- ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΕΝΤΟς ΜΑς . - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.
Λοιπόν αυτό που μας εμποδίζει να πράττουμε το καλό πολλές φορές είναι η έλλειψη αντίστασης στον θυμό και στον εγωισμό και η ανυπαρξία υποβάθρου και κινήτρου κάτι που μας παρασέρνει σε πράξεις που μετανιώνουμε έπειτα,όταν πια εισέλθουμε σε στάδια εσωτερικής γαλήνης.
Η βούληση όμως φίλοι μου,καλλιεργείται...Και ο στόχος κατακτιέται.
There are no facts,just and only interpretations.
-Friedrich Nietzche-
"Serenite" πράγματι αυτό προσπαθούσα να εκφράσω μιλώντας για τον διαλογισμό, σε καμία περίπτωση δεν θέλω να μειώσω την αξία του σε όποια μορφή "lord of green".
Όσο για τον προβληματισμό που διατυπώνεις "Serenite",μπορώ να απαντήσω μόνο σε προσωπικό επίπεδο.....τι έχω λάβει εγώ.Δυστυχώς είναι δύσκολο να συναναστρέφεσε καθημερινά με ανθρώπους και να βγαίνεις αθικτος στο τέλος της ημέρας.Για πολλά χρόνια οι σκέψεις και οι πράξεις μου είχαν σαν σκοπό, αν θέλεις,να μην μολύνομαι, να μην μολύνω - μπλοκάρω - το πνεύμα μου,να κάνω το καλό,όπως αναφέρεις.Κάποια στιγμή διαπίστωσα οτι στα μάτια των άλλων αυτό φαίνεται σαν αδυναμία.Μου δυσκόλευε την καθημερινότητα,τις σχέσεις με τους άλλους ανθρώπους.Κακά τα ψέματα οι συνθήκες που ζούμε δεν έχουν σχέση απαραίτητα με τις ανάγκες μας και μ' αυτό που εμείς θεωρούμε σωστό. Επίσης και μιλάω προσωπικά,ίσως δεν έχουμε φτάσει στο επίπεδο αυτό εξέληξης που θα μας επιτρέπει να μην μπλοκάρουμε απο τους εξωγενής παράγοντες.
Πάντα θα υπάρχουν κάποιοι που θα μας αδικήσουν, θα μας εκνευρίσουν, θα μας προσβάλουν, πόσο δυνατό είναι το πνεύμα μας ώστε να αντισταθεί σ' όλα αυτα τα αρνητικά ερεθίσματα;
Νομίζω οτι αν υπήρχε μια φόρμουλα επιτευξης της καθαρότητας του πνεύματος δεν θα μας αρεσε ιδιαίτερα. Οι εμπειρίες, η εξάσκηση, οι γνώσεις, το ψάξιμο αν θέλετε είναι αυτό που μας κάνει σοφότερους.
Τέλος θα ήθελα να αναφέρω κάτι που διάβασα και νιώθω οτι θα μπορούσε, με κάποιο τρόπο τουλάχιστον, να ταιριάζει με την συζήτησή.".....ένας δάσκαλος που αυτοαποκαλούταν Σρι Μπαγκουάν Ραζνίς βρήκε το όνομα "Ζορμπάς Βούδας " για να περιγράψει τον ιδανικό σύγχρονο άνθρωπο: έναν ανθρωπο στοχαστικό που διατηρεί ένα δεσμό βαθιάς αφοσίωσης με τις κοσμικές ενέργειες, αλλά νιώθει απόλυτη άνεση μέσα στην φυσική σφαίρα." Ο συγγραφέας γνωστός αλλά ας μου επιτραπεί η μικρή μου ιδιοτροπία να μην αναφέρω το ονομά του, όποια παρατήρηση σ' αυτή την ενέργειά μου λογική και μη αμφισβητίσιμη.
Φιλικά
κάνει και μια ομιλία γι αυτό το θέμα.
Για μένα οπ ζορμπά Βούδα είναι το όραμά μου που έχω για τον
ιδανικό άνθρωπο
Δηλαδή να χαίρεται την επίγεια ζωή του αλλά ταυτόχρονα
να έχει επαφή και με το εσωτερικό του με το πνεύμα του
Σερενιτέ καλό το ερώτημα σου
Η αιτία που μποκάρουμε είναι εμείς οι ίδιοι
Νοιαζόμαστε για αυτά που θα πουν οι άλλοι ή για
τις συνέπεις στη ζωή μας
και δεν ακολουθάμε την καρδιά μας
Ενέργεια=ύλη
Πνεύμα=Θεός
Με φιλικούς χαιρετισμούς,
quote:
Θα ήθελα να κάνω μια ερώτηση λοιπόν γενικώς αν ο φίλος Alfa Omega δεν έχει κάποια να θέσει αυτή την στιγμή, τι πιστεύεται πως είναι αυτό που μπλοκάρει το πνεύμα μέσα μας, γιατί κάποιες φορές ενώ θέλουμε να κάνουμε το καλό νοιώθουμε κάτι να μας σαμποτάρει;Θα ήθελα πολύ να άκουγα την γνώμη σας περί αυτού αν συμφωνεί και ο αρμόδιος φίλος του θέματος.
Η απιστια .
Αν δεν πιστευουμε σε κατι με ολη την ψυχη μας , τοτε δεν ενεργουμε με ολο το ειναι μας .
Αν πιστευουμε σε κατι δυνατο, δεν επιτρεπεται να προβαλλουμε καμια αλλη δικαιολογια , εκτος απο το παθος που μας παρασερνει ( τουλαχιστον εμενα ) αρκετες φορες , σε αρρωστα λημερια .
Εξαιρουνται οσοι εχουνε παθιαστει με την προσπαθεια της καθημερινης πραξης του καλου .
Αυτοι ειναι οι ποιο πιστοι φιλοι του πνευματος , που υπαρχει εντος μας .
Ευχομαι ενας απο αυτους τους τυχερους να ειμαι και εγω , ο φτωχος εν πνευματι .
Αν το νωριζα θα μπορουσα να προσδιορισω απολυτα , την διαφορα μεταξυ :
Καλου & κακου .
Μου αρκει προς το παρων οτι προσπαθω ευσυνειδητα .
Το μελλον θα μου αποκαλυψει αργα η γρηγορα ολη την αληθεια .
serenite νομιζω οτι εχεις σειρα να απαντησεις .
Ευχαριστω , για την ερωτηση .
quote:
Δυστυχώς είναι δύσκολο να συναναστρέφεσε καθημερινά με ανθρώπους και να βγαίνεις αθικτος στο τέλος της ημέρας
Έχεις δίκιο σε αυτό φίλε μου, οι συναναστροφές και κυρίως οι άνθρωποι που επιλέγουμε δίπλα μας παίζουν σημαντικό ρόλο στην εξελιξή μας. Αν μας κουράζουν, μας αδειάζουν και κατά κάποιο τρόπο μας αναγκάζουν να ασχολούμαστε με ανούσια για εμάς θέματα τότε γίνεται πολύ πιο δύσκολο για εμάς έστω κι αν όχι να ανέβουμε πνευματικά ή τουλάχιστον να διατηρίσουμε μια ψυχική ηρεμία απαράιτητη να μας οδηγήσει εκεί.
quote:
Κάποια στιγμή διαπίστωσα οτι στα μάτια των άλλων αυτό φαίνεται σαν αδυναμία.
Όταν στα μάτια των άλλων διαπιστώνεις ότι σε αντιλαμβάνονται ως αδύναμο άνθρωπο τότε για αυτό φταίει ο τρόπος έκφρασης του πιστεύω σου και όχι το ίδιο το πιστεύω σου, φταίει ο τρόπος που εσύ ο ίδιος αντιλαμβάνεσαι τον εαυτό σου.
Μπορεί να συναντήσεις έναν άνθρωπο να λέει σωστά πράγματα και να υποστηρίζει σωστά πράγματα αλλά παρόλα αυτά κανείς να μην το παίρνει σοβαρά ή να μην χρίζει σεβασμού, και μπορεί να δεις και το αντίθετο ένας άνθρωπος να μιλάει ακαταλαβήστικα για κάποιους ή να λέει θεωρίες που οι άλλοι δεν δέχονται και παρόλα αυτά ακόμα κι αν δεν συμφωνούν μαζί του να είναι πέρα για πέρα σεβαστός.
Ότι πιστεύεις για σένα αυτό θα πιστέψουν και οι άλλοι, αν εσύ πιστεύεις ότι είσαι δυνατός (το πιστεύεις όμως δεν προσπαθείς να πείσεις τον εαυτό σου) τότε σε κανενός τα μάτια δεν θα φανείς αδύναμος. Η αύρα σου είναι αυτή που επιτρέπει ή αποτρέπει τους άλλους απο το να σε κρίνουν με κάποιο συγκεκριμένο τρόπο.
Τα αναφέρω αυτά μόνο και μόνο ως σκέψη που θα ήθελα να κάνεις γιατί αντιλαμβάνομαι πως είσαι ένας ευαίσθητος άνθρωπος με καλή καρδιά που κάποιοι του την τσαλαπάτησαν κάπως και επειδή εμένα μου πήρε κάτι χρόνια να το συνηδητοποιήσω αυτό, εσύ εύχομαι να το συνηδητοποιήσεις νωρίτερα. Μην αλοιώσεις τον χαρακτήρα σου για χάρη των άλλων απλά πιστεψέ τον τόσο δυνατά που κανείς να μην μπορέσει να τον αμφισβιτήσει.
Φίλε LordofGreen,
άλλος ένα λόγος είναι σίγουρα και αυτός που αναφέρεις και γενικά συμφωνώ σ' αυτά που γράφεις αλλά θα μου επιτρέψεις (συγνώμη) να διαφωνήσω πολύ πολύ πολύ πολύ μόνο σε ένα:
quote:
Ενέργεια=ύλη
για το δικό μου πιστεύω όχι η ενέργεια δεν έχει να κάνει με την ύλη, γιατί το συνδέεις έτσι όμως μήπως έχω παρερμηνεύσει εγώ αυτό που θέλει να πεις;
δεν έχω παρα να συμφωνήσω μαζί σου σε αυτά που γράφεις, αν είχα κάτι να προσθέσω θα ήταν η θέληση της πραγματοποίησης του πιστεύω. Δυστυχώς για εμένα δεν είμαι παθιασμένη με την πραγματοποίηση του καθημερινού καλού, δεν ξεκινάω δηλαδή συνηδητά την ημέρα μου έχωντας ως γνώμονα το καλό. Απλώς προσπαθώ γενικά να νοιώθω καλά και αγάπη για τους άλλους έτσι ώστε το καλό να μου βγαίνει ασυνείδητα, απλώς προσπαθώ να μην βλάπτω κανέναν όσο αυτό είναι εφικτό. Και νομίζω ότι μέχρι εκεί μπορώ να φτάσω αυτή την στιγμή, να κάνω το καλό όπου το αισθάνομαι και όπου μπορώ χωρίς να το παλέψω εγκεφαλικά γιατί εγκεφαλικά θα μου βγει σε προσποίηση και δεν το μπορώ αυτό.
Η ερωτησή μου όμως ήταν πιο δύσκολη απο ότι φανταστήκατε, μάλλον για να το πω σωστά απο ότι σας έδωσα να καταλάβετε αρχικά.
Γνωρίζεις το καλό, θέλει να κάνεις το καλό και σίγουρα θα το έκανες αν ήσουν ο εαυτός σου εκείνη την στιγμή αλλά κάτι σε μπλόκαρε, κάτι σου μούδιασε εκείνη την στιγμή το μυαλό, την καρδιά δεν ξέρω.
Π.χ. βλέπεις κάποιον να πνίγεται, σίγουρα θα έτρεχες να τον σώσεις, σίγουρα θα το ήθελες αυτό αλλά ξαφνικά έχεις παγώσει, έχουν μπλοκάρει οι λειτουργίες σου μέχρι που κάποιος άλλον τον βγάζει και είναι σαν να ξυπνάς εκείνη την στιγμή και απορείς τι έγινε, που μπλόκαρες, που ήσουν. Ή άλλες φορές πάλι μπορεί να συμβεί το αντίθετο, να συμβεί κάτι και πριν προλάβεις να το αντιληφθείς και να το επεξεργαστεί ο εγκεφαλός σου να έχεις ήδη αντιδράση και να απορήσεις και συ ο ίδιος.
Αυτό είναι το ερωτημά μου, τι γίνεται εκείνη την στιγμή που μπλοκάρει το πνεύμα, τι παθαίνουμε; δεν είναι φόβος, δεν είναι μη θέληση, είναι στιγμιαία ανυπαρξία αλλά τι προκαλεί αυτή τι στιγμιαία ανυπαρξία στον εαυτό μας την στιγμή που θα έπρεπε να είμαστε σε εγρήγορση;
Δεν έχω απάντηση, τουλάχιστον όχι ακόμα, για αυτό και με ενδιαφέρει η αποψή σας πολύ.
Ο Σρι Μπαγκουάν Ραζνί & ο Όσσο δεν μπορώ να ξέρω τι σχέση έχουν ή πόσα άτομα είναι(μήπως το ίδιο?) πάντως οι πηγές μου, λογικά, είναι έγκυρες "lord of green".
"Serenite" είμαι εδώ και καιρό σ' αυτό το μεταβατικό στάδιο να πιστέψω πρώτα εγώ και έτσι να πείσω τους άλλους, αλλά κάποιες φορές το ταξίδι είναι πιο μακρύ απ' όσο φανταζόμαστε - σ' ευχαριστώ.
Οσο για αυτό το μπλοκάρισμα που αναφέρεις. Καταλαβαίνω πολύ καλά και το συναίσθημα και τον όρο "ανυπαρξία" που χρησιμοποίησες γιατί το έχω ζήσει περισσότερες φορές απ' ότι μου επιτρέπω. Δεν μπορώ να ξέρω σίγουρα γιατί συμβαίνει αυτό σε ανθρώπου κοινωνικά ευαισθητοποιημένους, όμως έχω παρατηρήσει οτι όταν πρόκειται να δράσω σώματικά πάντα προσπαθω να βοηθήσω και πράγματι χωρίς να το σκεφτώ καθόλου. Λεκτικά όμως και κυρίως όταν υπάρχει πλήθος το σώμα και το μυαλό παγώνουν.
"Νοιαζόμαστε για αυτά που θα πουν οι άλλοι ή για
τις συνέπεις στη ζωή μας
και δεν ακολουθάμε την καρδιά μας" είπε ο "lord of green".
Νομίζω πως όσο και να έχουμε δουλέψει με κάποια πράγματα συνηδητά, όσο και αν μπορούμε να επιχειρηματολογήσουμε με τη λογική και να βοηθήσουμε με την δύναμη του νου, άλλο τόσο υπάρχει και το τμήμα αυτό του μυαλού μας, το ασυνήδητο όπου έχουν εγγραφεί όλα αυτά τα κοινωνικά πρέπει, οι φοβίες μας και τέλος πάντων ο τρόπος που λειτουργεί το σύστημα.
Σκέφτομαι, μήπως θα πρέπει να τσεκάρουμε, βάση των εμπειριών μας, ίσως και να ομαδοποιήσουμε, τις φορές που ορμήξαμε προς βοήθεια του συνανθρώπου μας και τις φορές εκείνες που μείναμε τραγικά απαθείς; Μήπως θα βοήθαγε κάτι τέτοιο για να κάνουμε ένα ακόμη μικρό βήμα προς την αυτογνωσία;
Μια φίλη
quote:
Φίλε μου Alfa Omega,δεν έχω παρα να συμφωνήσω μαζί σου σε αυτά που γράφεις, αν είχα κάτι να προσθέσω θα ήταν η θέληση της πραγματοποίησης του πιστεύω. Δυστυχώς για εμένα δεν είμαι παθιασμένη με την πραγματοποίηση του καθημερινού καλού, δεν ξεκινάω δηλαδή συνηδητά την ημέρα μου έχωντας ως γνώμονα το καλό. Απλώς προσπαθώ γενικά να νοιώθω καλά και αγάπη για τους άλλους έτσι ώστε το καλό να μου βγαίνει ασυνείδητα, απλώς προσπαθώ να μην βλάπτω κανέναν όσο αυτό είναι εφικτό. Και νομίζω ότι μέχρι εκεί μπορώ να φτάσω αυτή την στιγμή, να κάνω το καλό όπου το αισθάνομαι και όπου μπορώ χωρίς να το παλέψω εγκεφαλικά γιατί εγκεφαλικά θα μου βγει σε προσποίηση και δεν το μπορώ αυτό.
Η ερωτησή μου όμως ήταν πιο δύσκολη απο ότι φανταστήκατε, μάλλον για να το πω σωστά απο ότι σας έδωσα να καταλάβετε αρχικά.
Γνωρίζεις το καλό, θέλει να κάνεις το καλό και σίγουρα θα το έκανες αν ήσουν ο εαυτός σου εκείνη την στιγμή αλλά κάτι σε μπλόκαρε, κάτι σου μούδιασε εκείνη την στιγμή το μυαλό, την καρδιά δεν ξέρω.
Με εγκεφαλικα σιγουρα θα ενοεις , την μνημη & την σκεψη .(διορθωσε το σε παρακαλω αν δεν το αντιληφθηκα οπως εσυ ).
Γνωρισα στο παρελθον τις επιδρασεις της μνημης & της σκεψεως μου .
Αυτη ειτε το θελω ειτε οχι, ( η μνημη )ειναι γεματη με βιωματικες εμπειριες .
Δεν με επηρεαζει ομως η ζωη του παρελθοντος πλεον , οπως παλαιοτερα , σε μεγαλο βαθμο .
Οπως εσυ ετσι και εγω ,αντιλαμβανομαι την πραξη του καλου, ως κατι το αυτονοητο .
Γιατι ;;;
Διοτι συνειδητοποιησα , μεσα απο τις προσωπικες βιωματικες μου εμπειριες , οτι προσπαθωντας να πραττω καθημερινα το καλο , εξελισσομαι θετικα .
Οταν μενω ουδετερος , (δεν κανω ουτε καλο ουτε κακο ) ,νιωθω οτι ειναι αδεια η ψυχη μου ,αυτη η αισθηση μου δημιουργει ενα τρομακτικο κενο ανυπαρξιας .
Την συνειδητη κακη πραξη δεν μπορω να την υιοθετησω ,γιατι παρατηρησα (στον εαυτο μου ), οτι επιδιωκωντας το κακο, εξελισσομαι αρνητικα .
Η Θετικη εξελιξη της υπαρξεως μου ,ειναι αυτη που με οδηγει στο φως .
Η αρνητικη , με οδηγει στα μαυρα σκοταδια .
Τι ενοω , με μαυρα σκοταδια ;;;
Προσπαθησα στο παρελθον να ειμαι κακος στην ζωη .(ειχα αηδιασει απο καποιες ανθρωπινες συμπεριφορες ).
Το αποτελεσμα ητανε να εξελιχθω και εγω σε ενα χαμενο παρταλι .
Αυτο δεν μου αρεσε καθολου .
Εν ολιγοις αφου μετρησα το καλο και το κακο ( συμφωνα παντα με την προσωπικη ταπεινη μου πνευματικη διανοια ) ,αποφασισα να ζω μονο για το καλο .
Απο εκεινη την στιγμη και μετεπειτα μου ερχονται ολα ,μα ολα βολικα στην ζωη .
Ξερω τι θελω και αυτο με γεμιζει .
Αν καθομαι ακομη εδω και προσπαθω , να μεταδωσω αυτον τον τροπο ζωης (η τουλαχιστον να επηρεασω και καποιες αλλες ψυχες ,προς αυτην την κατευθυνση ) , το κανω γιατι το θελει το πνευμα εντος μου και αυτο μα τον Δια , δεν ειναι δικο μου ,ανηκει
σε κατι που ειναι πολυ ποιο δυνατο απο οποιαδηποτε ανθρωπινη λογικη .
Ακολουθω λοιπον το πνευμα εντος μου , ελευθερα πλεον διχως αμφιβολιες .
Τις αποδειξεις οτι υπαρχει αυτη (η ανωτερη απο τον ανθρωπο δυναμη ) τις εισεπραξα με παμπολες βιωματικες εμπειριες .
Για αυτο πιστευω ΕΠΕΙΔΗ ΤΟ ΒΙΩΣΑ ,οτι το πνευμα μου δεν θα μπλοκαρει στο μελλον σε καμια στιγμη .
Γνωριζω τι πραττω ,σε αντιπαραθεση με εσενα αγαπητη serenite (επετρεψε μου να γραψω ) συνειδητα και οχι πλεον ασυνειδητα .
Γραψε μου σε παρακαλω , αν μπορεσα να σε βοηθησω , η αν σε αντιληφθηκα λαθος .
Ευχαριστω .
Αυτός που φαίνεται δυνατός είναι πολύ αδύναμος
Αυτός που φαίνεται αδύναμος είναι που έχει όλη τη δύναμη
Αυτό στο λέω και από δικιά μου εμπειρία,μην σε νοιάζει τι λένε οι άλλοι
Ο μόνος που ξέρει καλύτερα τον εαυτό σου είναι εσύ.
Κανείς άλλος δεν ξέρει...
Προσωπικά κι εμένα μου έλεγαν πράγματα παλιά, αλλά ότι
έλεγαν το έλεγαν μόνο από ζήλεια
Εγώ δεν τους έλεγα τίποτα φυσικά, δεν έριχνα λάδι στη φωτιά
γιατί ήξερα οτι θα φούντωνε...
Φίλε είναι αυτό που είχα πει
Ακολούθα την καρδιά σου. Ασε τους άλλους να λένε ό,τι θέλουν
Σερενιτέ, η ύλη δεν είναι παρά ενέργεια, απλά σε συμπυκνωμένη μορφή
Η ενέργια ανήκει στο υλικό πεδίο, δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια πιο λεπτή διαφάθμιση της ύλης
Η ενέργεια εξυπηρετεί ασυνείδητα τους σκοπούς της ανθρώπινης ψυχής
όπως και το υλικό σώμα
Το αιθερικό σώμα του ανθρώπου αποτελείται από αυτή τη βιοενέργεια
Αυτή είναι τουλάχιστο η άποψη που υποστηρίζω η οποία έχει προέλθει
μετά από μελέτη αλλά και από προσωπική εμπειρία
Με φιλικούς χαιρετισμούς,
quote:
Με εγκεφαλικα σιγουρα θα ενοεις , την μνημη & την σκεψη .(διορθωσε το σε παρακαλω αν δεν το αντιληφθηκα οπως εσυ ).
Χμμμ, όχι ακριβώς αυτό, θα σου φέρω ένα παράδειγμα για να γίνω πιο κατανοητή, υπάρχει ας πούμε ένας άνθρωπος ο οποίος για τον α, β λόγο είναι απαράδεκτος στα μάτια μου. Δεν τον συμπαθώ και δεν τον αγαπώ κυρίως γιατί βλέπω ότι είναι άκαρδος και κριτής απέναντι στον ανθρώπινο πόνο, έχει βάλει τον εαυτό του στο χρυσό κλουβί του και αγνοεί όλες τις άλλες υπάρξεις ως κατώτερες του. Θέλοντας και μη, εμένα μου έχουν δημιουργηθεί αρκετά αρνητικά συναισθήματα και το στάδιο κατανόησης απέναντι του δεν μπορώ να το έχω πια. Κάποια στιγμή ο άνθρωπος αυτός έρχεται σε μια άσχημη ψυχολογική κατάσταση και ας πούμε κλαίει. Εγώ ως πράττοντας του καλού θα έπρεπε εκείνη την στιγμή να τον αγκαλιάσω και να τον παρηγορήσω αδιαφορώντας για την δική του κακή συμπεριφορά. Το μυαλό μου λοιπόν θα μου πει ότι αυτό είναι το σωστό, τα αισθήματα μου όμως είναι αϊδιασμένα πλέον. Συνεπώς αν εκείνη την στιγμή το κάνω τελικά και τον αγκαλιάσω θα είναι βάση του μυαλού μου και της σκέψης ότι αυτό είναι το σωστό, μέσα μου όμως δεν θα το αισθάνομαι θα υποκρίνομαι απέναντι στα συναισθήματα μου. Αυτή λοιπόν για εμένα είναι μια συνειδητή πράξη καλού, μια πράξη που έγινε εγκεφαλικά, όταν αντίθετα για έναν άνθρωπο για τον οποίο θα αισθανόμουν καλά η αντιδρασή μου θα ήταν αυθόρμητη, θα τον αγκάλιαζα και ασυναίσθητα (χωρίς να έχει προιγηθεί η σκέψη του α πρέπει να κάνω το καλό) θα έκανα κάτι καλό.
Συνήθως όταν δεν νοιώθω κάτι δεν το κάνω κι όλας, θα πρέπει ο άλλος να είναι πολύ χάλια για να κάνω πέρα τα αισθηματά μου και να πράξω βάση λογικής, και μιλάω για ανθρώπους που αντιπαθώ απίστευτα, με τους ουδέτερους ανθρώπους δεν έχω πρόβλημα. Και πολλές φορές αναρωτιέμαι αν θα έπρεπε να το παλέψω αυτό ή αν θα έπρεπε να το αφήσω ως έχει, κάπου πρέπει να υπάρχει και θεία δίκη δεν πρέπει;
Κάπου πρέπει να πληρώνουμε και τις συνέπειες της συμπεριφοράς μας προς τους άλλους προκειμένου να μπούμε στην διαδικασία για να εμβαθύνουμε τον εαυτό μας. Αν όλοι φερόμασταν πολύ ανώτερα στους ανθρώπους αυτούς από πού θα έπαιρναν εκείνοι το ερέθισμα να ψάξουν τα λάθη τους; Ποιο θα ήταν το κόκκινο λαμπάκι του λάθους τους; Δεν ξέρω, τι γνώμη έχετε γι αυτό;
quote:
Δεν με επηρεαζει ομως η ζωη του παρελθοντος πλεον , οπως παλαιοτερα , σε μεγαλο βαθμο
Kαι αυτό είναι το σωστό. Το χτες είναι χτές και δεν πρέπει να μπαίνουν όλα και όλοι σε ένα τσουβάλι. Αυτός που φοβάται να πληγωθεί και φοβάται την νέα αρχή εις χάριν του παρελθόν του, φοβάται και να αγαπήσει, φοβάται και να ζήσει. Κάθε πληγή από έναν άνθρωπο είναι ένας μικρός ψυχικός θάνατος που όφελος έχει μόνο όταν γεννηθεί στην καρδιά ενός νέου ανθρώπου, μόνο όταν αυτό εξελιχθεί σε μια καινούργια αρχή.
quote:
Γραψε μου σε παρακαλω , αν μπορεσα να σε βοηθησω , η αν σε αντιληφθηκα λαθος
Δεν χρειάζεται πάντα να με αντιλαμβάνεσαι σωστά για να με βοηθήσεις, αρκεί που πάντα κάτι προσθέτεις στην σκέψη μου είναι και αυτό μια βοήθεια.
Φίλε Lord of Green,
Με την εξηγησή σου κατάλαβα πολύ καλύτερα τι ήθελες να πεις με το ενέργεια=ύλη το είχα αντιληφθεί κάπως διαφορετικά.
φιλικά,
serenite
quote:
κάπου πρέπει να υπάρχει και θεία δίκη δεν πρέπει;φιλικά,
serenite
Για να υπαρξει αυτη η ανωτατη πνευματικη δικαιοσυνη ,πρεπει να ταπεινωθω προστα της .
Γιατι να το κανω ;;;
Για να την αισθανθω, νιωσω και να την εισπραξω πρωτος εγω .
Αν οντως συμβει, τοτε πλεον θα γνωριζω πως λειτουργει .
Αυτη η γνωση , ειναι καθοριστικη, για την θετικη μου εξελιξη .
Γραφω συνειδητα ειναι και οχι θα ειναι, διοτι με αγγιξε , πνευματικα & σωματικα .
Την κυριακη , που μας περασε κοντεψα να χασω σε ενα τροχαιο ατυχημα , την 11χρονη κορη μου .
Προσπαθησα να αντιληφθω ,αν ητανε τυχαιο, η πνευματικος ερεθισμος ,η προτροπη,η θεια δικαιοσυνη .
Ητανε θεια δικαιοσυνη .Ετσι το αντιλαμβανομαι αυτην την στιγμη .
Ημουνα στο παρελθον , για αρκετο χρονικο διαστημα πνευματικα νεκρος .
Τι ενοω ;;;
Ηξερα τι σημαινει να ειμαι συνειδητα καλος ανθρωπος και ομως , παρεμενα μονο στην γνωση , η υλοποιηση των καλων μου πραξεων ητανε προβληματικες .
Ηθελα( καλυτερα θα ταιριαζε να γραψω επιθυμουσα ) αποδειξη, της υπαρξεως του θειου πνευματος εντος μου, για να το υπηρετησω ,η αν προτιματε συνεργαστω καλυτερα με αυτο , σε σχεση με τον γηινο εργοδοτη μου .
Την πηρα ( την αποδειξη ) οπως προανεφερα την κυριακη που μας περασε .
Θα μπορουσα να ειχα χασει την κορη μου .
Γιατι κρινω ετσι τα πραγματα ;;;
Γιατι , για να γνωρισω την θεια δικαιοσυνη, επρεπε πρωτα να την αμφιβητησω λογικα .
Που να χωρεσει ομως , η λογικη μου, τον τροπο με τον οποιο λειτουργει η θεια δικαιοσυνη .
Τωρα γνωριζω .
Μην το θεωρησετε και εκτιμησετε , ως εγωιστικη πραξη .
Γνωριζω μεν ,οτι το θειο πνευμα εντος μου , υπαρχει και λειτουργει (εργαζεται και εκδηλωνεται ) , με τον δικο του μοναδικο τελειο τροπο, ομως ,δεν ξερω ,δεν γνωριζω τον τροπο με τον οποιο το καθιστα εφικτο .
Μια αυθερετη θεωρια μου ειναι, οτι ενεργει μεσω της αυλης πνευματικης ενεργειας , που κανενας ανθρωπος , δεν μπορει να προσδιορισει απολυτα , η τουλαχιστον σε αρκετα λογικο βαθμο .
Γιατι τα γραφω oλα αυτα ? ? ?
Διοτι γνωρισα την διαφορα , μεταξυ πνευματικης υπαρξης και ανυπαρξιας .
Η πνευματικη υπαρξη, δεν ειναι αυτονοητη , αλλα μια ατομικη, η ομαδικη προσπαθεια , προς την αφυπνυση του θειου εντος μας .
Η πνευματικη ανυπαρξια , ειναι κυριολεκτικα η κοινωνικη αποβλακωση .
Η ΝΑ ΤΟ ΕΚΦΡΑΣΩ ΠΟΙΟ ΗΠΙΑ , Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΑΤΑΞΙΩΣΗ , ΕΠΙΤΥΧΙΑ .
Μην κυνηγατε και τα δυο, θα μπερδευτειται, επιλεξτε σοφα και κυνηγειστε ενα απο τα δυο .
Ο θεος να μας δωσει την φωτιση, για να το αντιληφθουμε ( το πνευμα εντος μας ) στην πραγματικη του διασταση .
Αυτα προς το παρων .
Ο φτωχος εν πνευματι ,Σιδηροπουλος Ιωαννης , η αλλιως alfa-omega o τιποτας , ο αληθινος ομως τιποτας , διοτι υπαρχουνε και ψευτικα τιποτα .
Υπαρχει διαφορα .
ΥΓ.
Αυριο θα προσπαθησω ξανα και ξανα , οσπου να μου γινει συνειδητη εξαρτηση .
Τι ;;;
Να ειμαι ο αληθινος ευατος μου και ξερεται κατι , θα το πετυχεται και εσεις αν το επιδιωξεται σοβαρα .
Προτεινω να βαλουμε ολοι τα δυνατα μας .
Αξιζει τον κοπο . ;;;
Ευχαριστω για την αναγνωση .
χαίρομαι που η κόρη σου είναι καλά και εύχομαι πάντα να είναι.
Αυτή την θεία δίκη τη βιώνω έντονα τελευταία, όχι μέσα απο την δική μου ζωή, αλλά μέσω της ζωής ενός πολύ δικού μου ανθρώπου που έκανε αρκετά λάθη και του δόθηκαν πολλές ευκαιρίες για να τα συνηδητοποιήσει αλλά δεν το έκανε, και ήρθε εκείνο το σημείο που πλέον δεν μπορεί να αλλάξει τίποτα, το σημείο που τσακίστηκε και εισέπραξε μαζεμένα ότι έκανε για χρόνια, μα ακόμα και τώρα δεν ξέρω αν έχει καταλάβει πως είναι θεία δίκη.
Ανα καιρούς όμως έχω παρατηρήσει και το εξής, άνθρωποι που προδίδουν, που δεν εκτιμάν, που δεν αξίζουν κάποια πράγματα και όμως φαίνεται σαν να μην πληρώνουν ποτέ για αυτά. Ανθρωποι που πληγώνουν ανθρώπους και ωστόσο ποτέ δεν πληγώνονται απο αυτούς και μιλάω για ιστορίες ζωής όχι για κάποιους μήνες. Με αυτό είμαι μπερδεμένη, βέβαια ποτέ δεν ξέρεις τι ακολουθεί στο μέλλον, ποτέ δεν ξέρεις αν θα έρθει εκείνη η στιγμή όπου θα ρθουν όλα μαζεμένα, αλλά ορισμένες φορές περνάει μια σκέψη απο το μυαλό μου. Ότι περισσότερο απο όλους πληρώνουν αυτοί που δεν θέλουν να πάρουν επιπλέον φορτίο μαζί τους, αυτοί που ορισμένα πράγματα επιλέγουν να τα ξεπληρώσουν εν ζωή και που εν ζωή θα τ' αφήσουν πίσω τους.
Πολλές φορές η δυστυχία που ακολουθεί μετά απο μια κατάσταση είναι η μεγαλύτερη ευκαιρία που έχει ο κάθε ένας να συνηδητοποιήσει και να αλλάξει τον εαυτό του και τα λάθη του. Μα πολλές φορές πάλι είναι αδύνατον να συνηδητοποιήσει πως είναι συνέπεια του εαυτού του και προκαλεί την ίδια δυστηχία στον εαυτό του ξανά και ξανά.
Όμως θα ήταν λάθος να θεωρούμε πως κάθε τι που συμβαίνει είναι θεία δίκη, πολλά απο αυτά είναι απλώς ανθρώπινα λάθη, ανθρώπινα λάθη που δεν δόσαμε βάση στο καμπανάκι του κινδύνου όταν αυτό χτύπησε. Tις περισσότερες φορές λαμβάνουμε προιδοποιητικά μυνήματα για το τι πρόκειτε να συμβεί και πολλές φορές έχουμε και την δυνατότητα αυτό να το αλλάξουμε, απλώς επιλέγουμε να τα αγνοούμε γιατί θέλουμε να πιστεύουμε πως σε εμάς τίποτα τέτοιο δεν θα συμβεί.
quote:
Φίλε Alfa Omega,χαίρομαι που η κόρη σου είναι καλά και εύχομαι πάντα να είναι.
Όμως θα ήταν λάθος να θεωρούμε πως κάθε τι που συμβαίνει είναι θεία δίκη, πολλά απο αυτά είναι απλώς ανθρώπινα λάθη, ανθρώπινα λάθη που δεν δόσαμε βάση στο καμπανάκι του κινδύνου όταν αυτό χτύπησε. Tις περισσότερες φορές λαμβάνουμε προιδοποιητικά μυνήματα για το τι πρόκειτε να συμβεί και πολλές φορές έχουμε και την δυνατότητα αυτό να το αλλάξουμε, απλώς επιλέγουμε να τα αγνοούμε γιατί θέλουμε να πιστεύουμε πως σε εμάς τίποτα τέτοιο δεν θα συμβεί.
Σε ευχαριστω , την ευχη σου την ερμηνευω ,ως καλο ιωνο στην ζωη μου .
Παμε τωρα να κολυμπησουμε βαθεια , αν βεβαια το εγκρινεις και εσυ .
Θελουμε λοιπον , η πλειοψηφια να πιστευουμε , οτι μας συμφερει .
Δικαιο εχεις .
Διαφοροποιουμε ομως συνειδητα πλεον απο αυτην .
Αυτη την αισθηση εχω , τωρα αυτην την στιγμη .
Με ποιον τροπο επιδιωκω αυτην την διαφοροποιηση ;;;
Καθε ημερα δινω αγωνα , για να προηγειται το πνευμα εντος μου, απο το σωμα .
Π.χ Υπαρχω αυτην την συγκεκριμμενη στιγμη .
Αυτο το δεδομενο (υπαρκτο γεγονος , που δεν μπορει να το εξηγησει καμια ανθρωπινη διανοια )με προκαλει & προτρεπει ,να μην πιστευω εκει που θελω , αλλα εκει που πρεπει .
Που ;;;
Στο απειρο .
Απο το απειρο , μπορω να μεταφερθω , στο συγκεκριμμενο .
Απο κατι συγκεκριμμενο αντιθετα , αδυνατω να αγγιξω το απειρο .
Καπως ετσι με αυτον τον τροπο σκεψης , προσπαθω να υλοποιησω στην γηινη ζωη μου , μια συνειδητοποιημενη υπαρξη .
Αυτο για να γινει πραγματικοτητα , προσπαθω να ζω με αυτογνωσια .
Μεσα απο αυτην , πηγαζει ολη η σοφια , που επιδιωκω .
Οι συνεπειες αυτης της προσπαθειας μου , επηρεαζουνε θετικα ολη την εξελιξη μου ( ετσι εκτιμω ) .
Γιατι καταληγω σε αυτο το πορισμα ;;;
Γιατι ξεκινησα απο μια υπαρξη, που δεν ειχα συνειδητοποιηση ,τον σκοπο της και κατεληξα ,να ζω πλεον συνειδητοποιημενα .
Γνωριζω γιατι υπαρχω , αν ακουγεται εγωιστικο, φταιει μοναχα το αγνωστο κομματι του εαυτου μου , που δεν εχω κατορθωσει να συνειδητοποιησω ακομη .
Ποσο μεγαλο ειναι αυτο ;;;
Πανω κατω , οσο και το απειρο συμπαν .
Ισως αγαπητη serenite να γραφουμε τα ιδια πραγματα , αλλα με διαφορετικο τροπο,εσυ τι αντιλαμβανεσαι ;;;
Αυτα προς το παρον .
Εκτιμω οτι ειμαστε ακομη ατα ρηχα υδατα .
Ακολουθω την προτροπη του με την ελευθερη βουληση μου και προσπαθω να την υλοποιησω ,συνθετοντας βαθιες σκεψεις .
Αρχιζω λοιπον , με την ατυπη αδεια του δικου σας πνευματος εντος σας ( σγνωμμη για την αυθαιρεσια ).
Γιατι ειναι πανευκολο , να υλοποιησουμε μια απλη σκεψη, που δημιουργουμε σε τακτικα χρονικα διαστηματα στο μυαλο μας ;;;;
Παραθετω την δικη μου αποψη, προς γενικο προβληματισμο ,ερεθισμο και γενικα , προς επικοδημητικο δημοσιο γραπτο διαλογο .
Διοτι ειμαστε οντα ( ανθρωποι ) ,που προερχονται απο μια τελειοποιημενη δυναμη .
Παλι εγραψα αυθαιρετα και ευχομαι να νοησεται τον στοχο, η αν θελεται σκοπο αυτης της αυθαιρεσιας .
Αυτη η δυναμη , θελει κατι απο εμας , αυτο ετσι το αντιλαμβανομε .
Τι θελει ;;;
Να προσπαθουμε καθημερινα ην δυνατον αδιαλειπτως , να εξασκουμεθα στις καλες πραξεις .
Αυτο ειναι η ουσια της υπαρξεως μας ,ως ανθρωπινα θνητα οντα σε αυτον γαλαζιο πλανητη .
Δεν εχω την απαιτηση να το κανεται και δικο σας σκοπο ,γιατι αυτο θα επρεπε να το στηριξω με ( απολυτα )ορθολογιστικα επιχειρημα ,που θα μπορουσανε να στεκονται διαχρονικα ακλονητα .
Ακομη ειμαι στην αναζητηση φιλοι μου ,οπως εσεις .
Μαζι πρεπει και θα βαδισουμε το ενα το εσωτερικο μονοπατι και ας ακουγεται ουτοπια, ειναι ρεαλισμος ( ετσι εκτιμω ).
Ευχομαι να συμμετασχεται θετικα , τωρα και μελλοντικα .
Η πραξη του κοινου καλου λοιπον, ειναι οτι ποιο απλουστερο και αυτονοητο ,για εμενα .
Γιατι ομως ( επειδη ετσι μου καπνισε να γραψω ) ;;;
Επειδη απλα στην προσπαθεια της πραξης του κοινου καλου ,το προσωπικο εγω μας ταπεινωνεται και σιγα -σιγα ,αλλα σταθερα , δινει την θεση του στον απεραντο θεικο εαυτο μας .
Ισχυριζομε , οτι γνωριζω τον τροπο με τον οποιο μπορω καθημερινα να πραττω με επιτυχια το καλο , που πρεπει να ειναι ενιαιος σκοπος της ανθρωποτητας .
Θα ημουνα εγωιστης , αν σας προετρεπα να με ακολουθησεται .
Οχι εσεις θα πρεπει να φτασεται και να ξεπερασεται το δικο μου προσωπικο, φτωχο πνευματικο μου επιπεδο .
Γιατι ομως γραφω και παλι πρεπει ;;;
Επειδη εν τι ενωσει , εξιλλησομεθα σε ιχυρες πνευματικες διανοιες .
Θα επιθημουσα να διαβασω τον ομορφο αντιλογο σας .
Να θεσω και ενα ερωτημα .
Ποσες καλες πραξεις (αναφερομαι στο κοινο καλο )προσπαθειται να υλοποιησεται την ημερα ;;;
Η δυναμη που μας εφερε σε αυτον τον κοσμακι, τις μετραει μην ανυσηχειται ,εσεις ομως κρατατε αρχεια ,στην πολυτιμη μνημη σας ;;;
Για καθετι που κάνουμε, σκεφτόμαστε, λέμε, αισθανόμαστε
θα υπάρξει και ένα αποτέλεσμα
Πίστεψε με, αυτοί οι καομοίρηδες οι οποίοι όμως ακολουθούν το καλό, θα ανταμοιφθούν κάποτε πλουσιοπάροχα
Εδώ όμως είναι η παγίδα
Δεν πρέπει να κάνουμε το καλό μόνο και μόνο για να ανταμοιφθούμε
Γιατί τότε είμαστε εγωιστές και ότι κάνουμε δεν το κάνουμε από πραγματική αγάπη αλλά από συμφέρον και η ανταμοιβή που θα εισπράξουμε
δεν θα είναι πραγματική
Με είχε βασανίσει αρκετό καίρό αυτό το θέμα
Ακούστε
Ότι κάνουμε δεν πρέπει να το κάνουμε για την ανταμοιβή
Δεν πρέπει να προσκολλιόμαστε στα αποτελέσματα των ενεργειών
Γι' αυτό Α-Ω, θα έπρεπε να αναρωτηθούμε αν κάθε καλή πράξη που κάνουμε το κάνουμε ύποσυνείδητο συμφέρον ή από εγωισμό
Πιστεύω πως πρέπει να ακολουθάμε την καρδιά μας και δεν πρέπει
να σκεφτόμαστε τις συνέπειες
Τότε κάθε πράξη μας θα είναι αυθεντική
Αυτή δύναμη, φίλε μου, που μας έφερε σε αυτό το κοσμάκι,
δεν μετράει μόνο τις πράξεις μας
Άλλωστε , πως θα μπορούσαν τα ανθρωπάκια να ξεγελάσουν μια τέτοια δύναμη;
Με φιλικούς χαιρετισμούς,
quote:
Σερενιτέ, μην ξεχνάς το νόμο του κάρμα
Για καθετι που κάνουμε, σκεφτόμαστε, λέμε, αισθανόμαστε
θα υπάρξει και ένα αποτέλεσμα
Πίστεψε με, αυτοί οι καομοίρηδες οι οποίοι όμως ακολουθούν το καλό, θα ανταμοιφθούν κάποτε πλουσιοπάροχα
Εδώ όμως είναι η παγίδα
Δεν πρέπει να κάνουμε το καλό μόνο και μόνο για να ανταμοιφθούμε
Γιατί τότε είμαστε εγωιστές και ότι κάνουμε δεν το κάνουμε από πραγματική αγάπη αλλά από συμφέρον και η ανταμοιβή που θα εισπράξουμε
δεν θα είναι πραγματική
Πιστεύω κι εγώ πως για ό,τι κάνουμε υπάρχει και μια συνέπεια.
Για κάθε μας πράξη υπάρχει κι ένα αντίτιμο κι ένα αποτέλεσμα.
Γενικά νομίζω πως για κάθε πράξη μας υπάρχει κι η ανταπόδωση, μακροπρόθεσμα ή βραχυπρόθεσμα.
Όταν όμως κάνουμε μια καλή πράξη πρέπει να καθίσουμε και να σκεφτούμε ποιό είναι το κίνητρο που μας ωθεί για να την κάνουμε.
Είναι η εξυπηρέτηση της ανάγκης μου να βοηθήσω κάποιον συνάνθρωπο μου ώστε να δώσω κάτι από μένα που έχω περίσσευμα?
Είναι η ανάγκη μου για προβολή?
Είναι η αγάπη μου για τους γύρω μου αυτή που με κάνει να θέλω να προσφέρω?
Εφόσον λοιπόν έχω αναλογιστεί για το κίνητρο προχωρώ σε ένα άλλο βήμα, εξίσου σημαντικό.
Σκέφτομαι τις πιθανές συνέπειες αυτής της προσφοράς βοήθειας.
Κι εδώ πολλές φορές μπορεί να υπάρχει μια σύγκρουση.
Να υπάρχουν αγνά κίνητρα αλλά οι συνέπειες για το άτομο αυτό να είναι καταστροφικές.
Είναι μεγάλη ευθύνη αυτή, φίλε μου, δε νομίζεις...?
In anticipation of my resurrection...
quote:
Αυτη η δυναμη , θελει κατι απο εμας , αυτο ετσι το αντιλαμβανομε .
Τι θελει ;;;[quote]
Αυτό που θέτεις είναι πράγματι ένα πολύ βαθύ ερώτημα, το οποίο δεν είμαι σίγουρη κι αν ποτέ κανείς θα μπορούσε να δώσει μια απάντηση που να έχει έστω μια βάση αλήθειας γιατί όπως πιστεύω εγώ το μυαλό μας, το πνεύμα μας δεν είναι τόσο εξελιγμένο ώστε να συλλάβει σωστά κάποια πράγματα.Παρόλα αυτά θα σου γράψω πια είναι η δική μου άποψη. Αυτή η δύναμη είναι άμεσα συνδεδεμένη με μας, πιστεύω πως όπως τροφοδοτούμαστε εμείς από αυτή έτσι κι αυτή κατά κάποιο τρόπο τροφοδοτείτε από εμάς, όλες οι ενέργειες αυτού του κόσμου αλληλοσυμπληρώνονται αν η ενέργεια που αποτελεί τους ανθρώπους οδηγηθεί στο να εκπέμπει αρνητισμό τότε ο αρνητισμός αυτός επηρεάζει και όλες τις υπόλοιπες ενέργειες κι αφού όλες οι ενέργειες διαπερνούνται από αυτή την δύναμη τότε την επηρεάζουν κι όλας. Δεν ξέρω πως θα μπορούσα να το γράψω πιο απλά. Αν ας πούμε η γη όλη συμβολιζόταν από έναν άνθρωπο και η δύναμη αυτή συμβολιζόταν από την ψυχή και αν η ανθρωπότητα ήταν ας πούμε το συκώτι αυτού του άνθρωπου, τότε ένα μολυσμένο συκώτι επηρεάζει όλο το σώμα (γη) και συγχρόνως η κακή διάθεση που δημιουργείτε, η αδυναμία κ.τ.λ. επηρεάζει και την ψυχή.
Ο μόνος τρόπος για να τροφοδοτηθεί η δύναμη αυτή, αυτό που ζητάει για να υπάρξει η ομαλή δραστηριότητα των ενεργειών αυτών είναι η αγάπη, γιατί η αληθινή, αλτρουιστική αγάπη δεν έχει δύναμη να βλάψει, να δημιουργήσει κακό κ.τ.λ., η αγάπη από μόνη της οδηγεί σε καλές πράξεις, η αγάπη από μόνη ανατρέπει τις κακές.
Αν λοιπόν θα έγραφα ως γενικότητα τι ζητάει θα έγραφα αγάπη. Πέρα όμως από αυτό νομίζω πως υπάρχει αν όχι από όλους τουλάχιστον σε πολλούς και μια προσωπική ζήτηση ξεχωριστή για τον καθένα. Αυτοί λοιπόν κάποια στιγμή έρχονται αντιμέτωποι με την ζήτηση αυτή, αισθάνονται τι πρέπει να κάνουν, το αν θα αποφασίσουν να την ακολουθήσουν ή όχι, το αν θα την βάλουν στην ζωή τους, είναι καθαρά επιλογή τους.
quote:
Να θέσω και ενα ερωτημα .
Ποσες καλες πραξεις (αναφερομαι στο κοινο καλο )προσπαθειται να υλοποιησεται την ημερα ;;;
Όπως είχα αναφέρει και κάπου αλλού δεν προσπαθώ να κάνω καλές πράξεις, κάνω αυτό που αισθάνομαι την κάθε στιγμή και αυτό που αισθάνομαι και κάνω θεωρώ ότι ξεκινάει από την αγάπη που έχω μέσα μου οπότε και το αποτελεσμά του θα είναι θετικό, καλό. Όμως δεν ψάχνω μέσα στην ημέρα μου για το τι καλό θα μπορούσα να κάνω σήμερα, αν κάτι έρθει εκείνη την στιγμή και νοιώσω πως θέλω να το κάνω θα το κάνω.Πιστεύω πως το προσωπικό μου μήνυμα για το τι πρέπει να κάνω το έχω λάβει και είναι συγκεκριμένο κι από την στιγμή που το έλαβα και το δέχτηκα ανάλογοι άνθρωποι έρχονται συνέχεια στην ζωή μου και ανάλογοι άνθρωποι παίρνουν αυτό που μπορούν να πάρουν από εμένα και που αυτό εγώ το θεωρώ καλό. Δεν θα ήθελα όμως να αναφερθώ πιο συγκεκριμένα γιατί η αναφορά είναι ανούσια.
Είναι ανθρώπινα αδύνατον να προσφέρεις το καλό παντού και σε όλα, έτσι το καλό μοιράζεται για να μπορούν όλοι οι τομείς να το βρίσκουν. Κι έτσι κάποιος έχει τάση να αγαπάει πολύ τα ζώα και να δίνει την ενεργειά του εκεί, άλλος τους φτωχούς και πάει λέγοντας. Δεν θα μπορούσε όμως να έχει ενέργεια για όλα τα πάσχοντα θέματα, δεν θα μπορούσε να τρέξει για όλα δεν θα μπορούσε να συγκεντρωθεί στον σκοπό του ώστε να δώσει το δυνατό υψηλότερο εαυτό του.
[quote]Η δύναμη που μας εφερε σε αυτον τον κοσμακι, τις μετραει μην ανυσηχειται ,εσεις ομως κρατατε αρχεια ,στην πολυτιμη μνημη σας ;;
Όχι ποτέ δεν κρατάω αρχεία στην μνήμη μου για τίποτα, η μνήμη του καλού σε οδηγεί πολλές φορές άθελα στην υπερηφάνεια και σε διάφορα συναισθήματα που έχουν ως τελικό αποτέλεσμα να αναιρούν το καλό που έκανες, μα δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάς πως ακόμα και για το καλό που κάνεις πολλές φορές χρησιμοποιείς την δύναμη αυτή ως βοήθεια πιθανόν χωρίς να το γνωρίζεις.
Δεν υπάρχει λόγος να θυμάσαι το καλό που έκανες στο παρελθόν για να μην οδηγηθείς ποτέ σε λάθος συναισθήματα, δεν υπάρχει λόγος να σκέφτεσαι το καλό που θα κάνεις στο μέλλον γιατί θα προδιαθέσεις τον εαυτό σου σε κινήσεις με λάθος εσωτερικά κίνητρα, το μόνο που χρειάζεται είναι να νοιώθεις στο τώρα σου και στο κάθε τώρα σου το καλό, την αγάπη μέσα σου κι αυτό από μόνο του θα σε οδηγήσει εκεί.
Aυτή τουλάχιστον είναι η δική μου γνώμη φίλε μου.
Σε όσα λες με βρίσκεις απολύτως σύμφωνη όπως συμφωνώ και απόλυτα με αυτό που γράφει ο φίλος Dying_incubus
quote:
Να υπάρχουν αγνά κίνητρα αλλά οι συνέπειες για το άτομο αυτό να είναι καταστροφικές.
Είναι μεγάλη ευθύνη αυτή, φίλε μου, δε νομίζεις...?
Στο όνομα του καλού έχουν γίνει τα μεγαλύτερα εγκλήματα. Υπάρχουν πολλές περιπτώσεις όπου το καλό του άλλου το μπερδεύουμε με το δικό μας καλό. Ένα καλό που έχει ως αποτέλεσμα τελικά την καταπίεση ή καταστροφή του άλλου. Αυτό το συναντάμε συχνά και σε σχέσεις γονιών – παιδιών όπου οι γονείς προσπαθούν να περάσουν στα παιδιά τους ότι έχουν ονομάσει οι ίδιοι καλό, πράγμα που πολλές φορές αποδεικνύετε λάθος και σε κάποιες έχει οδηγήσει παιδιά σε απόγνωση, κατάθλιψη κ.λ.π.
Είναι πολύ δύσκολο σε κάποιες περιπτώσεις να ξεχωρίσεις που τελειώνει το καλό και που ξεκινάει το κακό. Νομίζω πως όλοι πρέπει να θυμόμαστε πως αυτό που κάνει καλό σε εμάς ή αυτό που θεωρούμε εμείς ως καλό δεν είναι πάντα και η πραγματικότητα του δίπλα.
Η άποψη μου είναι πως σκοπός κάποιου που θέλει να βοηθήσει πραγματικά δεν είναι να βρει ποιο είναι το καλό για τον άλλον και να τον οδηγήσει σε αυτό, σκοπός του πρέπει να είναι να τον βοηθήσει να βρει και να οδηγηθεί στο πιο είναι το καλό που θεωρεί ο ίδιος για τον εαυτό του. Δεν πρέπει να δίνουμε τις δικές μας λύσεις στους άλλους όπου αφορούν την δική μας προσωπικότητα και τα δικά μας αισθήματα. πρέπει να τους βοηθάμε να βρουν τις δικές τους λύσεις που αντιπροσωπεύουν το δικό τους είναι.
Όπως και για τα παιδιά πιστεύω πως πρέπει να αντιδρούμε βάση του τι είναι καλό για τα ίδια, για την δική τους προσωπικότητα και όχι για το τι είναι καλό για εμάς βάση της δικής μας προσωπικότητας και των κοινωνικών πεποιθήσεων που έχουμε. Ας μην προσπαθούμε δηλαδή με το ζόρι ένα παιδί με καλλιτεχνική φύση να το οδηγήσουμε να γίνει μαθηματικός διότι εμείς πιστεύουμε ότι είναι για το καλό του. Ας μην προσπαθήσουμε δηλαδή να θάψουμε το πραγματικό του προτέρημα και να του φυτέψουμε ένα που δεν έχει, γιατί τελικά το μόνο που θα καταφέρουμε θα είναι έναν ενήλικα όπου το μεν φυσικό ταλέντο του θα είναι θαμμένο το δε φυτεμένο θα είναι απλά αποτυχημένο.
Θα πρέπει να σκεφτούμε αν αυτό που δίνουμε σε κάποιον είναι καλό σύμφωνα με τα δικά μας κριτήρια ή σύμφωνα με τις ανάγκες αυτού του ατόμου.
Ή για να το θέσω καλύτερα, αν ικανοποιεί δικές μου ανάγκες ή τις ανάγκες του άλλου ατόμου.
Όσο απλό κι αν ακούγεται αυτό, πιστεύω πως είναι εξαιρετικά δύσκολο στην πράξη του...
Πολλές φορές η αγάπη μας (είτε είναι πραγματική είτε όχι) μπορεί να έχει ακριβώς τα αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που θα θέλαμε.
Ένας λόγος είναι οτι θέλουμε να δώσουμε τόσα πολλά στον άνθρωπο αυτό και στην ουσία τον πνίγουμε.
Εάν κατάλαβα καλά, αγαπητή μου, πιστεύεις πως το σημαντικό είναι όχι να υποδείξουμε σε κάποιον ποιό είναι το καλό του αλλά να τον βοηθήσουμε να το ανακαλύψει μόνος του.
Αυτό είναι μια πολύ καλή θέαση και πιστεύω οτι καταλαβαίνεις κι εσύ οτι θέλει περισσότερο μόχθο από την απλή υπόδειξη.
Αν υποδείξεις σε κάποιον κάτι θα του στερήσεις το δικαίωμα να μάθει μέσα από αυτήν την διαδικασία.
Και δεν έχει κανένα όφελος για αυτόν τον άνθρωπο να κάνει κάτι για το καλό του αν δεν το έχει κατανοήσει κι ενδεχομένως αν δεν το έχει σκεφτεί μόνος του.
Αυτός είναι επίσης ένας καλός τρόπος για να καταλάβεις που τελειώνουν τα δικά σου όρια και που ξεκινάνε τα όρια του άλλου, χωρίς να τα καταπατήσεις.
quote:
Όπως και για τα παιδιά πιστεύω πως πρέπει να αντιδρούμε βάση του τι είναι καλό για τα ίδια, για την δική τους προσωπικότητα και όχι για το τι είναι καλό για εμάς βάση της δικής μας προσωπικότητας και των κοινωνικών πεποιθήσεων που έχουμε. Ας μην προσπαθούμε δηλαδή με το ζόρι ένα παιδί με καλλιτεχνική φύση να το οδηγήσουμε να γίνει μαθηματικός διότι εμείς πιστεύουμε ότι είναι για το καλό του. Ας μην προσπαθήσουμε δηλαδή να θάψουμε το πραγματικό του προτέρημα και να του φυτέψουμε ένα που δεν έχει, γιατί τελικά το μόνο που θα καταφέρουμε θα είναι έναν ενήλικα όπου το μεν φυσικό ταλέντο του θα είναι θαμμένο το δε φυτεμένο θα είναι απλά αποτυχημένο.
Συμφωνώ απόλυτα σ' αυτό.
Σχεδόν πάντα βλέπουμε το παιδί μας σαν προέκταση του εαυτού μας, όπως είπε τελευταία ένας καλός μου φίλος.
Αυτό όμως δεν είναι κάπως εγωϊστικό ή έστω δυνάμει εγωϊστικό?
Αν εγώ πχ θέλω να κάνω το παιδί μου γιατρό, ασχέτως αν εκείνο θέλει να γίνει ηθοποιός, δεν υπάρχει η πιθανότητα να θέλω να κάνει πράγματα που δεν κατάφερα να κάνω εγώ?
Πιστεύω πως ο καλύτερος τρόπος είναι να το βοηθήσουμε να ανακαλύψει τον δικό του δρόμο σ' αυτήν την ζωή, να είμαστε δίπλα του δείχνοντας του κατανόηση ακόμη και στα λάθη του και να το αφήσουμε να αναπτύξει την δική του προσωπικότητα.
In anticipation of my resurrection...
quote:
Εάν κατάλαβα καλά, αγαπητή μου, πιστεύεις πως το σημαντικό είναι όχι να υποδείξουμε σε κάποιον πιο είναι το καλό του αλλά να τον βοηθήσουμε να το ανακαλύψει μόνος του
Αυτό ακριβώς εννοώ και για να το επεκτείνω παραπάνω κανείς δεν έχει το δικαίωμα να πάρει την ευθύνη των γεγονότων που θα έρθουν ως εξέλιξη στην ζωή ενός ανθρώπου υποδεικνύοντας σε αυτόν το καλό, γιατί το καλό είναι αδύνατον να το ορίζουμε μέσω μιας διαφορετικής προσωπικότητας απο την δική μας.
Και για να γίνω πιο κατανοητή θα αναφέρω ένα π.χ. Ένας νεαρός αφήνει έγκυο μια κοπέλα, το γεγονός συμβαίνει τυχαία και το ζευγάρι αυτό δεν αγαπιέται πραγματικά. Οι γονείς πέφτουν πάνω λέγοντας πως το σωστό και το καλό είναι να παντρευτούν, εκείνοι αρχικά αντιδρούν γιατί γνωρίζουν ότι το δέσιμο μεταξύ τους δεν είναι δυνατό για να διατηρήσει ένα γάμο. Οι γονείς αγνοούν το γεγονός ότι μόνο αυτά τα δύο άτομα έχουν την δυνατότητα να αισθανθούν αν αυτό είναι το καλύτερο για τους ίδιους και το παιδί που ακολουθεί αλλά τελικά ρίχνοντας τους στο φιλότιμο για το παιδί τους πείθουν. Ακολουθούν 4 χρόνια μίζερα, δύσκολα και χωρίς την απαραίτητη αγάπη που είναι βάση για την αντοχή των προβλημάτων Το ζευγάρι εν πορεία και μετά απο πολλούς τσακωμούς χωρίζει μην καν μπορώντας να κρατήσει μια ισορροπία για την επικοινωνία που χρειάζεται. Το παιδί καταλήγει μπαλάκι και δυστυχισμένο, ξεριζώνετε απο το μέρος που μεγάλωσε και πέφτει σε μελαγχολία.
Άραγε τι θα ήταν καλύτερα; αυτό που έγινε ή αν το παιδί ζούσε εξ αρχής μαθαίνοντας σε έναν άλλο τρόπο ζωής όπου δεν θα υπήρχε γάμος;
Στην περίπτωση αυτή οι γονείς του παιδιού αισθανόντουσαν απο την αρχή των κίνδυνο αυτό, οι γονείς των γονιών όμως κρίναν βάση της δικής τους προσωπικότητας, μεγάλωσαν με το βίωμα ότι ένα γάμο δεν τον χαλάς όταν υπάρχει παιδί και επηρέασαν την ζωή δύο ατόμων παίρνοντας έτσι (έστω κι αν δεν είναι κατανοητό απο τους ίδιους πάντα) την ευθύνη των συνεπειών του ότι έγινε αφού ήταν η επιρροή της απόφασης της πορείας τριών ατόμων.
quote:
Σχεδόν πάντα βλέπουμε το παιδί μας σαν προέκταση του εαυτού μας, όπως είπε τελευταία ένας καλός μου φίλος.
Αυτό όμως δεν είναι κάπως εγωϊστικό ή έστω δυνάμει εγωϊστικό?
Είναι όντως εγωιστικό. Υπάρχει μεγάλη διαφορά στο δίνω σωστές βάσεις στο παιδί και του μαθαίνω τους κινδύνους προσπαθώντας ο δρόμος του και η εξέλιξη του να είναι η δυνατόν καλύτερη με το κυριαρχώ την προσωπικότητα του και προσπαθώ να την πλάσω βάση των δικών μου γούστων και απαιτήσεων.
Είχα δει μια περίπτωση όπου η μάνα λόγω πολύ ιδιόρρυθμης προσωπικότητας δεν τα πήγαινε καλά με κανέναν και δημιουργούσε τόσα προβλήματα στις κοινωνικές τις επαφές όπου γινόταν και ένα κουτσομπολιό εις βάρος της. Εκείνη όμως ως μη αντικειμενικός άνθρωπος προκειμένου να κάτσει και να σκεφτεί ότι για να φέρονται όλοι έτσι και να την αντιμετωπίζουν έτσι πιθανόν κάπου να σφάλει, προτίμησε να βγάλει τον εαυτό της έναν άγγελο περικυκλωμένο απο σατανικούς ανθρώπους. Φυσικά μεγάλωσε το παιδί της μαθαινοντάς το πως όλος ο κόσμος είναι κακός, πως πρέπει να είναι καχύποπτος, πως όλοι κοιτάν να τον ρίξουν, πως όλοι θέλουν το κακό του, τους ζηλεύουν κ.λ.π. Το παιδί αυτό έφτασε 40 χρονών και παρόλο που στο βάθος υπάρχει μια καλή καρδια είναι γεμάτο κόμπλεξ και ανασφάλειες. Ποτέ δεν έφτιαξε μια υγιή σχέση ούτε φιλική ούτε ερωτική και φυσικά ποτέ δεν παντρεύτηκε, ζει μόνος στο κάστρο που δημιούργησε η μητέρα του για εκείνον και μόνος θα πεθάνει για το καλό του!!!!.
Ίσως γίνομαι κουραστική που γράφω τόσα πολλά, νομίζω όμως πως έστω και ένας γονιός να μπει σε κάποια σκέψη αξίζει, διότι εγώ προσωπικά νοιώθω ευτυχισμένη που αν και είμαι ένας εντελώς διαφορετικός χαρακτήρας απο τους δικούς μου ποτέ δεν με καταπίεσαν να γίνω κάτι άλλο και που σεβάστηκαν την διαφορετικότητα μου όπως και τις όποιες διαφορετικές σκέψεις και πιστεύω μου.