- ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΕΝΤΟς ΜΑς . - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.
quote:
Σχεδόν πάντα βλέπουμε το παιδί μας σαν προέκταση του εαυτού μας, όπως είπε τελευταία ένας καλός μου φίλος.
Αυτό όμως δεν είναι κάπως εγωϊστικό ή έστω δυνάμει εγωϊστικό?
Αν εγώ πχ θέλω να κάνω το παιδί μου γιατρό, ασχέτως αν εκείνο θέλει να γίνει ηθοποιός, δεν υπάρχει η πιθανότητα να θέλω να κάνει πράγματα που δεν κατάφερα να κάνω εγώ?
Πιστεύω πως ο καλύτερος τρόπος είναι να το βοηθήσουμε να ανακαλύψει τον δικό του δρόμο σ' αυτήν την ζωή, να είμαστε δίπλα του δείχνοντας του κατανόηση ακόμη και στα λάθη του και να το αφήσουμε να αναπτύξει την δική του προσωπικότητα.
χμ... πόσες φορές πήγα να πέσω σε αυτή τη παγίδα δεν μπορείς να φανταστείς. ευτυχώς όμως σκέφτομαι κατέυθείαν τις βλακείες που καναν οι δικοί μου οι γονείς σε μένα και συνέρχομαι. πρέπει να καταλάβουμε ότι τα παιδιά είναι ξεχωριστές προσωπικότητες που βοηθούμε να ερθουν σε αυτό τον κόσμο.
Κάτι αντίστοιχο πρέπει να κάνουμε σε όλους, να τους βοηθούμε δείχνοντας τους τον δρόμο και απο κει και πέρα να αποφασίζουν μόνοι τους
Προσωπικά αυτό που κάνω εγώ στο γιο μου είναι να τον βοηθώ να αναπτύξει το πνεύμα του και τη προσωπικότητα του. Εγώ προσωπικά θα ήθελα πολύ να ασχοληθεί με το εμπόριο που λατρεύω αλλά έλα που θέλει να ασχοληθεί με τις τέχνες (συγκεκριμένα υποκριτική). Αυτό που θα κάνω είναι να τον στηρίξω δεν μπορώ να κάνω και αλλιώς. Αλλά και γενικά πιστεύω πως έτσι πρέπει να είναι οι σχέσεις φιλικές ή ερωτικές. Να σέβεσαι τα "θέλω" και να στηρίζεις τα "προσπαθώ".
Είναι πολύ δύσκολο να είμαστε σίγουροι οτι γνωρίζουμε ποιό είναι το καλό για τον άλλον άνθρωπο.
Πολλές φορές δεν αναρωτιόμαστε κι οι ίδιοι για το δικό μας καλό?
Πόσες φορές δεν έχουμε κάνει λάθη?
Είναι τεράστια η ευθύνη να πάρεις στα χέρια σου την ψυχή κάποιου ακόμα κι αν τα κίνητρα σου είναι αγαθά.
Μπορεί να την ανυψώσεις.
Μπορεί όμως και να την κομματιάσεις.
Και για αυτό το λόγο απαιτεί συνεχή σκέψη από αυτόν που θέλει να δείξει σε κάποιον συνάνθρωπο του ποιό είναι το καλό του ή καλύτερα ποιό είναι κατ' αυτόν το καλό του.
Διαβάζοντας το παράδειγμα που ανέφερες για το ζευγάρι αυτό που μου έρχεται στο νού είναι πως ό,τι γίνεται εξυπηρετεί κάποια σκοπιμότητα.
Το διαζύγιο κι οι καταστάσεις που ακολούθησαν σίγουρα δεν είναι κι οι καλύτερες.
Από την άλλη όμως δεν θα δίδαξαν κάποια πράγματα στο ζευγάρι?
Δεν τους έδωσαν ένα είδος γνώσης υπό τη μορφή ενός μαθήματος?
quote:
Άραγε τι θα ήταν καλύτερα; αυτό που έγινε ή αν το παιδί ζούσε εξ αρχής μαθαίνοντας σε έναν άλλο τρόπο ζωής όπου δεν θα υπήρχε γάμος;
Δε μπορείς να επιλέξεις με σιγουριά ποιό θα ήταν το καλύτερο, φίλη μου.
Αν είχαν ξεκινήσει διαφορετικά τα πράγματα είμαστε σίγουροι για το πως θα είχαν εξελιχθεί στο σήμερα?
Ίσως να μην έχει τόσο μεγάλη σημασία να αναλωνόμαστε σε σκέψεις που αφορούν το παρελθόν αλλά να σκεφτόμαστε τι αποκομίσαμε από αυτές και πως μπορούμε να πράξουμε το καλύτερο για το παρόν και το μέλλον.
quote:
Είναι όντως εγωιστικό. Υπάρχει μεγάλη διαφορά στο δίνω σωστές βάσεις στο παιδί και του μαθαίνω τους κινδύνους προσπαθώντας ο δρόμος του και η εξέλιξη του να είναι η δυνατόν καλύτερη με το κυριαρχώ την προσωπικότητα του και προσπαθώ να την πλάσω βάση των δικών μου γούστων και απαιτήσεων.
Πολύ σωστά αγαπητή.
Αν επιβληθείς σε ένα παιδί τονίζεις τον εγωϊσμό σου.
Παράλληλα κάνεις απίστευτο κακό στην διάπλαση του δικού του χαρακτήρα γιατί καταπιέζεις την προσωπικότητα του κι όλα αυτά τα οποία θα μπορούσαν να αναδειχθούν μέσα από αυτήν.
Παράλληλα όμως ίσως να δημιουργείς μια αλυσίδα καταστάσεων στην οποία το παιδί (αν καθρεφτίσει αυτήν την συμπεριφορά των γονιών του) στην οποία το παιδί αυτό μεγαλώνοντας ενδεχομένως να κάνει τα ίδια λάθη στα δικά του παιδιά.
Φίλη another star, δεν έχω να προσθέσω κάτι στα λεγόμενα σου καθώς νομίζω οτι συμφωνώ απόλυτα!
In anticipation of my resurrection...
quote:
Φίλε Alfa Omega,Όχι ποτέ δεν κρατάω αρχεία στην μνήμη μου για τίποτα, η μνήμη του καλού σε οδηγεί πολλές φορές άθελα στην υπερηφάνεια και σε διάφορα συναισθήματα που έχουν ως τελικό αποτέλεσμα να αναιρούν το καλό που έκανες, μα δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάς πως ακόμα και για το καλό που κάνεις πολλές φορές χρησιμοποιείς την δύναμη αυτή ως βοήθεια πιθανόν χωρίς να το γνωρίζεις.
Δεν υπάρχει λόγος να θυμάσαι το καλό που έκανες στο παρελθόν για να μην οδηγηθείς ποτέ σε λάθος συναισθήματα, δεν υπάρχει λόγος να σκέφτεσαι το καλό που θα κάνεις στο μέλλον γιατί θα προδιαθέσεις τον εαυτό σου σε κινήσεις με λάθος εσωτερικά κίνητρα, το μόνο που χρειάζεται είναι να νοιώθεις στο τώρα σου και στο κάθε τώρα σου το καλό, την αγάπη μέσα σου κι αυτό από μόνο του θα σε οδηγήσει εκεί.Aυτή τουλάχιστον είναι η δική μου γνώμη φίλε μου.
Κραταω αρχεια στην μνημη μου ,που περιεχουνε τις καθημερινες μου προσπαθειες της πραξης του κοινου καλου για εναν και μοναδικο λογο .
Μονον με αυτον τον τροπο βελτιωνω τις επιδοσεις μου σε αυτο το δυσκολο εργο .
Η βοηθεια της ανωτερης πνευματικης δυναμης , στην οποια αναφερεσαι ειναι αδιαλειπτως παρουσα σε καθε πνοη και εκπνοη μου ,επειδη απο εκει παιρνω ενεργεια και υπαρχω .
Αν δεν υπηρχε , απλα δεν θα υπηρχα .
Αν δεν υπηρχα αυτη θα υπηρχε ,υπαρχει και θα υπαρχει διοτι εμενα δεν με εχει τοσο μεγαλη αναγκη , τουλαχιστον οχι οπως την εχω αναγκη εγω .
Συνειδητα χρησημοποιω την δυναμη αυτη ( πνευμα εντος μου , εξ ου και το θεμα που προτεινα προς συζητηση ).
Εχω συνειδηση του τι πραττω .
Αυτο που δεν γνωριζω ειναι , ποσο καλο ( καλες πραξεις για το κοινο καλο , πρεπει ακομη να υλοποιησω ).
Στα αιτια που δυσχαιρενουνε αυτην την εκτιμηση αναφερθηκατε ,εσυ και οι συνανθρωποι μας , που συμετεχουνε στο θεμα , εκτενως .
Η ανωτερη γνωση για τον ανθρωπο, ειναι να γνωριζει συνειδητα αυτο που πραττη .
Αν αυτην την γνωση την χρησημοποιει για το ατομικο του , η το ομαδικο συμφερον ειναι το σημειο που διαχωριζει τον σοφο, απο τον αγνοουντα εαυτον .
Την ζωη αυτην, δεν θα την ζησουμε ολοι οι θηνητοι, μια και μοναδικη φορα ,αυτο ειναι σιγουρο ,σε τοσο μεγαλο ,η ακομη και απολυτο βαθμο, οσο απειρο ειναι το συμπαν .
Κραταω λοιπον , μονο τις καλες πραξεις μου , σαν αναμνηση απο αυτον τον κοσμο και ολες τις κακες , τις εχω σβησει και ελπιζω το ιδιο να εχει κανει και η ανωτερη πνευματικη δυναμη, που υπαρχει μεσα στον καθενα μας .Σας συμβουλευω καλοπροαιρετα να τις κρατησεται και εσεις διοτι η μνημη μας ειναι απειρη και θα ητανε κριμα να μην κραταμε αρχεια ( οπως η προσπαθεια της πραξης του καλου ) ,που θα ειναι χρησιμα για το μελλον του καθενος απο εμας .
Η ισορροπια του καλου και του κακου, ειναι αυτη, που κρινει το προσωπικο μελλον του καθενος μας ,δηλαδη αν αυτο θα ειναι θεικο, η απλα το συνηθες , αυτο δηλαδη που αρμοζει σε εναν μεσο θνητο του πλανητη γη .
Κατι τελευταιο .
Πραττωντας το καλο ( η τουλαχιστον προσπαθωντας καθημερινα συνειδητα ),δεν εξελισεσαι σε ενα εγωιστικο ατομο, αντιθετα συβαδιζεις ,συμπασχεις και μοχθεις μαζι με το θειο πνευμα εντος σου ,για ενα καλλυτερο αυριο .
Η πραξη του καλου, ειναι ηθικη υποχρεωση ολων μας να διαφημιζεται μεσα απο την αγαπη (οση τελος παντων εχει ο καθενας μεσα του ).
Απενατι σε τι ;;;
Στην ανωτερη δυναμη , που μπορουμε ολοι να αντιληφθουμε μεσα απο το θειο πνευμα εντος μας .
Αντι επιλογου .
Επειδη με κουρασε το εσωτερικο μονοπατι, που διανησα μεχρι αυτην την στιγμη ,αποφασισα να απεχω για ενα χρονικο διαστημα απο το esoterica.gr .
Σας χαιρετω με αγαπη και ευχομαι να επανελθω συντομα .
δεν διαφωνώ σε αυτά που γράφεις και δεν υπάρχει λόγος άλλωστε. Ο κάθε άνθρωπος είναι ξεχωριστός και μοναδικός και ο κάθε άνθρωπος υιοθετεί την στάση που αρμόζει περισσότερο για τον εαυτό του, τον δρόμο που είναι πιο κατάλληλος για να τον οδηγήσει εκεί που σκοπεύει.
Αν όλοι παίρναμε τον ίδιο δρόμο, δεν εγγυάται ότι όλοι θα είχαμε τις ίδιες αντιδράσεις, το ίδιο αποτέλεσμα την ίδια επίτευξη του σκοπού.
Για αυτό τον λόγο ο καθένας παίρνει ένα ξεχωριστό δικό του μονοπάτι, τόσο ξεχωριστό όσο και ο ίδιος του ο εαυτός, έστω κι αν έχει τον ίδιο σκοπό με τον δίπλα από αυτόν συνανθρωπό του.
Εύχομαι ότι και να κάνεις το διάστημα της απουσίας σου να είσαι καλά και να έρθεις κοντά, ακόμα πιο κοντά, σε όλα όσα ονειρεύεσαι.
quote:
Δεν υπάρχει λόγος να θυμάσαι το καλό που έκανες στο παρελθόν για να μην οδηγηθείς ποτέ σε λάθος συναισθήματα, δεν υπάρχει λόγος να σκέφτεσαι το καλό που θα κάνεις στο μέλλον γιατί θα προδιαθέσεις τον εαυτό σου σε κινήσεις με λάθος εσωτερικά κίνητρα, το μόνο που χρειάζεται είναι να νοιώθεις στο τώρα σου και στο κάθε τώρα σου το καλό, την αγάπη μέσα σου κι αυτό από μόνο του θα σε οδηγήσει εκεί.
Αγαπητή serenite
νομίζω ότι δεν είναι κακό να θυμάσαι το καλό. Δεν πιστεύω ότι σε οδηγεί σε λάθος συναισθήματα. Το γιατί το λες παρακατω, γιατί έτσι θυμάσαι τι έδωσες, θυμάσαι ότι έκανες ίσως έναν άνθρωπο χαρούμενο, μοιράζεσαι έτσι τη χαρά του, και συνεχίζεις σύμφωνα με τις οδηγίες της αγάπης. Βασική προϋπόθεση ότι είναι πραγματική αγνή αγάπη και όχι εγωιστική, το έχω ξαναπεί αυτό. Εκεί μπερδευόμαστε πολλοί
Ευχαριστώ
quote:
Από την άλλη όμως δεν θα δίδαξαν κάποια πράγματα στο ζευγάρι?
Δεν τους έδωσαν ένα είδος γνώσης υπό τη μορφή ενός μαθήματος?
Σίγουρα φίλε μου όλα έχουν την σκοπιμοτητά τους, και σίγουρα αυτό που γινόμαστε και οι προσωπικότητες στις οποίες εξελισσόμαστε οφείλονται κατά πολύ από τις εμπειρίες μας, αυτά που ζήσαμε και αυτά που διδαχτήκαμε από το κάθε βίωμα μας. Κι αν το καλοσκεφτούμε για πολλά από τα άσχημα βιώματα μας φταίνε τα λάθη του χαρακτήρα μας ή η λάθος αντιληψή μας, αλίμονο λοιπόν αν επιβραβευόμασταν για αυτά, αλίμονο αν η ζωή δεν ήταν δασκαλός μας, σε τι άραγε προσωπικότητες θα εξελισσόμασταν τότε και πόσα παραπάνω λάθη θα κάναμε.
Υπάρχει βέβαια και το σημείο εκείνο όπου άνθρωποι πληρώνουν λάθη άλλων ανθρώπων χωρίς να έχουν φταίξει σε κάτι, χωρίς οι συνθήκες ζωής τους ή τα άσχημα βιώματα τους να οφείλονται στα ατομικά τους λάθη. Ίσως όμως και εκεί να υπάρχει μια σκοπιμότητα, μια σκοπιμότητα όπου η αντίληψη μας να είναι πολύ μικρή για να την αντιληφθεί ακέραια και ολοκληρωτικά, ίσως πάλι και να μην υπάρχει, ίσως απλώς να είμαστε ανώριμοι στο να αντιμετωπίσουμε το κακό που προέρχεται από το είδος μας και να επιφέρουμε έτσι μια ισορροπία στους ανθρώπους αυτούς.
Υπεύθυνοι δεν είναι μόνο αυτοί που πράττουν το κακό, υπεύθυνοι είναι και όσοι το ανέχονται μέσω της απραξίας τους.
quote:
Ίσως να μην έχει τόσο μεγάλη σημασία να αναλωνόμαστε σε σκέψεις που αφορούν το παρελθόν αλλά να σκεφτόμαστε τι αποκομίσαμε από αυτές και πως μπορούμε να πράξουμε το καλύτερο για το παρόν και το μέλλον.
Συμφωνώ απόλυτα μαζί σου. Το παρελθόν μπορεί να είναι άκρως ωφέλιμο αν χρησιμοποιηθεί ως δάσκαλος του τώρα, μα μπορεί να είναι και άκρως καταστροφικό αν χρησιμοποιηθεί στο να ανταλλάξει το παρόν ή ως δικαιολογία για το παρόν και το μέλλον.
quote:
Δε μπορείς να επιλέξεις με σιγουριά ποιό θα ήταν το καλύτερο, φίλη μου
Aυτό είναι μια μεγάλη αλήθεια, ποτέ δεν θα γνωρίζουμε αν η επιλογή μας ήταν η καλύτερη που θα μπορούσαμε να κάνουμε, ποτέ δεν θα γνωρίζουμε αν μια άλλη επιλογή θα μας είχε οδηγήσει κάπου καλύτερα. Και αυτό το κομμάτι είναι απίστευτα σημαντικό αφού οι επιλογές μας είναι αυτές που καθορίζουν την ζωή μας.
δεν ξέρω αν μπορώ με λόγια να εκφράσω ακριβώς τον τρόπο τον οποίο το αισθάνομαι εγώ. Δεν εννοώ πως είναι λάθος να το θυμάσαι ως μια ωραία ανάμνηση ας πούμε, ούτε ότι είναι λάθος να δέχεσαι τα θετικά ερεθίσματα που σου προσφέρει η καλή πράξη. Εννοώ κατα κάποιο τρόπο ότι είναι λάθος να το μετράς ως συν σου. Δηλαδή να καταγράφεις τις καλές σου πράξεις προκειμένου να νοιώθεις και να πείθεσε ότι είσαι ένας καλός άνθρωπος ή προκειμένου να δικαιολογείς και να μπαλώνεις άλλα αρνητικά στοιχεία σου ή προκειμένου να πείθεις τους άλλους για την καλοσύνη σου.
Είχα κάποτε μια πολύ καλή φίλη. Είχα κάνει 10 πράγματα για αυτήν θυσιάζοντας δικές μου καταστάσεις, κάποια στιγμή κατα την δική μου άποψη φέρθηκε αχάριστα ή αν το θες καλύτερα κάποια στιγμή συνηδητοποίησα ότι με αγάπησε για αυτά που έπαιρνε απο εμένα και όχι για αυτό που ήμουν εγώ και η φιλία τελείωσε.
Τι νόημα έχει τώρα εγώ να κάτσω να σκέφτομαι αυτά που έκανα κάποτε για εκείνη, τις καλές μου πράξεις απεναντί της, ότι έκανα το έκανα τότε με την καρδιά μου γιατί ένοιωθα να το κάνω κι αν στο τέλος χάλασε απλά δεν μετανοιώνω γιατί δεν έκανα κάτι για να το πάρω πίσω.
Αν καθόμουν τώρα και σκεφτόμουν τι έκανα εγώ και τι έγινε στο τέλος, αν δηλαδή σύγκρινα ή αλληλένδεα το γεγονός ότι έκανα 10 πράγματα με το γεγονός του τέλους της φιλίας μας, θα είχα πετύχει να την μισήσω τίποτα παραπάνω, αν καθόμουν να σκεφτόμουν που θα βρισκόταν αν δεν τα είχα κάνει αυτά πιθανόν να ένοιωθα μια περηφάνεια για την δυνατοτητά μου, δεν ξέρω.
Προτιμώ λοιπόν να μην σκέφτομαι τι έκανα κάποτε, κάποτε έκανα αυτό που αισθανόμουν, και αυτό που αισθανόμουν και αυτά που κάποτε έκανα είναι πλέον παρελθόν, το θέμα είναι τώρα τι κάνω, τώρα που προσφέρω.
Για μένα δεν έχει σημασία αν έκανα μια καλή πράξη προχτές, σημασία έχει αν κάνω στο σήμερα. Τι νόημα έχει να αναμασήσω το προχτές, για να κερδίσω τι; Δύναμη απο την πράξη μου; μα η πράξη η ίδια δεν έχει ως σκοπό να σου δώσει δύναμη, έχει ως σκοπό να δώσει δύναμη σε κάποιον άλλον και συ θα πάρεις δύναμη απο την θετικότητα που θα σου ανταποδώσει ο άλλος, όχι απο την ίδια σου την πράξη.
Η πράξη σου πρέπει να προέρχεται απο καθαρή αγάπη όχι να χρησιμοποιήτε ως δύναμη για τον εαυτό σου και καθαρή αγάπη είναι αυτή που πρέπει να πάρεις ως αντάλλαγμα, έστω και μέσα απο ένα χαμόγελο.
Αν θες να θυμάσαι κάτι, να θυμάσαι αυτό το χαμόγελο, όχι όμως την ίδια σου την πράξη. Γιατί αναπολώντας το χαμόγελο αναπολείς την αγάπη, αναπολώντας την πράξη σου αναπολείς τον εαυτό σου.
Αυτή τουλάχιστον είναι η δική μου αντίληψη χωρίς να θέλω να ισχυριστώ πως είμαι εγώ η απόλυτα σωστή, ας πούμε όμως πως έτσι προτειμώ να βλέπω τα πράγματα, πως αυτό μου αφήνει μια πιο καθαρή αίσθηση για τον εαυτό μου.
Σκέψου το λίγο, κι αν νομίζεις πως έχω λάθος θα ήθελα να ακούσω την γνώμη σου.
μάλλον εγώ κατάλαβα λάθος
υποθέτω από αυτά που κατάλαβα πως εννοείς ότι δεν παίρνουμε το τευτέρι (τη σκότωσα τη λέξη???) για να σημειώνουμε τις καλές μας πράξεις και στο τέλος να κάνουμε απολογίσμό ποσα καλά κάναμε και άντε τώρα να δούμε τι πρέπει να πάρουμε
αν είναι λοιπόν αυτό που κατάλαβα φυσικά και συμφωνώ. Εχεις απόλυτο δίκιο
ξέρεις τι όμως? όπως αυτό το παράδειγμα με τη φίλη σου που μου έχει τύχει και μένα, εγώ είμαι τόσο αδύναμη που όχι μετράω τι έχω κάνει, μετράω τι κάνει και εκείνη για μένα όχι για αντάλλαγμα αλλά σαν φίλη απλά.
Δυστυχώς είμαι τόσο αδύναμη που μου μένει πίκρα. αυτό είναι μέγα λάθος αλλά προσπαθώ να βελτιωθώ. Φαντάσου όμως εγώ το έχω καταλάβει και προσπαθώ να το βελτιώσω το ελλάτωμά μου, άλλοι που δεν έχουν πάρει πρέφα τι τους γίνεται, πως να πάμε μπροστά και να λειτουργήσουμε σωστά??
Ελπίζω να σου έδωσα να καταλάβεις (στις εκθέσεις δεν ήμουν ποτέ καλή
)
Ευχαριστώ και συγνώμη αν κατάλαβα αρχικά λάθος
είναι λογικό να μένει πίκρα γιατί όπως και να το κάνουμε δεν παύουμε να είμαστε άνθρωποι. Και εγώ έχω παλέψει με την πίκρα και ναι μεν την έχω ελαττώσει στο ελάχιστο με τον καιρό, αλλά δεν σημαίνει ότι την έχω εξαφανίσει εντελώς. Δεν μετράω τι κάνω ή τι κάνει απλώς πικραίνομαι που η αγάπη είναι μισή απο την δική μου, τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο.
Ξέρεις κάτι όμως, αν οι φιλίες δεν τελειώναν τότε ίσως ποτέ να μην γνωρίζαμε κάποια άλλη φιλία στην οποία θα δώσουμε και θα μας δώσει επίσης κάτι καινούργιο. Και μπορεί να έμεινε η πίκρα αλλά τουλάχιστον χαίρομαι που κατάφερα να μην μου βγεί σε κακία, μίσος ή εκδικητικότητα, αν και κάποια κακιούλα στην αρχή μου έβγαινε μην λέω ψέματα, ίσως και τώρα καμοιά φορά;, το παλεύω όμως και προσπαθώ ειλικρινά να συγχωρήσω, δεν θέλω να αισθάνομαι άσχημα για κάποιον που αγάπησα.
Τώρα για την λέξη τευτέρι τι να σου πω; Τέτοιες δολοφονίες τις συνηθίζω και εγώ και δεν είμαι το κατάλληλο άτομο να διακρίνω αν πρόκειτε για μια σωστή καθώς πρέπει λεξούλα ή αν είναι μια δολοφονημένη, ότι και να ναι εγώ είδηση δεν πήρα οπότε μην ανυσηχείς.
Σου εύχομαι καλό ΣΚ.
Η αγάπη για την οποία συζητάτε φίλοι, είναι αυτό που αναδεικνύει το πνεύμα μας. Είναι αυτή που όταν την νιώθουμε να μας γεμίζει, χωρίς άλλα συναισθήματα να την σκιάζουν, είναι που μας φέρνει πιο κοντά στο Θείο. Μιλήσατε για φίλους που "πρόδωσαν", για ανθρώπους που αντιλαμβάνονται την αγάπη, κάτι που πρέπει να λαμβάνουν αλλά δεν κατανοούν πλήρως.
Εχουμε ζήσει όλοι κάποιες τέτοιες στιγμές αλλά δεν είναι κρίμα να σε μολύνουν - στεναχωρούν οι αντιδράσεις κάποιων ανθρώπων; Δεν είναι κρίμα η αγάπη που σε οδηγεί να βοηθήσεις, να στιρήξεις τον συνάνθρωπό σου να μεταλλάσεται σε πικρία; Εχω βοηθήσει φίλους σε δυσκολίες, για την ακρίβια η βοήθειά μου είναι τόσο συχνη όσο και τα πρόβλήματα των συνανθρώπων μου. Αυτό που μου μένει πάντα...ακόμη και οταν ο άλλος δεν εκτιμά κάποια πράγματα, είναι μια πολύ γλυκιά αίσθηση. Οταν ενθουσιάζεσε με την επιτυχία ενός φίλου που βοήθησες σε μια πτυχιακή, όταν σου φτιάχνει τη μέρα μια καινούργια πνευματική "ανακάλυψη" της φίλης που είχε μπλεχτεί τόσο καιρό και ήσουν δίπλα να καθοδηγείς πλαγίως χωρίς να επεμβαίνεις στην εξέληξη της άμεσα, δεν περιμένεις κάτι, το αποτέλεσμα είναι αυτό που θα σε κάνει να νιώσεις την πληρότητα της αγάπης σου και μόνο αυτό.
Συμφωνώ ότι η πικρία είναι λογική αντίδραση, γιατί όμως; δεν σου αρκεί το οτι βελτιώθηκε ή πονεσε λιγότερο ή τα πήγε καλά στις εξετάσεις ή ή ή ......... ο φίλος συνάνθρωπος. Αν μιλήσουμε για ανθρώπινα συναισθήματα όλα επιτρέπονται άρα και η ικανοποίηση οτι οι πράξεις μου είχαν ένα αποτέλεσμα, μια ουσία.
Οσο για τις δολοφονίες λέξεων ας είναι καλά ο κύριος Μπαμπινίωτης που μας δίνει άφεση αμαρτιών.
Μια Φίλη
Υ.Γ το δεύτερο πρόσωπο είναι για λόγους έμφασης και όχι προσωπικά για κάποια άποψη.