- ΠΟΙΗΜΑΤΑ - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.

περιπου πριν δεκα χρονια...

μερος της αγωνιας σου κοιμαται, μα μερος της αγωνιας σου ξυπνησε ξαφνου.
νατο!
φωναζει, ουρλιαζει, ξεσηκωθηκε πια, θελει φτερα, θελει να πεταξει. μην του κλεινεις το δρομο!
η θεση που καθεσαι προσπαθει να σε διωξει.
φυτρωσαν αγκαθια, καρφια σε τσιμπανε, μα εσυ περιμενεις, περιμενεις και βλεπεις με φρικη την αγωνια σου που επαναστατει.
κραυγες αγωνιας σε εχουν καταβαλει, θελουν να εκτοξευτουν με δυναμη απο την υπαρξη σου.
μα εσυ σπαραζεις, σπαραζεις και ανατριχιαζοντας τους προσφερεις το ιδιο σου το κορμι σαν εξιλαστηριο θυμα...

το επομενο ειναι αφιερωμενο σε καποιο λευκο λυκο του forum...

καθε βραδυ, μολις βγει η σεληνη ο λυκος της στεππας ουρλιαζει.
ουρλιαζει και θυμαται τον καιρο που ηταν σκυλος.
και οταν ουρλιαζει λιγο περισσοτερο, θυμαται ακομη πιο παλια, τοτε που ηταν ανθρωπος.
μα ο λυκος της στεππας ειναι τωρα ελευθερος.
μπορει και τρεχει σε βουνα και λειβαδια, μπορει να εξασφαλιζει μονος του την τροφη του.
μονο που τωρα ο λυκος της στεππας δεν εχει ενα ονομα.
δεν ειναι πια ο αζορ του κυριου μανωλη η ο μανωλης κυριακιδης.
ο λυκος της στεππας ειναι ελευθερος και δεν εχει ταυτοτητα, γιατι αυτος μονος του το διαλεξε.
ετσι ηθελε να ζησει και τα καταφερε...

μες τα βαθια τα γειρατια του καθοτανε πανω στην πετρα ο ασπρομαλλης γεροντας και συλλογιστηκε λιγακι για τα παλια τα χρονια.
τα χρονια της νιοτης του.
περασανε εικονες απ το μυαλο του πολλες.
αλλες γεματες γελιο, αλλες γεματες δακρυ.
μα ο γεροντας κοντοσταθηκε και προσπαθησε για μια ακομη φορα να φερει στον νου του ετουτη την εικονα.
την εικονα της πρωτης του, παρθενικης του αγαπης.
και μολις την θυμηθηκε μαυρισαν τα μαλλια του, τα ματια του φωτιστηκαν, αφησε κατω τη μαγκουρα του και αρχισε να χορευει.
να χορευει και να τραγουδα.
γιατι ο γεροντας ειχε καταλαβει το βαθυ νοημα των αναμνησεων.
ειχε μαθει να ζει με αυτες.
αυτες ηταν οι φιλες του.
τα γεγονοτα, στιγμες φευγαλεες, τ αφηνει σε εμας.
μα αυτος χαιρεται με τις αθανατες, παντα δικες του, πιστες του φιλες, τις αναμνησεις...

αφιερωμενο σε αυτους που πιστευουν οτι μπορουν να ξεφυγουν απο τον εαυτο τους, κατ επεκταση απο το ΣΧΕΔΙΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥΣ...

νομιζεις οτι εγινες πεταλουδα
και ελευθερα θα πεταριζεις
στη φυση και θα γευεσαι
την γυρη των πανεμορφων λουλουδιων.
ομως το κορμι σου θα ειναι παντα δεμενο
με την πρωτη σου τη φωλια,
το αυγο που γεννηθηκες,
με μεταξωτη κλωστη,
υπεροχη, διαφανη
μα εντελως αυθραστη...

η ευα λαχταρουσε το μηλο.
το επιθυμουσε με απεραντη τρελα.
ηξερε ομως οτι αν υπεκυπτε στον πειρασμο και εκοβε το μηλο
θα εφευγε απο τον παραδεισο.
μα για στασου!
ποιον παραδεισο?
αφου η ζωη της χωρις το μηλο ηταν ηδη μια κολαση.
να κοψει το μηλο, η να μην το κοψει?
τι ειχε και τι θα εχανε?...

και ενα τελευταιο...

ποσο σιγουρο λες να ειναι το σιγουρο?
αρχισα πολυ νωρις να ζωγραφιζω αυτη την μακρια ασπρη γραμμη
αρχιζοντας απο το σημειο, το μοναδικο, το πρωτο, απο την αρχη της γραμμης μου.
τωρα ειναι ηδη αργα, η διαδρομη που εχω ζωγραφισει ειναι ηδη τεραστια.
επιθυμω με παθος να στρεψω πισω το κεφαλι
και ν' αναγνωριζω το ιχνος της ασπρης μου γραμμης.
μα εμποδιζομαι να το κανω αυτο γιατι κατι μεσα μου μου ψυθιριζει
οτι το αρχικο σημειο εχει πια καταρευσει,
γραμμη δεν υπαρχει πια,
και εγω που την εμπιστευτηκα, μονη και χαμενη,
πως θα μπορεσω πια να γυρισω πισω?...

αυτα....

και πολυ σας κουρασα!

Υ.Γ. αν δηλαδη, μπηκε κανεις στον κοπο να τα διαβασει!

Υ.Γ. Υ.Γ. ολα!

ΑΝ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΡΓΑΣΙΑ ΜΟΥ ΕΙΜΑΙ ΣΑΒΒΑΤΙΑΤΙΚΑ ....
ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ .....
ΚΑΛΗ ΜΟΥ ΛΙΛΙΘ ΔΙΑΒΑΣΑ ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΣΟΥ....

ΜΑ ΠΟΙΟ ΠΟΛΥ ΑΠΟ ΟΛΑ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕ Ο ΛΕΥΚΟΣ ΛΥΚΟΣ ....

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ

1997
Το μακρινό όνειρο φεύγει και εξανεμίζεται.
Πως γίνεται ο Θεός να τ’ αφήνει να χάνεται;
Πως γίνεται τόση νεότητα να σβήνει άκαρπη και να μετατρέπεται σε απέραντο σκοτεινό υπόγειο;
Που είναι το φως,
η ζωοδόχος πηγή που ξεπηδάει τ’όνειρο και παίρνει σάρκα και οστά;
Που είναι ο άνεμος που σαρώνει τη θλίψη με ένα πέρασμα του;
Πως ζουν εκείνοι που ένιωσαν τη ζωή να μπαίνει μέσα στο αίμα τους;
Τα δέντρα λυγίζουν μπροστά σε τόση μοναξιά.
Ο αέρας παγώνει νιώθοντας την ελπίδα να έχει σβήσει.
Τα πουλιά κρύβονται για να μην αντικρίσουν
τα μάτια μου,
που έχουν γείρει στη γη
κι’ αναρωτιούνται,
ποια μέρα θα θελήσει να τα αγκαλιάσει;

2002
Πόση Άνοιξη μπήκε ξαφνικά στην ψυχή μου;
Γιατί μου έφερες μνήμες βαθιά θαμμένες;
Με έκανες να ζήσω λίγες στιγμές ζωής,
και μου τις παίρνεις πίσω τόσο άκαρδα,
ξεριζώνοντας και την τελευταία φευγαλέα πηγή της φαντασίας μου.
Με μαντρώνεις μέσα σε σύνολα ηθικής,
αφαιρώντας μου το πιο πολύτιμο είναι.
Κλειδώνεις το μυαλό μου και μου σταματάς την ανάσα,
Μου θάβεις την ψυχή….
Θέλω να ΖΗΣΩ, σου φωνάζω
και κλείνοντας τα μάτια,
με όση δύναμη ψυχής μου έχει απομείνει,
σε φωνάζω για να με σώσεις,
-ΜΗ μου στερείς είναι μου.
ΚΡΥΩΝΩ μέσα στο βαθύ σκοτάδι
Γιατί δε βλέπεις το αδύναμο φως,
που αγωνίζεται να γίνει ήλιος;
Δώσε μου μόνο μία νύχτα να τη φωτίσω,
και ύστερα σου υπόσχομαι να πέσω μόνη μου στη λήθη,
εκεί που κανείς άλλος δεν ξέρει,
εκεί που κανείς άλλος δε θα δει ποτέ.

Ω! Γιατί τρελλοί σκοτώνετε τον Θεό;
Από το "πάτερ ημών" τρέχει αίμα, εδώ και χρόνια, δεν το καταλαβαίνετε;

Ποιά μόλυνση έχει φάει την ψυχή σας; Τίποτε πια δεν απόμεινε. Ούτε καν στάχτη. Γιατί η ψυχή δεν έχει κόκκαλα.
Φτάνει πια! Σκοτώσατε τον κόσμο μας, μη λερώνεται όμως και τ'άστρα.

Το τέλος θα έρθει κάποια μακρυνή μέρα και θα τα σκεπάσει όλα με το σεντόνι της ανυπαρξίας.
Μα ως τότε, έχει ο "Θεός"...

Μαύρη η νύχτα στα βουνά
Μαύρη και στη ζωή μου
Μαύρα όλα τα όνειρα πια
Που ζουν μες τη μαύρη ψυχή μου

Μαύρα λουλούδια ανθίζουν στα δέντρα
Μαύρα φώτα στολίζουν τα κέντρα
Μαύρη η χαρά μου χωρίς να σ’ αγγίζω
Μαύρο το χρώμα που μόνο γνωρίζω

Μαύρα τα μάτια μου από το κλάμα
Μοιάζει η ζωή μου σα μαύρο πράγμα
Μαύρες ελπίδες στη σκέψη μου μένουν
Σαν οι στιγμές μας μαύρες πεθαίνουν

Στο μαύρο μου χάλι κλαίω γοερά
Τα μαύρα σου μάτια κοιτώ νοερά
Και μαύρες στιγμές με τυραννούν
Γιατί στη ζωή μου όλα μαύρα γυρνούν

Μαύρα ρούχα στο εξής θα φοράω
Σε μαύρους δρόμους σα τρελή θα γυρνάω
Με μαύρα λόγια στο εξής θα μιλάω
Με μαύρο γέλιο θα χαμογελάω

Κι αν κάποια μέρα έναν μαύρο γνωρίσω
Τη μαύρη μου τύχη μ’ αυτόν θα γυρίσω
Μαύρα παιδάκια με κείνο θα κάνω
Στη Μαύρη Αφρική γριά πια, θα πεθάνω

Υ.Γ: Admin σε παρακαλώ μη με κράξεις
Το ποίημα αποτέλεσε όντως κατάθεση ψυχής, κάποια στιγμή, που ήμουν όντως στις μαύρες μου, απλά όταν είμαι χάλια, γελάω με το χάλι μου...

Ο Καλή μου Αμαλιτσα
την καρδιά τη μαλαματένια
μην αφήνεις και σκουριάζει
σε σταυρούς και παρακάλια...
δωστης πνεύμα να ανθίσει
και η πνοή της θα θερίσει
ότι μαύρο έχουν σπείρει
άνθρωποι εχτροί και φίλοι.!

Ένα κυριακάτικο Φιλάκι!

Υ.Γ Εχεμβροτε…. Don't worry!

Ειναι ΠΛΑΤΩΝΙΚΟ!

ΟΔΥΣΣΕΑ ΕΛΥΤΗ απο τη συλλογη "ΜΑΡΙΑ ΝΕΦΕΛΗ"

Υ.Γ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΤΟ ΕΓΡΑΨΑ ΣΕ ΑΛΛΟ ΤΟΠΙΚ ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΤΑ ΧΑΝΟΥΜΕ ΤΟ ΒΑΖΩ ΚΑΙ ΕΔΩ!

quote:

---

Αυτό το ποίημα το είχα γράψει πριν από περίπου 8 μήνες όταν, όπως πιστεύω, ήμουν στενά συνδεδεμένος με τον Θεό, όταν δεν είχα καμμία αμφιβολία για την ύπαρξή Του. Τώρα που γράφω αυτές τις σειρές νοιώθω τη νοσταλγία για αυτή τη πίστη. Ελπίζω να επιστρέψω πάλι κάποτε... Θεέ μου, βοήθα με...

•Σαν έρθει το φωτεινό ηλιοβασίλεμα
•Από κάπου κοντά, σε έναν οικείο παράδεισο
•Γέλιο θα ξεχυθεί σε όλη την πλάση
•Αληθινό, ξεχωριστό, σωτήριο
•Ποτάμι θα γίνει, θα ξεπλύνει τον Άδη
•Ωσαννά θα φωνάξουν όλοι
•Θείο βρέφος θα φανεί
•Ερχόμενο σταυρωμένο αλλά σωτήριο
•Εδώ στην γη, να μας σώσει
•Με αγάπη και άπειρη στοργή
•Ορθός βράχος απέναντι στον θάνατο
•Ύπουλος ο Άδης θα χαθεί. Ωσαννά

Νάτια... Παρατηρούν... Δεν μπορούν να δουν...

---

Edited by - Cronos on 03/05/2003 23:32:29

Έτσι πιστεύω, ότι θα μπορούμε να επισκεπτόμαστε αυτόν το χώρο, όταν θα χρειαστούμε κάτι σχετικό με τα παραπάνω, χωρίς να "χανόμαστε".

Άντε και καλή επιτυχία !!!!!

Στράτος

Έχασα την μπάλα.

Πήρα αυτά τα δυο που ήθελα και μετά χάθηκα. Γύριζα γύρο γύρο σαν τον...

Αποτέλεσμα ;

Δεν πήρα τίποτα άλλο. Αποφάσισα να το ψάξω λίγο, δλδ να αποφασίσω τι θέλω συγκεκριμένα και να επανέλθω δημήτριος.

Έτσι μου ήρθε και η ιδέα για αυτό το θέμα γιατί θεώρησα ότι ίσως να μην είχα την αποκλειστικότητα για το βραχυκύκλωμα μέσα στο βιβλιοπωλείο και ότι ίσως έτσι, να μπορέσει να το γλιτώσει κάποιος άλλος που θα βρεθεί στην ίδια θέση με 'μένα.

Μόνο θα ήθελα να σας παρακαλέσω, αν θελήσετε να προτείνετε κάποιο βιβλίο...

Γράψτε και δύο λόγια, για το τι είδους βιβλίο πρόκειται, για να ξέρουμε και κατά πόσο θα μας ενδιαφέρει ή όχι.

Στράτος

Σου δεινω το link

http://www.esoterica.gr/forums/forum.asp?FORUM_ID=15

Με εκτιμηση Κωνσταντινος, ο φιλος σου...

GENUS PANTHERAS FELIDAE

...and the Predators will prevail...

quote:

---

Αφορμή για την ιδέα του παραπάνω θέματος, στάθηκε η επίσκεψη που έκανα την περασμένη εβδομάδα με την γυναίκα μου σε ένα βιβλιοπωλείο.

---

Καλά ρε παιδιά, όλοι παντρεμένοι είστε σε αυτό το φόρουμ??

quote:

---

Χωρις να θελω να σε προσβαλω, επειδη ξερεις οτι σε θεωρω πολυ καλο φιλο μου, μηπως το θεμα που ανοιξες θα ταιριαζε καλυτερα στο Κεντρικο Φορουμ "ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ-ΒΙΒΛΙΑ" ???

---

Φίλε PREDATOR αν το θέμα ανοίξει στην κατηγορία "Βιβλία-Περιοδικά", θα το πάρουμε χαμπάρι, εγώ, εσύ και η λάμπα. Οπότε καλά έκανε ο αγαπητός Ευστράτιος και το έβαλε εδώ, όπου θα το δει περισσότερος κόσμος. Και πολύ καλή η προτροπή του να κάνουμε και ένα σύντομο σχόλιο για τα προτεινόμενα βιβλία.

Ευστράτιε θα επανέλθω κάποια στιγμή λέιτερ, γιατί τώρα δεν προλαβαίνω.

Τα λέμε.

Lost in Necropolis

La ville de la mort

Edited by - Agnostic on 11/11/2006 19:43:47

Οφειλω συγγνωμη στον Στρατο!

GENUS PANTHERAS FELIDAE

...and the Predators will prevail...

Ειναι του γνωστου Ιστοριογραφου Steven Pressfield... ο οποιος ειναι φανατικος του Ελληνισμου

Λιγα σχολια: Μιλαει για την Μαχη των Θερμοπυλων το 480 π.Χ. και για μια ιστορια ενος Ελωτα που εγινε Στρατιωτης!

«ΦΟΡΟΥΣΑΝ ΑΝΑΞΑΡΙΔΕΣ. Περισκελίδες σε χρώμα πορφυρό, που φάρδαιναν κάτω από το γόνατο και κάλυπταν τις μπότες, που έφταναν μέχρι την κνήμη τους και ήταν από ελαφίσιο δέρμα ή κάποιο άλλο πολύτιμο προϊόν του βυρσοδεψείου. Φορούσαν κεντημένους χιτώνες με μακριά μανίκια και από κάτω πανοπλία που θύμιζε λέπια ψαριού. Οι ανοιχτές στο πρόσωπο περικεφαλαίες τους ήταν εντυπωσιακές, από σφυρήλατο σίδερο σε σχήμα θόλου. Είχαν βάψει τα μάγουλά τους με κοκκινάδι, ενώ στ’ αυτιά και στο λαιμό φορούσαν κοσμήματα. Έμοιαζαν με γυναίκες, όμως η επίδραση της ενδυμασίας τους, εξωπραγματική για τους Έλληνες, δεν ήταν η περιφρόνηση αλλά ο τρόμος. Λες και αντίκριζε κανείς πρόσωπα από τον Κάτω Κόσμο, από κάποια μυθική χώρα πέρα από τον Ωκεανό, όπου το πάνω ήταν κάτω και η νύχτα μέρα. Μήπως γνώριζαν κάτι που οι Έλληνες δε γνώριζαν; Μήπως οι ελαφριές ασπίδες τους, γελοία λεπτές σε σύγκριση με των Ελλήνων, εννέα κιλά βαλανιδιά και ορείχαλκος, που άρχιζαν από τους ώμους και έφταναν μέχρι το γόνατο, ήταν για κάποιο ανεξήγητο λόγο ανώτερες; Τα ακόντιά τους δεν έμοιαζαν με τα δωδεκάμετρα των Ελλήνων, που ήταν από χοντρό ξύλο μελιάς και κρανιάς, αλλά ήταν ελαφρύτερα, λεπτότερα κι έμοιαζαν πιότερο με δόρατα. Πώς χτυπούσαν μ’ αυτά; Μήπως τα εξακόντιζαν ή τα έσπρωχναν με το χέρι; Μήπως αυτό το χτύπημα ήταν πιο θανατηφόρο από εκείνο των Ελλήνων, που χτυπούσαν με το χέρι ψηλά;

Ήταν οι Μήδοι, η εμπροσθοφυλακή που θα επιτίθετο πρώτη στους συμμάχους, αν και κανείς από τους υπερασπιστές δεν το γνώριζε σίγουρα τότε. Οι Έλληνες δεν μπορούσαν να ξεχωρίσουν ποιοι ήταν οι Πέρσες, οι Μήδοι, οι Ασσύριοι, οι Βαβυλώνιοι, οι Άραβες, οι Κάρες, οι Αρμένιοι, οι Κίσσιοι, οι Καππαδόκες, οι Παφλαγόνες, οι Βάκτριοι, ούτε κανένα από τα άλλα πέντε ασιατικά έθνη, εκτός από τους Έλληνες της Ιωνίας και τους Λυδούς, τους Ινδούς, τους Αιθίοπες και τους Αιγύπτιους, που ξεχώριζαν από τα ευδιάκριτα όπλα και την πανοπλία τους….»

GENUS PANTHERAS FELIDAE

...and the Predators will prevail...

Αν τα αγγλικά σας το 'χουν, μπορείτε να διαβάσετε κατευθείαν την αμερικάνικη έκδοση (αν και η μετάφραση στα ελληνικά είναι πολύ καλή.)

Πρόκειται για περιγραφή λίγων ημερών ενός 16χρονου, που επιχειρεί μια μικρή περιπλάνηση στην Ν.Υ. του 50, αφού έχει διωχθεί από το πανάκριβο και ψηλομύτικο σχολείο του. Δεν θα πω άλλα, γιατί το αδικώ, μου φαίνεται.

Να προσθέσω, ως διαφημιστικό τρικ, ότι το βιβλίο είχε απαγορευτεί για πολλά χρόνια στην Αμερική, και πως ο συγγραφέας του έγινε ερημίτης, χωρίς ακόμη να γνωρίζουμε αν ζει ή έχει πεθάνει.

Στράτος

Πρώτα απ’ όλα, σας ευχαριστώ όλους (αν και δεν είσαστε πολλοί ) για την συμμετοχή σας.

Για να προσφέρω κι εγώ κάτι στο θέμα που άνοιξα, θέλω να σας προτείνω ένα βιβλίο που διάβασα πριν λίγους μήνες και μ’ άρεσε πάρα πολύ. Σε σημείο μάλιστα να στεναχωρηθώ που τελείωσε.

Τα βασικά τα βλέπετε στη φωτογραφία :

Αντιγράφω και δυο λόγια για το βιβλίο :

«Ένα μυστηριώδες κωδικοποιημένο χειρόγραφο, ένας φόνος στους κόλπους της μιας φοιτητικής Λέσχης και τα μυστικά ενός πρίγκιπα της Αναγέννησης συγκρούονται σ' ένα λαβύρινθο προδοσίας, παράνοιας και μεγαλοφυΐας στις σελίδες του Κανόνα των Τεσσάρων.

Δύο φοιτητές στο Πρίνστον, μελετώντας ένα χειρόγραφο της Αναγέννησης, την Υπνερωτομαχία Πολύφιλου, ένα κείμενο που για αιώνες αποτελεί άλυτο μυστήριο, θα έρθουν αντιμέτωποι με αμείλικτα ερωτήματα. Διαβόητη για την υπνωτιστική της επίδραση σε όλους τους μελετητές της, η πεντακοσίων χρόνων Υπνερωτομαχία φαίνεται ότι θα αποκαλύψει το μυστικό της στους νεαρούς φοιτητές: το ακατανόητο κείμενο είναι στην πραγματικότητα ένας κωδικοποιημένος οδηγός για την τοποθεσία μιας κρύπτης. Έτσι ανοίγει ένας κύκλος θανάτων και αποκαλύψεων, ρίχνοντας τους δύο φοιτητές σ' ένα παθιασμένο δράμα που έχει τις ρίζες του σ' ένα βιβλίο του οποίου η δύναμη και το νόημα παρερμηνεύονταν επί αιώνες.

Οι Ίαν Κάλντγουελ και Nτάστιν Τόμασον κάνουν το συγγραφικό τους ντεμπούτο συνθέτοντας ένα μυθιστόρημα που η ανάγνωσή του κόβει την ανάσα, χρησιμοποιώντας στην πλοκή ένα υπαρκτό έργο του 15ου αιώνα που συνέγραψε ο Φραντσέσκο Κολόνα.»

Όποιος έχει διαβάσει "To εκκρεμές του Φουκό" και του άρεσε, είμαι βέβαιος ότι θα αποζημιωθεί για το χρόνο που θα διαθέσει γι' αυτό το βιβλίο.

quote:

---

PREDATOR
Χωρις να θελω να σε προσβαλω, επειδη ξερεις οτι σε θεωρω πολυ καλο φιλο μου, μηπως το θεμα που ανοιξες θα ταιριαζε καλυτερα στο Κεντρικο Φορουμ "ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ-ΒΙΒΛΙΑ" ???

---

Φίλε Κώστα, όπως ίσως να έχεις καταλάβει, πολύ δύσκολα θα προσβαλλόμουν από κάποιον μέσα σε ένα forum.
Πόσο δε από κάποιον, όπου με την μέχρι τώρα συμμετοχή του, δείχνει ότι είναι γενικά καλοπροαίρετος.

quote:

---

Agnostic
Καλά ρε παιδιά, όλοι παντρεμένοι είστε σε αυτό το φόρουμ??

---

Γιατί εσύ δεν είσαι

1ον ντροπή σου
2ον δεν ξέρεις τι χάνεις.
3ον γιατί νομίζεις ότι γράφουμε εδώ

quote:

---

Agnostic
Φίλε PREDATOR αν το θέμα ανοίξει στην κατηγορία "Βιβλία-Περιοδικά", θα το πάρουμε χαμπάρι, εγώ, εσύ και η λάμπα.

---

Άντε στην καλύτερη, και το τηλέφωνο.

quote:

---

Agnostic
Ευστράτιε θα επανέλθω κάποια στιγμή λέιτερ, γιατί τώρα δεν προλαβαίνω.

---

Με απειλείς

Α !! να μην το ξεχάσω, Agnostic περιμένω και το εξώφυλλο από τον δεύτερο τόμο

Αγαπητή Brie Boy δυστυχώς τα Αγγλικά μου, είναι σαν και τα κινεζικά μου.

Επειδή το έψαξα λίγο για το "Catcher in the Rye" και δεν το βρήκα, μήπως ξέρεις τον ελληνικό τίτλο και τις εκδόσεις ;

Στράτος

Ήρθα...Διάβασα...Έγραψα...Έφυγα...