- Ένα ζεστό αντίο - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"
Δεν εχω γνωρισει την ιδια, αλλα τον πατερα της μεσω ενος συνεργατη του και συμμαθητη μου.
θα σας προσγειωσω ομως στην πραγματικοτητα:
quote:
Απεστάλη: 12/07/2005, 15:33:33
--------------------------------------------------------------------------------
Φίλοι μου γεια σας.Με αυτό το μήνυμά μου θα ήθελα να αποχαιρετίσω όλους εσάς, που στα 3 σχεδόν χρόνια που είμαι μέλος, βρεθήκαμε σ’ αυτόν εδώ τον χώρο.
Έφτασε η στιγμή για μένα να αποχωρήσω από το φόρουμ για δύο λόγους. Πρώτον γιατί κουράστηκα να διαπληκτίζομαι με συγκεκριμένο μέλος του φόρουμ, το οποίο πραγματικά το έχει μετατρέψει σε «οίκο» αγένειας, παρενόχλησης και ανακατωσούρας (όσο κανένας στο παρελθόν).Ο κυριότερος λόγος όμως είναι γιατί θέλω να ηρεμίσω, να χαλαρώσω και να συγκεντρωθώ στο μωράκι που θα φέρω στον κόσμο σε λίγους μήνες.
Πιστεύω ότι πλέον θα πρέπει να αφοσιωθώ σ’ αυτό, να ευχαριστηθώ και να «ζήσω» τους τελευταίους μήνες της εγκυμοσύνης μου αλλά και αργότερα, όταν αυτός ο νέος άνθρωπος έρθει στον κόσμο (ειδικά τους πρώτους μήνες), να προσπαθήσω απερίσπαστα να του δώσω όλη τη στοργή και την φροντίδα που θα χρειάζεται.
Σας ευχαριστώ, όλους εσάς, που συζητήσατε μαζί μου, που διαβάσατε τα γραφόμενά μου (χωρίς να έχει καμία σημασία αν συμφωνήσατε ή όχι) και που πολλές φορές με βοηθήσατε να σκεφτώ και κάτι «άλλο» απ’ αυτό που μέχρι εκείνη τη στιγμή πίστευα ή σκεφτόμουν. Επίσης να σας ευχαριστήσω γιατί υπήρξαν φορές που μέσα απ’ αυτό τον χώρο συζήτησα πράγματα που με πληγώνουν πολύ ακόμα (όπως ο χαμός της μητέρας μου) και που για κάποιο λόγο δεν έχω το «κουράγιο» να συζητήσω με τα δικά μου, αγαπημένα πρόσωπα.
Θα βρίσκομαι στο φόρουμ μέχρι την Παρασκευή, ώστε να αποχαιρετίσω όσους ενδεχομένως θα ήθελαν να γράψουν κάποιο σημείωμα ή ένα αντίο.
Εύχομαι σε όλους σας, μα και στον καθένα προσωπικά, να είστε γεροί και δυνατοί (πάνω απ’ όλα), να καταφέρετε να εκπληρώσετε τις επιθυμίες σας και να βρείτε όσα ψάχνετε στη ζωή σας.
Να είστε όλοι καλά!
Υ.Γ Ελπίζω οι αγαπητοί συντονιστές / διαχειριστές να επιτρέψουν αυτό το «θέμα» μια και νιώθω πως είναι σημαντικό για μένα να πω ένα αντίο σ’ αυτό τον χώρο και στους φίλους συμμετέχοντες και ποιος ξέρει, ίσως οι δρόμοι μας συναντηθούν ξανά!
Γιατι "ενα ζεστο αντιο" και οχι ενα νεο θεμα "καλως σας ξαναβρηκα"!
Αφου αγαπητη Ονειρικ, εισαι ενεργη και παλι και συμμετεχεις!
quote:΄Ισως σε άφθονο φως Χρήστο μου. Με συγκίνησε που αναφέρθηκες σε ένα πρόσωπο έτσι...Να είσαι καλά...
Ένα ζεστο αντίο στην κόρη του Κου Σπύρου, του καρδιοχειρουργου..
Ενας πραγματικός άνθρωπος..
Καλο ταξίδι εκει που πας..
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
=))=II=((=
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
=))=II=((=
Γράφεις «Θεωρώ οτι η αφιέρωση της ύπαρξης μας σε ένα παιδί είναι μια απο τις πιο "εσωτεριστικες" κινήσεις που μπορούμε να κάνουμε. Το μόνο που θα ήθέλα να πω είναι να τα Ακούμε. Δίνουν απαντήσεις για όλα..»
Πόσο δίκιο έχεις φίλε μου. Χρησιμοποιείς την λέξη «αφιέρωση». Αλήθεια, πόσοι είναι εκείνοι οι γονείς που κάνουν ένα παιδί για να του «αφιερωθούν»? Πόσοι είναι εκείνοι οι γονείς που συνειδητοποιημένα φέρνουν στον κόσμο έναν νέο άνθρωπο γιατί θέλουν να του αφιερωθούν? Και πόσοι άραγε θα παλέψουν με όλες τις αντιξοότητες γι’ αυτόν τον σκοπό? Κάνουμε παιδιά «γιατί ήρθε η ώρα», γιατί «χτύπησε το βιολογικό μας ρολόι», γιατί «ήμασταν 5 χρόνια παντρεμένοι», γιατί μας «φαίνεται όμορφο να το ντύνουμε»…. γιατί απ’ όλα?
Γράφεις «εσωτεριστική κίνηση». Επίσης πολύ σωστή κουβέντα. Ένα μωρό που το φέρνεις στη ζωή σου, θα σου βγάλει στην επιφάνεια απίστευτα συναισθήματα. Συναισθήματα που πρέπει να παλέψεις με όλες σου τις δυνάμεις για ν’ «αντέξεις», καθώς επανατοποθετείς σε νέες βάσεις τη ζωή σου και όχι μόνο.
Συναισθήματα της απίστευτης, άνευ όρων αγάπης, «εξάρτησης», του επαναπροσδιορισμού, ακόμα και του φόβου…
Σ’ ευχαριστώ γι’ αυτές σου τις σκέψεις.
* Ειρήνη *
~ Love is the only truth ~
quote:
Γιατι "ενα ζεστο αντιο" και οχι ενα νεο θεμα "καλως σας ξαναβρηκα"!
Αφου αγαπητη Ονειρικ, εισαι ενεργη και παλι και συμμετεχεις!
Αγαπητή Angi,
Αυτός, όπως είδες, ήταν ο τίτλος του θέματος που είχα δημιουργήσει για να "χαιρετίσω" τους φίλους μου σου εσώ. Δεν συμμετέχω {ακόμα τουλάχιστον} στο φόρουμ, παρά μόνο σε αυτό το θέμα, οπότε δεν συμμετέχω "ενεργά". Και δεν έκρινα σκόπιμο να ανοίξω νέο θέμα για να "συνομιλήσω" με τους φίλους μου συμμετέχοντες αφού υπήρχε ήδη αυτό.
* Ειρήνη *
~ Love is the only truth ~
quote:
Αλήθεια, πόσοι είναι εκείνοι οι γονείς που κάνουν ένα παιδί για να του «αφιερωθούν»? Πόσοι είναι εκείνοι οι γονείς που συνειδητοποιημένα φέρνουν στον κόσμο έναν νέο άνθρωπο γιατί θέλουν να του αφιερωθούν?
Φίλη Ειρήνη..
Δεν ξέρω το κατά πόσο είναι ωφέλιμο για ενα παιδί .. να του ``αφιερωθούν`` οι γονείς του.
Και βάζω τη λέξη ``αφιερωθούν`` σε εισαγωγικά.. για να μην παρεξηγηθώ.
Ολοι μας .. εχουμε κάνει παιδιά..και πολλοί απο εμάς ενοχληθήκαμε κάποια στιγμή οταν οι γονείς μας.. παραπροσηλώθηκαν ..
Την ευθύνη για την προσωπικότητα ενός παιδιού την έχουν οι γονείς και μόνον οι γονείς.
Η υπερβολική προσήλωση.. ταυτίζεται με την υπερβολική αδιαφορία ..σε οτι αφορά τα αποτελέσματα της.
Το θέμα είναι πάρα πολύ πολύπλοκο και θα έλεγα οτι ενας γονιός.. θα πρέπει να παρατηρεί τα πάντα .. χωρίς να γίνεται αντιληπτός και το κυριότερο .. να μην εκδηλώνει με περίβλεπτο τρόπο την αγάπη του.
Το παιδί επαναπαύεται στην αγάπη των γονιών.. το εκμεταλλεύεται.. και του δημουργεί ψυχολογικό πρόβλημα...
Εχω δεί πολλά παιδιά .. καταξιωμένων επιστημόνων.. μεγαλωμένα με υπερβολική αγάπη.. να καταλήγουν με υπερβολικά ψυχολογικά προβλήματα..
Edited by - allzzaro on 30/01/2006 20:30:07
Φταίει η υπερβολή. ΄Η το [πνίξιμο] ο περιορισμός των συναισθημάτων;
Σε όλα τα πράγματα χρειάζεται μέτρο.
Αν κάποτε κάνω έναν τρυφερό μπέμπη ή μιά ναζιάρα μπεμπούλα σίγουρα θα δώσω άπειρη αγάπη αλλά με προσοχή. ΝΑ ΜΗΝ ΤΟ ΚΑΚΟΜΑΘΩ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ.
ΕΙΡΗΝΗ ΚΡΥΒΕΙΣ ΜΠΟΛΙΚΗ ΣΟΦΙΑ ΤΥΧΕΡΟ ΤΟ ΜΩΡΑΚΙ... ΘΑ ΕΙΣΑΙ ΓΛΥΚΕΙΑ ΤΡΥΦΕΡΗ ΔΟΤΙΚΗ
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
=))=II=((=Ι ΥΠΕΡΟΧΗ ΜΑΜΑΚΑ. ΚΑΙ ΚΟΥΚΛΙΤΣΑ...
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
=))=II=((=
Edited by - ΑΦΡΟΔΙΤΗ on 31/01/2006 12:20:09
quote:
Πολλά παιδιά όμως στερήθηκαν την αγάπη.
Πρόσεξε Αφροδίτη .. η αγάπη εχει υποκειμενική έννοια.
Εξαρτάται πως την εννοεί κανείς..
Εκτός απο την αγάπη υπάρχει και το ενδιαφέρον.
Το άγρυπνο μάτι..
Και τα δύο θα πρέπει να εχουν κάποιο διακριτικό χαρακτήρα..
quote:
ΝΑ ΜΗΝ ΤΟ ΚΑΚΟΜΑΘΩ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ.
Εχει μεγάλη διαφορά το ``κακομαθημένο παιδί`` με το ``καλομαθημένο παιδί``.
Να ‘σαι καλά καλή μου! Ευχαριστώ.
Καλή μου nst,
Σίγουρα είναι απίστευτα δύσκολο (και εν μέρει και επικίνδυνο) ν’ αφήνεις το παιδάκι σου σε κάποια άγνωστη. Ειλικρινά δεν ξέρω πως θ’ αντιδρούσα στη θέση σου και μπράβο σας που τα καταφέρνετε.
Μη νομίζεις όμως πως και η περίπτωση της γιαγιάς, {ειδικά για τη μητέρα του μωρού, αν αυτή η γιαγιά δεν είναι η δική της μαμά} είναι «εύκολη». Υπάρχουν τόσοι πολλοί παράγοντες, (ακόμα και ‘γω που το ζω αυτό δεν μπορώ να τους απαριθμήσω μέχρι τώρα γιατί συνεχώς βλέπω και νέους), που δυσκολεύουν την κατάσταση αυτή. Όπως λένε «σ’ ένα σπίτι δεν μπορούν να υπάρχουν δύο νοικοκυρές», κάτι τέτοιο πιστεύω πως ισχύει και για το παιδί. Είναι δύσκολο να υπάρχουν δύο εν δυνάμει «μαμάδες».
* Ειρήνη *
~ Love is the only truth ~
Πραγματικά δεν είναι απίστευτο το ότι ένας μικρός-μικρός ανθρωπάκος μπορεί να μας στριμώξει με τις ερωτήσεις του? Τόσα πράγματα, τόσες ενέργειες, τόσες σκέψεις, που εμείς θεωρούμε αυτονόητα, εκείνα θέλουν να τα μάθουν, να τα ζήσουν, να τα εξερευνήσουν….
quote:
Ας είναι καλά όλα τα παιδάκια και εμείς οι μεγάλοι ας κάνουμε ότι είναι δυνατόν να προσφέρουμε στην κοινωνία καλούς ανθρώπους γιατί αυτά είναι το μέλλον, όσο περισσότερη καλοσύνη έχουν τόσο είναι μεγαλύτερη η ελπίδα για έναν καλύτερο κόσμο.
Συμφωνώ. Πριν γίνω μάνα και έχοντας μεγάλη αδυναμία στα παιδάκια, στεναχωριόμουν τόσο πολύ όταν άκουγα κάτι άσχημο που αφορούσε μωρό ή μικρό παιδί. Ειλικρινά όμως από την στιγμή που έγινα μάνα και μετά, όποτε ακούω κάτι κακό που αφορά μωρό ή μικρό παιδί, νιώθω έναν πόνο στην καρδιά! Δεν είναι απίστευτο? Νιώθω πόνο στην καρδιά... Ας είναι όλα τα παιδάκια γερά και ευτυχισμένα.
* Ειρήνη *
Edited by - oneiric1 on 14/03/2006 13:28:44
Edited by - oneiric1 on 14/03/2006 13:29:57
Εχεις δίκιο για τα προβλήματα που αναφέρεις. Για να πω την αλήθεια έγώ αυτού του είδους την σχέση ούτε να την διανοηθώ δεν μπορούσα.
Ακόμα και η δική σου η μητέρα να ήταν πάλι θα υπήρχαν....
Επειδή όμως όπως και ναναι πάντα είναι καλύτερα άτομα του σπιτιού παρά κάποιος ξένος [ όσο το μωρό είναι μικρό] πιστεύω οτι ίσως χρειάζεται ένας συμβιβασμός...
Μη ρωτήσεις αν θα τον έκανα, απλώς σκέψεις εκφράζω, τώρα εκ του ασφαλούς.
Τα παιδιά μας μαθαίνουν και τούς μαθαίνουμε, μας ξαναγυρίζουν στην πραγματικότητα απ' όπου φύγαμε κάποτε, με τον διάφανο και αυθόρμητο τρόπο που σκέπτονται.
Να χαίρεσαι το μωράκι σου.
Πλέον μιλάμε για μια απόλυτα προσωπική ιστορία (πώς επιλέγει ο κάθε γονέας να μεγαλώσει το παιδί του) και όλες οι απόψεις είναι σεβαστές.
Η προσωπική μου άποψη λοιπόν είναι, πως από την στιγμή που θα σκεφτείς (γιατί πρέπει να προηγηθεί η σκέψη από την «πράξη») πως είσαι έτοιμος να αποκτήσεις παιδί, πρέπει να αποφασίσεις-ταυτόχρονα-πως πλέον θα είναι το Νο.1 σε ότι κάνεις. H πρώτη σκέψη μου πλέον πριν απ’ όλες μου τις ενέργειες, είναι το παιδί, γνωρίζοντας πως έχουν «αντίκτυπο» επάνω του.
Νομίζω πως θα πρέπει όλοι μας να προσπαθήσουμε (έστω) να βρούμε την χρυσή τομή. Η ισορροπία είναι το κλειδί σ’ αυτόν τον μεγάλο δρόμο, όπου το ένα πεζοδρόμιο είναι η υπερβολική προσήλωση/καταπίεση και το άλλο είναι η αδιαφορία.
Γράφεις: Την ευθύνη για την προσωπικότητα ενός παιδιού την έχουν οι γονείς και μόνον οι γονείς.
Νομίζω πως πλέον, με δεδομένο πως εργάζονται και οι δύο γονείς, υπάρχει «ευθύνη» και στον ευρύτερο περίγυρο της οικογένειες (εάν το παιδί ζει κάποιες ώρες με γιαγιάδες/παππούδες κλπ.). Πλέον το θέμα αυτό αποκτά άλλες διαστάσεις.
Γράφεις: Το θέμα είναι πάρα πολύ πολύπλοκο και θα έλεγα οτι ενας γονιός.. θα πρέπει να παρατηρεί τα πάντα .. χωρίς να γίνεται αντιληπτός και το κυριότερο .. να μην εκδηλώνει με περίβλεπτο τρόπο την αγάπη του. Το παιδί επαναπαύεται στην αγάπη των γονιών.. το εκμεταλλεύεται.. και του δημουργεί ψυχολογικό πρόβλημα...
Συμφωνώ απόλυτα μαζί σου.
* Ειρήνη *
quote:
Νομίζω πως θα πρέπει όλοι μας να προσπαθήσουμε (έστω) να βρούμε την χρυσή τομή. Η ισορροπία είναι το κλειδί σ’ αυτόν τον μεγάλο δρόμο, όπου το ένα πεζοδρόμιο είναι η υπερβολική προσήλωση/καταπίεση και το άλλο είναι η αδιαφορία.
Aκριβώς Ειρήνη μου ακριβώς
Θα πρέπει να ``παίζεις`` κάπου ανάμεσα .. αλλά ανάλογα με την περίπτωση να αυξάνεις πότε προς την καταπίεση και πότε προς την αδιαφορία..
Είμαι σίγουρος οτι ο ρόλος της μητέρας σου πάει γάντι.
Τα βαφτίσια.. 
..εε. πότε..?
quote:
[b]Πολλά παιδιά όμως στερήθηκαν την αγάπη. ΄Η αυτή την μητρική - πατρική συμπεριφορά την αισθάνθηκαν απλά σαν υποχρέωση...
Φταίει η υπερβολή. ΄Η το [πνίξιμο] ο περιορισμός των συναισθημάτων;
Σε όλα τα πράγματα χρειάζεται μέτρο.
Αν κάποτε κάνω έναν τρυφερό μπέμπη ή μιά ναζιάρα μπεμπούλα σίγουρα θα δώσω άπειρη αγάπη αλλά με προσοχή. ΝΑ ΜΗΝ ΤΟ ΚΑΚΟΜΑΘΩ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ.
ΕΙΡΗΝΗ ΚΡΥΒΕΙΣ ΜΠΟΛΙΚΗ ΣΟΦΙΑ ΤΥΧΕΡΟ ΤΟ ΜΩΡΑΚΙ... ΘΑ ΕΙΣΑΙ ΓΛΥΚΕΙΑ ΤΡΥΦΕΡΗ ΔΟΤΙΚΗ
Αφροδίτη μου,
Για άλλη μια φορά σ’ ευχαριστώ για τα τόσο ζεστά σου λόγια.
Ξέρεις, στο θέμα των παιδιών, ειδικά του δικού μου παιδιού, δεν έχω καμία γνώση. Η μόνη ουσιαστική γνώση που έχω είναι οι συμπεριφορές που «δείχνει» η καρδιά μου. Θέλω όμως να προσπαθήσω, αυτό νομίζω πως είναι το θετικό. Θέλω πολύ να προσπαθήσω να του μάθω την αγάπη, τον κόσμο, την ίδια τη ζωή.
Φιλικά
* Ειρήνη *
Σίγουρα φίλη μου, ακόμα και η δική μου μητέρα να ήταν και πάλι τα πράγματα θα ήταν «διαφορετικά» αφού πολύ απλά εκείνη δεν θα ήταν «εγώ». Αλλά όπως και να ‘ναι έχεις σίγουρα άλλη άνεση όταν έχεις να συνεννοηθείς με την δική σου μαμά.
Πάντως ακόμα τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα. Δεν κοιμάται πολύ, τη νύχτα ξυπνάει άπειρες φορές, κλαίει, θέλει πιπίλα, θέλει την αγκαλιά μου…. Υπάρχουν στιγμές που νομίζω πως αυτή την στιγμή δεν υπάρχει πουθενά η Ειρήνη, παρά μόνο η Ειρήνη, η μαμά του μπέμπη.
Πότε άρχισε να κοιμάται ο δικός σου μπεμπούλης φίλη μου?
* Ειρήνη *
Καλώς ήρθες στο κλάμπ των ξενύχτιδων....η ειδικότης μου.
Ξέρεις τι θρίλερ και π..... εβλεπα μέχρι τις 4 το πρωί που έλεγε να κοιμηθεί ο μάστερ μέχρι να γίνει 6 μηνών?
Μπορείς να φανταστείς να περιφέρεται κανείς σαν το φάντασμα στην πυλωτή στις 3 η ώρα μήπως << και το καημένο ήθελε αέρα για να κοιμηθεί>>?
Εκτός του οτι η μόνη μουσική που του άρεσε ήταν ο Γαϊτάνος στην θεία λειτουργεία. Αντε τώρα να οδηγείς καλοκαίρι με τα παράθυρα ανοιχτά στην τότε Κηφισίας και να ακούγεται όλο αυτό... συν ένα μωρό που τραγούδαγε...
Ο δικός μου'' μπεμπούλης'' αποφάσισε να κοιμηθεί συνεχόμενα όταν ήταν 2 χρονών και πάλι ξύπναγε κατά καιρούς και ήθελε ένα πράγμα που το έλεγε << ε...κα...λα..>>. Μετά από αποκρυπτογράφηση της ορολογίας αντελήφθην οτι αυτό ήταν << αγκαλιά>>. Ακόμα [ είναι 8 τώρα] τον φωνάζω << ο αγκαλίτσας >>.
Ολο πείναγε... Για να πω όλη την αλήθεια τα πρώτα 3 χρόνια ήταν πολύ δύσκολα σε θέματα ωραρίων και κούρασης.
Ασε που όπου πήγαινα ήθελα φορτηγό για να μεταφέρω τον εξοπλισμό που χρειαζόταν [ νόμιζα] ο πρίγκηπας...
Εννοείται οτι δεν είχα χρόνο για εμένα καθόλου... αυτό έγινε εφικτό όταν πήγε στο προνήπιο στα 4 περίπου.
Για να ελαφρύνω την κατάσταση έχω να σου πω οτι όλες οι φίλες μου με μωρά τα ίδια περνάνε [ το παραδέχονται όμως όταν έχει τελειώσει ]και οτι ευτυχώς όλο αυτό αλλάζει μετά απο λίγο, οπότε και χρόνος βρίσκεται και τελικά παραδόξως ξεχνιούνται...
Απο την άλλη όσοι δεν έχουν δεί αυτή την ευτυχία την παρακαλούν ενάγωνίως οπότε....
Χαμογέλα
[ελπίζω να τα κατάφερα], η ζωή είναι η πιο ωραία περιπέτεια...
Φιλάκια στο μωρουδάκι σου
Λέμε για 1η Οκτωβρίου. Ο μπέμπης θα είναι 11 μηνών τότε, ο καιρός {ελπίζω} ακόμα καλός, οπότε θα είναι ότι πρέπει για να του δώσουμε "τ' ονοματάκι του". Και το όνομα αυτού: ΑΝΔΡΕΑΣ…!
* Ειρήνη *
Τα ίδια και ‘συ ε?! Ξέρεις ε… Με βεβαιότητα (….) μπορώ να σου πω, πως μετά από μια {αρκετά μεγάλη θα έλεγα} «έρευνα» σε γνωστούς, φίλους κλπ., έχω καταλήξει στο εξής: Τα κοριτσάκια κοιμούνται πολύ νωρίτερα (τα περισσότερα κοριτσάκια κοιμούνται περίπου στις 40 πρώτες μέρες όλη τη νύχτα!!!) από τα αγοράκια, τα οποία μπορεί να φτάσουν και τα 2 χρόνια για να κοιμηθούν κανονικά (χωρίς φυσικά αυτό να σημαίνει πως δεν υπάρχουν και οι εξαιρέσεις!)!!! Εις υγείαν μας λοιπόν!
Α, τέτοιες «ομορφιές» σου έκανε και σένα το βλαστάρι σου ε?! Μπράβο το καλό παιδί! Όχι τίποτα άλλο, ήθελε να είναι σίγουρος πως θα τον… «θυμάσαι» και σου έκανε μερικά από τα όμορφα, χαριτωμένα του κόλπα, για να βεβαιωθεί πως θα σου μείνει αξέχαστος….! Xexexe
Όλο πείναγε ε?! Και ‘γω το ίδιο «πρόβλημα» είχα! Φαντάσου πως στο μαιευτήριο έφερναν όλα τα νεογνάκια κάθε 3 ώρες. Το δικό μου το έφερναν κάθε μιάμιση ώρα….! Άκουγα μέσα στη νύχτα τα ροδάκια από το «πυρεξάκι» του μπέμπη και σκεφτόμουν «πεινάει πάλι και μου το φέρνουν....!» Κάθε 3-4 ώρες, τρώει τώρα που είναι ήδη 4 ½ μηνών!!!
Τα πρώτα 3 χρόνια ήταν δύσκολα?! Παναγία μου! Μου έκανες την καρδιά περιβόλι!!! xexexe
Υπέροχες οι ιστορίες που αναφέρεις! Πολύ θα χαρώ να διαβάσω ακόμα περισσότερες ιστορίες (αστείες, «δύσκολων ωρών», περίεργες κλπ.) και των άλλων συμμετεχόντων που θυμούνται από τα βλαστάρια τους!
* Ειρήνη *
Δεν έχω κοριτσάκι για να συγκρίνω αλλά ένα θέλω να σου πω
Οσο και ζωηρός και ''δύσκολος'' να είναι, την έκφραση λατρείας που θα δείς στο μέλλον όταν θα σου λέει << σε αγαπάω μαμάκι >> δεν θα την δείς σε κανενός άλλου άντρα τα μάτια και σε καμία περίπτωση 
Λίιιιιγοοοοοοοο υπομονή
φιλάκια
Πρέπει να σου πω, απλά για να το διευκρινήσω, πως σε καμία περίπτωση τα παραπάνω γραφόμενά μου, δεν είναι «γκρινίτσες»! Α, πα πα! Ίσα-ίσα που λέω με καμάρι «δεν μ’ αφήνει ο γιος μου να κοιμηθώ τη νύχτα»!!! xaxaxa Καταλαβαίνεις με τι λατρεία αντιμετωπίζω την όλη κατάσταση.
Ιστοριούλα:
Θυμάμαι, το πρώτο βράδυ που μου τον έφεραν για να τον ταΐσω, αφού είχε φάει και κοιμόταν στην αγκαλιά μου, τον χάζευα μέχρι να έρθουν οι μαίες. Ξαφνικά και ενώ κοιμόταν, «ρίχνει» ένα χαμόγελο…. το πιο απίστευτα όμορφο χαμόγελο που είχω δει! Χάζεψα… νόμιζα πως θα λιποθυμήσω από την λατρεία μου για ‘κείνον, εκείνη ακριβώς την στιγμή!
* Ειρήνη *
Ένα ζεστό «καλώς σας βρήκα»!
Βρίσκομαι και πάλι κοντά σας και είμαι πολύ χαρούμενη γι’ αυτό. Θα μοιραστούμε, θα συζητήσουμε, θα ξαναβρεθούμε.
Δυστυχώς οι πολλές μου (πλέον) υποχρεώσεις δεν μου αφήνουν περιθώριο για έντονη δραστηριότητα όπως παλιότερα αλλά τουλάχιστον θα βρίσκομαι εδώ, σε κάποια, επιλεκτικά θέματα, που με ενδιαφέρουν να μάθω/συνεισφέρω ή απλά με «χαλαρώνουν» από την κούραση της ημέρας.
Θέλω οπωσδήποτε να ευχαριστήσω όλους/ες τους/τις φίλους/ες που μπήκαν στον κόπο να μου στείλουν email αυτό το διάστημα της απουσίας μου. Σας ευχαριστώ πολύ!
Να είστε όλοι καλά! 
* Ειρήνη *