- Εωσφόρος - .-= Η ΓΝΩΣΗ =-.
«Η γνώση της άγνοιας είναι η αρχή της σοφίας»
Αν ο σατανάς μας απελευθερώνει και μας θεοποιεί και ο Θεός μας σκλαβώνει,τότε ο σατανάς είναι ο Θεός των χριστιανών και ο Θεός ο Σατανάς.
Καλό ε;
Για μένα πάντως είναι μόνο έννοιες ή σύμβολα αυτά και ο Εωσφόρος είναι αυτός που το όνομά του δηλώνει.
Ας αποσυμβολίσουμε λοιπόν.
Κατά τα άλλα συμφωνώ κι εγώ με το φίλο Hermes.
Κατά δεύτερον θα ήθελα να αναφερθώ στο ότι βεβαίως το τελικό ερώτημα που ακολουθεί το όλον κείμενο είναι επιτηδευμένα στενόμυαλο, στενοκέφαλο ώστε να προκαλέσει την δική σας ανάδραση.
Σαφέστατα αγαπητέ Hermes οι ερωτήσεις μου προς το παρόν είναι γενικότατες. Δεν θα μπορούσε να ξεκινήσει ένα τέτοιο θέμα με ειδικές ερωτήσεις. Σκοπός μου είναι να γίνει ΔΙΑΛΟΓΟΣ.
Όμως πέφτεις έξω όσον αφορά το ΠΟΙΟΝ ΤΩΝ ΕΡΩΤΗΣΕΩΝ καθώς και στον ΑΠΟΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟ των λέξεων – εννοιών που παρέθεσα. ΑΠΟΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟ ΤΟΝ ΟΠΟΙΟ ΑΚΟΜΗ ΔΕΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΑ. Εγώ δε θέλησα να θέσω ερωτήσεις μικρών παιδιών. ΕΛΕΩ ΡΗΤΟΡΙΚΗΣ ΑΔΕΙΑΣ υποβάλλω και τέτοιου είδους ερωτήσεις για να δοθεί μία συνέχεια στο λόγο. Αναμφίβολα δεν θα επιχειρήσω να απαντήσω σε όλες τις ερωτήσεις. Αυτό όμως που ελπίζω είναι σε έναν από κοινού διάλογο.
By EoA
Στο σημείο αυτό, και πατώντας πάνω στη κριτική του Hermes και των υπολοίπων έως τώρα (Πλωτίνος,Gothic) οφείλω να διασαφηνίσω συνοπτικώς ορισμένα σημεία .(Αυτή τη διαδικασία περίμενα για να προχωρήσουμε τη κουβέντα στα πιο ειδικά.)
Παρατήρηση 1η: Τα ερωτήματα που θέτω είναι ομολογουμένως πιο σύνθετα από αυτά που μας παρουσιάζεις φίλτατε Hermes.
Εγώ ποτέ δεν αναφέρθηκα και δεν διερωτήθηκα για κανέναν Θεό. Ούτε υπάρχει περίπτωση να θέσω ερώτηση του στιλ : Τι είναι? Ούτε με ενδιαφέρει να απαντήσω στις υπόλοιπες ερωτήσεις με τον τρόπο που τις έθεσες. Δεν διερωτήθηκα εάν «Υπάρχει "Σατανάς", "Μπαμπούλας"?» όπως λες.
Η λέξη Σατανάς, με την έννοια που δίνουμε στη σήμερον ημέρα , είναι για εμέ ένα μυθόπλασμα , κατασκευασμένο να τρομοκρατεί τις συνειδήσεις φανατικών και θρησκόληπτων. Είναι ο δικός σου «μπαμπούλας» φίλτατε Ερμή. Φυσικά την λέξη αυτή την αντιπαραθέτω με την λέξη «Εωσφόρος», που καλεί ο φίλτατος Gothic να απόσυμβολίσουμε.
By EoA
1. (Εωσφόρου, Προμηθέα, Σατανά, Βασιλιάς του κόσμου τούτου, Κρόνο??, Γιάχβε??, Ζευς???)
με αυτό του Θεού της Αγίας Γραφής :
2. της παλαιας Διαθήκης : Γιαχβε, Ελοχημ (=753=Σατανας), Μελχιτσεδεκ αλλά και της Νέα Διαθήκης : Ιησού, Αδωναι??, Διονύσιου Ζαγρευς, Ορφέα, Δια????
(Σημείωση : ο διαχωρισμός αυτός είναι μερικά εσφαλμένος )
Τέθηκαν λοιπόν τα ερωτήματα ξεκινώντας από την παραπάνω αντιδιαστολή γιατί ομολογούμενα έπρεπε να ξεκινήσει η κουβέντα από μία ευρύτερη βάση, μερικώς ή ολικώς αντιληπτή σε όλους. Εγώ στοιχηματίζω ότι ακόμη και τα συνώνυμα που έδωσα τώρα έχουν μπερδέψει αρκετούς.
Και επειδή ο φίλος Gothic διερωτάται εάν υποβόσκει (υπο –φώσκει) ο σατανισμός θέλω να ξεκαθαρίσω από τώρα τον απώτερο στόχο που ξεκίνησα το θέμα για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις, (και φυσικά να απαντήσω ξεκάθαρα ότι η απάντηση είναι ΟΧΙ)
Ακριβώς επειδή η παραπληροφόρηση και η παραχάραξη της ιστορίας μας έχει φέρει μπροστά σε ένα ομιχλώδες σκηνικό δημιουργούνται στους αδαείς απορίες –
(ΚΑΙ ΝΑ ΠΩ ΟΤΙ ΣΥΜΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΩ τον εαυτό μου στην ομάδα !!!«εν οίδα ότι ουδέν οίδα» όπως είπε και ο Σωκράτης μας. )
By EoA
Αυτά προς το παρόν. Επιφυλάσσομαι για μία εκ βαθέων ανάλυση (και φυσικά συζήτηση ακολούθως) τύχης και χρόνου επιτρέποντος.
Επιτρέψτε μου μέχρι τότε να επαναλάβω το ερώτημα πολυμορφικά :
Είναι ο Προμηθέας αυτός που έφερε το Πυρ στον Άνθρωπο (την Γνώση δηλαδή), ή η Παράδοση των Εσωτεριστών Πρώτο-χριστιανών όπως αυτή αντηχείτε από τα Κείμενα των Γκουρτζιεφ, Ουσπένσκι και Μπόρις Μουράβιεφ αλλά και στην Φιλοκαλία . Η δεύτερη από πού ήρθε? Η πρώτη από ποιον κλάπηκε?
Ποια η ιστορική σημασία προσώπων όπως ο Διόνυσος, Ορφέας , Δαβίδ, Σολόμωντας, Χριστός, Δία, Προμηθέα, Ιεχωβάς, Ιερευς Σαλήμ, Μελχιτσεδεκ (όλοι σε ένα χαρμάνι, εε)?
Ποια (ή ποιο) είναι τα ιερατεία που πλασάρανε τις εικόνες των παραπάνω? Στα ίδια ιερατεία πήγε ο Χριστός και ο Απόλλωνας ο Τυανευς? (Εάν πήγαν…εάν υπήρξαν…εάν …χίλια δυο εάν.)
Ποιος θέλει να πιστεύουμε ότι ζούμε σε κόσμο πλάνης? (ακόμη και ο Πλάτωνας χε,χε).
By EoA
Φυσικά το Άστρο του Σειρίου που έχει σαφέστατη και ολοφάνερη σχέση με τη φέρουσα Γνώση της Παράδοσης των αρχαίων Ελλήνων το βρίσκουμε και στη Πρωτοχριστιανική Παράδοση. (Πρωτοχριστιανική Παράδοση όπως και συντηρείται εντός πολλών μοναστηριών. Επίσης το βρίσκουμε αναμφισβήτητα και στην Γραφή του Χριστιανισμού.)
Και φυσικά υπάρχουν τόσες πολλές συγκεχυμένες απόψεις πάνω στο θέμα του αν και του ποιος και πώς, για το τι εστί και ποιος ο Εωσφόρος που κατήλθε από το συγκεκριμένο άστρο στη γη, Άστρο που εμφανίζεται να συσχετίζεται με το Λόγο. (Που φυσικά εγώ σε κάποιο παραπάνω υστερόγραφο αναφέρθηκα σε αυτόν αλλά πέρασε έτσι.)
By EoA
Αγαπητέ Arithanis, επέτρεψε μου να κάνω μερικές επισημάνσεις σε σχέση τόσο με την δυαδική αντίληψη του ανθρώπου, όσο και με τον αποσυμβολισμό του Προμηθέα.(Κάτι που είχα γράψει παλαιότερα σε άλλο παραπλήσιο θέμα )
Φιλοσοφικά και εσωτερικά , στην μη εκδηλούμενη Θεικότητα όλες οι δυνάμεις είναι σε ισορροπία.
Όταν μιλάμε για δημιουργία συνεπώς, αυτή θα πρέπει βασίζεται στο σχήμα:
Θέση –Αντίθεση -Σύνθεση.
Κατά το ίδιο τρόπο στην δημιουργία επικρατούν δύο αντίθετοι πόλοι - δυνάμεις-, το πνεύμα και η ύλη.
Το πνεύμα είναι η ζωή , η ύλη η αντίσταση.
Ο άνθρωπος έχει το προνόμιο να ζει σύμφωνα με τους νόμους και των δύο πόλων.
Το καλό και το κακό έχουν συνεπώς κοινό σημείο αφετηρίας αλλά διαφορετικές διαδρομές.
Ο άνθρωπος συνδυάζοντας και τις δύο δυνάμεις, μπορεί και να πετά με το πνεύμα του ψηλά , αλλά και να σέρνεται στην ύλη όπως το φίδι. Τίποτε δεν είναι από μόνο του κακό, η χρήση του ανθρώπου κάνει την επιλογή.
Για παράδειγμα, η ομιλία είναι κακή ή κακή ικανότητα? Σαφώς και η καλύτερη. Η κακή χρήση όμως είναι που μπορεί να την χρησιμοποιήσει για το κακό.
Αν λ.χ προτρέψω κάποιον να αυτοκτονήσει όταν αυτός βρίσκεται σε ένα μπαλκόνι….
Η επιλογή είναι του ανθρώπου.
Ο Προμηθέας έδωσε την νόηση στον άνθρωπο ταυτόχρονα όμως του βάρυνε τις πλάτες με την συνειδητή πλέον επιλογή της ανοδικής πορείας ή της ζωώδους φύσης. Οι σκοτεινές δυνάμεις της αποσύνθεσης και της ύλης ζωντανεύουν στο υποσυνείδητο του ανθρώπου, (που την χρησιμοποιούν ως όχημα για να ανυψωθούν) όταν ταυτίζει την συνειδητότητα του με το άτομο του, -την κατώτερη φύση του το ζωώδες σώμα του Κενταύρου, τις ορμές και τα πάθη που κατοικούν στο σώμα του.
Δίχως το πνεύμα του ανθρώπου οι σκοτεινές δυνάμεις είναι ο νόμος της ύλης στην καθοδική του πορεία, εγκλωβισμένες όπως το τζίνι στο λυχνάρι του Αλαντίν αναμένοντας κάποιον να το ελευθερώσει…..
Ρωτάς:
quote:
Είναι ο Προμηθέας αυτός που έφερε το Πυρ στον Άνθρωπο (την Γνώση δηλαδή), ή η Παράδοση των Εσωτεριστών Πρώτο-χριστιανών όπως αυτή αντηχείτε από τα Κείμενα των Γκουρτζιεφ, Ουσπένσκι και Μπόρις Μουράβιεφ αλλά και στην Φιλοκαλία . Η δεύτερη από πού ήρθε? Η πρώτη από ποιον κλάπηκε?Ποια η ιστορική σημασία προσώπων όπως ο Διόνυσος, Ορφέας , Δαβίδ, Σολόμωντας, Χριστός, Δία, Προμηθέα, Ιεχωβάς, Ιερευς Σαλήμ, Μελχιτσεδεκ (όλοι σε ένα χαρμάνι, εε)?
Ποια (ή ποιο) είναι τα ιερατεία που πλασάρανε τις εικόνες των παραπάνω? Στα ίδια ιερατεία πήγε ο Χριστός και ο Απόλλωνας ο Τυανευς? (Εάν πήγαν…εάν υπήρξαν…εάν …χίλια δυο εάν.)
Είμαι σίγουρος ότι γνωρίζεις τις απαντήσεις, αλλά μίας και πήρα μπάλα στα πόδια ας παίξουμε πασίτσες…Ο Προμηθέας, ο Ερμής ο Τρισμέγιστος , ο Quetzalcoatl στην Αμερική, ο Οάνες, και τόσοι άλλοι ανά τον αρχαίο κόσμο ήταν τα φωτεινά πνεύματα, οι πρωτοπόροι της εποχής τους, που δίδαξαν στους ανθρώπους αυτά που ήταν έτοιμοι να δεχθούν…
Η ιστορικά τους σημασία τεράστια….Τόσο μεγάλη που στα αχνάρια τους βαδίζουμε ακόμη..!!
Πέτα πάσα…
«Η γνώση της άγνοιας είναι η αρχή της σοφίας»
1/666?
2/ΧΞF?
3/ΑΠΟΛΛΩΝΙΟΣ ΤΟΥ ΤΥΑΝΕΑ 1000 Μ.Χ.????????????????????
«Οι σκοτεινές δυνάμεις της αποσύνθεσης και της ύλης ζωντανεύουν στο υποσυνείδητο του ανθρώπου, (που την χρησιμοποιούν ως όχημα για να ανυψωθούν) όταν ταυτίζει την συνειδητότητα του με το άτομο του, -την κατώτερη φύση του το ζωώδες σώμα του Κενταύρου, τις ορμές και τα πάθη που κατοικούν στο σώμα του. Δίχως το πνεύμα του ανθρώπου οι σκοτεινές δυνάμεις είναι ο νόμος της ύλης στην καθοδική του πορεία, εγκλωβισμένες όπως το τζίνι στο λυχνάρι του Αλαντίν αναμένοντας κάποιον να το ελευθερώσει…..»
Ο άνθρωπος (ο μέσος, κοινός, εξωτερικός, μεταδαμικός) κυβερνάται από το «ψυχικό εγώ» την προσωπικότητα του δηλαδή, σε κατάσταση εγρηγόρσεως και από το «σωματικό εγώ» κατά τη διάρκεια του ύπνου. Παρόλα αυτά ακριβώς επειδή το πρώτο κυβερνά πρόσκαιρα σε βάρος του «πραγματικού εγώ» ή «πνευματικού» συχνά χάνει τον έλεγχο και το σώμα επιβάλλει τα δικά του κίνητρα. Ο μεταδαμικός άνθρωπος δεν έχει καταφέρει να στρέψει μαζικά το πνευματικό του βλέμμα προς τον εαυτό του, από εποχής πτώσης και ακολούθως, και όπως αναφέρει ο Πλωτίνος :
«Ο Προμηθέας έδωσε την νόηση στον άνθρωπο ταυτόχρονα όμως του βάρυνε τις πλάτες με την συνειδητή πλέον επιλογή της ανοδικής πορείας ή της ζωώδους φύσης.»
By EoA
Μέχρι τότε ο άνθρωπος ήταν δίχως νόηση? Ή σε διαφορετικό επίπεδο συνείδησης? Να προϊδεάσω κάποιους για το γεγονός ότι υπάρχουν υψηλότερα επίπεδα συνείδησης από τη συνείδηση εγρηγόρσεως η οποία παγιδεύει τον άνθρωπο στη δυαδική αντίληψη του κόσμου, και στη πλάνη του ορατού που του αφαιρεί την επαφή του με το πνευματικό του εγώ.
Διερωτώμαι πόσοι εντάσσονται στον Γενικό Κανόνα και πόσοι σε αυτόν της εξαιρέσεως (που φέρνει την ανοδική πορείας – ανέλιξη). Να διευκρινίσω ότι ο Γενικό Κανόνας των εσωτεριστών είναι αυτός που ως τώρα αναφέρθηκε από εμέ ως :
1. Νόμος της συνήθειας ή της δημιουργίας συνηθειών
2. «Κάποιος» στο μήνυμα μου της 07/04/2005, 22:50:58 και παρακάτω.
Στο σημείο αυτό να παραπέμψω σε προηγούμενα μηνύματα μου που είναι μερικώς σχετικά, όπως αυτά απεστάλησαν και ακολούθησαν αυτό της 07/04/2005, 22:49:02 για να μην επεκταθώ άλλο προς την αυτή κατεύθυνση, σε μία προσπάθεια να αποφύγω τα ερωτήματα που θα προκύψουν, και τα νέα που θα δημιουργηθούν σε μία πιθανή απόπειρα απαντήσεως των πρώτων. Που συνολικώς βέβαια,θα οδηγήσουν στην είσοδο ενός λαβυρίνθου που θα μας βγάλει από το θέμα. (Ερωτήσεις του στιλ : τι συνειδητότητα είχε ο Αδαμ – Κάδμος, ποιος ήταν ο τρόπος σκέψης αυτού (με ποια συνδυασμένη λειτουργία κέντρων σκεφτόταν (=διανοητικό, συγκινησιακό ή τι??) κλπ είναι μέσα στη αρχική διδασκαλία του Εσωτερισμού και παραπέμπω εκεί.)
By EoA
«Νομίζω πως δεν είναι αποτελεσματικό ως εργαλείο σκέψης να θεωρηθεί a priori κάθε "εκστατική, μεθεκτική, υπερβατική και εμπειρική διείσδυση" ως εκτός ορίων φιλοσοφίας.»
Ο Πλωτίνος προηγουμένως είπε:
«οι Αγιορείτες μοναχοί υποστήριζαν ότι χωρίς την ελληνική παιδεία, και με μόνη την άσκηση της προσευχής μπορούσαν να έχουν την μυστική εμπειρία της θεοπτίας.»
Επίσης μας έδωσε ένα απόσπασμα από Ιάμβλιχο: «Δεν είναι η νόηση που ενώνει με τον Θεό, διότι τότε τι θα εμπόδιζε τους θεωρητικούς φιλοσόφους να πετύχουν την θεουργική ένωση μαζί του; Αυτό όμως δεν έγινε ποτέ!. Η ένωση με τον Θεό επιτυγχάνεται μόνο με την θεουργία»
------------------------------------------------
=>Ο αυστηρότερος ορισμός της θεουργίας δεν έχει καμία ανάγκη τη φιλοσοφία.
Συνεπώς επιμένω :
Με τη θεουργία οι αρχές που θεάται η ψυχή είναι οι Λόγοι, η ψυχή του κόσμου, οι πλανητικοί λόγοι και οι θεοί των ουράνιων σφαιρών και άρα η 2η υπόσταση. Δε πιστεύω ότι οι θεουργικές πρακτικές εκτείνονται ως τις υπερβατικές Ιδέες καθαυτές τις οποίες καμία ψυχή δε μπορεί να τις ατενίσει όσο παραμένει ψυχή.
Πάμε παρακάτω:
ΠΛΩΤΙΝΟΣ :
1. Το ΕΝ του Πλωτίνου είναι με Παρμενίδια έκφραση ΜΗ ΟΝ
2. Το ΜΗ ΟΝ, Εν είναι η απόλυτη ενότητα η απόλυτη ύπαρξη υπερβατική και άρρητη.
------------------------------------------------
=>ΕΝ = ΜΗ ΟΝ = ΑΡΡΗΤΟΝ
NADA :
1. Το ΟΛΟΝ δεν μπορεί να έχει χρονική αρχή. Υπήρχε πάντα.
2. Το ΟΛΟΝ είναι χωρίς όρια.
3.Το ΟΛΟΝ ή ΕΝ θεωρείται ως Μή-ΟΝ με την έννοια της Ανεκδήλωτης, Απόλυτης ΖΩΗΣ
------------------------------------------------
=>ΕΝ = ΜΗ ΟΝ = ΑΡΡΗΤΟΝ = ΟΛΟΝ
4. Το εκδηλωμένο ΕΝΑ, αποχωρισμένο από την Πηγή - Αρχή του, καθίσταται Ο Συμπαντικός Νούς, ο Δημιουργός, ο πρώτος δημιουργικός Λόγος, ο τετραπρόσωπος Μπράχμα της Ινδουιστικής θρησκείας.
5. Προσωπικά, δεν ταυτίζω το ΟΛΟΝ με με τον Νου
------------------------------------------------
=>ΕΚΔΗΛΩΜΕΝΟ ΕΝ = ΝΟΥΣ
Εγώ διαβάζοντας τα παραπάνω βλέπω ξεκάθαρα μία διαφορά μεταξύ
Ενός, Όλου και εκδηλωμένου Ενός, Νου ΣΤΑ ΛΕΓΟΜΕΝΑ ΤΗΣ NADA.
Αλλά αν θέλεις φίλε wendigo αναπροσαρμόζω την ερώτηση μου στη NADA :
Εφόσον το Όλον και ο Νους δε ταυτίζονται, η ετερότητα που συνεπάγεται από αυτό οριοθετεί τον Νου και τον καθιστά πεπερασμένο -που είναι χαρακτηριστικό των δημιουργημάτων- και άρα ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΜΑ ΠΕΠΕΡΑΣΜΕΝΟ και ΟΧΙ δημιουργό.
Ο Νους όμως δεν είναι αποτέλεσμα της αυτοθέασης του Όλου?? ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΤΟ ΟΛΟΝ ΝΑ ΥΠΕΡΒΑΙΝΕΙ ΤΟ ΝΟΥ ΟΤΑΝ ΑΥΤΟΣ ΠΡΟΚΥΠΤΕΙ ΑΠΟ ΤΗ ΑΥΤΟΘΕΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΥ?
Συνεχίζω να σχολιάζω το post σου φίλε wendigo. Καταρχήν οι ασκήσεις επί χάρτου της λογικής μας τι διαφορά έχουν από τη φιλοσοφική? Καμία θα έλεγα.
Το αν λύνεται κάποια υπαρξιακή μας δίψα ή μόνο αναλωνόμαστε σε γλωσσικούς ακροβατισμούς άσε φίλε μου να το κρίνουμε στο τέλος. Αλλιώς κινδυνεύουμε να καταλήξουμε δογματικοί. Κι αν δε καταλήξουμε πουθενά, ε , δε χάθηκε και ο κόσμος… Αν και μόνο το ότι δεν αφήνουμε το μυαλό να τεμπελιάζει είναι στα συν.
Με βάση τα λεγόμενα έχει δίκιο να ρωτάς τι εννοώ με το να λέω δημιουργία εκτός σύμπαντος. Οπότε σου καταθέτω τη λογική και το προβληματισμό μου.
Θεωρώ λανθασμένη τη τάση να καθιστούμε θεό-Δημιουργό ένα πεπερασμένο Νου, δημιούργημα. Δε με ενδιαφέρει αν ταυτίζεται με τη νοητική τάξη όλης της διασυμπαντικής δημιουργίας – την οποία αυτός ορίζει εδώ που τα λέμε-. Δε παύει να είναι δημιούργημα.
Θεωρώ αποτέλεσμα της τάσης αυτής να καταστείτε κάτι πεπερασμένο, άπειρο κάτι θνητό, αθάνατο. Τι εννοώ : Όσο ταυτίζουμε με Δημιουργό όλης της διασυμπαντικής δημιουργίας με έναν πεπερασμένο Νου θέτουμε όρια στην εκδήλωση. Και εδώ είναι μία απορία μου :
ΓΙΑΤΙ Η ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΝΑ ΕΧΕΙ ΟΡΙΑ? Μήπως γιατί επιθυμούμε να μετονομάσουμε έναν ανώτερο νου στον απόλυτο ΝΟΥ ο οποίος ως αποτέλεσμα της αυτοθέασης του απείρου εαυτού του είναι εξίσου άπειρος? Για αυτό και μιλώ για δημιουργία εκτός σύμπαντος-και του δικού μας και του διασυμπαντικού οργανισμού-. Γιατί απλούστατα πιστεύοντας σε έναν Νου-δημιούργημα πεπερασμένο του αποκλείουμε άλλες άγνωστες διαστάσεις ύπαρξης. Του αποκλείουμε την εξωσυμπαντική-για τα μέτρα του- άπειρη εκδήλωση που ακόμη δε γνώρισε.
Θα επανέλθω ελπίζω με κάποια άλλα ενδιαφέροντα σχόλια.
Πάντα φιλικά. Baltazar.
0 BE 1 CAN 0 BE
Έχω την αίσθηση ότι επιχειρούμε το ανέφικτο και επιδιώκουμε να μιλήσουμε για πράγματα που όπως λέει ο Βιτγκενστάιν "δείχνονται", καθώς πιστεύω και εγώ ότι οι λέξεις δεν αποκαλύπτουν την Αλήθεια, παρά σε αυτόν που θα τις διαπεράσει...
Ας είναι.
Θα πω όμως και εγώ με την σειρά μου ότι δεν είναι ούτε η θεουργία - θεολογία από μόνη της, ούτε η φιλοσοφία που μπορούν να δώσουν επαρκή εικόνα για την Δημιουργία. Είναι και οι δύο μαζί. Η φιλοσοφία μέσω της Νόησης δύναται να οδηγήσει στις Ιδέες καθεαυτές -όπως λες, και συμφωνώ, φίλε Baltazar, και η Θεολογία μέσω της αίσθησης "θεάται την Ψυχή του Κόσμου" (τι εννοείς όμως με το "όσο παραμένει ψυχή" η ψυχή;)
Ας διευκρινήσω σχετικά με τις αναφορές μου για το ΟΛΟΝ και το ΕΝΑ -βάση του περιορισμού της κατανόησής μου πάντα και με δεδομένο ότι δεν έχω αποκρυσταλλώσει άποψη για αυτά τα θέματα, αλλά είναι τώρα που τα ερευνώ.
Αναφέρθηκα στο ΟΛΟΝ αρχικά, εννοώντας το σύνολο των εκδηλωμένων κόσμων και της Ανεκδήλωτης Αρχής. Υπό αυτή την έννοια κάποιες φορές ταυτίζεται με το ΕΝ ή με το ΕΝΑ ΟΛΟ, αλλά όχι με τον ΕΝΑ ως αριθμό, ο οποίος προέρχεται από τον ΜΗ-Αριθμό, το Ο, το ΑΠΟΛΥΤΟ ΟΛΟ.
Το ΑΠΟΛΥΤΟ ΟΛΟ είναι η Πρώτη Ριζική Αρχή, η Ανεκδήλωτη Άγνωστη χωρίς-Αιτία Αιτία, το ΜΗ-ΟΝ που είναι το Μοναδικό ΟΝ...
Έχει ονομαστεί ΧΑΟΣ στην αρχαιοελληνική Κοσμογονία, ΠΑΡΑΜΠΡΑΧΜΑΝ στην ινδουιστική, Υδάτινη Άβυσσος, Συμπαντική Μήτρα.
Αυτή η ΑΡΧΗ παραμένει πάντα κρυμμένη, Άρρητη και Αδιάγνωσθη, ενώ από αυτήν απορρέουν τα πάντα.
Η αιώνια, ακατάπαυστη Κίνησή της είναι εσωτερική, και όχι κίνηση ως πρός κάποιο σημείο αναφοράς. Πρός τα που θα μπορούσε να κινηθεί άλλωστε; Η Κίνησή της είναι η Μεγάλη Πνοή.
Σε κάθε περίπτωση είμαστε υποχρεωμένοι να δεχτούμε μία πρώτη ριζική Αρχή. Η αναφορά σου Baltazar σε "δημιουργία εκτός Σύμπαντος", δεν επιλύει κανένα πρόβλημα, απλά το μεταθέτει ένα βήμα πιο πίσω, όπως λέει και ο wendigo. Μιλάς για άλλες διαστάσεις ύπαρξης, μα εννοείται ότι αναφερόμενοι σε Εκδήλωση δεν εννοούμε μόνο την ορατή και μετρήσιμη επιστημονικά.
Οι αρχαιότερες παραδόσεις λοιπόν δέχονται μία Άπειρη Ανεξάρτητη Πραγματικότητα, μία Άγνωστη χωρίς-Αιτία Αιτία, μία Ανεκδήλωτη Αρχή που αποτελεί το θεμέλιο της Εκδήλωσης.
Από αυτήν την Αρχή προβάλλει εκπορεύεται ή αναδύεται (αυτές θεωρώ χαρακτηριστικές λέξεις), ο Δημιουργός, ή Δημιουργικός Λόγος, το Εκδηλωμένο ΕΝΑ, Συμπαντικός ΝΟΥΣ ή ΦΑΝΗΣ.
Για τα "όρια της Εκδήλωσης" που ρωτάς:
Όποια και να είναι, σίγουρα είναι πολύ μακριά για να τα αντιληφθούμε.
Οτιδήποτε εμφανίζεται σε κάποια μορφή, υπόκειται στους νόμους της Μεταβολής. Είναι πεπερασμένο. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι θα πάψει να υπάρχει ποτέ με κάποιο τρόπο. Σύμφωνα με τις εσωτερικές -και όχι μόνο- διδασκαλίες, καθετί που υπάρχει, υπήρξε και θα υπάρξει, ΎΠΑΡΧΕΙ αιώνια. Είναι πεπερασμένο και φθαρτό στην αντικειμενική και όχι στην Ιδεατή μορφή του.
Στο τέλος ενός Μανβαντάρα -χρονικής περιόδου, κύκλου- ένας κόσμος επαναπορροφάται και τα πάντα επιστρέφουν στη σιωπή και στην ασυνείδητη πρωταρχική κατάστασή τους, έως την Αυγή ενός Νέου Μανβαντάρα, όπου Μία Εκπνοή θα τα ξαναμορφοποιήσει.
quote:
«Νομίζω πως δεν είναι αποτελεσματικό ως εργαλείο σκέψης να θεωρηθεί a priori κάθε "εκστατική, μεθεκτική, υπερβατική και εμπειρική διείσδυση" ως εκτός ορίων φιλοσοφίας.»
Όταν έγραφα τα παραπάνω δεν είχα καθόλου κατά νου τη θεουργία (και μάλιστα νεοπλατωνικά οριζόμενη). Ο όρος θεουργία μπορεί να περιγράφει μόνο ένα πολύ μικρό υποσύνολο των σχετικών εμπειριών, πρακτικών ή καταστάσεων υπερβατικής ή μεθεκτικής φύσης. Κατά συνέπεια το
quote:
Ο αυστηρότερος ορισμός της θεουργίας δεν έχει καμία ανάγκη τη φιλοσοφία.Συνεπώς επιμένω :
Με τη θεουργία οι αρχές που θεάται η ψυχή είναι οι Λόγοι, η ψυχή του κόσμου, οι πλανητικοί λόγοι και οι θεοί των ουράνιων σφαιρών και άρα η 2η υπόσταση. Δε πιστεύω ότι οι θεουργικές πρακτικές εκτείνονται ως τις υπερβατικές Ιδέες καθαυτές τις οποίες καμία ψυχή δε μπορεί να τις ατενίσει όσο παραμένει ψυχή.
θεωρώ πως είναι αποτέλεσμα παρεξήγησης, καθότι δεν απαντά, συμφωνώντας με ή αντικρούοντας τις σκέψεις μου.
Μου δίνει όμως τροφή για (τι άλλο;!)σκέψη:
Λόγοι, ψυχή του κόσμου, πλανητικοί λόγοι, θεοί ουράνιων σφαιρών, 2η υπόσταση: Νιώθω να μπήκα σε κάποιου την -πολύ συγκεκριμένη- θεολογία, με την ιεραρχία και τους όρους της. Στην παρούσα στιγμή το θεωρώ λίγο περιοριστικό (με όλο το σεβασμό: εκφράζω μια καθαρά προσωπική μου στάση). Γράφοντας στο παρόν θέμα προσπαθώ να ξεχάσω (ή να ξε-μάθω) τις θεολογίες που γνωρίζω για να αντιμετωπίσω κάποια θέματα μα άλλο μάτι.
Στέκω και στο εξής:
quote:
Θεωρώ λανθασμένη τη τάση να καθιστούμε θεό-Δημιουργό ένα πεπερασμένο Νου, δημιούργημα. Δε με ενδιαφέρει αν ταυτίζεται με τη νοητική τάξη όλης της διασυμπαντικής δημιουργίας – την οποία αυτός ορίζει εδώ που τα λέμε-. Δε παύει να είναι δημιούργημα.
Δεν συμμερίζομαι απόλυτα τη σιγουριά του συμπεράσματος (ούτε και το έχει ανάγκη κανείς βέβαια!). Αν ο όρος Νους εγείρει ενστάσεις (δίκαια ίσως) μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε το Ον, το Όλον ή την Πρώτη Αρχή που προτείνει η NADA ή απλά το Θεός (όχι των θεολογιών ή των ιεραρχήσεων αλλά της Κάθυ, "εισηγήτριας" του θέματος!). Έχουν γίνει σφαγές για μερικές λεξούλες και θα προτιμούσα να βγάλουμε το βάρος τους από πάνω μας.
quote:
Γιατί απλούστατα πιστεύοντας σε έναν Νου-δημιούργημα πεπερασμένο του αποκλείουμε άλλες άγνωστες διαστάσεις ύπαρξης. Του αποκλείουμε την εξωσυμπαντική-για τα μέτρα του- άπειρη εκδήλωση που ακόμη δε γνώρισε.
Μια μυρωδιά Γνωστικών στο θέμα! Εδώ, όμως, είναι το παραπάνω σκαλί που ανάφερα: Αν το Όλον δεν είναι όλον αλλά υπάρχει και "απέξω του", τότε έχουμε Πιο Όλον. Αν το πάμε παραπέρα θα βρούμε -σε πιο εξωσυμπαντικές εκδηλώσεις- Περισσότερο Ακόμα Όλον. Το θεωρώ όντως ακροβατισμό αυτό τη στιγμή που ψάχνουμε μια έννοια που να περιλαμβάνει τη "Ζωή, το Σύμπαν και τα Πάντα" που είπε και ο Douglas Adams. Ψάχνουμε τρόπους να μιλήσουμε για την Πρώτη Αρχή. Αν ο Κόσμος αποτελείται από αέναα σύμπαντα μέσα σε σύμπαντα και άπειρους "θεούς" μέσα σε "θεούς" (με ποιά χρήση της λέξης τελικά;) τότε έστω: Ας αποκαλέσουμε Πρώτη Αρχή όλο αυτό το περίεργο μοτίβο. Ο ίδιος ο ορισμός μας δεν βάζει όρια και δεν κάνει το Άπειρο πεπερασμένο. Η σκέψη πως πολλά "άπειρα" είναι περισσότερα και ...απειρότερα από ένα έχει κάποια χρησιμότητα;
No Method, No Guru, No Teacher
Έχω την γνώμη, πως ο χρόνος ως έννοια, δεν μπορεί να εννοηθεί χωρίς την κίνηση. Νομίζω πως αν δεν υπάρχει μεταβολή, το γνωστό «difference» ή το λεγόμενο «διαφορικό», ο χρόνος δεν υφίσταται. Θα μπορούσαμε να εννοήσουμε τον χρόνο, αν και μόνο αν, τον ταυτίσουμε με την κίνηση. Πως μετράμε τον χρόνο ? Με τα χρονόμετρα. Όμως ακόμη και τα ίδια τα χρονόμετρα βασίζονται στην κίνηση του εαυτού τους. Χρονόμετρο χωρίς κίνηση δεν έχει εφευρεθεί. Αυτό μας δείχνει πως μονάχα μια οποιαδήποτε μεταβολή του δυναμικού όπως λέμε, μπορεί να «δημιουργήσει» χρόνο και πως ο χρόνος ταυτίζεται με την κίνηση. Έτσι μονάχα μπορεί να εννοηθεί. Δεν νομίζω δηλ. πως πρέπει να γίνεται διαχωρισμός του χρόνου από την κίνηση, γιατί κάπου διάβασα – ίσως να μην κατάλαβα κιόλας έτσι όπως είναι διατυπωμένο – πως το Όλον δεν έχει χρονική αρχή και ίσως να διαχωρίζεται από την ίδια την μεταβολή του. Εγώ νομίζω πως η ίδια η μεταβολή του και η διαφοροποίησή του είναι αυτή που «γεννάει» και τον χρόνο του.
Το ερώτημα βέβαια, που θα μπορούσε κάποιος εύλογα να θέσει σε επιστημονικό επίπεδο – όχι σε φιλοσοφικό – είναι τι είναι αυτό που προκάλεσε την μεταβολή στο δυναμικό του. Είναι εξωτερικός παράγοντας ή εσωτερικός ? Δηλ. μιλάμε για ένα Σύμπαν «αυτοδημιούργητο», «αυθόρμητο» ή για ένα Σύμπαν που κάτι το έκανε να μεταβληθεί, που κάτι το έκανε να ξεκινήσει ?
Πληροφοριακά να πω, πως σήμερα οι φυσικοί έχουν φτάσει να γνωρίζουν τι ακριβώς συνέβη την χρονική στιγμή 1x10 εις την -45 sec πριν από το λεγόμενη «Μεγάλη Έκρηξη». Αν υποθέσουμε βέβαια ότι ισχύει αυτή η θεωρία της «Μεγάλης Έκρηξης». Για το χρονικό διάστημα 0 έως 1x10^-45 sec, δεν γνωρίζουμε τίποτε.
Ο αγαπητός Ντέβα εισάγει στην συζήτηση τα επιστημονικά δεδομένα. Η επιστήμη κάνει λόγο για ύλη μηδενικού όγκου σε χρόνο μηδέν συν μια στιγμή.
Σε Χρόνο Μηδέν μείον μια στιγμή, δεν υπάρχει χρόνος, ο χρόνος "δολοφονήθηκε", αλλά δεν υπάρχει και Big Bang, αλλά το Big Nothing το μεγάλο Τίποτα …
Πως όμως να μετρήσουμε το άπειρο; ,.
Το κέντρο του Big Bang από την άλλη δεν είναι ένα σημείο στο χώρο, αλλά ένα σημείο στο χρόνο! Στο μεγάλο Τίποτα (Big Nothing), δεν υπάρχει Κανένας χώρος, καμία ύλη ή ενέργεια.
Καθώς όμως πριν από την μεγάλη έκρηξη δεν υπήρχε χώρος, η έκρηξη έγινε στο πουθενά! Επίσης αφού πριν από την έκρηξη δεν υπήρχε χρόνος, η έκρηξη έγινε στο ποτέ!
Σύμφωνα με την επικρατέστερη άποψη της επιστήμης μετά την έκρηξη, το Σύμπαν διαστέλλεται. Διαστέλλεται όμως στο πού;
Ας εισάγουμε λοιπόν τον Θεό στο κοσμικό παιχνίδι, και όλοι οι γρίφοι λύνονται μεταφυσικά…
Θεός είναι το ΕΝ Το «Ουκ εστίν» το έτερο άγνωστο, το απόλυτο Ον, το απειροτέλειο υπερβατικό πνεύμα, του οποίου η πρωταρχική αιτία δεν ανάγεται σε καμία άλλη αιτία, και το οποίο αποτελεί την ύψιστη οντολογική και αξιολογική πραγματικότητα, το ύψιστο αγαθό, την άπειρη αιτία όλων όσων υπήρξαν, υπάρχουν και θα υπάρξουν.
Εμείς το γνωρίζουμε διαμέσου του γίγνεσθαι. Με πατερικούς όρους υπάρχει το άκτιστο και το κτιστό. Άκτιστος είναι ο Θεός και οι ενέργειές Του, ενώ κτιστός είναι ο κόσμος. Το άκτιστο δεν έχει αρχή, φθορά και τέλος, ενώ το κτιστό έχει συγκεκριμένη αρχή, διακρίνεται για την φθορά και δεν έχει τέλος, όχι γιατί αυτό οφείλεται στην φύση του, αλλά γιατί έτσι το θέλησε ο Δημιουργός του.
Εν και νους, νόηση και νοούμενο, αυτοθεάση και εκπόρευση, νοητικοί ακροβατισμοί, καλοδεχούμενοι βέβαια.
Ο κόσμος είναι ένα αέναο παιχνίδι της ζωής. Έτσι προτιμώ να το βλέπω, με μία πανθεϊστική διάθεση αναγνώρισης του θαύματος της ζωής που εκδηλώνεται με τόσες μορφές και τόσες εξελικτικές εναλλαγές, δίνοντας μας την ικανότητα της νόησης. Νόησης διανοητικής απόπειρας προσέγγισης του μυστήριου της ύπαρξης αλλά και του κόσμου…..
Θεός είναι η κάθε μας ανάσα, η κάθε ανατολή του Ήλιου, αυτά που αποτελούν την προϋπόθεση της ζωής μας..!!!
«Η γνώση της άγνοιας είναι η αρχή της σοφίας»
quote:
Χώρος και χρόνος = το γίγνεσθαι. Το πριν είναι το «ουκ εστίν», το οποίο όπως φαίνεται από την συζήτηση , είναι δύσκολο να περιγραφεί λεκτικά άλλα και ανέφικτο να προσεγγιστεί νοητικά, καθώς πεπερασμένοι εμείς απεριόριστο αυτό.Η επιστήμη κάνει λόγο για ύλη μηδενικού όγκου σε χρόνο μηδέν συν μια στιγμή.
Ναι, νομίζω ότι δικαιώνεται ο Παρμενίδης με εκείνο το "Το είναι και το μη είναι συγκροτεί τον Κόσμο". Τελικά, φαίνεται ότι κάθε ένας από εκείνους τους μεγάλους κάτι σωστό είδε με την διορατικότητά του.
Αυτό το "ύλη μηδενικού όγκου" όμως, δεν είναι το τίποτε με την κλασική έννοια του τίποτε. Πρόκειται για το λεγόμενο κβαντικό κενό ή κβαντικό αιθέρα. Όσοι ακούν τον όρο "ύλη μηδενικού όγκου" μπερδεύονται λίγο γιατί θεωρούν πως γίνεται λόγος για κάτι άϋλο που δεν εμφανίζει δυναμικό. Στο λεγόμενο κβαντικό κενό, εμφανίζεται το φαινόμενο της "εξαϋλωσης" που δημιουργείται όταν ένα σωμάτιο συγκρουστεί με το αντισωμάτιό του. Η ύλη και η αντι-ύλη στον χώρο αυτό κινούνται απροσδιόριστα και ίσως από εκεί να ξεκινάει και αυτή η αντίληψη του "χαοτικού" που συχνά αναφέρεται όταν μιλάμε για το "γίγνεσθαι". Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε ταυτόχρονα τη θέση και την ταχύτητα ενός σωματιδίου. Όσο ακριβέστερα γνωρίζουμε το ένα, τόσο πιο ακαθόριστα γνωρίζουμε το άλλο. Έτσι, η τιμή του πεδίου του «κενού» χώρου, δεν είναι δυνατόν να είναι ίσο με «μηδέν», γιατί τότε θα παραβιαζόταν η αρχή της απροσδιοριστίας. Αν δεν υπήρχε καθόλου πεδίο, τότε η ένταση του πεδίου θα είχε μια ακριβώς προσδιορισμένη τιμή, την μηδενική. Επίσης θα υπήρχε ένας ακριβώς προσδιορισμένος ρυθμός χρονικής μεταβολής, ο μηδενικός. Δεν είναι όμως ποτέ δυνατόν να έχουμε απολύτως προσδιορισμένη ένταση και ρυθμό μεταβολής της έντασης. Άρα, δεν υπάρχει χωροχρονικός τόπος, που να λείπει το οποιοδήποτε δυναμικό πεδίο και εδώ, δικαιώνεται ο Αριστοτέλης, που δεν δέχεται την ύπαρξη "απόλυτου κενού", συναντώντας και τον Αϊνστάϊν με τους "μετρικούς τανυστές" του.
Πρέπει επίσης να σημειωθεί πως το πρόθεμα "αντί", χρησιμοποιείται για να υποδηλώσει αντίθετο φορτίο, αντίθετη ενέργεια δηλ. και όχι το αντίθετο της ύλης, το "άϋλο".
Edited by - Deva_Parinito on 04/09/2005 11:38:09
Ο ίδιος όμως ο Αριστοτέλης, λέει "δεν υπάρχει κάτι που να "είναι". Δεν υπάρχει το "τίποτε"." Γιατί το "τίποτε", είναι κι αυτό "κάτι". Ίσως μέσα μας, να δημιουργείται μια ανάγκη να θεωρήσουμε κάτι σταθερό, κάτι να "είναι" και γι' αυτό το αναζητάμε. Μας φαίνεται περίεργο να μην υπάρχει κάτι "μόνιμο", κάτι "στατικό". Αν δεν υπάρχει κάτι "στατικό", δεν μπορούμε να προχωρήσουμε, δεν μπορούμε να δώσουμε έννοια στον βηματισμό μας, δεν μπορούμε να βρούμε σκοπό γι' αυτόν. Ο άνθρωπος ό,τι κάνει, το κάνει για κάποιον σκοπό. Μονάχα έτσι, μπορούμε να εννοήσουμε την ύπαρξή μας, τις πράξεις μας, τις επιθυμίες μας, και ότι τέλος πάντων μας συμβαίνει.
Αν δεχτούμε πως δεν υπάρχει τίποτε που να "είναι", τότε "χάνονται" πολλά τα οποία νομίζουμε πως έχουμε. Κι αυτό, είναι κάτι που δεν μας αρέσει.
Νομίζω, πως το "είναι" υπάρχει μόνο στην γλώσσα μας και πως στην ζωή, στην ύπαρξη, όλα είναι "γίγνεσθαι", ακόμη και ο Θεός. Η κουβέντα που γίνεται στο παρόν θέμα, δικαίως κινείται σε έναν χώρο όπου η Φιλοσοφία συναντά την Επιστήμη και η Επιστήμη την Θεολογία.
Αν και δεν είμαι φανατικός οπαδός της Φιλοσοφίας, πολλές φορές σε συζητήσεις με συναδέλφους, έγω αναγκαστεί να καταφύγω σ' αυτήν και γι' αυτό τον λόγο δεν την απαξιώ. Οι περισσότερες & επικρατέστερες θεωρίες της Φυσικής επιστήμης έχουν φιλοσοφικό υπόβαθρο, δηλ. ορθολογιστικό. Απαντούν στο "πως" και στο "γιατί". Μόνο που στο ερώτημα "πόσο", απαντούν με μαθηματικά.
Καλημέρα.
Edited by - Deva_Parinito on 04/09/2005 12:27:01
Στο Απόλυτο αυτό καθ’ εαυτό,
δεν υπάρχει ούτε χρόνος,
ούτε χώρος ούτε αιτιότητα.
S. Vivekananda
Ντέβα φίλε μου δεν κοιμάσαι ποτέ; Εγώ αναγκαστικά είμαι ξύπνιος λόγω εργασίας.. Μας βουτάς στα φυσικά, απομακρυνόμενος απο τα μεταφυσικά..!!!
quote:
κβαντικό κενό ή κβαντικό αιθέρα
Αναφέρεσαι φαντάζομαι στην άποψη πως το/α σύμπαντα μπορούν να αναδυθούν σε ύπαρξη ως μια κβαντική διακύμανση του Τίποτα.
Σύμφωνα με την Κβαντική Κοσμολογία των παράλληλων συμπάντων ο Κόσμος μας, δεν είναι ένα μοναδικό πυροτέχνημα, που δημιουργήθηκε στο Big Bang., αλλά αποτελεί μέρος άπειρων (;) παράλληλων συμπάντων, που είναι αληθινά άχρονο, όπως υποστηρίζουν κάποιοι από τους δικούς μας αρχαίους ατομικούς φιλόσοφους αλλά και οι ανατολικές φιλοσοφίες. .
Ένα άρθρο που περιλαμβάνει έναν παρόμοιο συγκρητισμό είναι και το κάτωθι:
http://www.theosophy.gr/articles.cfm?articleID=86
«Η γνώση της άγνοιας είναι η αρχή της σοφίας»
Πλωτίνο φίλε, τι να πω ? Νομίζω πως σε αντίθεση με όσα λέγονται, ο άνθρωπος είναι αυτός που έπλασε τον Θεό κατ' είκονά του, και αυτό, ουδόλως έρχεται σε αντίθεση και με τον τίτλο του θέματος.
Από την άλλη, αν δεν ερευνήσουμε πρώτα τα της φυσικής, πως θα μιλήσουμε για τα της "μετά"-φυσικής ? Προσωπικά για μένα, ο όρος "μεταφυσική", είναι παγίδα και αυτό το λέω, γιατί ερμηνεύω τον όρο κυριολεκτικά. Τα τελευταία χρόνια αποδίδεται - λανθασμένα κατά την άποψή μου - η ιδιότητα του να ερμηνεύονται όσα αδυνατεί να ερμηνεύσει η επιστήμη, μέσω της "μεταφυσικής". Πολλοί συνδέουν την "μεταφυσική" με τον εσωτερισμό, πάλι λανθασμένα κατά την άποψή μου. Για μένα ο εσωτερισμός, εμπεριέχει την φυσική, όχι την "μεταφυσική".
Αν προσπαθήσω να δώσω μεταφορική έννοια στον όρο "μεταφυσική", τότε στο πλαίσιο του, μπορώ να εντάξω την Θεολογία και την Θεοσοφία της Μπλαβάτσκυ. Αυτά όμως, δεν έρχονται σε αντίθεση με την φυσική, ούτε βρίσκονται σε κάποιες σφαίρες μετά την φυσική, δεν είναι πιο "μακριά" από την φυσική δηλ. (δεν είναι "μεταφυσική") αλλά συμπορεύονται. Το ίδιο συμβαίνει και στην σχέση της Φιλοσοφίας με την Επιστήμη. Μένει σε μας να δούμε που ακριβώς αυτά συναντιούνται και πως συνδέονται. Για μένα δηλ. δεν ισχύει αυτό το σύνηθες "εκεί που τελειώνει η φυσική, αρχίζει η μεταφυσική", δεν το δέχομαι. Η φυσική δεν τελειώνει ποτέ. Και η Μυστική Διδασκαλία, επιχειρεί να κάνει αυτό ακριβώς. Να ανακαλύψει αυτούς τους συνδέσμους.
Θα ήταν - αν μη τι άλλο, πρωτότυπο - αν μπορούσαμε να βρούμε, πως ακριβώς συνδέεται - φιλοσοφικά - το Πραλάγια με μια "μαύρη τρύπα". Ίσως όμως, αν η αντίληψή μας βασιζόταν στο "ενοτικό" δόγμα του Ηράκλειτου, να βλέπαμε, πως ουσιαστικά μιλάμε για το ίδιο πράγμα, βλέποντάς το, από διαφορετικές "οπτικές".
Ενδιαφέρον άρθρο.
Edited by - Deva_Parinito on 04/09/2005 14:24:34