- ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΟ ΦΩΣ - .-= Η ΨΥΧΗ =-.

Αυτή είναι η πορεία, αυτή είναι η αναζήτηση του Φωτός!

Λίγες ημέρες, 15, απομένουν για τον χρόνο που τελειώνει.
Σύντομα, στις 21 Δεκεμβρίου, η μεγαλύτερη νύχτα του χρόνου
θα φύγει και θα τη διαδεχτεί μια μικρότερη νύχτα, μια
μεγαλύτερη ημέρα. Θα είναι η νίκη του Φωτός πάνω στο
σκοτάδι. Θα είναι η υπόσχεση για την Ψυχή, ότι ξεκινά το
ταξίδι της για τη χώρα του Φωτός, που βρίσκεται στο χρόνο,
στο χώρο, μα κυριότερα από όλα βρίσκεται η χώρα του Φωτός
Μέσα μας!

Όλοι ζούμε τα σκοτάδια και τους ήλιους της Ψυχής μας.
Ας κάνουμε αυτό το ταξίδι, για λίγες ημέρες.
Ας ονειρευτούμε το Φως, ας ζητήσουμε το Φως μέσα μας.

quote:

---

Και όμως, από τα σκοτεινά βουνά του Βορρά, από
εκεί, όπου το Φως της ημέρας είναι λιγοστό,
αδύναμο και αβέβαιο, η Ψυχή κινείται προς το
Νότο, προς μια χώρα, όπου υπάρχει και Φως και
σκοτάδι, αλλά που ο Ήλιος έχει μεγαλύτερη δύναμη.

---

Ρώτησαν κάποιον: Ποιό είναι πιό δυνατό, πιό αληθινό
για εσένα, το Φως, ή το σκοτάδι; Η απάντηση που πήραν
ήταν: Το σκοτάδι είναι περισσότερο από το Φως. Είναι
σαν να βρίσκεσαι σε μια έρημο με άπειρους κόκκους
σκοταδιού, μόνο που σε κάποια σημεία, υπάρχουν και
κόκκοι φωτός. Ή αλλιώς, σα να κοιτάς τον ουρανό το
βράδυ και μέσα στο σκοτεινό στερέωμα να βλέπεις τη
φωτεινή λάμψη των αστεριών. Όμως, αυτοί οι κόκκοι,
αυτά τα αστέρια, είναι τόσο λαμπερά, τόσο πολύτιμα,
τόσο δυνατά, που σε αποζημιώνουν για όλο το σκοτάδι
μέσα στο οποίο βρίσκεσαι...

Αυτό, που μας κρατά ζωντανούς, ίσως και να είναι η
γνώση ότι αυτά τα αστέρια υπάρχουν στο σκοτεινό ουρανό.
Για εμάς, είναι απλά και μόνο αστέρια, μικρά φωτεινά
σημαδάκια, μηνύματα ελπίδας μέσα στο έρεβος.
Αν πλησιάσουμε όμως πιό κοντά σε ένα τέτοιο αστεράκι,
τότε θα ανακαλύψουμε ότι το Φως του είναι διάχυτο και
απέραντο. Θα βρεθούμε σε έναν άλλο κόσμο, που το αστέρι
του δικού μας σκοτεινού ουρανού είναι για αυτούς ο
Ήλιος, που ζωογονεί και προσφέρει το Φως.Τότε, ίσως
συνειδητοποιήσουμε ότι ο κόσμος μας φαίνεται, αλλά δεν
είναι στ' αλήθεια σκοτεινός! Η απόσταση είναι αυτή, που
μας κάνει να τον βλέπουμε ως τέτοιο. Αν ανοίξουμε την
αντίληψή μας, θα ανακαλύψουμε ότι το Φως των αστεριών,
των απειροελάχιστων φωτεινών σημείων στον ουρανό μας,
είναι μια άπειρη πηγή φωτός, ενός φωτός που ξεπερνά όλα
τα σκοτάδια.

Εκεί, όπου το Φως ενός αστεριού γίνεται Ήλιος, εκεί είναι
που γεννιέται η ζωή. Φτάνει μόνο να πιστέψουμε, ότι
το σκοτάδι φαίνεται τέτοιο στα μάτια μας, σήμερα το βράδυ,
που κοιτάζαμε τα αστέρια από το παράθυρό μας. Φτάνει να
συγκεντρωθούμε στο αμυδρό Φως ενός τέτοιου αστεριού και
να φανταστούμε την ζωοποιό του δύναμη.

Μέσα στα δικά μας σκοτάδια, υπάρχουν τα αστέρια του δικού
μας προσωπικού σύμπαντος. Σε αυτά μπορούμε να ταξιδέψουμε,
ίσως λίγο πιό εύκολα, λίγο πιό γρήγορα, από ότι στα
αστέρια του ουρανού. Και έτσι να βρεθούμε έκπληκτοι μπροστά
σε κόσμους Φωτός μέσα μας, που δεν τους είχαμε αντιληφθεί...

"Το κελί του εαυτού μου γεμίζει θάμβος
τα τείχη βαμμένα με τον ασβέστη του μυστικού μου"

Pierre-Jan Jouve, Les Loces

"Για αυτό το δωμάτιο το βυθισμένο στην πιό μεγάλη νύχτα,
ήξερα τα πάντα, είχα διεισδύσει σ' αυτό, το έφερα μέσα μου,
το έκανα να ζει με μια ζωή, που δεν είναι η ζωή, αλλά
είναι πιό δυνατή από αυτή, και καμμιά δύναμη στον κόσμο
δεν μπορούσε να κατανικήσει."

Blanchot

Ο έαυτός περιγράφεται από πολλούς συγγραφείς και ποιητές ως ένα
σκοτεινό δωμάτιο, ένα μυστηριώδες κελί, πάντα μέσα στη νύχτα,
αλλά ταυτόχρονα υπάρχει και η αναφορά στο εσωτερικό Φως, τον "ασβέστη",
ή τη Ζωή, που είναι πιό δυνατή από τη ζωή...

Το επίπεδο των συναισθημάτων έχει υπόβαθρο σκοτεινό, επειδή ακριβώς
πάνω σε εκείνο το σκοτεινό υπόβαθρο είναι που προβάλλονται οι ακτίνες
του φωτός, που δημιουργούν χρώματα λαμπερά.
Το σκοτάδι αυτό, μπορεί να είναι ένα ήρεμο σκοτάδι, μια εσωτερική
ησυχία, ή ένα σκοτάδι γεμάτο από ηλεκτρικούς κραδασμούς, από δονήσεις,
που το αναταρράσουν.

Κατά βάση, φοβάμαι το θάνατο...
Το θάνατο, που βρίσκεται στο τέλος του δρόμου.
Ό,τι και να μου συμβεί, αυτός βρίσκεται στο τέλος,
νικητής... κρατώντας μια γόμα, έτοιμος να τα
σβήσει όλα!

"I have seen things...
Things that no man will ever see.
Thunderstorms and flyind spaceships
at the edge of the horizon burning...
But, all these things, will be gone,
like drops in the rain...
I, now, die..."

Bladerunners

Τί μπορεί να συγκριθεί με το Θάνατο στην παντοδυναμία;
Όλη μας τη ζωή προετοιμαζόμαστε να τον υποδεχτούμε.
Κάθετί που τελειώνει καθημερινά, είναι μια υπόσχεση για το
παντοτινό και αιώνιο τέλος...

Κάθε νύχτα που έρχεται, είναι ένα ενθύμιο για το Θάνατο.
Εκείνος σκέκεται δίπλα μας, χαμογελώντας ειρωνικά, γιατί
γνωρίζει ότι εκείνος θα είναι ο τελευταίος μας σύντροφος,
ο παντοτινός, κανένας άλλος!

Η ώρα πλησιάζει, ακούς τους χτύπους του ρολογιού
και το ξέρεις πιά, δεν μπορείς να ξεφύγεις!
Θα σημάνει το Τέλος!

Θέλω να ζήσω! Ουρλιάζεις!!!
Θέλω άλλη μια μέρα στο Φως, άφησέ με!
Δώσε μου, έστω μια υπόσχεση, δώσε μου μια άλλη ευκαιρία,
βάλε με στην αιωνιότητα, δε θέλω να φύγω για πάντα!!!

Τελειώνουν λοιπόν όλα;
Και τα μικρά και τα μεγάλα;
Κι αν υπήρχε μια πόρτα, αν είχες το κλειδί να την ανοίξεις,
τί θα έκανες; Μια πόρτα για την αιωνιότητα...

Θέλω να ζήσω για πάντα! Θέλω να Είμαι, να είμαι Συνείδηση!

Ο Θάνατος είναι σκοτάδι, είναι μοναξιά.
Κοιτάξτε τα αστέρια στον ουρανό, πόσα λίγα, και πόσο
μακριά το ένα από το άλλο...

Ο Ήλιος είναι ζωή, είναι η Ένωση.
Τό ξερες; είναι άπειρα τα φωτόνια που απαρτίζουν το Φως,
όλα μαζί, αδιαχώριστα, ένα χαρούμενο κύμα!

Μια μόνο υπόσχεση μπορεί να με τραβήξει από τα ερέβη της Ψυχής μου.
Η υπόσχεση, ότι το Φως θα έρθει μετά το σκοτάδι, η υπόσχεση
ότι μετά τη νύχτα θα ξημερώσει η μέρα, η πίστη ότι με το
Θάνατο δεν έρχεται το Τέλος, αλλά ακόμη μια μέρα,
μια ακόμη Ζωή λουσμένη στο Φως!

Άλλες ημέρες πάλι, συμβαίνει το αντίθετο, είναι λες και
δεν ξημέρωσε ο Ήλιος, και η νυχτερινή μου θλίψη απλώνεται
στην ημέρα, βγάζει ρίζες στο Φως και το σπάει σε άπειρα,
μικρά, αδύναμα κομματάκια.

Έμαθα να περιμένω τον Ήλιο το πρωί να μου δώσει ζωή.
Το σκοτάδι το βράδυ με έβαζε πάλι σε εκείνο το σκοτεινό
δωμάτιο της περίσκεψης, χωρίς όμως τον ασβέστη!
Αργότερα έμαθα να ζητώ μόνη μου τον Ήλιο, να τον περιμένω
να φανεί μέσα από τα σύννεφα. Και να! ο Ήλιος ήταν πάντα
εκεί!

Οι εξωτερικές περιστάσεις μας επηρεάζουν, το ίδιο συμβαίνει
σε αρκετούς ανθρώπους με τα φαινόμενα της φύσης. Είναι
μελαγχολική η βροχή, χαρούμενος ο ήλιος, ο αγέρας φέρνει
την ανησυχία, το σκοτάδι τη θλίψη. Όμως, βαθιά μέσα μας
είναι που βρίσκονται όλα αυτά. Και βρίσκουν την αντανάκλασή
τους προς τα έξω. Ανακαλύπτοντας τον Εσωτερικό Ήλιο μέσα στο
Είναι μας, οι μέρες και οι νύχτες μας θα χορεύουν πια σε
έναν δικό μας ρυθμό.

Το κέντρο μου είναι ένα φωτεινό σημείο. Εκεί είναι η μήτρα,
από όπου ξεκινώ. Ένα φωτεινό σημείο όμως, τυλιγμένο στο
σκοτάδι, όπως σκοτεινή είναι και η μήτρα, που φέρει το Βρέφος.
Μαθαίνω τη Γέννηση και το Θάνατο, παρακολουθώ και συντονίζομαι
στην αλληλουχία τους. Και μέσα από αυτή την αλληλουχία,
ανακαλύπτω μια κίνηση, μια εξέλιξη προς το φως, μια σπείρα, που
με μεταφέρει ολοένα και πιό κοντά...

Το αστέρι, που μέσα στο σκοτάδι χαιρετά την ακοίμητη Ψυχή μου,
γίνεται Ήλιος το πρωί, που με παίρνει ακόμη μια φορά για να
μου δίξει ότι ο κύκλος επαναλαμβάνεται. Φτάνει να έχεις
εμπιστοσύνη. Να αφήνεσαι στην ιερή αρμονία της μουσικής των
σφαιρών, του Ήλιου και της Σελήνης.

Ο Δεκάλογος ενός "Σκοτεινού Διαλογισμού"

1) Ο νόμος του Μέρφυ είναι το Ευαγγέλιό μου!
2) Πονώ τώρα, σκεφτόμενος το πόσο πολύ θα πονέσω στο μέλλον...
3) Ένα ευχάριστο γεγονός είναι ακόμη μια απόδειξη ότι είμαι τρελλός!
4) Όλα τα όμορφα πράγματα, κάποτε τελειώνουν!
5) Η πολύ χαρά φέρνει τη μεγάλη λύπη...
6) Είμαι άξιος της μοίρας μου!
7) Θέλω μια κιθάρα να ακουμπάω και μια αγκαλιά να κλάψω και να κρυφτώ...
8) Όλα είναι μάταια!
9) Οι φόβοι μου και οι ανασφάλειές μου, δεν είναι άλλο, παρά η εσώτατη διαίσθησή μου!
10) Πέστε μου έναν καλό λόγο για να μην αυτοκτονήσω τώρα!

Δε ξέρω... μήπως φαίνονται όλα τούτα λίγο υπερβολικά.
Εμένα πάντως, κάποια στιγμή στη ζωή μου, με έχουν χτυπήσει όλα αυτά.
Ίσως όχι ταυτόχρονα, ένα εξάλλου είναι αρκετό για να σε βγάλει νοκ-άουτ
συναισθηματικά...

Το καταπληκτικό με τη σκοτεινή φάση δε, είναι ότι εκείνη τη στιγμή
οποιαδήποτε σκέψη μπει στο μυαλό ενός ανθρώπου, θα είναι μια μαύρη
σκέψη...

Κι αν αυτά σας φαίνονται λίγο μελαγχολικά και απαισιόδοξα...
Περιμένετε... είναι νύχτα ακόμη και αύριο ξημερώνει μια
νέα ημέρα σε ετούτο το θέμα!!

Ο Ήλιος κρύφτηκε, νύχτα πέμπτη.
Αύριο, νύχτα έκτη, αμέθυστος με έξι μάτια,
τρία να βλέπουν τη μέρα και τρία να βλέπουν τη νύχτα...
Σαν τον τροχό της ύπαρξης, που γυρνώντας μας
αποκαλύπτει τη φωτεινή και τη σκοτεινή του πλευρά!

21 Δεκεμβρίου, η νύχτα, που οι ψυχές οδηγούνται σε
εκείνο το τόξο (ζώνη Βαν Άλλεν;), για να εκσαρκωθούν.
Θα περιμένουν 6 μήνες και ποιός ξέρει πόσο ακόμη,
μέχρι τη μεγαλύτερη ημέρα του χρόνου για να επιστρέψουν.

Αγαπητέ μου Dying_Incubus, το αστρικό πεδίο των συναισθημάτων
είναι τόσο εύπλαστο, κινητικό, ασταθές, που εύκολα παίρνει
το σχήμα, που οι εξωτερικές συνθήκες μοιάζουν να έχουν.
Του αρέσει αυτή η κίνηση, που μοιάζει σαν αναπνοή, εισπνοή
και εκπνοή, εξάπλωση προς το Φως και συρρίκνωση προς το Σκοτάδι.
Τόσο πολύ του αρέσει να βασανίζεται, να πεθαίνει και να
αναγγενιέται, που ψάχνει γύρω του θανατηφόρα μαχαίρια και
εληξήρια για την αναγέννησή του.

Ταυτιζόμενοι με το συναίσθημά μας, μπορούμε να ζούμε κάθε μέρα
πολλούς θανάτους και πολλές ζωές. Πλάθουμε σύννεφα, για να
κρύψουμε τον Ήλιο μας, γιατί αλήθεια, τί μας συναρπάζει
περισσότερο από ένα μελαγχολικό ηλιοβασίλεμα, όπου ο ήλιος
θα χάνεται πίσω από τα σύννεφα, με εκείνη την κόκκινη λάμψη,
που μπορεί να μας φέρνει πόνο στην Ψυχή, αλλά έναν πόνο, που
μοιάζει να δίνει μεγαλύτερο νόημα και ένταση στην ύπαρξή μας;

Αλοίμονο όμως, νοσταλγικός, ηδονικός, εθιστικά ελκυστικός κι
αν είναι ο πόνος, μας καθηλώνει σαν ένα ναρκωτικό, μας πιάνει
στα δίχτυα του σαν μια αράχνη και μας καθιστά ανήμπορους.
Μας υπόσχεται το άπειρο και την αθανασία, αλλά αντί για αυτό,
μας κλείνει μέσα σε έναν φαύλο κύκλο, ένα όριο, που ποτέ δε
θα μπορέσουμε να περάσουμε.

"Ποτέ, ποτέ μην αναγνωρίζεις τα σύνορα του ανθρώπου. Να σπας τα σύνορα.
Να πεθαίνεις και να λες, Θάνατος δεν υπάρχει!"

Γιατί θα έρθει εκείνη η στιγμή, που ένα δίχτυ, όσο μεταξένιο,
απαλό και να είναι, δε θα είναι ποτέ αρκετό για να μπορέσουμε
να ζήσουμε και να πεθάνουμε!

Καλή μου kswtikoula, πόσο πολύ σε νιώθω, μέσα από κάποιους από
τους στίχους σου, τους τόσο εκφραστικούς...

quote:

---

Το πλάσμα της νύχτας που γυαλίζει για να φανεί,
αφού έχει κλέψει όση λάμψη δεν έζησε τη μέρα.

---

Φως και Σκοτάδι, σήμερα αναμετριούνται,
μοιράζουν τη Γη σε δύο ημισφαίρια.
Το Σκοτάδι μετρά τους νεκρούς του,
το Φως σπέρνει καινούργιες ψυχές!

Εκεί, που για εμάς είναι Νύχτα, είναι Ημέρα.
Εκεί, που για εμάς είναι Ημέρα, είναι Νύχτα.
Για τη Γη, στο σύνολο είναι άραγε Ημέρα, ή Νύχτα;

Το Σκοτάδι και το Φως έρχονται σε Ιερό Γάμο.
Το αιώνιο δίπολο, το αρχέγονο ζεύγος!
Με ιερή κατάνιξη, παρακολουθώ το μυστήριο...

Βλέπω την Περσεφόνη, στον Άδη, γυναίκα του Πλούτωνα.
Σε λίγο θα γυρίσει στον πάνω κόσμο, στο Φως, στη Δήμητρα,
για να συμπληρωθεί ο αιώνιος κύκλος.
Η μήτρα, η σκοτεινή, είναι το έρεβος.
Το ανθρώπινο πλάσμα έρχεται στην ύπαρξη, στο Φως,
για να γυρίσει πάλι εκεί, από όπου ξεκίνησε.
Ξανά και ξανά θα κάνει τον ίδιο κύκλο. Μέχρι πότε;

Αναρρωτιέμαι πόση αλήθεια άραγε κρύβουν οι σκέψεις μου!
Δε γνωρίζω, δεν είμαι ακόμη σε θέση να γνωρίζω!
Πλάνη και αλήθεια γίνονται μια δίνη, που μεσα τους στροβιλίζομαι...

Βλέπω Φως και Σκοτάδι, τα δύο αντίθετα γίνονται Ένα!
Ο Νους μου δεν αντιδρά πλέον στις αντιθέσεις,
γεννιέται μέσα του, έτσι, το σπέρμα μιας αιώνιας Φωτιάς.
Ή μήπως ήταν πάντα εκεί;

Θέλω να μάθω την Αλήθεια!
Το κουβάρι του Μυστηρίου όμως, ξετυλίγεται αργά...
Η πλάνη υφαίνει ιστούς για να με παγιδέψει!

"Κάποτε, πριν από πολλά χρόνια, οι άνθρωποι λάτρευαν τον Απόλλωνα,
στη θέα του Ήλιου. Σήμερα, παρατηρούν μια σφαίρα, που καίγεται!"

Αλήθεια, πόσο μακριά είμαστε σήμερα από εκείνο το όνειρο;
Πόση μαγεία γύρω μας, μα δεν μπορούμε να την αντιληφθούμε!
Πώς μπορώ να ξεδιψάσω την Ψυχή μου, όταν εκλογικεύω το μυστήριο;
Πώς με παρέσυρε έτσι ο "διαφωτισμός";
Πώς διασύρεται έτσι το Φως;

Στις σκοτεινές στιγμές μου, ένας στίχος, από ένα παλιό Ισπανικό τραγούδι
μου έρχεται στη μνήμη...
Μια μνήμη, εικόνα ζωντανή, νοσταλγική, τουλάχιστον για εμένα:

"vamos a hugar a el Sol, todos los dias son dias de fuego"
"πάμε να παίξουμε στον Ήλιο, όλες οι μέρες είναι μέρες της φωτιάς"
...

Σε αυτό το σημείο, κάτι με έσπρωχνε να σταματήσω εδώ ετούτο το θέμα.
Το όνειρο φάνηκε να παρασέρνει τη σκέψη μου πιό πέρα, από όσο θα
το ήθελα.
Μια νέα σκέψη όμως ήρθε για να με ενεργοποιήσει: Τίποτε δεν τελειώνει,
όλα συνεχίζουν μέσα από κύκλους σκοταδιού και φωτός...
Αυτό, που μπορεί σε κάποιον να φαίνεται ως Τέλος, για κάποιον άλλον
είναι η Αρχή!

Υπάρχει μια δυσοίωνη σκέψη, σύμφωνα με την οποία μετά από
μια μεγάλη λύπη έρχεται μια μεγάλη χαρά. Το Φως διαδέχεται
το σκοτάδι. Αλλά η σκέψη συνεχίζει... Μετά τη χαρά έρχεται
η λύπη. Το σκοτάδι διαδέχεται το Φως.

Και εδώ βρίσκεται το δυσοίωνο:
Αν ήταν όντως έτσι, όλα θα ήταν μάταια.
Δε θα υπήρχε ουσιαστικά εξέλιξη καμμιά!
Αφού, όλα τα καλά που θα έφερνε μια ημέρα
θα τα ακύρωνε η επόμενη νύχτα...

Ή, έστω, πες ότι υπήρχε μια κάποια εξέλιξη.
Πες ότι ανέβαινες σκαλοπάτια στην πορεία σου!

Μπορεί οι ημέρες και οι νύχτες, το φως και το σκοτάδι,
να ήταν κάθε νέα φορά διαφορετικής ηφής, από ότι ήταν παλαιότερα,
αλλά ουσιαστικά το ένα συνεχίζει να διαδέχεται το άλλο.

Ανεβαίνεις ένα ακόμη σκαλοπάτι, χαίρεσαι που η προσπάθειά σου
ανταμήφθηκε και φτάνεις στο επόμενο σκαλοπάτι. Ξαναξεκινάς την
προσπάθεια πάλι ξανά. Και τα σκαλοπάτια φαίνονται άπειρα...

Και δεν υπάρχει στάση να ξεκουραστείς...
Γιατί πάντα θα πρέπει να ανεβαίνεις με προσπάθεια,
πάντα θα πρέπει να περνάς και ημέρες και νύχτες.
Πόσο πιά θα αντέξεις;!!!

Τα αγνά ζωάκια είναι δίπλα στο Χριστό, μέσα στην αγάπη.
Οι τρείς Μάγοι τον αναγνωρίζουν και τον υποδέχονται με δώρα.
Το αστέρι, το Φως μέσα στο σκοτάδι, χαμογελά!

Δύσκολο να βρεις ισορροπία. Δεν υπάρχει ισορροπία, για αυτόν που την
αντιλαμβάνεται ως κάτι το στατικό. Δεν πρόκειται ποτέ να παύσει η κίνηση.
Η μόνη ισορροπία βρίσκεται μέσα στην αρμονία της κίνησης. Μέσα από τη
γνώση ότι το σκοτάδι θα γίνει πάλι φως. Και αν μετά γίνει σκοτάδι, πάλι
φως θα γίνει. Και έτσι θα κυλά ο τροχός, με το μαύρο και το άσπρο μάτι...

Αν σταθείς σε μια στιγμή του τροχού του φωτός και του σκοταδιού και
θελήσεις να κάνεις αυτή τη στιγμή να κρατήσει για πάντα, μπορεί να χάσεις
τη λογική σου!

Το σκοτάδι βρίσκεται πάντα μπροστά σου, το ίδιο και το Φως. Αν προσπαθήσεις
να αποφύγεις το σκοτάδι, άδικα θα βασανίζεσαι. Και μόνο ο φόβος για να
μην έρθει το σκοτάδι, η αγωνία να μη σε βρει, θα σε κάνει υπόδουλο του σκοταδιού.
Θα γεμίσεις προκαταλήψεις, ανασφάλειες, θα ζητάς από τον εαυτό σου και από
τις καταστάσεις της ζωής μια "φωτεινή τελειότητα", που δεν ανήκει στον
κόσμο που ζούμε! Παγιδευμένος μέσα σε ετούτο το όνειρο-ιδέα, θα είσαι
διαρκώς δυστυχισμένος, αφού ποτέ δε θα βρεις το ποθούμενο, το απόλυτο Φως.

"Το Παν είναι διπλό. Κάθε πράγμα έχει δύο άκρες. Το όμοιο
και το ανόμοιο έχουν την ίδια ερμηνεία. Οι αντίθετοι πόλοι
έχουν την ίδια φύση, αλλά διαφορετικούς βαθμούς. Τα άκρα
αγγίζονται. Όλες οι αλήθειες δεν είναι παρά μισές αλήθειες.
Όλα τα παράδοξα μπορούν να συμφιλιωθούν."

Το ζεστό και το κρύο, διαφέρουν στο βαθμό θερμοκρασίας.
Το Φως και το Σκότος είναι το ίδιο και το αυτό.
Πότε σταματά το πρώτο και πότε ξεκινά το δεύτερο είναι
δύσκολο να πούμε.
Το βαθύ σκοτάδι με το εκθαμβωτικό φως έχουν κάτι κοινό,
όπως και το λυκόφως με το λυκαυγές, η αυγή με το ηλιοβασίλεμα.
Η ομοιότητά τους είναι στο βαθμό του φωτός ή του σκοταδιού,
που είναι το ίδιο πράγμα.

Η αγάπη και το μίσος, είναι εντάσεις διαφορετικές του ίδιου
συναισθήματος. Αγάπη είναι η έλλειψη του μίσους και μίσος είναι
η έλλειψη της αγάπης. Η διαφορά που υφίσταται είναι μόνο διαφορά
βαθμού.

Η γνώση ότι δεν υπάρχουν τα απόλυτα άκρα, αλλά ότι τα άκρα
συνδέονται, η γνώση ότι τα δίπολα είναι διαβαθμίσεις της ίδιας
φύσης μας βοηθά να κατανοήσουμε ότι όταν μέσα μας εκδηλώνεται
μια τάση, υπάρχει ταυτόχρονα και η αντίθετή της. Και για να
μπορέσουμε να αναπτύξουμε μια αρετή, μπορούμε να κινητοποιηθούμε
από ένα ελλάτωμα που βρίσκεται στον αντίποδα, μέσα μας.

Αν το σκοτάδι μας έχει μεγάλο βάθος, το Φως που είμαστε ικανοί
να συγκεντώσουμε και να βιώσουμε μπορεί να είναι εξίσου μεγάλο.
Αρκεί να μάθουμε να μετακινούμαστε πάνω στον άξονα του διπόλου.
Να δούμε τη δύναμη πέρα και πάνω από αυτό το δίπολο και να
τη χρωματίζουμε με τη Βούλησή μας.

Μια τελευταία βουτιά στο σκοτεινό ποτάμι του χρόνου,
κάνει η Ψυχή, πολεμώντας να ρουφήξει
μέχρι την τελευταία σταλιά όλη την άβυσσο!
Να αδειάσει το αυλάκι, να απελευθερώσει την άμμο,
που λευκή πιά, θα λούζεται στο Φως της νέας Πανσελήνου.

Και αυτό το όνειρο, από στόμα σε στόμα διασχίζει τον κόσμο,
κάνοντας τους ανθρώπους να αντέχουν για λίγο ακόμη την κραυγή,
να σηκώνουν το κεφάλι με λίγο περισσότερη δύναμη και κουράγιο.
Κάνει το Σύσσιφο να κρατά την πέτρα χαμογελώντας, πιστεύοντας
ότι βρίσκεται πλέον λίγα βήματα μακριά από τη λύτρωση,
ενώ η μάνα χαμογελώντας ξεχνά τους πόνους της γέννας, νιώθοντας
το νεογέννητό της να προβάλλει στο Φως.

Και ρουφά, ρουφά η Ψυχή σκοτάδι, χαμογελώντας.
Μια ρουφιξιά παραπάνω, περισσότερο Φως να ξημερώσει...
Μια ρουφιξιά παραπάνω, να γυρίσει πιό γρήγορα ο τροχός
του Φωτός και του Σκότους, να γεννηθεί ο νέος Ήλιος!

Βαθιά μέσα στα σπλάχνα της η Ψυχή κρατά τον Χρόνο,
αιχμάλωτό της. Το σκοτάδι, δηλητήριο των ζωντανών,
θα φύγει μαζί του, στο ταξίδι χωρίς γυρισμό στον Άδη...