- Ο ΕΡΩΤΑΣ ΠΕΘΑΝΕ!!! - .-= Η ΨΥΧΗ =-.

quote:

---

θα ηθελα να πω απο ενα σ'αγαπω στον ξαδερφο μου ανδρεα κ.(στρατιωτης απο τροχαιο ),στον πολυ καλο φιλο μου κωστα π.(τεχνικο υπολογιστων και μουσικο,απο τροχαιο),στον φιλο μου γιωργο κ.(εικονοληπτη ,τον προδωσε η καρδια του),στον φιλο μου στρατο (απο καρκινο),παιδια δεν σας ξεχνω .

---

ΜΕ ΦΙΛΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ (ΚΑΙ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗ)ΠΑΝΤΑ... ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ.

ΕΠΙΘΥΜΙΕΣ
Σαν σώματα ωραία νεκρών που δεν εγέρασαν
και τάκλεισαν, με δάκρυα, σε μαυσωλείο λαμπρό
με ρόδα στο κεφάλι και στα πόδια γιασεμιά--
έτσ' οι επιθυμίες μοιάζουν που επέρασαν
χωρίς να εκπληρωθούν Χωρίς ν' αξιωθεί καμιά
της ηδονής μια νύχτα, ή ένα πρωί της φεγγερό.

Κωνσταντίνος Καβάφης (1896-1933)

ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ αίματα * με πορφύρωσαν
Και χαρές ανείδωτες * με σκιάσανε
Οξειμώθηκα μες στη * νοτιά
* των ανθρώπων
Μακρινή Μητέρα * Ρόδο μου Αμάραντο
Στ’ ανοιχτά του πελάγου * με καρτέρεσαν
Με μπομπάρδες τρικάταρτες * και μου ρίξανε
Αμαρτία μου νά ‘χα * κι εγώ
* μιαν αγάπη
Μακρινή Μητέρα * Ρόδο μου Αμάραντο
Τον Ιούλιο κάποτε * μισανοίξανε
Τα μεγάλα μάτια της * μές στα σπλάχνα μου
Την παρθένα ζωή μια * στιγμή
* να φωτίσουν
Μακρινή Μητέρα * Ρόδο μου Αμάραντο
Κι απο τότε γύρισαν * καταπάνω μου
Των αιώνων όργητες * ξεφωνίζοντας
"Ο που σ’ είδε, στο αίμα * να ζεί
*και στην πέτρα"
Μακρινή Μητέρα * Ρόδο μου Αμάραντο
Της πατρίδας μου πάλι * ομοιώθηκα
Μες στις πέτρες άνθισα * και μεγάλωσα
Των φονιάδων το αίμα * με φώς
* ξεπληρώνω
Μακρινή Μητέρα * Ρόδο μου Αμάραντο
Απο το Αξιον Εστί, Οδυσσέαs Ελύτης (1911-1996)

Ερωτ' ανίκητε στον πόλεμο
που κάνεις χτήμα σου όπου πέσεις
που στ' απαλά τα μάγουλα
της κορασίδας νυχτερεύεις
και γυρνάς πάνω απο τα πέλαγα
και στους πιό απόμερους τους τόπους,
δεν σου ξεφεύγει εσένα ούτε θεός
ούτε κανείς απ' τους λιγόζωους ανθρώπους
κι όποιον θα πιάσεις γίνεται τρελός.
Αντιγόνη, Χορός
Σοφοκλής (496- 406 Π. Χ.)

καλο ξημερωμα φιλοι μου:)))
με σεβασμο και αγαπη,ο μανος σας

ΘΑΛΑΣΣΑ ΤΟΥ ΠΡΩΙΟΥ
-------------------

ΕΔΩ ΑΣ ΣΤΑΘΩ.ΚΙ'ΑΣ ΔΩ ΚΑ ΓΩ ΤΗΝ ΦΥΣΗ ΛΙΓΟ.
ΘΑΛΑΣΣΑΣ ΤΟΥ ΠΡΩΙΟΥ ΚΙ'ΑΝΕΦΕΛΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ
ΛΑΜΠΡΑ ΜΑΒΙΑ,ΚΑΙ ΚΙΤΡΙΝΗ ΟΧΘΗ,ΟΛΑ
ΩΡΑΙΑ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΑ ΦΩΤΙΣΜΕΝΑ.

ΕΔΩ ΑΣ ΣΤΑΘΩ.ΚΙ'ΑΣ ΓΕΛΑΣΘΩ ΠΩΣ ΒΛΕΠΩ ΑΥΤΑ
(ΤΑ ΕΙΔ'ΑΛΗΘΕΙΑ ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΣΑΝ ΠΡΩΤΟΣΤΑΘΗΚΑ)
ΚΙ ΟΧΙ ΚΙ'ΕΔΩ ΤΕΣ ΦΑΝΤΑΣΙΕΣ ΜΟΥ,
ΤΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΜΟΥ,ΤΑ ΙΝΔΑΛΜΑΤΑ ΤΗΣ ΗΔΟΝΗΣ.

ΚΩΝ/ΝΟΣ ΚΑΒΑΦΗΣ.

ΜΕ ΦΙΛΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ ΠΑΝΤΑ.... ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ.

καταρχήν, στο φίλο μου Ramoglou, νομίζω ότι οφείλω μιά εξήγηση, λόγω του ότι διαβάζοντας το μήνυμά του, μετά την απουσία μου, μου φάνηκε ότι μπερδεύτηκε κάπως...νομίζοντας ότι σε αυτό το φόρουμ εξωτερικεύτηκαν κάποιες κάπως προσωπικές σκέψεις, που θα ταίριαζαν καλύτερα σε ένα email...

σίγουρα τα 4 προηγούμενα μηνύματά μου έχουν αφορμή σκέψεις και συναισθήματα που βίωσα εγώ προσωπικά. όμως, τα βιώματα ήταν η αφορμή, ώστε να γράψω τις σκέψεις μου στο φόρουμ, θέλοντας να τις αφιερώσω σε όλα τα άτομα, που θα ένιωθαν ότι τους εκφράζουν. από τις απαντήσεις που διάβασα, κατάλαβα ότι τα λόγια μου κατάφεραν να μιλήσουν σε κάποιους από εσάς.

νομίζω, ο φίλος Πλάτωνας, ένιωσε να ταυτίζεται με κάποια από τα λόγια μου... έγινε ένας καθρέφτης, που πήρε τα λόγια και τα ταξίδεψε μακρύτερα...και άλλοι φίλοι, καθένας με τον τρόπο του...

αυτό που μου έκανε όμως περισσότερο εντύπωση είναι, ότι τα μηνύματά μου εκλήφθησαν ως λυπητερά και απαισιόδοξα. ίσως και λόγω του τίτλου του φόρουμ -ο έρωτας πέθανε- να έγινε κάτι τέτοιο...

αν μπορούσα να αλλάξω τον τίτλο, θα έγραφα Ο ΕΡΩΤΑΣ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΠΟΤΕ!!!

δεν υπάρχει ούτε θλίψη, ούτε λύπη, ούτε πόνος, ούτε απαισιοδοξία, παρά μόνο ρομαντισμός, νοσταλγία, και έκφραση ψυχής.

τα λόγια, πιστεύω, λυτρώνουν, γιατί υλοποιούν το ανέκφραστο.
το βαθύ συναίσθημα που νιώθουμε όταν παρακολουθούμε έναν χορευτή σε κατάσταση έκστασης πάλεται μεταξύ χαράς και λύπης, στα δύο άκρα, και η υπέρβαση των ορίων, ονομάζεται πλήρωση, μιά κατάσταση που δεν έχει χροιά θετική ή αρνητική.

ο Φοίνικας, το μυθικό Αιγυπτιακό πουλί των αλχημιστών, είναι ο ΕΡΩΤΑΣ... ο θάνατός του προκαλείται από εσωτερική φλόγα, γίνεται στάχτη... μα δες! μέσα από τη στάχτη ο Φοίνικας ξαναγεννιέται... ο θάνατος είναι απαραίτητος γιά την αναγέννηση...

όσο γιά αυτά τα δύο "ανεξιγνίαστα κομμάτια από κάρβουνο", τα αγαπημένα... σα να τα βλέπω ν' αγναντεύουν ένα αγκυροβολημένο, μα ξεχασμένο πλοίο μέσα στη θάλασσα, που κάθε απόγευμα ο ήλιος έβαφε πορτοκαλί... μα όχι πιά, γιατί το πλοίο έφυγε... μα εγώ θα το θυμάμαι πάντα στη σκέψη μου, όπως το έβλεπα να ανατέλει από τον ορίζοντα σαν ένα πλοίο φάντασμα, κάτι που είναι και δεν είναι...

quote:

---

Με τους περισσότερους βρέθηκα απέναντι σε… ΠIΑΤΑ… ΜΠΥΡΕΣ…..υπονοούμενα, ΕΡΩΤΟ (ΕΠΑΡΣΕΙΣ/ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΕΙΣ!)***

---

αυτή...που τα κατάφερε!

Κατάφερες και μ’ έβαλες σε πειρασμό, και να ‘μαι λοιπόν κι εγώ, ο άχρωμος, άοσμος κι άγευστος να αγγίζω το ποιητικό σου θέμα.

Και πως θα μπορούσα να κάνω διαφορετικά άλλωστε, όταν η φράση του τίτλου σου μου τριβελίζει ακατάπαυστα το μυαλό τον τελευταίο καιρό;

«Ο Έρωτας πέθανε»…..«Ο Έρωτας πέθανε»…..«Δεν είναι η αγάπη τίποτε άλλο παρά ένα ψέμα», όπως λέει και το τραγούδι, και πολλά άλλα μαύρα και θανατερά πλημμυρίζουν το νου μου.

Όμως, μήπως πίσω από όλη αυτή τη θλίψη βρίσκεται ο Υπέροχος Εαυτούλης μου; Μήπως «ο Έρωτας πέθανε» επειδή τον σκότωσα με τα ίδια μου τα χέρια; Μήπως τον έπνιξα μέσα σε μια παραζάλη αυτοκτονικής τρέλας; Μήπως αυτό; Μήπως εκείνο;

Ερωτήματα σκληρά, βασανιστικά, αλλά τόσο αληθινά…

Ξέρω, ξέρω…είναι η φάση που περνάω τέτοια…Ας είναι! Θα περιμένω μαζί με όλους σας την αναγέννηση του Φοίνικα…Μόνο που εύχομαι το πρόσωπό του να είναι το ίδιο με το γλυκό πρόσωπο των ονείρων μου…

quote:

---

Όμως, μήπως πίσω από όλη αυτή τη θλίψη βρίσκεται ο Υπέροχος Εαυτούλης μου; Μήπως «ο Έρωτας πέθανε» επειδή τον σκότωσα με τα ίδια μου τα χέρια; Μήπως τον έπνιξα μέσα σε μια παραζάλη αυτοκτονικής τρέλας;

---

Γκιβμιεκίς -η πρωτη γυνέκα

click ^