλοι γνωρίζουμε για την ανθρώπινη αύρα. Δεν μου αρέσει η ορολογία γιατί παραπέμπει σε φιλοσοφίες της Ανατολής που είναι βεβαρυμένες από πλευράς σημασιών και ερμηνείας, αλλά σίγουρα πάντως μιλάω γι' αυτό το ωοειδές ηλεκτρομαγνητικό πεδίο γύρω από το σώμα το οποίο δημιουργείται από τη δόνηση των κυττάρων και των μορίων/ατόμων που τα απαρτίζουν. Συγνώμη που γίνομαι εδώ λίγο πιο "τεχνική". Τέλος πάντων, έχοντας ψάξει το ζήτημα από όσες περισσότερες δυνατές απόψεις μπορούσα, κατέληξα στη βεβαιότητα ότι οι εμφανίσεις αιθερικών όντων και οντοτήτων όπως τα ξωτικά και οι νεράιδες στον ανθρώπινο κόσμο μπορούν να συμβαίνουν κατ' αρχάς μόνο μέσα στο χώρο της ανθρώπινης αύρας. Και ότι συμβαίνουν ως αποτέλεσμα αμοιβαίας έλξης.
Οπότε είναι πολύ σχετικό αυτό που γράφει ο Italos περί αθωότητας... Αλλά μπορώ να σου πω φίλε/-η Italos ότι προσωπικά δεν είμαι πια και τόσο αθώα δυστυχώς. Ίσως προ μιας δεκαετίας, αλλά όχι πια. Και έτσι θα συμφωνήσω με τον/την elfeye ότι όλοι μας είμαστε μέσα στην καρδιά μας αγνοί και αθώοι και ότι το παν είναι να τα έχουμε καλά με τον εαυτό μας, δηλ. να μην έχουμε βαριά καρδιά. Και θα συμπληρώσω ότι αν καταφέρουμε να εναρμονίσουμε κάπως καλύτερα τον εαυτό μας με τη φύση (το οποίο είναι απολύτως εφικτό) είναι δυνατό να ανακτήσουμε τη χαμένη αυτή επικοινωνία. Υπάρχουν τρόποι, υπάρχουν τεχνικές και μέθοδοι (προς Θεού δεν αναφέρομαι σε επικίνδυνες πρακτικές όπως η Wicca, αστρικά ταξίδια ή άλλες τέτοιες επικίνδυνες ηλιθιότητες), τα πάντα υπάρχουν.
Πιστεύω ακράδαντα ότι η επικοινωνία με αυτούς τους κόσμους είναι κάτι τόσο απλό και τόσο φυσικό όσο ο τρόπος που αναπνέουμε ή που κτυπά η καρδιά μας. Είναι κάτι που βρίσκεται μέσα στις προδιαγραφές μας, είναι κάτι που μας ανήκει δικαιωματικά. Το ζήτημα είναι: το θέλουμε; Ειλικρινά όμως.
Πολύ φιλικά,
Unseen
ΚΑΤ'ΑΡΧΑΣ ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΩ ΟΤΙ ΕΙΜΑΙ ΑΡΣΕΝΙΚΟ...ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΕΝΕΙ ΜΕ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΝΑ ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΩΜΑΙ ΚΑΙ ΝΑ ΞΑΝΑ ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΩΜΑΙ Κ.Ο.Κ...
ΤΕΛΙΚΑ,ΑΣ ΝΟΜΙΖΕΙ Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΟΤΙ ΘΕΛΕΙ!
ΠΑΝΤΩΣ,ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΑΓΟΡΙ!
ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΜΑΣ ΤΩΡΑ...ΑΓΑΠΗΤΗ UNSEEN ΛΕΣ ΟΤΙ: κατέληξα στη βεβαιότητα ότι οι εμφανίσεις αιθερικών όντων και οντοτήτων όπως τα ξωτικά και οι νεράιδες στον ανθρώπινο κόσμο μπορούν να συμβαίνουν κατ' αρχάς μόνο μέσα στο χώρο της ανθρώπινης αύρας. Και ότι συμβαίνουν ως αποτέλεσμα αμοιβαίας έλξης.
ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΤΗΝ ΑΚΟΥΩ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΑΠΟΨΗ ΚΑΙ ΟΜΩΛΟΓΟ ΠΩΣ ΔΕΝ ΤΗΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑ...ΤΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΕΝΝΟΕΙΣ?
Όσο για τα δικά μας, δεν αισθάνομαι καμία έκπληξη που μου λες ότι δεν έχεις ξανακούσει αυτή την άποψη. Αλλά πάλι πολλά που θα μπορούσα να σου πω είναι αρκετά πρωτάκουστα και ίσως και περίεργα ακόμη. Θα στηρίξω φυσικά αυτό που λέω αλλά συγχρόνως σου τείνω το χέρι και σου λέω: εμπιστεύσου με.
Κάτσε τώρα να δούμε από πού θα το πιάσουμε το θέμα γιατί οι παράμετροι είναι σχεδόν άπειρες. Πρώτα-πρώτα ας δούμε έναν βασικό συμπαντικό νόμο: αυτόν του συντονισμού. Αυτός λοιπόν ο νόμος πρεσβεύει ότι το όμοιο έλκεται από το όμοιο (επομένως αυτό που μαθαίναμε στη φυσική ότι τα αντίθετα έλκονται πάει κατ' ευθείαν στα σκουπίδια όπου και ανήκει) και μια απλή εφαρμογή του είναι το διαπασών. Αν πάρεις δύο διαπασών και σταθείς εσύ στη μία γωνία ενός δωματίου και κάποιος άλλος στην άλλη γωνία του δωματίου και εσύ ηχήσεις το διαπασών σου, μετά από ελάχιστα δευτερόλεπτα χωρίς καμία άλλη παρέμβαση θα ηχήσει και το διαπασών που κρατά ο φίλος σου στην άλλη άκρη.
Αυτό μας δείχνει κάτι πολύ απλό: για να υπάρξει μία συνάντηση σαν αυτές που συζητάμε εδώ, πρέπει το διαπασών που κρατάμε (το σύνολο αυτού που είμαστε το οποίο δονείται και κατά τον Πυθαγόρα παράγει μία συγκεκριμένη μουσική ακολουθία) να προσομοιάζει με το διαπασών που κρατά η άλλη πλευρά (οι νεράιδες και τα ξωτικά ή άλλα παρόμοια όντα αγγελικής τάξης εν προκειμένω), να δημιουργείται δηλαδή κοινό έδαφος προκειμένου να πραγματοποιηθεί η συνάντηση.
Ακόμη και κατ' ευθείαν σε έναν νεραϊδότοπο να μπεις, αν η αύρα σου δεν μπορεί να δονηθεί κατά τρόπο παρόμοιο με τη δόνηση του συγκεκριμένου τόπου, θα τον προσπεράσεις σα να μη συμβαίνει τίποτα.
Οι συγκεκριμένες οντότητες είναι πολύ λεπτές από πλευράς ουσίας (ωστόσο υλικές, υπό την έννοια ότι και το χρώμα είναι ύλη όπως και ο ήχος), γι' αυτό δεν πρέπει ποτέ να περιμένεις να δεις κάποια νεράιδα να σου χτυπήσει το κουδούνι και να σου πει "ήρθα". Είναι όμως απόλυτα φυσιολογικό να περιμένεις να εμφανιστεί, εάν κι εφόσον υπάρχει κοινό σημείο αναφοράς μεταξύ σας, στον τόπο που ορίζει η αύρα σου ο οποίος αντανακλά την κατάσταση του συνολικού σου Είναι, δηλ. της ψυχής, του πνεύματος, του σώματος και γενικά όλων σου των συστατικών.
Είναι λογικό, έτσι δεν είναι;
Από την άλλη (κι αυτό ίσως θα το βρεις εξίσου πρωτάκουστο), οι κόσμοι μας δεν είναι ακριβώς παράλληλοι. Είχα μια νοητική εικόνα αυτού που σου λέω και θα προσπαθήσω να σου την περιγράψω: είναι όπως αν σε μια θήκη για παγάκι βάλουμε δύο υγρά που δεν μπορούν να αναμιχθούν, τη βάλουμε στην κατάψυξη και μετά βγάλουμε το παγάκι και το κοιτάξουμε. Αυτά τα υγρά θα έχουν παγώσει αλλά δεν θα είναι χωρισμένα στη μέση, θα είναι αναμεμιγμένα σχεδόν παντού. Αναμεμιγμένα αλλά πάντα ευδιάκριτα και χωριστά. Αυτό ίσως εξηγεί τη συνάντηση που είχα στον Εθνικό Κήπο. Υπάρχει παντού και ανά πάσα στιγμή η δυνατότητα, εφόσον υπάρχει οικολογία και συγχρονικότητα, που έγραφα και στην αρχή. Και η οικολογία αυτή οπωσδήποτε είναι αρχικά η αύρα σου. Όσο για τη συγχρονικότητα, θα σου φαινόταν πάλι περίεργο αν σου έλεγα ότι κι αυτή εσύ ο ίδιος έμμεσα την ορίζεις;
Πολύ φιλικά,
Unseen
ΥΓ Italos σου χρωστώ μια ιστορία, αλλά δεν μπορώ να γράψω άλλο αυτή τη στιγμή, πιάστηκαν τα δάχτυλά μου! Θα επανέλθω όμως, σου το υπόσχομαι...
ΜΕΡΙΚΕΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ:
ΠΩΣ ΘΑ ΚΑΤΑΛΑΒΩ ΑΝ ΤΟ ΔΙΑΠΑΣΩΝ ΜΟΥ ΠΡΟΣΟΜΟΙΑΖΕΙ ΜΕ ΤΟ ΔΙΑΠΑΣΩΝ ΤΗΣ ΑΛΛΗΣ ΠΛΕΥΡΑΣ?ΕΙΝΑΙ ΣΠΑΝΙΟ ΝΑ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΚΑΤΙ ΤΕΤΟΙΟ?...ΚΑΙ,ΑΝ ΟΝΤΩΣ ΣΥΜΒΕΙ,ΤΙ ΘΑ ΔΩ?ΤΙ ΘΑ ΝΙΩΣΩ?ΕΣΥ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΑΦΗ ΠΟΥ ΕΙΧΕΣ ΤΙ ΕΙΔΕΣ?ΑΠΛΑ ΕΝΙΩΣΕΣ ΚΑΤΙ?
ΕΠΙΣΗΣ,ΘΕΛΩ ΝΑ ΔΙΕΥΚΡΙΝΙΣΟΥΜΕ ΠΩΣ ΘΕΩΡΟΥΜΕ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΑ ΤΑ ΠΛΑΣΜΑΤΑ...ΔΗΛΑΔΗ,ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΜΙΚΡΑ ΠΛΑΣΜΑΤΑΚΙΑ ΤΩΝ ΜΥΘΩΝ?ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΣΑΝ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΙ Ο ΑΡΧΟΝΤΑΣ ΤΩΝ ΔΑΧΤΥΛΙΔΙΩΝ ΑΠΛΑ ΖΟΥΝ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ?ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΒΡΙΛ ΤΗΣ ΚΟΥΦΙΑΣ ΓΗΣ?ΑΙΘΕΡΙΚΑ ΟΝΤΑ?
ΕΣΥ UNSEEN,ΠΩΣ ΤΑ ΘΕΩΡΕΙΣ?
Χρωστώ πρώτα απ' όλα μια ιστορία στον Italos.
Και η ιστορία που θα σου πω εκτυλίχθηκε στον Όλυμπο 3 χρόνια πριν. Γενικά, ενώ μου αρέσει η πεζοπορία, με την ορειβασία δεν τα πάω πολύ καλά επειδή έχω φοβία για τα ύψη. Δηλαδή παθαίνω το εξής: στη θέα μιας απότομης κατηφόρας με πιάνει πανικός και είναι σαν να παραλύω, δηλ. δεν μπορώ να κουνηθώ καθόλου γιατί φοβάμαι πως θα κουτρουβαλιαστώ. Αν κάποιος εκείνη την ώρα μου πιάσει ελαφρά το χέρι, δεν έχω κανένα πρόβλημα να κατεβώ ακόμη και στα Καζάνια (μια και μιλάμε για Όλυμπο). Παραδόξως δεν έχω το ίδιο πρόβλημα με τις ανηφόρες. Εν πάση περιπτώσει, είμαστε λοιπόν μια παρέα τεσσάρων και αποφασίζουμε να ανεβούμε στον Όλυμπο. Η πρώτη στάση μας ήταν στο καταφύγιο Ζολώτας και θέλαμε να πάμε από κει στο Οροπέδιο των Μουσών διασχίζοντας τα περίφημα Ζωνάρια. Ξεκινήσαμε απόγευμα να πάμε στο Οροπέδιο και σύντομα καταλάβαμε πως ήταν λάθος μας γιατί δεν θα προλαβαίναμε να πάμε και να επιστρέψουμε προτού μας πιάσει η νύχτα. Έτσι διανύσαμε τμήμα μόνο της διαδρομής. Αλλά αυτό το τμήμα ήταν πολύ δύσκολο, οι κλίσεις πολύ απότομες και σε κάποια σημεία το μονοπάτι κοβόταν εξαιτίας κατολισθήσεων που το είχαν παρασύρει. Και κάτω, φυσικά, το κενό.
Γνωρίζοντας τη φοβία μου άρχισα να με βρίζω για την απερισκεψία μου να ανεβώ εκεί πάνω αλλά προτού προλάβω να φοβηθώ πραγματικά ένιωσα μεγάλη ασφάλεια σα να με κρατούσε κάποιος από το χέρι. Ε λοιπόν τα πόδια μου ήταν λες και είχαν φτερά! Με τεράστια ευκολία πέρασα τα σημεία που είχαν κοπεί και κάποια στιγμή που φτάσαμε σε μια χιονούρα και ήθελαν οι δύο από την παρέα να βγάλουν φωτογραφίες, οι άλλοι δύο (ο άντρας μου κι εγώ) ξεκινήσαμε να επιστρέψουμε στο καταφύγιο και πραγματικά ποτέ μα ποτέ δεν φανταζόμουν ότι μπορούσα να κατεβώ τέτοιες κλίσεις τόσο άνετα και γρήγορα. Όταν επιτέλους ήρθαν οι άλλοι δύο (οι οποίοι επίσης έχουν εμπειρίες από τους αόρατους κόσμους) μου είπαν -παραξενεμένοι και οι ίδιοι- πως τους μίλησε η Μούσα Κλειώ και τους είπε ότι με περίμενε και έκανε ό,τι ήταν δυνατό να πάω και να επιστρέψω με ασφάλεια και ταχύτητα. Όπου τους εμπιστεύτηκα τα περί φοβίας μου και μείναμε όλοι άναυδοι!
Υπάρχει και μια φωτογραφία που τραβήχτηκε εκείνη τη μέρα λίγο πριν δύσει ο ήλιος, στην οποία φαίνεται ένα άσχετο φωτεινό περίγραμμα, όμως ποτέ δεν καταλάβαμε αν αυτό προέκυψε επειδή ήταν βρώμικος ο φακός, λόγω των φωτοσκιάσεων του σούρουπου ή αν όντως ήταν κάποια Μούσα...
Πολύ φιλικά,
Unseen
Αλλά επειδή μάλλον δημιουργώ άθελά μου την εντύπωση πως μονοπολώ το φόρουμ, νομίζω ειλικρινά ότι αυτή θα είναι η τελευταία μου απάντηση... Αν θέλεις, elfeye, διευκρινήσεις ή ο,τιδήποτε σχετικό με αυτά που συζητάμε, το e-mail μου (που φαίνεται στο προφίλ μου νομίζω, αν όχι πες μου και θα δούμε τι θα κάνουμε) είναι στη διάθεσή σου και θα χαρώ πολύ να "μιλάμε" ηλεκτρονικά.
Το ζήτημα που θέτεις είναι καίριο. Οι διαθέσιμες πληροφορίες για τα ξωτικά και τις νεράιδες είναι συγκρουόμενες. Αυτή η φαινομενική ανακολουθία δεν σημαίνει ότι οι αόρατοι κόσμοι ανήκουν στο πεδίο της φαντασίας. Αντίθετα, η ανακολουθία υπάρχει επειδή οι κόσμοι αυτοί έχουν τη δυνατότητα να προσαρμόζουν την κραδασμική δόνησή τους, δηλ. την εκδήλωσή τους, στον παρατηρητή. Και αυτό ίσως από θεία Οικονομία, γιατί θα ήταν άσκοπο να εκτεθεί κάποιος σε μια ενέργεια που δεν αντέχει. Αυτός είναι ο λόγος που κάποιοι μιλούν για τα ξωτικά σα να είναι άσχημα, μικροκαμωμένα πλάσματα με χθόνια προέλευση και προσανατολισμό, ενώ άλλοι έχουν να πουν για πανώριες παρουσίες με ευγενείς επιδιώξεις.
Η προσωπική μου μαρτυρία είναι ότι υπάρχουν και οι δύο μορφές, αλλά καθένας έλκει αυτήν που είναι κοντύτερα στην αντίληψη, την επιθυμία και την ψυχοσύνθεσή του τη συγκεκριμένη στιγμή.
Οπότε μπορείς να δεις μια νεράιδα της γης (π.χ. των δέντρων) σαν ένα γαλαζωπό (αναμεμιγμένο με κίτρινο και πράσινο συνήθως) αιθερικό μικροσκοπικό σκουφάκι καθισμένο αναπαυτικά στην άκρη ενός κλαδιού ή σαν μια κανονικού μεγέθους φωτεινή παρουσία που θα ήθελα πάρα πολλές γραμμές να περιγράψω ή ακόμη (σπάνιο) και σαν μια πολύ μεγαλύτερη του κανονικού μεγέθους φωτεινή παρουσία.
Για τις φυλές της Κάτω Γαίας δεν ξέρω πολλά πράγματα ούτε σκοπεύω να καμωθώ πως ξέρω κάτι που δεν ξέρω. Έχω συναντήσει κάποιους νάνους και στον Εθνικό Κήπο συνάντησα έναν Πρίγκηπα από αυτές τις φυλές, οι οποίες έμαθα ότι ήταν κάποτε υπέργειες (κάποιες από αυτές έστω) και υποχώρησαν στη συνέχεια στην Εσωγή. Ο πρίγκηπας αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο μπήκα σε αυτό το φόρουμ και γενικά αποφάσισα να μιλήσω ανοιχτά για τους αόρατους κόσμους. Κι αυτό επειδή συνειδητοποίησα πόσο μεγάλη ευλογία είναι για τον άνθρωπο να επικοινωνεί με αυτά τα όντα. Είναι μια κατάσταση διαρκούς έμπνευσης, χαράς και ευλογίας - συγνώμη αλλά δεν έχω καλύτερη λέξη, πράγματι για ευλογία πρόκειται.
Πώς θα ξέρεις ότι το διαπασών σου είναι κουρδισμένο στην ίδια νότα; Απλά θα αρχίσεις να βλέπεις. Τι θέλεις να σου πω εδώ, τον τρόπο να το κάνεις; Σου λέω λοιπόν: να προσπαθείς συνέχεια να γίνεσαι καλύτερος και να λεπταίνεις όσο γίνεται τη δόνησή σου κάνοντας καλές σκέψεις, βάζοντας την ευγένεια στην καθημερινότητά σου, ακτινοβολώντας αγάπη για το σύμπαν και τη δύναμη που το δημιούργησε. Αν θέλεις, ευχαρίστως να σου δείξω το μονοπάτι που ακολούθησα η ίδια και που θα σε φέρει ενδεχομένως στο ίδιο σημείο που βρίσκομαι κι εγώ. Δεν είναι δύσκολο, θέλει μόνο ειλικρινή προσπάθεια και λίγο χρόνο κάθε μέρα για να ασχολείσαι με τη φύση, π.χ. κάνοντας κηπουρική σε δυο γλάστρες στο μπαλκόνι. Μπορεί να φαίνεται γελοίο αλλά σκέψου πόσο σημαντικό είναι να μπορείς να προσφέρεις λίγο-πολύ την ίδια υπηρεσία με αυτή των ξωτικών και των νεράιδων: να βοηθάς τη φύση να αναπτυχθεί, να βοηθάς την ομορφιά να έρθει στον κόσμο.
Και μια μικρή άσκηση για όποιον θέλει να προσπαθήσει να δει κάτι από τους φωτεινούς αόρατους κόσμους, πριν σας αφήσω: για μια σειρά ημερών, π.χ. για μια εβδομάδα, καθίστε το σούρουπο ή την αυγή σε ένα σημείο όπου μπορείτε να δείτε τον ορίζοντα ή έστω τον ουρανό ανεμπόδιστα. Μισοκλείνοντας τα μάτια και χωρίς να εστιάζετε το βλέμμα, σα να κοιτάτε αφηρημένα, θα μπορέσετε (μετά από προσπάθειες λίγων ημερών) να διακρίνετε τα ενεργειακά μοτίβα που γεμίζουν το χώρο. Αυτό είναι το πρώτο βήμα.
Και λοιπόν, όπως ήρθα, έτσι φεύγω.
Εύχομαι η αγάπη και η έμπνευση να γεμίζουν τη ζωή σας πάντα,
Unseen
quote:
Έχω συναντήσει κάποιους νάνους και στον Εθνικό Κήπο
Να τους προσέχεις αυτούς τους νάνους, έχουν βίτσια
quote:Να τους προσέχεις αυτούς τους νάνους, έχουν βίτσια
ΟΠΩΣ???????????
My life is a legend...but I want to make it a myth...
Γιατί δεν προσπαθείς μόνη σου να δεις και να μάθεις και μένεις εκστατική (έτσι δείχνουν τα emoticons σου) μπροστά σε κάτι που λέει κάποιος; Είναι -θα μου πεις- πολύ πιο εύκολο απλά να πλέκουμε θεωρίες για κάτι -και να καταλήγουμε να αερολογούμε- από το να προσπαθούμε μόνοι μας να βρούμε την αλήθεια. Κι αν έρθω τώρα και σου πω ότι ο Vril δεν έχει δίκιο, ποιον από τους δυο μας θα πιστέψεις;
Πολύ φιλικά,
Unseen
ΒΛΕΠΩ ΠΩΣ ΟΣΟ ΚΑΙΡΟ ΕΛΕΙΨΑ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΜΠΗΚΑΝ ΣΤΟ ΤΟΠΙΚ.
1ο ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΜΕ ΠΟΛΥ ΑΝΥΠΟΜΟΝΗΣΙΑ ΝΑ ΜΑΣ ΔΙΗΓΗΘΕΙΣ ΟΛΕΣ ΜΑ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΣΟΥ.
2ο ΕΦΟΣΟΝ ΕΧΕΙΣ ΔΕΙ ΜΕ ΤΑ ΙΔΙΑ ΣΟΥ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΚΑΠΟΙΕΣ ΠΑΡΟΥΣΙΕΣ, ΠΕΡΙΕΓΡΑΨΕ ΤΕΣ ΜΑΣ. ΕΧΕΙ ΓΙΝΕΙ ΚΑΙ Η ΕΡΩΤΗΣΗ ΠΙΟ ΠΑΝΩ, ΕΙΝΑΙ ΟΠΩΣ ΜΑΣ ΤΙΣ ΠΕΡΙΓΡΑΦΟΥΝ ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΚΑΙ Ο ΤΟΛΚΙΝ????
3ο ΕΧΕΙΣ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΕΙ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ ΜΕ ΚΑΠΟΙΟ ΤΡΟΠΟ?
4ο ΤΑ ΟΝΤΑ ΑΥΤΑ ΑΠΛΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ Η΄ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΝΤΑΙ ΜΕ ΦΥΣΙΚΟ ΕΠΑΚΟΛΟΥΘΟ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ?
5ο ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΨΥΧΕΣ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΠΟΥ ΚΑΠΟΤΕ ΠΕΡΑΣΑΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΗ ΜΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΜΟΡΦΗ?
ΣΤΑΜΑΤΑΩ ΕΔΩ ΓΙΑΤΙ ΑΜΑ ΣΥΝΕΧΙΣΩ ΤΙΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΘΑ ΓΕΡΑΣΕΤΕ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΤΙΣ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ ΟΛΕΣ!
ΚΑΛΗ/ΚΑΛΕ ΜΟΥ Unseen. ΤΗΝ ΠΑΤΗΣΕΣ! ΘΑ ΣΕ ΤΡΕΛΛΑΝΩ ΣΤΙΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΣΕ ΑΦΗΣΩ ΣΤΗΝ ΥΣΗΧΙΑ ΣΟΥ, ΔΕΝ ΕΤΥΧΕ ΝΑ ΓΝΩΡΙΣΩ ΚΑΠΟΙΟΝ ΠΟΥ ΝΑ ΠΑΡΑΔΕΧΤΗΚΕ ΟΤΙ ΕΧΕΙ ΔΕΙ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΒΛΕΠΕΙ ΑΚΟΜΑ!
I NEED TO KNOW....
ΘΕΛΩ ΚΑΙ ΕΓΩ....
ΑΣ ΜΟΥ ΕΞΗΓΗΣΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ PLEASE PLEASE PLEASE...
τα ξωτικά στις υπηρεσίες σας!
λοιπόν για να ανεβάσει κανείς μία εικόνα (την οποιαδήποτε) στην ψηφιακή του υπογραφή πρέπει να κάνει τα εξής :
1ον πηγαίνει σε ένα από τα sites που κάνουν image hosting, πολύ γνωστά σ'αυτό το είδος είναι το ΙmageShack και το ImageZone...
2oν στο πεδίο που δίνει διαλέγει κανείς από τον υπολογιστή του κάποια εικόνα και την δίνει για upload
3ον παίρνει το λινκ που δίνεται με την ένδειξη forums
4ον το κάνει αντιγραφή στο πεδίο που δίνει το esoterica στο προφίλ χρήστη με την ένδειξη "ψηφιακή υπογραφή"
αυτά...
μετά κάνει τις απαραίτητες δοκιμές στο αντίστοιχο θέμα που υπάρχει στην κατηγορία "Τεχνικά Θέματα"
προσοχή: το λινκ πρέπει στην αρχή να έχει το [img] και στο τέλος το [/ιmg] για να λειτουργήσει
καλή επιτυχία
Galadriel
in God we trust