- ΤΑ ΝΕΚΡΟΝΥΦΙΑΤΙΚΑ ΕΘΙΜΑ ΤΑ ΛΑΖΑΡΙΑΤΙΚΑ - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.
..η σημερινη μερα Σαββατο Λαζαρου παλιοτερα θεωρουνταν μια δευτερη Ανασταση προιμιο της μεγαλης Αναστασης της επομενης Κυριακης ...τα Λαζαριατικα εθιμα κι ομως εχουν ξεκαθαρες καταβολες απο τα αρχαια νεκρολατρευτικα εθιμα των Αδωνιων και Διονυσιακων πολυ πιο ξεκαθαρες απο εκεινες της Πασχαλινης Κυριακης ..κια πρεπει να αποτελουσαν χαρακτηριστικα εθιμα που αρχικα τηρουνταν απο διακριτες ομαδες θρησκευτικες πω αλλιως να εξηγησει κανεις τα καλαντα των <<λαζαρινων>> που τα τραγουδουσαν οι νεες παρθενες που μεσα στις ρογες και στις πλατειες των χωριων κι αποτελουσαν ενα καλεσμα νυφιατικο που προμηνυε το γαμο τον κοριτσιων ..
...χαρακτηριστικο και το ξωανο ή ο σταυρος του Λαζαρου που στηνονταν στις πλατειες μετα την περιφορα του με βαγια και μυρτιες,,, αλλα και τα ζυμοαρτυματα τα "λαζαρωτα"" και την ""κυρα Σαρακοστη" χαρακτηρικα συμβολικα εδεσματα της μερα αυτης συνδεδεμενα με την καλη τυχη και την αφθονια ...
ΤΙ ΠΑΡΑΞΕΝΗ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ Η ΕΠΑΡΧΙΩΤΙΚΗ ΧΡΙΣΤΙΑΝΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ..Η ΣΧΕΔΟΝ ΞΕΧΑΣΜΕΝΗ ..ΧΜΜ ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΜΙΑ ΝΕΚΡΑΝΑΣΤΑΣΗ ΠΑΡΑΛΛΗΛΗ ΣΤΗΝ ΣΚΙΑ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΤΗΣ ΕΠΟΜΕΝΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΣΥΝΟΔΕΥΜΕΝΗ ΜΕ ΕΝΑ ΣΩΡΟ ΕΘΙΜΑ ΠΟΥ ΘΥΜΙΖΟΥΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΑ ΚΑΙ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ ΑΛΛΑ ΚΙΑΙ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ ...
καλαντα ευχες, για υγεια κι ευημερια , κερασματα , λιχουδιες , πειραγματα ,περιφορες και βολταρισματα ομαδων , μασκαρεματα ...
ας δουμε με καποια πο αυτα τα εθιμα
ΟΙ ΙΔΕΕς ΜΑΣ ΑΝΗΚΟΥΝ ΣΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΑΡΧΕΙΟ ΤΗς ΖΩΗς...ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΕΚΕΙ...ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΑΡΑ ΑΠΟΔΕΚΤΕς ΚΑΙ ΔΙΑΝΟΜΕΙς ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ...............
...συγκρινετε με τα εθιμα των Μυστηριων του Αδωνι...Η ΟΜΟΙΟΤΗΤΑ ΕΙΝΑI ΚΑΤΑΦΑΝΗΣ ....εκτος απο μια μικρη λεπτομερεια στην Βαση του Αδωνιου Μυθου οπως αυτος σωζετai στον Οβιδιο .. υπαρχει ενα θεμα που αποτελει αληθινο ταμπου και μεγιστη προκληση για τα ηθη μας ...ο ερωτας μιας κοπελας ,χμ για τον ιδιο της το πατερα της,,, ενα θεμα αιμομικτικο αρα αληθινο ταμπου ομοιο με το Οιδιποδειο το μυθικο αυτο θεμα αλλα πολυ πιο προκλητικο γιαυτο κι αποσιωπημενο καθως λιγοι απο μας γνωριζουμε το μυθο για την συνειδητη πλεκτανη μιας κορης προκειμενου να συνευρεθη με τον πατερα της ...
εχουμε δηλαδη μια αιμομιξια που δεν γινεται ενα αγνοια των συνευρισκομενων αλλα που ο ενας απο τους δυο γωριζει και μαλιστα προκαλει συνειδητα την πραξη .. ακομη πιο προκλητικο ειναι το γεγονος θεμα οτι η πραξη γινεται με επιθυμια ενος κοριτσιου αρα βρισκομαστε πολυ μακραν του Οιδιποδειου θεματος με καθαρες μητριαρχικες καταβολες του μυθου ...καθως μιλαμε για την πραγματοποιηση της αιμομιξιας που προκαλει οχι η επιθυμια του αρσενικου αλλα του θηλυκου ..ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΘΕΜΑ ΑΛΗΘΙΝΟ ΤΑΜΠΟΥ ...ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΜΗΤΡΙΑΡΧΙΚΕΣ ΚΑΤΑΒΟΛΕΣ ..
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΗ ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΙΜΟΜΙΚΤΙΚΗΣ ΠΡΑΞΗΣ
======================================
http://www.youtube.com/watch?v=63p7ujQhp_s
Αδώνια Μυστήρια: Αναζητώντας το αρχαιοελληνικό Πάσχα
Συγγραφέας: Ιωάννης Μπουσίου
metafysikogr_adonia_mystiria
Το παρόν άρθρο θα αποπειραθεί να αναδείξει τις επιβιώσεις των αρχαίων ελληνικών τελετουργικών δρωμένων του Θεού Αδώνιδος στην σημερινή εποχή. Αλλωστε, η πρόσληψη και η κατανόηση των ταφικών δρωμένων που την περίοδο του Πάσχα επιτελούνται από την Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία, κατά την γνώμη μας, δεν καθίσταται ολοκληρωμένη εάν δεν συνδέσουμε τα τελέσματα αυτά με την πρωταρχική τους τελετουργική μορφή, που ανάγεται στα αντίστοιχα θρησκευτικά θέσμια των αρχαίων ελληνικών λατρειών.
Η καθιέρωση των διαφόρων μορφών τελετουργιών και εορτών στην ελληνική θρησκεία ήταν σχεδόν πάντοτε συνυφασμένη με το αντίστοιχο μυθολογικό υπόβαθρο. Η ιερά μυθολογική παράδοση διαπνέει και μορφοποιεί όλες τις εκφάνσεις του ελληνικού πολιτισμού, την θρησκεία, την τέχνη, την λογοτεχνία ακόμη και τον φιλοσοφικό λόγο (Burkert,1997).
Ο μύθος ενός θεού
Από τις τρεις βασικές μυθολογικές-γενεαλογικές αποτυπώσεις του θεού Αδώνιδος θα προτιμήσουμε να περιγράψουμε αυτήν που διασώζεται στις περίφημες μεταμορφώσεις του Οβιδίου και τον συνδέει με την παράδοση της Κύπρου, εκεί που, όπως γνωρίζουμε, η λατρεία της θεάς Αφροδίτης και του Αδώνιδος γνώρισε τεράστια διάδοση.
Οταν η Μύρρα, κόρη του Βασιλέα της Πάφου Κινύρα και της Κεχρηίδας, έφθασε σε ηλικία γάμου, ο πατέρας της την ρώτησε ποιον θα ήθελε να παντρευτεί και αυτή απάντησε, με έναν «όμοιο» με εσένα. Ο άνομος έρωτας της κόρης για το πατέρα ήταν τόσο δυσβάσταχτος, που η Μύρρα θέλησε να βάλει τέρμα στην ζωή της. Ομως την σταμάτησε τελευταία στιγμή η παραμάνα της η Ιππολύτη, η οποία της υποσχέθηκε με όρκους ότι, αν δεν προχωρούσε στην πράξη της, θα την βοηθούσε σε ότι και να τις ζητούσε. Οταν η Κεχρηίδα έλειπε στην εορτή των θεσμοφορίων, η Ιππολύτη, μέθυσε τον Κινύρα με διονυσιακό οίνο και η Μύρρα κατάφερε με αυτόν τον τρόπο να συνευρεθεί με τον πατέρα της για δώδεκα ημέρες και νύχτες. Οταν ο Κινύρας συνήλθε από την μέθη θέλησε να δει το πρόσωπο της ερωμένης του και όταν αντιλήφθηκε την πλεκτάνη άρπαξε το ξίφος του να την σκοτώσει. Η Μύρρα ξέφυγε από το μένος του πατέρα της και περιπλανήθηκε για εννέα κύκλους της Σελήνης κυοφορώντας τον καρπό της ερωτικής μίξης μαζί του. Στο τέλος του ένατου κύκλου η Μύρρα απέτεινε ικετευτικό λόγο προς του θεούς λέγοντας: «είναι δίκαιη, δεν το αρνούμαι, η τιμωρία μου, μα σας ζητώ, για να μη μιαίνω μήτε τους ζωντανούς- αν επιζήσω- μήτε τους νεκρούς – αν θα πεθάνω - και από τα δύο βασίλεια να με αποπέμψετε, μεταμορφώστε με έτσι που και ζωή και θάνατο μαζί να μου αρνηθείτε (Οβιδίος,2002).
Τότε το σώμα της Μύρρας άρχισε να μεταμορφώνεται σε δέντρο. Τα πόδια της έγιναν ρίζες, το σώμα της κορμός δέντρου, και τα ικετευτικά απλωμένα στον ουρανό χέρια της, κλαδιά. Μόλις ολοκληρώθηκε η μεταμόρφωση ο φλοιός του δέντρου αποσχίστηκε και εγγενήθη ο πανέμορφος μύρινος Αδωνης!
Αιμομιξία και αρχαία Ελλάδα
Σε αυτό το σημείο θεωρούμε απαραίτητο να αποσαφηνίσουμε το ζήτημα της αιμομιξίας στον μυθολογικό ορίζοντα της ελληνικής θρησκείας. Ως πράξη, βεβαίως, και ήταν απορριπτέα στον ελληνικό κόσμο, γι’ αυτό και τελικά η Μύρρα τιμωρήθηκε. Θα πρέπει όμως να επισημάνουμε ότι οι μυθολογικές περιγραφές υποκρύπτουν πάντοτε και εσωτερικές-μυστηριακές προεκτάσεις που δεν ακολουθούν τις κοινωνικά καθορισμένες ηθικές. Η Μύρρα ήθελε να μιχθεί με ένα ψυχικό μέγεθος εξελικτικά «όμοιο» με το πατέρα της, και εφόσον δεν υπήρχε, τότε αναπόφευκτα η μίξη, δηλαδή η μετάδοση των μυστηριακών θέσμιων θα έπρεπε να συντελεστεί από τον ίδιο τον Κινύρα. Γι’ αυτό το λόγο και η ερωτική συνεύρεση κράτησε δώδεκα ημέρες και νύχτες, και μάλιστα υπό την επίδραση του διονυσιακού οίνου, γεγονός υποδηλώνει την όλη μυστηριακή δομή του μύθου.
Η ανατροφή του Αδωνη
Αμέσως μόλις γεννήθηκε ο Αδωνης τον παρέλαβαν οι νύμφες να τον πρωταναθρέψουν μυστικά εντός ενός ιερού σπηλαίου. Μόλις έφεραν εις πέρας το έργο τους, η Θεά Αφροδίτη πήρε τον Αδωνη από τις νύμφες και τον παρέδωσε στην Περσεφόνη για να ολοκληρώσει την μυστηριακή του ανατροφή, αφού τον τοποθέτησε κρυφά σε μία λάρνακα (ξύλινη κιβωτός από κυπαρισσόδεντρο, Liddell-Scott,2006). Οσο όμως ο νέος πλησίαζε προς την ενηλικίωση του και το φυσικό κάλλος του γίνονταν ανυπέρβλητο, η Αφροδίτη μαγεύτηκε από την ομορφιά του, ενώ και ο Αδωνης ερωτεύτηκε σφόδρα την πολυύμνητη θεά.
Η Περσεφόνη, συνεπαρμένη από την ωραιότητα του Αδώνιδος αρνήθηκε να τον δώσει πίσω και τότε οι θεές αποτάθηκαν στον Κρονίδη Δία να δώσει την λύση. Ο Δίας αποφάσισε, το ένα τρίτο του έτους να παραμένει ο νέος με την Περσεφόνη στον Αδη και το υπόλοιπο διάστημα να επανέρχεται και να ζει με την Αφροδίτη. Το τρίτο του χρόνου θα το αφιέρωνε όπου εκείνος επιθυμούσε. Ο Αδωνης επέλεξε το δικό του χρόνο να τον αφιερώσει στην αγαπημένη του θεά Αφροδίτη, για να χαίρονται περισσότερο χρόνο του ετήσιου κύκλου τον θείο έρωτά τους. Και σε αυτήν την αφήγηση, διαφαίνεται ο μυστηριακός ορίζοντας του μύθου, αφού η απόφαση του Διός είναι όμοια με αυτήν που έδωσε στην θεότητα της Ελευσίνος Περσεφόνη, όταν ο Αδης θέλησε να την κρατήσει κοντά του.
Η Αφροδίτη, ενόσω γεύονταν τον ερωτά της, συμβούλεψε τον Αδωνη, που αρέσκονταν στο κυνήγι, να προσέχει και να μην είναι παράτολμος. Εκείνος δεν την άκουσε, έτσι κάποια στιγμή ο θεός Αρης του έστειλε έναν αγριόχοιρο που του κατάφερε ένα θανατερό πλήγμα στην ηβική του χώρα. Η θεά άκουσε τον γοερό βόγγο του αγαπημένου της και έπεσε επάνω του θρηνώντας για τον χαμό του. Αμέσως μετά παραίνεσε τους ανθρώπους να καθιερώσουν εορτή προς τιμήν του εραστή της, εις αιώνια ανάμνηση του δικού της θρήνου για τον όμορφο θεό, και καθώς περιέρραινε το σώμα του με νέκταρ, από τον ουρανό κατήλθε λευκό σύννεφο και ο Άδωνης αναλήφθηκε με αυτό στα ουράνια δώματα των αθανάτων.
Μια γνώριμη εορτή!
Η εορτή που εγκαθιδρύθηκε ονομάστηκε Αδώνια ή αλλιώς Κήποι Αδώνιδος Τα Αδώνια ήταν μία επιτάφια ιδιωτική-οικιακή εορτή που τελούνταν κάθε χρόνο σε όλες σχεδόν τις ελληνικές πόλεις προς τιμήν του Αδωνη και της Αφροδίτης. Η διάρκεια της εορτής ήταν συνήθως διήμερη, αλλά σε κάποιες πόλεις μπορούσε να διαρκέσει ακόμη και για μία εβδομάδα (Βρεττός, 2002). Τα τελετουργικά αυτά λάμβαναν χώρα κυρίως κατά την εποχή της ανοίξεως και όπως ο μεγάλος Ελληνας λαογράφος Ν. Πολίτης επισημαίνει, αυτά «…ετελούντο δ’ εν Αθήναις και εν άλλαις πόλεσι της Ελλάδος περί τα τέλη Μαρτίου…». Πολλοί μελετητές ισχυρίζονται ότι η λατρεία αυτή εισήχθη στον ελλαδικό χώρο από την πόλη Βύβλο της Συρίας τον 5ο π.Χ αιώνα, που βεβαίως την εποχή εκείνη κατοικούνταν και από ελληνικό πληθυσμό. Παρ’ όλα αυτά υπάρχουν σημαντικές αναφορές ότι η λατρεία του θεού ήταν αναπτυγμένη ήδη από το 600 π.Χ. στον θρησκευτικό κύκλο των γυναικών που πλαισίωναν την Σαπφώ στην Λέσβο (Burkert, 1993).
Η τελετή χωριζόταν σε δύο κύρια μέρη. Η πρώτη μέρα ήταν πένθιμη και ονομάζονταν «αφανισμός». Στο κομμάτι αυτό οι γυναίκες ακολουθούσαν όλα τα καθιερωμένα τελετουργικά της κηδεύσεως του Αδωνη που ονομάζονταν και ως «πρόθεσις» του νεκρού. Κατά την ταφική διαδικασία της προθέσεως, οι μαυροφορεμένες γυναίκες τοποθετούσαν σε νεκρική κλίνη ένα ξύλινο ομοίωμα (ξόανο) του Αδώνιδος και επιτελούσαν, σαν να είχαν ένα νεκρό σώμα, τα ταφικά τελετουργικά. Επλεναν με νερό το ξόανο, μύρωναν το σώμα του Θεού, το έντυναν με το χαρακτηριστικό ύφασμα των νεκρών, το σάβανο και νεκροστόλιζαν με αρωματικά άνθη και κλαδιά αειθαλών δέντρων την κλίνη του. Ο ποιητής Θεόκριτος, που έζησε 3ο αιώνα π.Χ. και ήταν ένας από τους σημαντικότερους ποιητές της Ελληνιστικής εποχής, περιγράφει με εξαίσιο τρόπο στο 15ο ειδύλλιό του με τίτλο Συρακουσίαι ή Αδωνιασταί την ατμόσφαιρα της εορτής: :
«Εχουν στρώσει αργυρή κλίνη νεκρική για τον όμορφο Θεό. Δίπλα της, βρίσκονται καρποί που δίνουν τα κλαδιά των ιερών δένδρων, και άνθη φυλαγμένα σε πήλινα δοχεία, οι περιώνυμοι κήποι του Αδωνη.
Ο πολυέραστος Αδωνης, αυτός που αγαπούν και στον Αχέροντα ακόμη!
Δέσποινα Αφροδίτη, εσύ είσαι που κρατείς στα χέρια τώρα το ρόδινο σώμα του Αδωνη».
Σημαντικό μέρος στην τελετή διαδραμάτιζαν οι λεγόμενοι «Κήποι Αδώνιδος». Οι γυναίκες εννέα ημέρες πριν την εορτή, τοποθετούσαν μέσα σε αγγεία πήλινα σπόρους από φυτά που αναπτύσσονται γρήγορα, συνήθως σίτο, μαρούλι, μάραθο ή και διάφορα άνθη. Τοποθετούσαν τα αγγεία αυτά στις στέγες των σπιτιών ή όπου αλλού αυτά θα δέχονταν την θερμότητα των ηλιακών ακτινών ώστε να μεγαλώσουν γρήγορα. Τα φυτά αυτά συμβόλιζαν την νεότητα και το σφρίγος του νεανία θεού, ενώ αναβλασταίνουν γρήγορα και μαραίνονται απότομα, όπως απότομα και πρόωρα αφανίστηκε και ο Αδωνης.
Θρήνος, επιτάφιος και ανάσταση
Κατόπιν ακολουθούσε ο θρήνος του νεκρού Αδώνιδος. Ο θρήνος αποτελεί αναπόσπαστο μέρος των ελληνικών ταφικών τελετουργιών. Εχουμε την τύχη να διασώζεται αυτούσιος ένας τελετουργικός θρήνος του Αδώνιδος από τον Βίωνα τον Σμυρναίο που έζησε τον 2ο αιώνα π.Χ. Το έργο του «Επιτάφιος Αδώνιδος» αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα ποιητικά κείμενα της Ελληνιστικής περιόδου που περιγράφει με αριστουργηματικό λογοτεχνικό τρόπο τον θρήνο της Θέας Αφροδίτης για τον Αδωνη.
Τον Αδωνη θρηνολογώ, τον όμορφο που εχάθη,
«πάει, χάθηκεν ο Άδωνης» οι Έρωτες θρηνούνε.
Στα πορφυρά σου Κύπριδα να μην ξαναπλαγιάσεις,
βάλε τα μαύρα σου, καλή, και να στηθοκοπιέσαι,
σύρε φωνή, ο Αδωνης χάθηκεν, ο καλός σου.
Τον Άδωνη θρηνολογώ και οι Ερωτες θρηνούνε
Επειτα ακολουθούσε η λεγόμενη «Εκθεσις» του ομοιώματος του θνήσκοντος Θεού, δηλαδή η περιφορά, η μετάβαση της ταφικής λάρνακας από τον οίκο προς τον χώρο ταφής του. Στην πομπή προπορεύονταν οι άντρες και ακολουθούσαν οι γυναίκες, οι αναμμένοι πυρσοί και τα κεριά προσέδιδαν σε αυτήν την επιβλητική πομπή μια ιδιαίτερα κατανυκτική ατμόσφαιρα. Οι πένθιμοι ύμνοι συνεχίζονταν κατά την διαδρομή με την συνοδεία αυλού που παρήγαγε έναν θρηνητικό ήχο και ονομάζονταν γίγγρα. Οταν έφταναν στον υποτιθέμενο χώρο ταφής, έθαβαν το ομοίωμα και ακολουθούσαν οι καθιερωμένες ταφικές χοές, καθώς και ο τελετουργικός κυκλικός χορός των γυναικών γύρω από τον τάφο.
Η επόμενη ημέρα των Αδωνίων ήταν χαρμοσύνη και ενθουσιαστική και ονομάζονταν «Εύρεσις». Εκεί εόρταζαν την ανάσταση, την αναγέννηση του Αδώνιδος με χορούς και γέλια, και συνέτρωγαν με πλούσια γεύματα που προέρχονταν από τις καθιερωμένες θυσίες.
Τα «Πάσχα» των προχριστιανικών παραδόσεων
Οι πολυθεϊστικές θρησκείες πολλών παραδοσιακών πολιτισμών εμπεριέχουν το αρχέτυπο του θνήσκοντος και αναγεννώμενου θεού. Στην Αίγυπτο ο Οσιρις, στους Βαβυλωνίους ο Ταμμούζ, στην Φρυγία ο Αττης κ.α. Οι μονοθεϊστικές θρησκείες και ειδικότερα ο χριστιανισμός, στις περιοχές που επιβλήθηκε και υπήρχε ήδη ένα τέτοιο αρχέτυπο, περιέβαλε τον δικό της θεό με τις ίδιες σχεδόν θεολογικές και τελετουργικές πρακτικές, γιατί αντιλήφθηκε με το πέρασμα των χρόνων ότι με αυτόν τον τρόπο θα ήταν πιο ευχερή η επικράτησή του.
Κατά την διάρκεια της Ανοιξης και πιο συγκεκριμένα της εαρινής ισημερίας (21 Μαρτίου), όπου και τελούνταν αυτές οι εορτές, ο ήλιος ανέρχεται σταδιακά από το νότιο ημισφαίριο της γης που κυριαρχεί το ψύχος και το σκοτάδι, κατάσταση παρόμοια με το σκότος του Άδη και μετέρχεται προς την επικράτηση του φωτός και της θερμότητος. Η αναγέννηση της φύσεως σηματοδοτεί και την αντίστοιχη αναγέννηση της ανθρώπινης πνευματικότητας (Αρβανάτικης, 2009).
Πιο συγκεκριμένα, στην Ελληνική θρησκευτική παράδοση, ο Αδωνης συμβολίζει την ίδια την ανθρώπινη ψυχή που πεθαίνει και αναγεννιέται συνεχώς, οι συνεχόμενες όμως επαναγεννήσεις του θα εξελίξουν την ψυχή, προσδίδοντάς της το απαραίτητο ψυχικό κάλλος. Τότε θα νομιμοποιείται να ανέλθει στα ανώτερα θεϊκά πεδία. Η ανυπέρβλητη φυσική ωραιότητα του Αδώνιδος αντανακλά σε εξωτερική μορφή το αντίστοιχο εσωτερικό ψυχικό του κάλλος. Αυτό το εσωτερικό κάλλος της ανθρώπινης ψυχής ήταν και το ζητούμενο από τους μετέχοντες της ελληνικής θρησκευτικής παραδόσεως.
Τι μας θυμίζει;
Οπως εύκολα γίνεται αντιληπτό από την περιγραφή της εορτής των Αδωνίων, τα χριστιανικά θρησκευτικά δρώμενα του εορτασμού του Πάσχα από την Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία ομοιάζουν σε μεγάλο βαθμό στις τελετουργικές πρακτικές των αρχαίων ελληνικών παραδόσεων. Αυτό βέβαια συμβαίνει γιατί, όπως θα αποδείξουμε, η χριστιανική θρησκεία, αν και προσπάθησε με κάθε τρόπο να εξαλείψει τα ταφικά έθιμα, τελικά αυτά κατάφεραν και όχι μόνο να επιβιώσουν, αλλά παρέμειναν σχεδόν αμετάβλητα, παρόλο τον ανηλεή πόλεμο που δέχθηκαν.
Οι Πατέρες της Εκκλησίας καταδίκαζαν ήδη από την πρώιμη χριστιανική περίοδο τα αρχαία ταφικά τελετουργικά δρώμενα, όπως για παράδειγμα τον θρήνο, την περιφορά του νεκρού, ακόμη και τα μνημόσυνα που σήμερα θεωρούμε δεδομένο ότι αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της χριστιανικής πίστης. Δεν αντιμάχονταν βέβαια τόσο τα ίδια τα έθιμα, όσο την παγανιστική τους καταγωγή, αφού η τήρηση των εθίμων αυτών είχε ως αποτέλεσμα να διατηρούνται εν ισχύ τα τελετουργικά της ελληνικής θρησκείας.
Με το πέρασμα των αιώνων, η προσήλωση του ελληνικού λαού στα έθιμα αυτά ήταν ακλόνητη, γεγονός που εξανάγκασε τους Πατέρες της Εκκλησίας να τα εγκολπώσουν τελικά στην χριστιανική πίστη. Η προσπάθεια όμως αυτή, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει η Μ. Aλεξίου « …δεν υπήρξε μόνο ασυνείδητη φυσική διεργασία, αλλά ήταν και αποτέλεσμα συνειδητών παρεμβάσεων της Εκκλησίας».
Οι απόπειρες απεμπολής των δρωμένων αυτών βέβαια δεν σταμάτησαν ακόμη και έως τον προηγούμενο αιώνα. Η περιφορά του επιταφίου της Μ. Παρασκευής που πολλοί από τους αναγνώστες του παρόντος άρθρου πιστεύουν ότι αποτελεί αναπόσπαστο και απολύτως καθιερωμένο στην χριστιανική πίστη έθιμο, θα διαπιστώσουν με την παρακάτω ατράνταχτη απόδειξη, ότι στην πραγματικότητα είναι προϊόν… αντιγραφής! Η εγκύκλιος της Ι. Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος της 12 Μαΐου του 1882, θεωρεί το έθιμο της περιφοράς του επιταφίου ως «άσκοπον και ανεβλαβές», ενώ επικαλείται για την κατάργηση της περιφοράς, τις σχετικές θεολογικές θέσεις του Οικουμενικού Πατριαρχείου (Μπακούρος, 2001). Ακόμη και ο επιτάφιος θρήνος, όπως αναφέρει ο Β. Μπακούρος, «ως τελετή αποτελεί εκκλησιαστική ιεροπραξία που διαμορφώθηκε σταδιακά και το κυριότερο στοίχησε με τις απαιτήσεις της λαϊκής ψυχής».
Είναι άξιο αναφοράς, εν κατακλείδι, να επισημάνουμε ότι, οι σύγχρονοι πολυθεϊστές με την σχετική θρησκευτική ελευθερία των τελευταίων ετών, όχι απλά αναβιώνουν αλλά βιώνουν εκ νέου τα τελετουργικά αυτά δρώμενα προς τιμήν του θεού Αδώνιδος, γεγονός που αποδεικνύει το πόσο βαθιά ριζωμένη είναι η ελληνική κοσμοθέαση στις ψυχές αυτού του λαού.
ΟΙ ΙΔΕΕς ΜΑΣ ΑΝΗΚΟΥΝ ΣΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΑΡΧΕΙΟ ΤΗς ΖΩΗς...ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΕΚΕΙ...ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΑΡΑ ΑΠΟΔΕΚΤΕς ΚΑΙ ΔΙΑΝΟΜΕΙς ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ...............
Βλέπεις λοιπόν πόσες παγανιστικές γιορτές έχει διασώσει η Ορθοδοξία;
Στην τελευταία ανάρτηση του θέματος Νεοχριστιανισμός, αποδεικνύω ξεκάθαρα πως οι εθνικιστές αρχαιολάτρες πολεμάνε τον ίδιο τους τον εαυτό, όταν πολεμούν την Ορθοδοξία.
Γιατί η Ορθοδοξία είναι ένας νεο-Χριστιανισμός, μια ΕΛΛΗΝΙΚΗ μεταμόρφωση και έκδοση του πρώτο Χριστιανισμού. Είναι όχι μόνο εχθρική σε φυσικό και ιστορικό επίπεδο με τον Ιουδαϊσμό, αλλά έχει μεταμορφώσει και τις χριστιανικές πεποιθήσεις σωτηρίας, σε ελληνικά οράματα. Εδώ πέρα και οι Έψιλον έχουν δανειστεί και μετουσιώσει στοιχεία από την Χριστιανική σωτηριολογία.
Ας μην ξεχνάμε την φωτογραφία της Παναγίας και του Χριστού...να ευλογούν τους πολεμιστές της Ελλάδας!
Αν θες περισσότερα τα λέμε στο άλλο θέμα.
quote:
Οι Πατέρες της Εκκλησίας καταδίκαζαν ήδη από την πρώιμη χριστιανική περίοδο τα αρχαία ταφικά τελετουργικά δρώμενα, όπως για παράδειγμα τον θρήνο, την περιφορά του νεκρού, ακόμη και τα μνημόσυνα που σήμερα θεωρούμε δεδομένο ότι αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της χριστιανικής πίστης. Δεν αντιμάχονταν βέβαια τόσο τα ίδια τα έθιμα, όσο την παγανιστική τους καταγωγή, αφού η τήρηση των εθίμων αυτών είχε ως αποτέλεσμα να διατηρούνται εν ισχύ τα τελετουργικά της ελληνικής θρησκείας.Με το πέρασμα των αιώνων, η προσήλωση του ελληνικού λαού στα έθιμα αυτά ήταν ακλόνητη, γεγονός που εξανάγκασε τους Πατέρες της Εκκλησίας να τα εγκολπώσουν τελικά στην χριστιανική πίστη. Η προσπάθεια όμως αυτή, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει η Μ. Aλεξίου « …δεν υπήρξε μόνο ασυνείδητη φυσική διεργασία, αλλά ήταν και αποτέλεσμα συνειδητών παρεμβάσεων της Εκκλησίας».
Οι απόπειρες απεμπολής των δρωμένων αυτών βέβαια δεν σταμάτησαν ακόμη και έως τον προηγούμενο αιώνα. Η περιφορά του επιταφίου της Μ. Παρασκευής που πολλοί από τους αναγνώστες του παρόντος άρθρου πιστεύουν ότι αποτελεί αναπόσπαστο και απολύτως καθιερωμένο στην χριστιανική πίστη έθιμο, θα διαπιστώσουν με την παρακάτω ατράνταχτη απόδειξη, ότι στην πραγματικότητα είναι προϊόν… αντιγραφής! Η εγκύκλιος της Ι. Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος της 12 Μαΐου του 1882, θεωρεί το έθιμο της περιφοράς του επιταφίου ως «άσκοπον και ανεβλαβές», ενώ επικαλείται για την κατάργηση της περιφοράς, τις σχετικές θεολογικές θέσεις του Οικουμενικού Πατριαρχείου (Μπακούρος, 2001). Ακόμη και ο επιτάφιος θρήνος, όπως αναφέρει ο Β. Μπακούρος, «ως τελετή αποτελεί εκκλησιαστική ιεροπραξία που διαμορφώθηκε σταδιακά και το κυριότερο στοίχησε με τις απαιτήσεις της λαϊκής ψυχής».
ΟΙ ΙΔΕΕς ΜΑΣ ΑΝΗΚΟΥΝ ΣΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΑΡΧΕΙΟ ΤΗς ΖΩΗς...ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΕΚΕΙ...ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΑΡΑ ΑΠΟΔΕΚΤΕς ΚΑΙ ΔΙΑΝΟΜΕΙς ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ...............
Σαφώς.
Όσο πιο πίσω πηγαίνουμε η Χριστιανική θρησκεία είναι όλο και πιο κοντά στον πρώτο Χριστιανισμό. Όσο πιο μπροστά πηγαίνουμε η Χριστιανική θρησκεία είναι όλο και πιο κοντά στον παγανισμό.
Η σημερινή Ορθοδοξία είναι μια ελληνική έκδοση του πρώιμου Χριστιανισμού όπως είπα.
Επομένως για αυτούς που είναι εθνίκια, η μάχη Ορθοδοξίας - παγανισμού είναι μια μεγάλη γκάφα που μόνο αποσταθεροποίηση θα φέρει στο έθνος τους και θα γίνει ακόμα πιο ευάλωστο στον έξω εχθρό.
quote:Χριστιανισμός προσαρμοσμένος στην Ελληνική ψυχοσύνθεση και που εκφραζόταν με Ελληνική ορολογία.quote:
Οι Πατέρες της Εκκλησίας καταδίκαζαν ήδη από την πρώιμη χριστιανική περίοδο τα αρχαία ταφικά τελετουργικά δρώμενα, όπως για παράδειγμα τον θρήνο, την περιφορά του νεκρού, ακόμη και τα μνημόσυνα που σήμερα θεωρούμε δεδομένο ότι αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της χριστιανικής πίστης. Δεν αντιμάχονταν βέβαια τόσο τα ίδια τα έθιμα, όσο την παγανιστική τους καταγωγή, αφού η τήρηση των εθίμων αυτών είχε ως αποτέλεσμα να διατηρούνται εν ισχύ τα τελετουργικά της ελληνικής θρησκείας.Με το πέρασμα των αιώνων, η προσήλωση του ελληνικού λαού στα έθιμα αυτά ήταν ακλόνητη, γεγονός που εξανάγκασε τους Πατέρες της Εκκλησίας να τα εγκολπώσουν τελικά στην χριστιανική πίστη. Η προσπάθεια όμως αυτή, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει η Μ. Aλεξίου « …δεν υπήρξε μόνο ασυνείδητη φυσική διεργασία, αλλά ήταν και αποτέλεσμα συνειδητών παρεμβάσεων της Εκκλησίας».
Οι απόπειρες απεμπολής των δρωμένων αυτών βέβαια δεν σταμάτησαν ακόμη και έως τον προηγούμενο αιώνα. Η περιφορά του επιταφίου της Μ. Παρασκευής που πολλοί από τους αναγνώστες του παρόντος άρθρου πιστεύουν ότι αποτελεί αναπόσπαστο και απολύτως καθιερωμένο στην χριστιανική πίστη έθιμο, θα διαπιστώσουν με την παρακάτω ατράνταχτη απόδειξη, ότι στην πραγματικότητα είναι προϊόν… αντιγραφής! Η εγκύκλιος της Ι. Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος της 12 Μαΐου του 1882, θεωρεί το έθιμο της περιφοράς του επιταφίου ως «άσκοπον και ανεβλαβές», ενώ επικαλείται για την κατάργηση της περιφοράς, τις σχετικές θεολογικές θέσεις του Οικουμενικού Πατριαρχείου (Μπακούρος, 2001). Ακόμη και ο επιτάφιος θρήνος, όπως αναφέρει ο Β. Μπακούρος, «ως τελετή αποτελεί εκκλησιαστική ιεροπραξία που διαμορφώθηκε σταδιακά και το κυριότερο στοίχησε με τις απαιτήσεις της λαϊκής ψυχής».
ΟΙ ΙΔΕΕς ΜΑΣ ΑΝΗΚΟΥΝ ΣΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΑΡΧΕΙΟ ΤΗς ΖΩΗς...ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΕΚΕΙ...ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΑΡΑ ΑΠΟΔΕΚΤΕς ΚΑΙ ΔΙΑΝΟΜΕΙς ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ...............Σαφώς.
Όσο πιο πίσω πηγαίνουμε η Χριστιανική θρησκεία είναι όλο και πιο κοντά στον πρώτο Χριστιανισμό. Όσο πιο μπροστά πηγαίνουμε η Χριστιανική θρησκεία είναι όλο και πιο κοντά στον παγανισμό.
Η σημερινή Ορθοδοξία είναι μια ελληνική έκδοση του πρώιμου Χριστιανισμού όπως είπα.
Επομένως για αυτούς που είναι εθνίκια, η μάχη Ορθοδοξίας - παγανισμού είναι μια μεγάλη γκάφα που μόνο αποσταθεροποίηση θα φέρει στο έθνος τους και θα γίνει ακόμα πιο ευάλωστο στον έξω εχθρό.
...ἐκ γὰρ τοῦ περισσεύματος τῆς καρδίας τὸ στόμα λαλεῖ
quote:quote:Χριστιανισμός προσαρμοσμένος στην Ελληνική ψυχοσύνθεση και που εκφραζόταν με Ελληνική ορολογία.quote:
Οι Πατέρες της Εκκλησίας καταδίκαζαν ήδη από την πρώιμη χριστιανική περίοδο τα αρχαία ταφικά τελετουργικά δρώμενα, όπως για παράδειγμα τον θρήνο, την περιφορά του νεκρού, ακόμη και τα μνημόσυνα που σήμερα θεωρούμε δεδομένο ότι αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της χριστιανικής πίστης. Δεν αντιμάχονταν βέβαια τόσο τα ίδια τα έθιμα, όσο την παγανιστική τους καταγωγή, αφού η τήρηση των εθίμων αυτών είχε ως αποτέλεσμα να διατηρούνται εν ισχύ τα τελετουργικά της ελληνικής θρησκείας.Με το πέρασμα των αιώνων, η προσήλωση του ελληνικού λαού στα έθιμα αυτά ήταν ακλόνητη, γεγονός που εξανάγκασε τους Πατέρες της Εκκλησίας να τα εγκολπώσουν τελικά στην χριστιανική πίστη. Η προσπάθεια όμως αυτή, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει η Μ. Aλεξίου « …δεν υπήρξε μόνο ασυνείδητη φυσική διεργασία, αλλά ήταν και αποτέλεσμα συνειδητών παρεμβάσεων της Εκκλησίας».
Οι απόπειρες απεμπολής των δρωμένων αυτών βέβαια δεν σταμάτησαν ακόμη και έως τον προηγούμενο αιώνα. Η περιφορά του επιταφίου της Μ. Παρασκευής που πολλοί από τους αναγνώστες του παρόντος άρθρου πιστεύουν ότι αποτελεί αναπόσπαστο και απολύτως καθιερωμένο στην χριστιανική πίστη έθιμο, θα διαπιστώσουν με την παρακάτω ατράνταχτη απόδειξη, ότι στην πραγματικότητα είναι προϊόν… αντιγραφής! Η εγκύκλιος της Ι. Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος της 12 Μαΐου του 1882, θεωρεί το έθιμο της περιφοράς του επιταφίου ως «άσκοπον και ανεβλαβές», ενώ επικαλείται για την κατάργηση της περιφοράς, τις σχετικές θεολογικές θέσεις του Οικουμενικού Πατριαρχείου (Μπακούρος, 2001). Ακόμη και ο επιτάφιος θρήνος, όπως αναφέρει ο Β. Μπακούρος, «ως τελετή αποτελεί εκκλησιαστική ιεροπραξία που διαμορφώθηκε σταδιακά και το κυριότερο στοίχησε με τις απαιτήσεις της λαϊκής ψυχής».
ΟΙ ΙΔΕΕς ΜΑΣ ΑΝΗΚΟΥΝ ΣΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΑΡΧΕΙΟ ΤΗς ΖΩΗς...ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΕΚΕΙ...ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΑΡΑ ΑΠΟΔΕΚΤΕς ΚΑΙ ΔΙΑΝΟΜΕΙς ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ...............Σαφώς.
Όσο πιο πίσω πηγαίνουμε η Χριστιανική θρησκεία είναι όλο και πιο κοντά στον πρώτο Χριστιανισμό. Όσο πιο μπροστά πηγαίνουμε η Χριστιανική θρησκεία είναι όλο και πιο κοντά στον παγανισμό.
Η σημερινή Ορθοδοξία είναι μια ελληνική έκδοση του πρώιμου Χριστιανισμού όπως είπα.
Επομένως για αυτούς που είναι εθνίκια, η μάχη Ορθοδοξίας - παγανισμού είναι μια μεγάλη γκάφα που μόνο αποσταθεροποίηση θα φέρει στο έθνος τους και θα γίνει ακόμα πιο ευάλωστο στον έξω εχθρό.
...ἐκ γὰρ τοῦ περισσεύματος τῆς καρδίας τὸ στόμα λαλεῖ
Εγώ θα έλεγα ακόμη περισσότερο... εθνικιστικός χριστιανισμός.
Οι εθνικιστές που μιλάνε ΕΠΕΙΤΑ ΑΠΟ ΔΥΟ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΧΡΟΝΙΑ για φθορά του Ελληνισμού μέσω της Ορθόδοξης Εκκλησίας είναι εξαιρετικά ανόητοι. Υπάρχουν βέβαια και οι πληρωμένοι(από ξένους εθνικιστές).
Η Ορθόδοξη Εκκλησία έχει μεταμορφώσει εδώ και αιώνες τον Χριστιανισμό της πρώτης Εκκλησίας σε ένα εθνικιστικό μόρφωμα, σε κάτι που δεν τους χαλάει το έθνος! Γιατί η Εκκλησία χτίστηκε από εθνικούς και όχι Εβραίους!
Δεν υπάρχει πλέον η προσμονή μιας Δευτέρας Παρουσίας ενός Σωτήρα για τον οποίο "δεν υπάρχει Έλλην ή Ιουδαίος, ελεύθερος ή δούλος". Ενός Σωτήρα που θα ενώσει όλες τις φυλές σε μια ενιαία παγκόσμια θεϊκή κυβέρνηση. Όπου υπάρχει προσμονή, είναι εκείνη ενός Έλληνα Χριστού που θα σώσει την Ελλάδα και μόνο την Ελλάδα.
Η "Παναγιά" και ο άριος Ιησούς ποζάρουν πλέον πάνω από τους Έλληνες με τα όπλα. Ο Χριστιανισμός της Ορθόδοξης Εκκλησίας υποστηρίζει τις εδαφικές διεκδικήσεις των Ελλήνων, δεν λέει πλέον πως "οι Χριστιανοί δεν είναι μέρος του κόσμου τούτου". Είναι μέρος και πολεμάνε με το ίδιο σκεπτικό όπως ο λαός του Ισραήλ στην Παλαιά Διαθήκη.
Δεν είναι πλέον ο Χριστιανισμός διεθνικός, διδάσκοντας την αγάπη προς όλους τους ανθρώπους ανεξαιρέτως χρώματος, φυλής κτλ.
Αυτά τώρα του Σέσοστρι περί δυσφήμησης των Ελλήνων φιλοσόφων κατά τις λειτουργίες είναι καθαρά αστεία πράγματα. Γενικά ότι απομεινάρια σύγκρουσης έχουν παραμείνει.
Το ίδιο και η κατηγορία πως η Εκκλησία αναμειγνύεται στα πολιτικά, δηλαδή Κράτος-Εκκλησία. Είναι δυνατόν η Ορθόδοξη Εκκλησία που αποτελείται από Έλληνες να είναι κατά των Ελλήνων; Μήπως το ιερατείο του Δωδεκαθέου δεν είχε κρατική εξουσία; Μήπως εκείνοι δεν θέλουν μια επίσημη εκκλησία με αποστολή υπέρ του Έθνους;
Γενικά ο Ελληνισμός διατηρήθηκε και δεν αλώθηκε όπως ισχυρίζονται, από τον "Ιουδαιο-Χριστιανισμό".
///////////
Εδώ πέρα και την Ανάσταση του Ιησού που πλησιάζει, την έχουν για Ανάσταση του Έθνους...
Είναι εντυπωσιακό, αλλά θα έλεγα πως η Ορθοδοξία είναι ένας παγανιστικός Χριστιανισμός. Επομένως τί σκούζουν οι ελληνοκεντρικοί αρχαιολάτρες για την "επικίνδυνη" θρησκεία του Ιησού;
Αφού τον πλάσαν τον Ιησού όπως γουστάρουν, Άριο και Ελληναρά.
quote:
Γεια σου Μύθηρα.Βλέπεις λοιπόν πόσες παγανιστικές γιορτές έχει διασώσει η Ορθοδοξία;
Στην τελευταία ανάρτηση του θέματος Νεοχριστιανισμός, αποδεικνύω ξεκάθαρα πως οι εθνικιστές αρχαιολάτρες πολεμάνε τον ίδιο τους τον εαυτό, όταν πολεμούν την Ορθοδοξία.
Γιατί η Ορθοδοξία είναι ένας νεο-Χριστιανισμός, μια ΕΛΛΗΝΙΚΗ μεταμόρφωση και έκδοση του πρώτο Χριστιανισμού. Είναι όχι μόνο εχθρική σε φυσικό και ιστορικό επίπεδο με τον Ιουδαϊσμό, αλλά έχει μεταμορφώσει και τις χριστιανικές πεποιθήσεις σωτηρίας, σε ελληνικά οράματα. Εδώ πέρα και οι Έψιλον έχουν δανειστεί και μετουσιώσει στοιχεία από την Χριστιανική σωτηριολογία.
Ας μην ξεχνάμε την φωτογραφία της Παναγίας και του Χριστού...να ευλογούν τους πολεμιστές της Ελλάδας!
Αν θες περισσότερα τα λέμε στο άλλο θέμα.
σχολιο 1
..οοοοοοοοοοοχι ακριβως ...καταρχην μιλαμε για τον κατεστημενο αυτοκρατορικο εκκοσμικευμενο χριστιανισμο κι οχι για τον πρωτο-χριστιανισμο που ηταν πραγματικα μια επαναστατικη αρνηση της Πολυθειστικης Διεφθαρμενης Bαβυλωνιας της Αρχαιοτητας ..και ο κατεστημενος χριστανισμος καθολου δεν ενσωματωσε ολα τα στοιχεια των αρχαιων θρησκευτικοτητας ..
-καταρχην απεβαλε την γυναικα ολοσχερως απο το Πανθεον της δηλαδη απο την Τριαδα και την υποβιβασε σε εκλεκτη αναμεσα στους ανθρωπους κυοφορουσα Υπεραγια Θεοτοκο ουσιαστικα υποβαθμιζοντας και παραποιωντας το κοσμοσωστηριο δικο της εργο αυτο της πολιτισμικης ηρωιδας και μεγαλης θεας
-θεωρησε εμφανως κατωτερη την γυναικεια φυση και μιερη ( εξαιτιας του Προπατορικου )και την πεταξε εξω απο τα ιερα και τους ναους ολοκληρωνοντας αυτο που ειχε ηδη ξεκινησει κατα τους αρχαικους χρονους δηλαδη την επιβολη καθαρα
πατριαρχικων προτυπων λατρειας με επικεντρο τον φαλλο.....τα μητριαρχικα λατρευτικα προτυπα επιβιωναν απλα σε μεμονωμενες γιορτες της αρχαιοτητας οπως εκεινη των Θεσμοφοριων η των Ελευσινιων
....ο κατεστημενος χριστιανισμος εδρασε απολυτοποιωντας και περιχαρακωνοντας χωρις καμμια ανοχη τα ηδη επιπβεβλημενα πατριαρχικα μοντελα οπως τα γωριζουμε μεσα στους επικρατουντες διασωθεντες αρχαιους μυθους , αυτους που επετρεψε η χριστιανοκεντρικη λαιλαπα εκκαθαρισης να επιβιωσουν ( πχ ο Διας ηταν η απολυτη δυναμη και θεληση του Ολυμπου η Ηρα απλα ηταν γενικα η πειθηνια αλλα και ζηλοφθονη υποχθονια συζυγος κατι που ουσιαστικα αποτελει φανερη υποβαθμιση κι ευτελισμο των ιδιοτητων η Μεγαλης Μητερας Συζυγου και Ομοθρονης του Διος σε απλη Καρακατινα του Ιερους Ορους φευ!!!)
αρα εινα πολυ παρακινδυνευεμνη η θεση οτι στο κατεστημενο χριστιανισμο επιβιωνουν ακριβως τα αρχαια τελετουργικα και οι λατρειες ..
...ενα αλλο παραδειγμα παραερμηνειας ειναι οτι στην νεκρανασταση του Αδωνη δε μιλαμε για το σηκωμα του σαρκιου του μεσα απο το ταφο ( φευ αυτο θα ηταν αληθινη φρικη) δεν εχουμε ενα Αδωνη Ζομπυ οπως τον Λαζαρο ή το Χριστο αλλα για την επανευρεση της ψυχης την ασυσταση της καθως ενωνεται με το ανωτερο μερος της και την ανυψωση της σε ιερο τοπο αυτον των πολιτισμικων ηρωων και θεοτητων ...ΚΑΙ ΤΟ ΤΟΝΙΖΟΥΜΕ ΑΥΤΟ ΤΗΣ ΨΥΧΗ ΚΙ ΟΧΙ ΤΟΥ ΣΑΡΚΙΟΥ ενω η ανασταση νεκρων στον κατεστημενο παραφθαρμενο χριστιανισμο εχει το χυδαιο υλιστικο χαρακτηρα αλιμονο της φρικωδους εγερσης του σαρκιου απο το ταφο .... κατι που δειχνει την κατωτερη φυση εκεινων που επεβαλλαν αυτα τα λατρευτικα προτυπα και την προσκοληση τους στην χονδροειδη κατωτερη υλη ....ουσιαστικα τον αποκλεισμο τους απο τους τοπους και τιςψυχικες διεργασιες του Ουρανου ....
παραθετω το παρακατω εδαφιο απο το αρθρο που που αναρτησα .. που περιγραφει με μοναδικα ποιητικο τροπο την Ανασταση του Αδωνη ...χωρις να μιλα για το σηκωμα του σαρκιου του και την επανοδο του ως θνητου του αναμεσα σε αλλους θνητους ....
και καθώς περιέρραινε το σώμα του με νέκταρ, από τον ουρανό κατήλθε λευκό σύννεφο και ο Άδωνης αναλήφθηκε με αυτό στα ουράνια δώματα των αθανάτων.
ΟΙ ΙΔΕΕς ΜΑΣ ΑΝΗΚΟΥΝ ΣΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΑΡΧΕΙΟ ΤΗς ΖΩΗς...ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΕΚΕΙ...ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΑΡΑ ΑΠΟΔΕΚΤΕς ΚΑΙ ΔΙΑΝΟΜΕΙς ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ...............
quote:
Καλησπέρα ΜΥΘΗΡΑ. Ελπίζω να μην ξέφυγα πολύ από το θέμα σου. Συνεχίζω αλλού.
σχολιο 2
... καθολου εξω απο το θεμα οι επισημανσεις σου ειναι καιριες κρισιμες και διαφωτιστικες ...
παραθετω βιντεο οπου το Λαζαριατικο εθιμο εχει μετατραπεισε εθνικη παρελαση με αποτερους συνειρμους την ανασταση του Γενους ,,, χωρις να να διευρκιζουν οι νεκραναστατες αν προκειται για το ζομπυ της ελληναραδικης αλεξαντρινης εγωικοτητας και κατακτητικοτητας η για την ανασταση του πλατωνικου οικουμενικου φιλοσοφικου ελληνισμου ...
εδω εκδηλωση ΛΑΖΑΡΙΑ 2013 παρελαση
http://www.youtube.com/watch?v=OdmhdyVJCkY
κι εδω οι Λαζαρινες γυναικες καθε ηλικιας περιφερονται πιαμσενες χερι χερι αφου πρωτα δοσουν ορκο χμμ αληθει τι ορκιζονται ??τα γνησια λαζαριατικα εχουν καθαρα μητριαρχικα γυναικοκρατικα στοιχεια μοιαζει κατι πολυ παλι επιβιωνε ισε αυτεα τα εθιμα σαν να να ειναι η ιορτη των νιων κοριτσιων ακι και των γραιων !!γιατι ειδικα οι γυναικες χαιρονται με την ανασταση του Λαζαρου και γιατι εχουν συνδεθει τα εθιμα αυτα με νυφιατικα τραγουδια και προσδοκιες των νεων κοριτσιων ??? χμμ λαογραφικοι μυθογραφικοι γριφοι !!
http://www.youtube.com/watch?v=Wb2KnGiKMBc
ΟΙ ΙΔΕΕς ΜΑΣ ΑΝΗΚΟΥΝ ΣΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΑΡΧΕΙΟ ΤΗς ΖΩΗς...ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΕΚΕΙ...ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΑΡΑ ΑΠΟΔΕΚΤΕς ΚΑΙ ΔΙΑΝΟΜΕΙς ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ...............
Edited by - ΜΥΘΗΡΑ on 12/04/2014 18:58:12
Edited by - ΜΥΘΗΡΑ on 12/04/2014 19:07:15
Εννοώ αυτό που λες για την ψυχή και το σώμα.
Ξέρεις, υπάρχει πολύ μπέρδεμα. Θυμήθηκα τώρα τους νεοπαγανιστές να χλευάζουν τον βιβλικό Χριστιανισμό για το αντίθετο απ' ότι λες. Δηλαδή ο Ρασσιάς να λέει πως ο Χριστιανισμός περιφρονεί την ύλη και την φύση, με τις ιδέες των πνευμάτων και των μη υλικών οντοτήτων.
Από την άλλη πάλι υπάρχουν και οι Γνωστικοί που χλευάζουν τον βιβλικό Χριστιανισμό, γι' αυτό ακριβώς που λες. Δηλαδή πως η ύλη είναι δημιουργία ενός κατώτερου Θεού.
Πω πω, και να δεις πόσο σημαντικό είναι το θέμα της Ανάστασης.
Υπάρχει πολύ φασαρία γύρω από τις έννοιες ψυχή και σώμα. Προτιμώ προς το παρόν να μην εκφράσω γνώμη.
Τα λέμε.
......θα διαβασω το θεμα σου για το νεοχριστιανισμο εχεις θεσει καιριες ερωτησεις σε θεματα οπου αναδεικνυουν το γενικοτερο ελλληναραδικο παραλογισμο και θιγουν κεκτημενα γνωστικα φατριασμενων μαζικοποιημενων και στενομυαλων ανθρωπων ...προκαλωντας την αντιδραση τους καθως τρεμουν τη πρωτοτυπη σκεψη ειδικα οταν δεν ειναι διατυπωμενη απο αυθεντιες τις οποιες προσκυνουν γονυπετεις ... δεν συμφωνω με πολλες απο τις θεσεις σου και το εκφραζω αυτο στα προηγουμενα μηνυματα μου αλλα η κριτικη κι προβληαματισμος σου εχουν μια δυναμη ενθερμης πρωτοτυπιας πολυ ταραχωδους ..θελω να πω εισαι μαχιμος διαλογικα ετοιμος να ταραξεις τα κοιμωμενα υδατα κατι που μου θυμιζει τις δικες μου μεθοδους .... που συχνα αποκαλω κορακιστικες ..μεθοδους που εχουν εδω μεσα προκαλεσει μεγαλες αντιδρασεις ...
...επειδη ιδεολογικα ανηκω στο νεοχριστιανικο κινημα το οποιο εννοω με ενα δικο μου ιδιαιτερο τροπο διαβασε εδω ...εχω γενικα πολλα να σου αντιταξω και χαιρομαι να εχω οξυδερκεις και ετοιμοπολεμους συνομιλητες αντιφωνουντες με δημιουργικο συνθετικο πνευμα ...κι οχι αντιφωνουντες της νοητικης περιχαρακωσης της ειρωνιας και της απολυτοξερολιας ...
για τον νεοχριστιανισμο οπως τον εννοω διαβασε εδω ...
http://www.esoterica.gr/forums/topic.asp?TOPIC_ID=11760
=================
ΟΙ ΙΔΕΕς ΜΑΣ ΑΝΗΚΟΥΝ ΣΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΑΡΧΕΙΟ ΤΗς ΖΩΗς...ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΕΚΕΙ...ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΑΡΑ ΑΠΟΔΕΚΤΕς ΚΑΙ ΔΙΑΝΟΜΕΙς ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ...............
Χαίρομαι να συμφωνώ και να διαφωνώ με σοβαρά άτομα. Δυστυχώς οι περισσότεροι συνήθως περιορίζονται στο να πετάνε κάτι αόριστο και συνάμα ειρωνικό, το οποίο περιφρονητικά δεν μπαίνουν στον κόπο να το εξηγήσουν. Και έπειτα όταν τους απαντώ στο ίδιο ύφος για να σπάσω πλάκα, βρίσκουν δικαιολογία για "χριστιανικούς φανατισμούς και μισαλλοδοξίες" που δεν επιτρέπουν τον διάλογο.
Το μόνο που θέλουν είναι να τους λες "Ναι, έχεις δίκιο". Τί διάλογος να γίνει έπειτα αν τσατίζονται με τις διαφωνίες και τις διαφορετικές απόψεις;
Να φανταστείς Μύθηρα πως έχω δεχθεί και περιφρονητικά σχόλια από πολλούς Χριστιανούς στο ίντερνετ(και ορθόδοξους, και μάρτυρες και ευαγγελιστές και βαπτιστές) επειδή θέλω να αμφισβητώ, να ρωτάω και να μαθαίνω.
Και είναι μετά να σου λένε αυτοί πως είσαι φανατικός χριστιανός δογματιστής; Απαράδεκτο.
Βρίσκουν δικαιολογίες για να κρύψουν την δικιά τους μισαλλοδοξία.
Να γράφεις πάντα αυτό που πιστεύεις.
Πιστεύεις στην ανθρωπιά. Σε εκείνους που είναι πραγματικά αγαθοί άνθρωποι, οι οποίοι ούτε πειράζουν και καταδυναστεύουν τον συνάνθρωπο ούτε τον βλέπουν σαν κατώτερο σαρκικά και πνευματικά. Μιλάς για ΑΛΗΘΙΝΩΣ αγαθά πνεύματα, όχι για υποκριτικά πνεύματα του κακού.
Ακόμη και αν μπορεί να διαφωνούμε σε διάφορα, σε αυτό τα πνεύματά μας ΣΥΜΦΩΝΟΥΝΕ ΑΠΟΛΥΤΑ.
Προτού αναφερθώ στην ύλη και το πνεύμα θα σου πω για την ανάσταση.
Εγώ προσωπικά δεν βρίσκω άσχημη μια ανάσταση εν σαρκί. Εσύ την "Ανάσταση" πως την ερμηνεύεις; Επιστροφή στην ζωή; Κάτι άλλο;
Η πλάκα είναι πως και εγώ είχα εκφράσει αυτή την άποψη για ανάσταση "ζόμπυ" και κάποιος φανατικός ευαγγελιστής είχε γίνει πυρ και μανία. Το σκεπτικό μου ήταν το εξής:
Αν ο Λάζαρος ήταν ήδη ζωντανός στον Ουρανό, τότε γιατί ο Ιησούς είπε πως πάει να τον ξυπνήσει; Ο τρελοευαγγελιστής μου είπε πως ο Ιησούς μίλαγε για την σάρκα του Λάζαρου! Μα τότε αυτό θα ήταν ξύπνημα και ανάσταση ζόμπυ, αφού ο Λάζαρος υποτίθεται πως θα ήταν ήδη ξύπνιος στον Ουράνιο Παράδεισο. Δεν είπε ο Ιησούς "Καθήστε να καλέσω την ψυχή του Λάζαρου μέσα στο σώμα που θα αναστήσω", είπε "Θα ξυπνήσω τον Λάζαρο",
Γιατί λοιπόν ο Ιησούς είπε να τον ξυπνήσει; Μήπως ο Λάζαρος κοιμόταν βαθιά στον θάνατό του και δεν είχε καμμιά αίσθηση; Αν οι άνθρωποι συνεχίζουν να ζουν μετά τον θάνατό τους(ποιος ξέρει με ή χωρίς σώμα) στα ουράνια δώματα του Θεού, τί να την κάνουν την Ανάσταση του σώματος στην Γη; Τους παίρνει ο Θεός και τους ξαναβάζει μέσα στο σαρκίο και τα βάσανα; Αφού θα είναι ήδη αναστημένοι στον Ουρανό, αν υπάρχει ζωή κατευθείαν μετά τον θάνατο.
Επομένως, είναι δύσκολο το θέμα. Στο νου μου, μια σαρκική ανάσταση εν ζωή θα είχε νόημα μόνο αν ο άνθρωπος βρισκόταν σε πλήρη ασυνειδησία και σε βαθύ ύπνο. Αλλά αυτό θα σήμαινε πως δεν υπάρχει ζωή μετά θάνατον, αλλά αναμονή για ανάσταση εν ζωή.
Εγώ δεν θεωρώ πως η σαρκική Ανάσταση είναι κάτι κακό(και στην φώτο σου ο Άδωνις έχει σάρκα), αν η Φύση που θα αναστηθεί θα είναι πράγματι ανακαινισμένη ΔΙΧΩΣ αρρώστιες, φθορά, θάνατο αλλά πλήρως μεταμορφωμένη. Όπως δηλαδή διαβάζουμε στην Γραφή "το φθαρτό να ντυθεί αφθαρσίαν"
Αλλά όπως είπα είναι και άλλα τα ερωτηματικά από εκεί και πέρα. Εγώ είπα τώρα κάποια πράγματα για την Ανάσταση. Εσύ λοιπόν πως την βλέπεις την "Ανάσταση";
"ΟΙ ΚΟΙΜΩΜΕΝΟΙ ΕΝ ΤΟ ΧΩΜΑ ΘΕΛΟΥΣΙΝ ΞΥΠΝΗΣΙΝ"
Κοίτα να δεις. Εδώ έχουμε πάλι την λέξη "κοιμώμενοι" και αυτοί διαβάζουμε πως βρίσκονται στο χώμα, όχι στον ουρανό.
Πάλι το να πει κάποιος πως λέει μόνο για την σάρκα, είναι ανάσταση ζόμπυ. Γιατί το λάθος του ευαγγελιστή ήταν πως η σάρκα δεν έχει συνείδηση να κοιμάται και να ξυπνάει. Η ψυχή έχει συνείδηση του κόσμου, αυτή είναι ο αποδέκτης κάθε αίσθησης.
Εκτός και αν είναι κάποιος υλιστής και αρνηθεί πως υπάρχουν ψυχές.
Εγώ δεν αρνούμαι την ύπαρξη της ψυχής όπως οι υλιστές ή οι Μάρτυρες του Ιεχωβά. Αλλά τί γίνεται όμως με την ψυχή; Πάει για ύπνο όταν η σάρκα πάψει να έχει ζωή; Δεν ξέρω. Αν είναι ζωντανή στον ουρανό μετά θάνατον, αυτή η βιβλική φράση που έδωσα θα ήταν λάθος!
Οπότε βρισκόμαστε σε κάποιο αδιέξοδο.
Οι Αντβεντιστές, οι Μάρτυρες του Ιεχωβά κ.ά πιστεύουν πως ο άνθρωπος είναι μόνο σάρκα που ζωοποιείται από την ενεργό δύναμη του Θεού, μια σάρκα που επιστρέφει στο χώμα με τον θάνατο, ενώ η ζωοποιός δύναμη στον Θεό. Το ίδιο πιστεύουν οι υλιστές και οι άθεοι με την διαφορά πως οι άνωθεν χριστιανοί πιστεύουν στην Ανάσταση.
Οι Ορθόδοξοι, Καθολικοί, Ευαγγελιστές πιστεύουν πως ο άνθρωπος είναι και άυλη ψυχή, συνεχίζοντας να ζει μετά θάνατον.
Στην Παλαιά Διαθήκη οι άνθρωποι φαίνεται κάπου να δέχονται και την ύπαρξη ενός εσώτατου εαυτού, αλλά κάπως αδιευκρίνιστα και είναι περισσότερο σαρκικοί. Τονίζουν την σαρκική φύση του ανθρώπου και δεν πιστεύουν σε ζωή μετά θάνατον. Πολλοί λένε πως μετά την επαφή των Ιουδαίων με τους Πέρσες διαδόθηκε σε αυτούς σταδιακά η πίστη στην μεταθάνατο ζωή ή στην ανάσταση. Όμως και οι Ιουδαίοι πίστευαν στην Τελική Κρίση, άρα ίσως να προυπήρχε η ιδέα της Ανάστασης σε αυτούς.
Στην Καινή Διαθήκη έχουμε δηλώσεις που συμφωνούν με τις ανθρώπινες αντιλήψεις της Παλαιάς Διαθήκης, αλλά τώρα τονίζεται περισσότερο η εσωτερική φύση του ανθρώπου. Παραμένει η ιδέα της Ανάστασης, αλλά τώρα έχουμε και ελπίδα για άμεση μεταθανάτια ζωή για τους Χριστιανούς(όπως λένε ο Παύλος και ο Πέτρος).
Και μετά σου λένε κάποιοι φανατικοί πως ο Θεός διδάσκει δόγματα στην Αγ.Γραφή. Από όλο αυτό το μπέρδεμα είναι δυνατόν να ξεχωρίσει κάποιος το αν η Γραφή διδάσκει ανθρωπολογία και ακριβείς πληροφορίες για την κατάσταση μετά θάνατον;
Το μόνο ξεκάθαρο είναι ελπίδα για μετα θάνατον ζωή. Άμεση ή με αναμονή. Και φυσικά στην Καινή Διαθήκη το μέσο για αυτήν είναι ο Ιησούς.
quote:
Και μάλιστα είναι και μια άλλη φράση στην Γραφή που ξέχασα και υποστηρίζει την θέασή μου για την σαρκική ανάσταση."ΟΙ ΚΟΙΜΩΜΕΝΟΙ ΕΝ ΤΟ ΧΩΜΑ ΘΕΛΟΥΣΙΝ ΞΥΠΝΗΣΙΝ"
Κοίτα να δεις. Εδώ έχουμε πάλι την λέξη "κοιμώμενοι" και αυτοί διαβάζουμε πως βρίσκονται στο χώμα, όχι στον ουρανό.
Πάλι το να πει κάποιος πως λέει μόνο για την σάρκα, είναι ανάσταση ζόμπυ. Γιατί το λάθος του ευαγγελιστή ήταν πως η σάρκα δεν έχει συνείδηση να κοιμάται και να ξυπνάει. Η ψυχή έχει συνείδηση του κόσμου, αυτή είναι ο αποδέκτης κάθε αίσθησης.
Εκτός και αν είναι κάποιος υλιστής και αρνηθεί πως υπάρχουν ψυχές.
Εγώ δεν αρνούμαι την ύπαρξη της ψυχής όπως οι υλιστές ή οι Μάρτυρες του Ιεχωβά. Αλλά τί γίνεται όμως με την ψυχή; Πάει για ύπνο όταν η σάρκα πάψει να έχει ζωή; Δεν ξέρω. Αν είναι ζωντανή στον ουρανό μετά θάνατον, αυτή η βιβλική φράση που έδωσα θα ήταν λάθος!
Οπότε βρισκόμαστε σε κάποιο αδιέξοδο.
..σχολιο 4
...κοιτα το ζητουμενο ειναι να ξεκαθαριστει αν πιστευουμε στην υπαρξη ψυχικης ζωης εξω απο την σαρκα που δεν εινα παρα μια εξωδερμη εκφραση της υλης και εχει να κανει με τα μακρομοριακα πλεγματα ..αν λοιπον η ζωη μπορει να υπαρξει σε αλλες λεπτοφυεις διαστασεις τοτε η σαρκα δνε μπορεινα αποτελει το επικεντρο και στοχο της σωτηριολογικης αναστατικης υποσχεσης ..
αν δηλαδη εχουμε ως οντοτητες εκτος απο το βαρυ παλτο μας κια λλα ρουχαλακια πιο λεπτα πχ φανελακια με πολυ λιγοτερες υλικες αναγκες αρα απαλαγμεν απο το καματο της ικανοποιησης αυτων των αναγκων κτλ σιγουρα στα πλαισια τςη θεικης οικονομια η σωτηριολογικη υποσχεση ειναι η υοσχεση επιστροφης μας σε αυτη την λεπτοφυη κατασταση την πιο αγνη και απαλλαγμενη απο τις σκληρες αναγκες που επιβαλει η συμπυκνωμενη υλη της σαρκας...
.....πιστευω οχι μονο στην αποσπαση της ψυχης απο τη σαρκα αλλα και στην διατηρηση της... απο κει και περα αρχιζει ενα ταξιδι απανευρεσης της ψυχης ..εχοντας μαλιστα πληρη αντιληψη το χωρου της και συνειδηση δηλαδη ενα ολοκληρος κοσμος υπαρξης με αλλους κανονες κι αλλη κατανομη εξουσιας ..
..πιστευω οτι οι ψυχες βεβαια περναν μια μεταβατικη φαση καταωτον θανατο απωλειας συνειδησης καθως γινεται κατι σαν μπλακ αουτ .. σε λιγες μερες ( το γνωστο τριημερο )ομως η ψυχη ανακτα τις δυναμει ςτης αριχεινα συνειδητοποιει τι συμβανει ...αρχιζειτοτε τς πρωτες αποπειρες να εξελθει απο τοσαρκιο το νεκρο .. αυτες οιδιεργασιες ειναι πολυ πιο συντοιμε ςκαι ευχερεις γιαοσους εχουν εν σαρκι ανα πτυξει τετοιες ικανοτηετς εξοδου απο τη σαρκα .. να γιατι στο γεγονος τςη ςνεκραναστση ο Ιησου ειπε δεν πεθανε κοιμαται ..η ψυχη δν εειχε φυγει ακομη αλλα ηταν σε υπνο και σιωπη συνειδησης αυτο το μπλακ αουτ
η επανοδος της ψυχης αφοτου εγερθει απο το νεκρο της σαρκιο ειναι τρομερος βασμος η ψυχη καθω ανακαλυπτει τβγανοντατις δυναττηες μια νεα υπαρξης απαλλαγμενης παο το βαρος καιτου εριοροσμοςυ τηπαχυλη υλης δεν επιθυμει να γυρισει..η εποανοδος εινα τρομερη ακομηκι οταν η ψυχη δνε εχιε φυγει ... σνα να προθαει ν αβαλει παλιπροστα ενα βιολογικο μηχανισμος πουε χιε δεχτει το τρομαρο μπλακα ουτ του βιολγικου εγκεφαλικου θανατου ,,,,βιοενεργειακα μιλωςντα η ψυχη εχει φυγει οτα ο υποφσυη εχιε παψει να εκπεμπει ηλεκομαγνητυικα εγκεφαικα κυματα( ενα εγλαλαογραφη μ εκει εστιασμνο μπορει να ανιχνευση αυτη την φυγη ) ..καθως καπου εκει εδραιουν τα νηματια αγκυροβολια της ...τα κεντρικα ..
..αυτα μπορει να γινει μετα απο τρεις η περισσοτερες μερες ..σε φυσιολογικο ορια αλλα δυστυχως τα αγκυροβολια για μια μεγαλη πλειοψειφια ανθρωποψυχων παραμενουν στον υποθαλαμο... καταλαβαινετε τι εχουμε τοτε ??..
αν καναμε εγκεφαλογραφημα σε εστιασμενο στης περιοχη του υποθαλαμου θα διαποστωναμε τα κυματα που εκπεμπονται ...
..αμποτε να αλλαξει ω ςπρος αιτο το τομεα εντελως το νεκροεθιμικο τυπικο και να υπαρχει προβλεψη για αυτη την διεργασια ...να μην ριχνονται τα πτωματα μεσα σε ψυγεια καιμετα να τα πετανε μεσα στο χωμα ...τα πτωματα να φυλασσονται σε αποστειρωμενους ημιθερμους θαλαμους ειδικους θαλαμους για τρεις μερες οπωσδηποτε πριν την ταφη τους ..η την καυση τους
δυστυχως εχουμε θαμενες μεσα στο ταφο ψυχες ...σκεπασμενες με χωμα ακινητοποιημενες που ωστοσο εχουν αποκτησει συναισθηση καταλαβανουν που βρικσονται αλα δεν μπορουν να εξελθουν
ετσι η Ανασταση σαν εχει τριπλο χαρακτηρα σωτηριολογικο
-συμβολιζει την εγερση των ψυχων των νεκρων μεσα απο το ταφο
-συμβολιζει γενικα την ανοδο της ψυχης σε πολυ υφηλα ενεργεικα πεδια καθαροτατης ενεργειας καθως η ψυχη απο την στιγμη του σηκωματοις της απο το σαρκιο και εξω απο τον ταφο απο κει και περα εχει τις δικες της οδευσεις , εφελκυσεις και αναληψεις τις βαθμιαιες η ακαριαιες
-συμβολιζει την εσχατολογικη αναμονη της συλλογικης μας ανυψωσης και λυρωσης ως ανθρωποτητα οταν ερθει το πληρωμα του χρονου
-συμβολιζη την εσχατολογικη αναμονη της κοσμικη λυτρωσης δηλαδη της ανυψωσης της ενεργειακη του κοσμου μας
αρα η ανασταση ειναι ενα σωτηριολογικο θεμα ελπιδα μπορει να εχει ανθρωπολογικο νοημα και συμβολισμο η κοσμολογικο και βεβαια μπορει να αναφερεται στο αμεσο γεγονος της τυχης και οδοευσης των νεκρων μετα το θανατο του σαρκιου η της εσχατολογικης τυχης ολοκληρης της ανθρωποτητας
το πιο τρομερο βιωμα ειναι το ψυχος που αισθανονται οι νεκροι που περνουν την πρωτη μερα τους μεσα σε ψυγειο αν βεβαια εχουν ανακτησει την αντιληψη και συνειδηση τους ως ψυχες ...απο την ανακτηση αυτη της συνειδησης μεχρι την εξοδο περναν μερες αν κι οπως ειπαμε τιποτε δε εγγυαται οτι η ψυχη θα καταφερει να βγει ευκολα απο εκει μεσα ..χμ φανταστειτε τι γινεται στα νεκροταφεια κατω απο τους ταφους βρισκονται θαμενες ψυχες που δεν μπορουν να εξελθουν ...ακινητοποιημενες ...τα τρισαγια εκει αποσκοπουν στην διευκολυνση αυτης της εξοδου ...αλλα με το τροπο που γινονται στις μερες μας εοχυν χασει την τελετουργικη θεουργικη τους δυναμη ...
τωρα τουτη η υμνωδια φανταζει αλλιως .....η εικονογραφηση μιλα μονη της τι θελει να μας πει συμβολικα αλλα και πραγματικα
http://www.youtube.com/watch?v=KUUokKTHXFY
Edited by - ΜΥΘΗΡΑ on 13/04/2014 11:34:19
Edited by - ΜΥΘΗΡΑ on 13/04/2014 11:35:14
Τότε λοιπόν είναι άπειρη και κάνει το λάθος να εγκλωβίζει την συνείδησή της στον χώρο της ύλης, νιώθοντας πως βρίσκεται μέσα σε σάρκα κάποιου όγκου και σχήματος; Δηλαδή μπορεί αυτή η "φυλάκιση" να είναι εικονική και να μην μπορεί να εξηγηθεί με φυσικό τρόπο η σύνδεση ψυχής-σώματος;
Εγώ βέβαια πιστεύω πως οι ψυχές είναι δημιουργία του Θεού, άρα σαν δημιουργήματα θα είμαστε αναγκαστικά περιορισμένα και εξαρτώμενα από τον Δημιουργό, οπότε μπορεί να μην ισχύει ότι εγκλωβιζόμαστε με την θέλησή μας. Γιατί αν είμαστε δημιουργήματα, τότε είμαστε αναγκαστικά κατώτεροι απ' Αυτόν που μας έφτιαξε και Τον έχουμε ανάγκη.
Λογικά ένας Δημιουργός θα μας έδινε φοβερές δυνατότητες, αλλά όχι την δυνατότητα να Τον ξεπεράσουμε και να Τον καταστήσουμε άχρηστο. Αυτό είναι λογικά απίθανο.
Πως γίνεται λοιπόν η σύνδεση; Ίσως είναι μυστικό του Θεού που είναι αδύνατο να το μάθουμε.