- ΜΕΓΑΛΟΧΑΡΗ = ΜΕΓΑΛΕΣ ΧΑΡΕΣ = ΜΕΓΑΛΑ ΡΟΥΣΦΕΤΙΑ - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.
Αυτο που ειναι σιγουρο ειναι οτι η Βιβλος ΛΕΕΙ ΨΕΜΜΑΤΑ! Οπως π.χ. οτι η λεπρα, η επιληψια "και πασα νοσος" θεραποευεται... με προσευχες!
Αν ο Ιησους ηταν θεος, θα ηξερε οτι υπαρχουν μικροβια. Και μονο αυτο φτανει, για να καταλαβουμε οτι, αν υπηρξε, δεν ηταν τιποτα αλλο απο ενας ακομη φανατικος εβραιος.
_________________________
Tότενες το μαύρο φίδι
το διπλό του το γλωσσίδι
πίσω από την αστοιβιά
βγάζει και κουνάει με βιά:
"Φως ζητάνε τα χαϊβάνια
κι' οι ραγιάδες απ' τα ουράνια,
μα θεοί κι' όξαποδώ
κει δεν είναι παρά δώ."
Προσωπικά, έχοντας διαβάσει την Καινή Διαθήκη δεν αποκομίζω μια τέτοια αίσθηση.
Ίσως να μπορούσαμε να πούμε οτι ήταν ένας μεγάλος φιλόσοφος κι ειρηνιστής της τότε εποχής.
Αυτό όμως έχει να κάνει με το παρελθόν.
Στο παρόν τώρα, πόσες φορές έχουμε ακούσει όλοι μας οτι ένας άνθρωπος που πάσχει από μια ανίατη ασθένεια ή έστω μια δύσκολα ιάσιμη ασθένεια, γιατρεύεται?
Σίγουρα αρκετές, σωστά?
Μερικοί άνθρωποι θα μιλήσουμε για ένα θαύμα που έκανε η Μαρία, άλλοι για τον Ιησού, άλλοι για έναν άγιο.
Άλλοι πάλι θα εξετάσουν την υπόθεση με δυσπιστία και θα απορρίψουν μια τέτοια εκδοχή.
Ας σκεφτούμε όμως, φίλε μου, οτι ο ανθρώπινος νους ίσως να μπορεί να καταφέρει αρκετά πράγματα, όσο δύσκολο κι αν μας φαίνεται αυτό.
Αναλογιζόμενοι δε το γεγονός οτι ο άνθρωπος χρησιμοποιεί μόνο το 16% περίπου των δυνατοτήτων του εγκεφάλου του, έχουμε αυτόματα ένα τεράστιο ποσοστό δυνατοτήτων το οποίο παραμένει στο σκοτάδι.
Αν ένας άνθρωπος λοιπόν εξαιτίας της μεγάλης πίστης του μπορεί να υπερβεί τα όρια του και να περπατήσει για παράδειγμα ενώ δε μπορούσε?
Αυτό δεν είναι ένα θαύμα, απαλλαγμένο έστω από την θρησκειολογική χροιά που θα μπορούσε να του αποδοθεί?
Ας σκεφτούμε όμως και την δική μας θέση απέναντι σε ένα τέτοιο φαινόμενο.
Αν αφορίσουμε μια τέτοια πιθανότητα κι επιμείνουμε οτι όλα αυτά είναι φαντασιοπληξίες, μπορούμε να φανταστούμε σε τι βαθμό μπορούμε να βλάψουμε (άθελα μας) έναν συνάνθρωπο μας?
Μπορούμε να φανταστούμε, καλέ μου φίλε, το γκρέμισμα των ελπίδων του όταν τις έχει εναποθέσει σε μια δύναμη ανώτερη από αυτόν?
Τι νόημα έχει αν αυτός ο άνθρωπος πιστεύει οτι θα γιατρευτεί επειδή πιστεύει στον Ιησού ή τον Αλλάχ?
Εφόσον τον ωφελεί και του δίνει τέτοια δύναμη ώστε να μπορεί να ξεπεράσει ακόμα και τον ίδιο του τον εαυτό, γιατί να του ισοπεδώσουμε τα πάντα λέγοντας του οτι όλα όσα πιστεύει είναι φαντασίες?
Ίσως μεγαλύτερη σημασία έχει το αποτέλεσμα κι όχι η αρχική θέση.
Όλοι μας προσπαθούμε να φτάσουμε κάπου βρίσκοντας τον δρόμο μας σε αυτόν τον κόσμο.
Τι κι αν ο δρόμος κάποιου μας φαίνεται λανθασμένος ή αδιέξοδος όταν εκείνος βιώνει την πληρότητα μέσα από αυτόν και βλέπει από μακριά τον τελικό προορισμό του?
In anticipation of my resurrection...
Τωρα βεβαια, κατα ποσο η δημοκρατια που εχουμε ειναι ΑΚΕΡΑΙΗ, αυτο ειναι αλλο θεμα. Οσο παντως οι εικονα του ραβινου υπαρχει πανω απο τις αιθουσες σχολειων, δικαστηριων κλπ, να μου επιτρεψετε να διατηρω καποιες αμφιβολιες. Οχι βεβαια οτι αυτο ειναι το σημαντικοτερο- ειναι απλα ενδεικτικο.
Dying_Incubus, Θα πρεπει να λαβεις υποψην σου τη ΘΕΙΑ οικονομια της φυσεως, και να απορριψεις το μυθευμα περι της ποσοστιεας χρησης του εγκεφαλου. Δεν υπαρχει ΚΑΜΜΙΑ ΕΝΔΕΙΞΗ για μερικη χρηση του εγκεφαλου. Συνεπως, το να στηριζουμε τις υποθεσεις μας σε λανθασμενα στοιχεια ακυρωνει αυτοματα τις ιδιες τις υποθεσεις.
Η αυτοιαση ειναι μια φυσικη λειτουργια του σωματος μας. Υπαρχει μια εσωτερικη αναπλαση σε κυταρικο επιπεδο, που μας επιτρεπει να συνεχισουμε να ζουμε και μετα απο καποιο χτυπημα κλπ. Καμμια σχεση με χριστους και παναγιες.
Αν τωρα μας βοηθαει ψυχολογικα η πιστη, αυτο ειναι κατι αλλο. Θα προτιμουσα οι ανθρωποι να πιστευουν στον εαυτο τους, και στο καλο της ανθρωποτητας. Δυστυχως, φτηνα υποκαταστατα τυπου χριστιανισμου, εχουν καταστρεψει το λογικο και αισθητικο κριτιριο των πιστων τους. Ετσι, οι θετικες σκεψεις και πραξεις, αντι να στραφουν στη γη, στρεφονται στο "υπερπεραν" και εξαυλωνονται. Γιαυτο υποστηριζω οτι ο χριστιανισμος, μουσουλμανισμος κλπ δεν ειναι τιποτα αλλο απο καθαρος σατανισμος.
Τελικα, ισως το θεμα να ειναι καθαρα φιλοσοφικο. Αξιζει να στηριξουμε μια λανθασμενη πιστη, και οτι αυτη συνεπαγεται, μονο και μονο για την οποια παρηγορια προσφερει? Ιδου η απορια!
_________________________
Tότενες το μαύρο φίδι
το διπλό του το γλωσσίδι
πίσω από την αστοιβιά
βγάζει και κουνάει με βιά:
"Φως ζητάνε τα χαϊβάνια
κι' οι ραγιάδες απ' τα ουράνια,
μα θεοί κι' όξαποδώ
κει δεν είναι παρά δώ."
quote:
Αξιζει να στηριξουμε μια λανθασμενη πιστη, και οτι αυτη συνεπαγεται, μονο και μονο για την οποια παρηγορια προσφερει? Ιδου η απορια!
Αγαπητέ δαίμονα Βελιάλ
Θεωρώ ότι η κατάληξή σου, αποτελεί ένα ωραίο θέμα προς συζήτηση, εάν αναπτυχθεί σωστά. Σε προτρέπω λοιπόν, να ξεκινήσεις ένα καινούργιο thread, όπου θα αναπτύσσεις ισότιμα τα τρία στοιχεία της πρότασής σου: Τη "λανθασμένη πίστη", "εκείνα που συνεπάγεται" και την "παρηγοριά" - πάνω απ' όλα ωστόσο, στο καλόπιστο πνεύμα της..."απορίας"!
Δαιμονικά
Trainman
Ωραιος φαινεσαι εδω....
_________________________
Tότενες το μαύρο φίδι
το διπλό του το γλωσσίδι
πίσω από την αστοιβιά
βγάζει και κουνάει με βιά:
"Φως ζητάνε τα χαϊβάνια
κι' οι ραγιάδες απ' τα ουράνια,
μα θεοί κι' όξαποδώ
κει δεν είναι παρά δώ."
Edited by - velial on 12/07/2006 14:06:52
Θα ήθελα να πω την γνώμη μου περι θαυματουργών εικόνων της Παναγίας και όχι μόνο της Παναγίας αλλά για οποιαδήποτε εικόνα.
Νομίζω πως οι εικόνες έχουν ένα και μόνο σκοπό, την ανάγκη του ανθρώπου για οπτική επαφή με το πιστεύω του και την ανάγκη του ανθρώπου να δηλώσει τα αισθήματά του μέσω αγγίγματος και προσφοράς. Το ότι αυτή η ανθρώπινη ανάγκη μας ώθησε στην δημιουργία εικόνων δεν νομίζω ότι είναι θέμα κάποιου Θεού ή της Παναγίας.
Θα μου έκανε τρομερή εντύπωση το να φανταζόμουν την Παναγία να επιλέγει στο πια εικόνα θα δώσει δύναμη και σε ποια όχι, φαντάζομαι ότι αν το έκανε αυτό τότε δεν θα τηθόταν θέμα πιστεύου στο ίδιο το πρόσωπο της, θα μας έσπρωχνε αν θέλετε και σε ένα είδος ειδωλολατρίας αφού εκατομμύρια κόσμος επισκέπτεται μια εικόνα και ταξιδεύει για μια εικόνα και όχι για την ίδια την ύπαρξη της αφού την υπαρξή της λογικά μέσω του πιστεύου θα μπορούσε να την νοιώσει και στο μπαλκόνι του.
Εκείνο που κατά την γνώμη μου πάντα δίνει μια περισσότερη δύναμη σε κάποια εικόνα είμαστε εμείς οι ίδιοι. Αναρωτηθήκατε ποτέ πόση ενέργεια αφήνει ο κάθε άνθρωπος πάνω σε μια εικόνα. Την στιγμή που την ακουμπάει, και που νοιώθει αγάπη, πίστη ή ότι άλλο, αφήνει μια ενέργεια. Φανταστείτε τώρα πόση ενέργεια μένει σε μια εικόνα όταν φορτίζεται καθημερινά από χιλιάδες κόσμο, όπως π.χ. γίνεται στην Τήνο, ακόμα, ακόμα όταν αφήνονται εκεί προσωπικά αντικείμενα (συνήθως τα πιο αγαπημένα) όπου επίσης είναι ποτισμένα με ενέργεια.
Ένας πιστός αγγίζοντας μια εικόνα, μια τέτοια εικόνα, εισπράττει την αγάπη και την ενέργεια που άφησαν εκατομμύρια κόσμος εκεί μέσα στα χρόνια που πέρασαν. Αυτό δεν σημαίνει πως δεν πιστεύω ότι πιθανόν να γίνονται και θαύματα, απλά δεν πιστεύω πως η ίδια η εικόνα κάνει τα θαύματα, καμιά φορά και οι ίδιοι εμείς δημιουργώντας ένα τόσο δυνατό ενεργό σημείο αγάπης, πίστης και θετικών συναισθημάτων μπορούμε να πετύχουμε πολλά, ακόμα και θαύματα. Αρκεί μια αγκαλιά ενός ανθρώπου για να σε παρηγορήσει με την ενέργεια αγάπης που σου στέλνει, πόσο παρηγορητικό είναι άραγε οι χιλιάδες αγκαλιές που εισπράττει ο πιστός την ώρα της προσευχής του.
Όλα αυτά δεν έχουν να κάνουν με την πίστη μου ή όχι στα θαύματα και δεν αφορά μόνο τον Χριστιανισμό, αφορά και κάθε άλλη θρησκεία όπου πιστοί επισκέφτονται τα είδωλα τους ή ότι άλλο. Το ίδιο πράγμα συμβαίνει και εκεί. Σημασία για εμένα δεν έχει το όνομα που θα δώσεις στο κάθε τι, αλλά τι θα αποκομίσεις από αυτό, σημασία δεν έχει το μέσο που χρησιμοποιείς για να φτάσεις σε μια πίστη, σημασία έχει τι άνθρωπο σε κάνει η πίστη σου.
Και όλα αυτά φυσικά είναι απλώς μια σκέψη δική μου που την μοιράζομαι μαζί σας και τίποτα παραπάνω.
Ως γενικότητα πάνω στο θέμα αυτό και σε όσα άλλα διάβασα εδώ θα ήθελα να πω το εξής ως μια σκέψη στον καθένα μας.
Ο Θεός δεν προσπάθησε ποτέ να πείσει κάποιον για κάτι, δεν υποχρέωσε κανέναν να τον ακολουθήσει, δεν εκβίασε κανέναν να τον πιστέψει, δεν βρίστηκε με κανέναν για το αν η ύπαρξη του είναι μια αλήθεια ή όχι.
Τι μας κάνει να πιστεύουμε εμάς ότι είμαστε κάτι ανώτερο από Εκείνον όπου μπορούμε και μας δίνετε το δικαίωμα να το κάνουμε αυτό; Ποιος είναι αυτός που θεωρεί τα λόγια του και τις σκέψεις του τόσο ανώτερες και σοφές όπου παίρνει την ευθύνη να παρασύρει και άλλους σε αυτά? Και ποιος είναι αυτός που θεωρεί τον εαυτό του τόσο μεγάλο ώστε να μειώνει ότι άλλο ακούγετε πέρα του εαυτού του και της αντιληψής του;
Νομίζω πως αυτή την σκέψη θα πρέπει να την κάνουμε αρκετά συχνά,
εδώ μόνο απόψεις μπορούμε να αλλάξουμε και μόνο να μοιραστούμε τα πιστεύω και τις σκέψεις μας, κανείς από εμάς είτε είναι θρήσκος της όποιας θρησκείας, είτε είναι άθρησκος, είτε είναι άθεος δεν γνωρίζει τα πάντα. Ας αφήνουμε λοιπόν ένα παραθυράκι ανοιχτό μέσω του σεβασμού προς τον συνομιλητή μας, ενόψει του όποιου λάθους πιστεύω μας.
Αυτή τουλάχιστον είναι η προσωπική μου άποψη κι αν κάποιος έχει αντίρρηση σε ότι γράφω ή αν κάποιος θεωρεί την άποψη μου για τις εικόνες και την ανθρώπινη ενέργεια πάνω σε αυτές λάθος ή τραβηγμένη, θα ήθελα πολύ να ακούσω και την δική του άποψη.
«Ο Θεός δεν προσπάθησε ποτέ να πείσει κάποιον για κάτι, δεν υποχρέωσε κανέναν να τον ακολουθήσει, δεν εκβίασε κανέναν να τον πιστέψει, δεν βρίστηκε με κανέναν για το αν η ύπαρξη του είναι μια αλήθεια ή όχι.»
Συμφωνώ μαζί σου, σε γενικές γραμμές, ως προς τα όσα έγραψες αναφορικά με το θέμα της συσχέτισης εικόνων & πίστης, ωστόσο προκύπτουνε κάποια ερωτηματικά από το ευρύτερο πλαίσιο που θέτεις.
Τα όσα περιγράφεις ως προς τις ιδιότητες/χαρακτήρα του Θεού, παραπέμπουνε σε μια σαφή εικόνα, σε μια πλήρως υποστασιοποιημένη μορφή της σιωπής που μας περιβάλλει ως γη και ανθρωπότητα, αυτό που τελικά ονομάσαμε κάπως αβίαστα Θεό.
Και ερωτώ: Πόθεν αντλείς αυτή την βεβαιότητα? Πόθεν η ασφάλεια της διατύπωσης που επιχειρείς? Πόθεν η διασφάλιση ως προς την απόρριψη της απόλυτης πλάνης?
Μπορούμε πολλά ακόμα να θέσουμε στο τραπέζι του διαλόγου, αλλά θα πρέπει πρώτα θαρρώ να γνωρίζουμε τις αρχές πάνω στις οποίες θα πορευτούμε ή πορευόμαστε.
Αναμένω....
Mean machine φίλε μου Velial. Τι μου θύμισες τώρα...
«Όλα τα παραπάνω ευαγγέλια είναι γνωστά εδώ και αιώνες, ουδέποτε τα πήρε σοβαρά τόσο η εκκλησία όσο και οι ιστορικοί επιστήμονες όσον αφορά την διδασκαλία και το έργο του Χριστού και των αποστόλων.»
Το εάν τα πήρε στα «σοβαρά» ή όχι η εκκλησία τα αποκαλούμενα ως «Απόκρυφα», ποσώς μας απασχολεί. Η εκκλησία παίρνει «στα σοβαρά» οτιδήποτε της συμφέρει και όχι απαραίτητα οτιδήποτε αποτελεί αλήθεια.
Για αιώνες ολάκερους έπαιρνε στα «σοβαρά» το……..αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι η γη είναι το κέντρο του σύμπαντος και ο ήλιος περιστρέφεται γύρω της (!), για αιώνες ολάκερους θεωρούσε ότι η γυναίκα προέκυψε…….από τα πλευρά του Αδάμ και πάει λέγοντας η…………..«σοβαρή κρίση» της!!
Το «δεν είναι σοβαρά» είναι το ίδιο με τις «αιρέσεις». Ο νικητής αποκαλεί απλά τον νικημένο «αιρετικό», όπως ο Αβρααμικός Ισλαμιστής άπιστο τον Χριστιανό.
Έχεις δει για παράδειγμα σε κανέναν χάρτη των «σοβαρών ευαγγελίων» να αναφέρεται το ΧΩΡΙΟ ΓΑΜΑΛΑ? Σημαίνει ότι δεν υπάρχει? Μάλιστα ο Ιώσηπος υπήρξε διοικητής του. Για την ιστορία, να θυμίσουμε ότι είναι το χωριό καταγωγής ενός ζηλωτή ονόματι Ιησού, ο πατέρας του οποίου σταυρώθηκε επίσης για την δράση του……
Τα ευαγγέλια, ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΜΕ ΣΚΟΠΟ ΝΑ ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΟΥΝ ΤΟΥΣ ΜΕΤΑΓΕΝΕΣΤΕΡΟΥΣ. Αποσκοπούσανε στο κήρυγμα και την προπαγάνδα, και το καθένα τους απευθυνόταν σε ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ ΑΚΡΟΑΤΗΡΙΟ. Αυτός και ο λόγος για το γεγονός πως ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝΕ «ΓΝΗΣΙΑ» ΚΑΙ «ΑΠΟΚΡΥΦΑ» αλλά τα γνωστά και τα άγνωστα.
Η καλύτερα, αυτά που ταιριάζουνε στον νικητή και αυτά που δεν πρέπει να μαθευτούνε για τον ηττημένο. ¶κου………«σοβαρά και μη σοβαρά». Λές και ξέρει κανείς τους ΤΙ, ΠΟΤΕ, ΑΠΟ ΠΟΙΟΝ ΚΑΙ ΠΩΣ ισχύει το Α ή το Β τάχα λεγόμενο και γραφόμενο!!
Έτσι, για παράδειγμα το υδροχοικό ευαγγέλιο του Χριστού, το ευαγγέλιο του Θωμά, το ευαγγέλιο του Πέτρου, και άλλα πολλά τα οποία η Κωνσταντίνεια Χριστολογία βάπτισε «μη κανονικά» ή και «απόκρυφα», να ενημερώσουμε ΟΤΙ ΠΡΙΝ ΤΟ 325 μχ ΔΕΝ ΠΡΟΚΑΛΟΥΣΑΝΕ ΑΛΛΑ ΟΥΤΕ ΚΑΙ «ΣΚΑΝΔΑΛΙΖΑΝ» ΚΑΝΕΝΑ ΠΙΣΤΟ, ΔΕΔΟΜΕΝΟΥ ΟΤΙ ΗΤΑΝΕ ΜΙΑ ΕΝΤΕΛΩΣ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ «ΘΡΗΣΚΕΙΑ».
Και μιας και προτρέχουνε όλοι οι κατά τα άλλα λαλίστατοι «χριστολόγοι» να εγκωμιάσουνε τα θαυμαστά (και…..«επίσημα» ή «σοβαρά») και θεόπνευστα χειρόγραφα των φιλόπονων πατέρων, καθώς και ταυτόχρονα να…..αναδείξουνε ΤΗΝ ΑΝΑΞΙΟΠΙΣΤΙΑ ΤΩΝ «ΑΛΛΩΝ» ΜΗ «ΚΑΝΟΝΙΚΩΝ» ΕΥΑΓΓΕΛΙΩΝ, ας μας απαντήσουνε, βουτώντας στην ρωμαιοχριστιανική τους φαρέτρα, στο εξής ερώτημα: ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΚΑΘΙΣΤΑ ΤΑ «ΚΑΝΟΝΙΚΑ» ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΑΞΙΟΠΙΣΤΑ? ΠΟΥ ΣΤΗΡΙΖΟΝΤΑΙ ΟΙ ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΣ ΠΟΥ ΕΜΠΕΡΙΕΧΟΝΤΑΙ?
Διότι, ενώ κομπάζουν ότι «περισυνέλεξαν» και αντέγραψαν τα παλαιά και γνήσια χειρόγραφα (!) αποφεύγουν όπως ο διάβολος το λιβάνι να μας διευκρινίσουν κάτι πολύ απλό: ΤΙ ΑΠΕΓΙΝΑΝ ΤΑ ΠΡΩΤΟΤΥΠΑ!!!!!
Όμως ας μην γελιόμαστε. Πράγματι λοιπόν το «θεάρεστο» έργο της περισυλλογής και της αντιγραφής ανταποκρίνονταν σε μία ΕΠΕΙΓΟΥΣΑ ΑΝΑΓΚΗ: την εξαφάνιση κάθε ίχνους ενός Ιησού ο οποίος φαίνεται να υπήρξε ηγέτης μίας πολιτικής φατρίας, μίας συμμορίας, ο οποίος πολλές φορές και για καθαρά λόγους επιβίωσης προέβη σε πράξεις οι οποίες μόνο με την «απουσία» των τριάντα και πλέον χρόνων μπορούσε να «απαλειφθεί». Διότι ΕΚΕΙΝΑ τα τριάντα χρόνια της «άγνωστης του διαβίωσης» (?) σίγουρα δεν είχανε και πολύ…….ευαγγελικό άρωμα!
Σε αυτό το σημείο απλά να συλλογιστούμε ότι τα χειρόγραφα του Φλάβιου Ιώσηπου ΕΙΝΑΙ ΜΟΛΙΣ ΤΟΥ 9ου ΚΑΙ 12ου ΑΙΩΝΑ, και η περίφημη περικοπή, η οποία υποτίθεται ότι αναφέρεται στον Ιησού και περιέχεται στο δεύτερο μόνο μέρος, αποτελεί κατά την γνώμη όλων των σοβαρών (και ανεξάρτητων) ερευνητών ΜΙΑ ΧΟΝΤΡΟΕΙΔΗ ΠΑΡΕΜΒΟΛΗ.
Επίσης, τα υποτιθέμενα χειρόγραφα του Τάκιτου («Ιστορίες» και «Χρονικά») ΕΙΝΑΙ ΤΟΥ 9ου ΚΑΙ 11ου ΑΙΩΝΑ. Μελετώντας κανείς τα «χειρόγραφα» του Τάκιτου ανακαλύπτει κάτι το ιδιαιτέρως «παράξενο»: λείπει ΟΛΗ η περίοδος ανάμεσα στο 28μχ και το 34μχ δηλαδή τα καθοριστικά χρόνια για τον αναδυόμενο τότε χριστιανισμό……
ΕΠΙΠΛΕΟΝ: τα «χειρόγραφα» πάνω στα οποία στηρίζονται τα λεγόμενα «κανονικά ευαγγέλια» είναι ΑΠΟ ΤΟΝ 4ο ΑΙΩΝΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑΓΕΝΕΣΤΕΡΑ! Το ίδιο συμβαίνει και με τους πάπυρους. Όποιος έχει διαφορετική γνώμη ΤΟΤΕ ΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ!
Επομένως, ας σταματήσει αυτή η γελοιότητα με τις αναφορές του στυλ «..που τα στηρίζεται κτλ» διότι ΚΑΝΕΝΑ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΑΞΙΟΠΙΣΤΟ ΑΠΟ ΤΟ ΑΛΛΟ! Απλά, αυτά που έχουνε σημείο εκκίνησης την Κωνσταντίνεια κυριαρχία του δόγματος είναι ΤΑ ΠΛΕΟΝ ΑΝΑΞΙΟΠΙΣΤΑ, ΔΙΟΤΙ ΦΤΙΑΧΤΗΚΑΝ ΓΙΑ ΝΑ ΕΞΥΠΗΡΕΤΗΣΟΥΝ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ.
Αυτά τα ολίγα προς το παρόν φίλτατε……
Εσύ είπες κάτι για το απόστολο Παύλο και όπως μου είπες το άντλησες από την καινή διαθήκη. Λοιπόν εγώ πήγα στην πηγή που εσύ μου ανέφερες (την Καινή Διαθήκη) και σου απάντησα.
Άμα θέλουμε να κατηγορήσουμε τον χριστιανισμό μας κάνουν διάφορες αποκομμένες φράσεις της Καινής Διαθήκης που οδηγούν σε λάθος συμπέρασμα ενώ όταν μας απαντούν τότε δεν μας κάνει η Καινή Διαθήκη; Αφού όπως λες κανένα ευαγγέλιο δεν είναι αξιόπιστο τότε τι τα αναφέρεις σαν πηγή; Άμα είναι να κατηγορήσουμε με ε; όλα μας κάνουνε γνήσια και μη γνήσια.
Εκφράστηκε η παρακάτω ερώτηση:
quote:
ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΚΑΘΙΣΤΑ ΤΑ «ΚΑΝΟΝΙΚΑ» ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΑΞΙΟΠΙΣΤΑ? ΠΟΥ ΣΤΗΡΙΖΟΝΤΑΙ ΟΙ ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΣ ΠΟΥ ΕΜΠΕΡΙΕΧΟΝΤΑΙ?
In addition to the four canonical gospels there have been other gospels that were not accepted into the canon. Generally these were not accepted due to doubt over the authorship, the time frame between the original writing and the events described, or content that was at odds with the prevailing orthodoxy. If a gospel claimed to be written by for example, James, but was clearly authored beyond 120, then there was little chance of the authorship being authentic. This differs from the four canonical gospels which the majority of historians agree were authored before 100.
Πηγή: http://en.wikipedia.org/wiki/Gospels#Origin_of_the_canonical_Gospels
Edited by - pr_gid on 12/07/2006 19:35:39