- Εωσφόρος - .-= Η ΓΝΩΣΗ =-.

Η επιστήμη όπως γνωρίζεις φίλε μου ότι δεν μπορεί να το αποδείξει πειραματικά δεν το αναγνωρίζει.
Η μεταφυσική από την άλλη δέχεται, - και παράξενο - όντως μεταλαμπαδεύει από την αρχή της ανθρώπινης ιστορίας, γνώση και πληροφορίες που φαντάζουν αν μη τι άλλο απίστευτες για το επίπεδο των ανθρώπων που τις πρώτο μετέδωσαν.
Σίγουρα μεταφυσική και φυσική συναντιούνται δεν είναι ίσως τυχαίο πως μεγάλοι επιστήμονες όπως π.χ ο Ainstain είχαν ασχοληθεί με την μεταφυσική…

«Η γνώση της άγνοιας είναι η αρχή της σοφίας»

quote:

---

Η επιστήμη όπως γνωρίζεις φίλε μου ότι δεν μπορεί να το αποδείξει πειραματικά δεν το αναγνωρίζει.

---

Μας λέει ο φίλος wendigo αναφερόμενος σε μένα:

Quote :
Λόγοι, ψυχή του κόσμου, πλανητικοί λόγοι, θεοί ουράνιων σφαιρών, 2η υπόσταση: Νιώθω να μπήκα σε κάποιου την -πολύ συγκεκριμένη- θεολογία, με την ιεραρχία και τους όρους της. Στην παρούσα στιγμή το θεωρώ λίγο περιοριστικό (με όλο το σεβασμό: εκφράζω μια καθαρά προσωπική μου στάση).

Ενώ ακολουθεί ένα ακόμη ενδιαφέρον σχόλιο του :

Quote :
Έχουν γίνει σφαγές για μερικές λεξούλες και θα προτιμούσα να βγάλουμε το βάρος τους από πάνω μας.

Κατά αρχήν θα ήθελα να σχολιάσω το γεγονός ότι το υποτιθέμενο κοινό πλαίσιο ομιλίας μας είναι ανέφικτο να μην επηρεάζεται από αυτό των προσωπικών εμπειριών και γνώσεων του καθενός μας, και άρα να καθίσταται τελικά ένα μικρό δυναμικό σύμπαν με τι πολλαπλές οπτικές του γωνίες. Για το λόγο αυτό σε γενικότερο επίπεδο έγιναν και τόσες σφαγές, ως αναφέρει ο φίλος wendigo. Για το λόγο αυτό υπάρχει πάντα η κάποια αμφισβήτηση ή μικρή διαφωνία στα λεγόμενα του post κάποιου ή κάποιων συνομιλητών σας ανάλογα με τη διαφορετική γωνία θέασης, όχι μόνο αυτού ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΙΚΗ ΣΑΣ.

Ξεχνάμε όμως ένα πράμα. Σημασία δεν έχει πως αντιλαμβανόμαστε εμείς το θείο. Το θείο δεν πρόκειται να επηρεασθεί από την αντίληψη μας. Συνεπώς μικρές διαφορές στη σημασία και στο ορισμό που καθορίζουν τα δόγματα, τα φιλοσοφικά ρεύματα κ.ο.κ. απλά μας κατατάσσουν κάπου στη συμπαντική ιεραρχία ΕΙΤΕ ΤΟ ΘΕΛΟΥΜΕ ΕΙΤΕ ΟΧΙ. Μικρές διαφορές στους ορισμούς των λέξεων οδηγούν ολόκληρα ρεύματα σκέψεων να θεοποιούν ουράνια σώματα ή κοσμικές ενέργειες. Το αν ο θεός κάποιας σχολής σκέψης είναι στη πραγματικότητα ένα πεπερασμένο δημιούργημα είναι για μένα χαρακτηριστικό για το ποιες ενέργειες ενεργοποιεί.

Δεν γίνεται επομένως να δηλώνουμε Χριστιανοί και να πιστεύουμε σε ψυχή πριν τη γέννηση, ούτε γίνεται να πιστεύουμε στη μετεμψύχωση.

Δεν γίνεται επίσης να θεωρούμε τον Νου αποτέλεσμα της αυτοθέασης του Όλου και ταυτόχρονα ΤΟ ΟΛΟΝ ΝΑ ΥΠΕΡΒΑΙΝΕΙ ΤΟ ΝΟΥ.

ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΟΜΙΛΟΥΜΕ ΓΙΑ ΑΘΑΝΑΣΙΑ ΤΙΣ ΨΥΧΗΣ ΚΑΙ ΕΝΑΤΕΝΙΣΗ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ ΑΠΟ ΤΗ ΨΥΧΗ. ΔΕ ΔΥΝΑΤΑΙ Η ΨΥΧΗ ΝΑ ΑΤΕΝΙΣΕΙ ΤΙΣ ΥΠΕΡΒΑΤΙΚΕΣ ΙΔΕΕΣ ΟΣΟ ΕΙΝΑΙ ΨΥΧΗ.

Δεν γίνεται επίσης να ομιλούμε για πάθη, ταλαιπωρία που οδηγούν στη θέωση. Το θείο το οποίο μετατίθεται όλο και πιο πάνω ως παραδέχεσαι ΕΙΝΑΙ ΑΔΙΑΦΟΡΟ ΤΩΝ ΠΑΘΩΝ και άρα καμία σχέση δεν έχει με τη μετατόπιση των θεοποιημένων κοσμικών δυνάμεων.

Συνεπώς δεν πρόκειται για παιχνίδι με τις λέξεις, αλλά προσπάθεια να αντιληφθούμε ότι και οι περιορισμένη οπτική μας βρίσκεται και αυτή εντός του όλου και ενεργοποιεί ΕΙΤΕ ΤΟ ΘΕΛΟΥΜΕ ΕΙΤΕ ΟΧΙ συγκεκριμένες ενέργειες και μας καθιστά όργανα κάποιων κοσμικών ενεργειών.

Στα περί ορίων εκδήλωσης αναφερόμενος, θα προσθέσω πάνω στα ήδη λεγόμενα μου το ότι δε μπορώ να κατανοήσω τη αυθαίρετη επιλογή κάποιων από τις άπειρες Ιδεατές μορφές να δώσουν μία πεπερασμένη εκδήλωση και όχι όλων. Συνεπώς δε δύναμαι να αντιληφθώ τη δυσχέρεια κάποιας σχολής σκέψης να αποδεχτεί την άπειρη εκδήλωση, προσθέτοντας όρια σε αυτήν αν αυτό δε γίνεται γιατί υπηρετεί κοσμικές δυνάμεις.

Πάντα φιλικά. Baltazar.

0 BE 1 CAN 0 BE

Ας διευκρινησθεί όμως (όσο είναι δυνατόν κάτι τέτοιο) κάτι που δεν έχει εντοπισθεί επαρκώς ούτε στο κείμενο της Θεοσοφικής, ούτε στα μέχρι τώρα λεχθέντα.
Αντιγράφω από την Μυστική Δοξασία της Μπλαβάτσκυ, για να μην παραποιήσω:

Η διαστολή της Μητέρας, "από τα μέσα προς τα έξω" που σε άλλο σημείο ονομάζεται "Ύδατα του Διαστήματος", "Συμπαντική Μήτρα" κ.τ.λ. δεν υπονοεί μια διαστολή από ένα μικρό κέντρο ή εστία, αλλά -χωρίς αναφορά σε μέγεθος ή περιορισμό ή περιοχή - σημαίνει την ανάπτυξη της απεριόριστης υποκειμενικότητας σε απεριόριστη αντικειμενικότητα (...) Αυτή η διαστολή, αφού δεν ήταν μια άυξηση σε μέγεθος -γιατί η άπειρη έκταση δεν επιδέχεται επέκταση - ήταν μια αλλαγή κατάστασης

Το παραπάνω σε συνδυασμό με το:
"ΧΡΟΝΟΣ ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΓΙΑΤΙ ΚΟΙΜΟΤΑΝ ΣΤΟ ΑΠΕΙΡΟ ΣΤΗΘΟΣ ΤΗΣ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ"
μάς υποχρεώνει να υποθέσουμε ότι ναι μεν ισχύει ότι "στο Απόλυτο αυτό καθ’ εαυτό,
δεν υπάρχει ούτε χρόνος,
ούτε χώρος", αλλά μόνο με τον τρόπο που ορίζει η επίσημη επιστήμη αυτά τα μεγέθη.

Από άρθρο ιστοσελίδας του physics4u με τίτλο "ο Χρόνος προηγείται του Είναι" ο Prigogine υποστηρίζει ότι "ο χρόνος είναι αιώνιος. Δεν έχει ούτε αρχή ούτε τέλος" Επίσης :
«Πώς όμως να αντιληφθούμε αυτήν την αρχή (του χρόνου); Μου φαίνεται πιο φυσικό να υποθέσω ότι η γέννηση του Σύμπαντός μας είναι ένα συμβάν μέσα στην ιστορία του κόσμου και συνεπώς οφείλουμε να αποδώσουμε σ' αυτόν (τον κόσμο ) έναν χρόνο, ο oπoίος προηγείται της γενέσεως του Σύμπαντος».

"Η γέννηση λοιπόν του Σύμπαντος οφείλεται στον μετασχηματισμό του χωρόχρονου σε ύλη και μεταφράζεται σε μία έκρηξη της εντροπίας."

Ο Α. Κονταράτος στο βιβλίο του Υπαρξιακός Προβληματισμός και Επιστημονικές Προσεγγίσεις γράφει: "Κατά τον Νανόπουλο πριν και πίσω από τον χωρόχρονο υπάρχει ένα γεωμετροδυναμικό (τοπολογικό) υπόστρωμα, προσδιορίσημο με μαθηματικά (Donaldson 1984) αλλά ανεξιχνίαστο φυσικά, που συμπικνώνεται σε πολυδιάστατα "ογκίδια" κατά εστίες. (...)
Κατά τους Veneziano και Capistrani (1998) πάλι, υπάρχει ένα ψυχρό, άπειρο τίποτα μέσα από το οποίο, σύμφωνα με τις προβλέψεις της Θεωρίας των Χορδών ανέβλυσε βίαια το σημερινό σύμπαν."

Και καταλήγει ο συγραφέας:
"Όλα τα διαθέσιμα στοιχεία στηρίζουν την άποψη ότι η φύση είναι πλήρως ενοποιημένη και ότι κάπου στο βάθος υπάρχει μία και μοναδική οντότητα (ας την ονομάσουμε υπερσυμμετρικό κβαντικό βρόχο) που γεννά το χώρο, το χρόνο, την ύλη και τη δύναμη. Η ουσία όμως αυτής της οντότητας παραμένει ανεξιχνίαστη."

Η Πρώτη Άγνωστη Αιτία δηλαδή βρίσκεται πέρα από τον συνήθη χωροχρόνο και αποτελεί το υπόστρωμα από όπου αναβλύζουν τα πάντα
Αυτό όμως δεν σημαίνει: όχι Χρόνος και Χώρος, αλλά Άπειρη Διάρκεια και Άπειρος Χώρος ή όπως ονομάζονται στην εσωτερική Διδασκαλία:
αφηρημένη Κίνηση και αφηρημένος Χώρος.

Αν η Μπλαβάτσκυ έγραφε σήμερα, σίγουρα θα ήταν λιγότερο επιθετική προς το σύνολο της επιστήμης, καθώς τώρα περισσότερο από ποτέ υπάρχουν πολλές επιστημονικές θεωρίες -αν και όχι καθολικά αποδεκτές από την επίσημη επιστημονική κοινότητα- που πλησιάζουν την Αποκρυφιστική Διδασκαλία.

Έχεις κάποιες πολύ συγκεκριμμένες απόψεις, για τις οποίες θα με ενδιέφερε να "ακούσω" περισσότερα.

Τι εννοείς με όλα αυτά:

quote:

---

Δεν γίνεται επομένως να δηλώνουμε Χριστιανοί και να πιστεύουμε σε ψυχή πριν τη γέννηση, ούτε γίνεται να πιστεύουμε στη μετεμψύχωση.

Δεν γίνεται επίσης να θεωρούμε τον Νου αποτέλεσμα της αυτοθέασης του Όλου και ταυτόχρονα ΤΟ ΟΛΟΝ ΝΑ ΥΠΕΡΒΑΙΝΕΙ ΤΟ ΝΟΥ.

ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΟΜΙΛΟΥΜΕ ΓΙΑ ΑΘΑΝΑΣΙΑ ΤΙΣ ΨΥΧΗΣ ΚΑΙ ΕΝΑΤΕΝΙΣΗ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ ΑΠΟ ΤΗ ΨΥΧΗ. ΔΕ ΔΥΝΑΤΑΙ Η ΨΥΧΗ ΝΑ ΑΤΕΝΙΣΕΙ ΤΙΣ ΥΠΕΡΒΑΤΙΚΕΣ ΙΔΕΕΣ ΟΣΟ ΕΙΝΑΙ ΨΥΧΗ.

---

Η μηπως..
"Θα ειμαι ανθρωπος...
θα ειμαι θεος, τελειος, αριστος και ιδανικος
θα ειμαι το Α και το Ω
θα ειμαι ο εγωισμος"?

Ομως ΘΕΟΣ δεν ειναι "Εγω"...

"Εγωισμος, ειναι η απληστια, η πλεονεξια ο "πονος" της ψυχης...ο αμαθης ΕΓΩ!

Τι ειναι λοιπον ΘΕΟΣ και τι Ανθρωπος?

Αρχη και τελος, σαν την ημερα και τη νυκτα...σαν την
υπαρξη του ανθρωπου-θεου αιωνια και παντοτινη.

Νερο ειναι η γη, ο αερας η φωτια και ολα αυτα και εγω μαζι.

Θανατος ειναι ακομα μια ζωη, τα 4 στοιχεια και εγω η αρχη.

Ροη συνεχομενη ειναι η ζωη.

Ωρα και χρονος...ειναι το σημειο της ζωης, η γεννηση της
νυκτας αλλα και της αυγης.

Ποτε δεν αρχισα, και ουτε θα σταματησω να υπαρχω.

Οτι ημουν...ειμαι, και οτι ειμαι...θα ειμαι, το μονο που
αλλαζει ειναι το ονομα και η φυση μου.

Σε ολα αυτα, οτι ειμαι εγω εισαι και εσυ!

quote:

---

Θείο και μη-Θείο

---

"Τι είναι αυτό που υπάρχει πάντα;
"Ο Χώρος, ο αιώνιος Ανουπαντάκα (χωρίς γονείς)".
"Τι είναι αυτό που υπήρχε πάντα;"
"Το Σπέρμα μέσα στη Ρίζα".
"Τι είναι αυτό που αιώνια έρχεται και φεύγει;"
"Η Μεγάλη Πνοή".
"Υπάρχουν λοιπόν τρία Αιώνια;". "Όχι, τα τρία είναι ένα. Αυτό που υπάρχει πάντα, είναι ένα. Αυτό που υπήρχε πάντα, είναι ένα. Αυτό που αιώνια έρχεται και φεύγει, είναι επίσης ένα:
και αυτό είναι ο Χώρος".

"Εξήγησε, ω Λανού".
"Το Ένα είναι ένας αδιάσπαστος Κύκλος (δακτύλιος) χωρίς περιφέρεια, γιατί βρίσκεται παντού και πουθενά. Το Ένα είναι το απεριόριστο πεδίο του Κύκλου, που εμφανίζει μια διάμετρο μόνο κατά τη διάρκεια των μανβανταρικών περιόδων. Το Ένα είναι το αδιαίρετο σημείο που δεν βρίσκεται πουθενά, αλλά που γίνεται αντιληπτό παντού κατά τη διάρκεια αυτών των περιόδων. Είναι το Κάθετο και το Οριζόντιο. Ο Πατέρας και η Μητέρα.

Το φώς στο σκοτάδι και το σκοτάδι στο φώς: η "Πνοή που είναι Αιώνια".
Προχωράει από τα έξω προς τα μέσα, όταν είναι παντού. και από τα μέσα προς τα έξω, όταν δεν είναι πουθενά. Διαστέλλεται και συστέλλεται (εκπνοή και εισπνοή).
Όταν διαστέλλεται, η μητέρα διαλύεται και σκορπίζεται. Όταν συστέλλεται, η μητέρα επιστρέφει και μαζεύεται.
Αυτό δημιουργεί τις περιόδους Εξέλιξης και Διάλυσης, Μανβαντάρα και Πραλάγια.

Το Σπέρμα είναι αόρατο και πύρινο. Η Ρίζα (το πεδίο του κύκλου) είναι δροσερή. Αλλά κατά τη διάρκεια της Εξέλιξης και του Μανβαντάρα το ένδυμά της είναι κρύο και ακτινοβόλο.
Η Ζεστή Πνοή είναι ο Πατέρας που καταβροχθίζει τους απογόνους του πολυπρόσωπου Στοιχείου (ετερογενείς) και αφήνει τους μονοπρόσωπους (ομογενείς).

Η Δροσερή Πνοή είναι η Μητέρα, που συλαμβάνει, μορφοποιεί, γεννάει και τους δέχεται πίσω στην αγκαλιά της, για να τους ξαναμορφοποιήσει την Αυγή (της Ημέρας του Μπράχμα ή Μαναβαντάρα)..."

Ζεύξη με τον Προάγγελο του Κεραυνού, ή μάλλον με έναν από τους σημαντικούς ερμηνευτές του...

"Η κατάφαση είναι η πιο υψηλή δύναμη της θέλησης. Τί είναι όμως αυτό που επιβεβαιώνεται? Η Γη, η ζωή...Ποιά μορφή όμως παίρνουν η Γη και η ζωή όταν αυτές είναι αντικείμενο κατάφασης? Μορφή άγνωστη σε εμάς, που δεν κατοικούμε παρά στη ρημαγμένη επιφάνεια της Γης και δεν ζούμε παρά καταστάσεις κοντά στο μηδέν. Αυτό που καταδικάζει ο μηδενισμός και αγωνίζεται να αρνηθεί δεν είναι τόσο το Είναι, γιατί το Είναι το ξέρουμε εδώ και πολύ καιρό, μοιάζει με το Μηδέν σαν δύο αδέλφια. Καταδικάζει μάλλον το πολλαπλό, μάλλον το γίγνεσθαι.
Ο ΜΗΔΕΝΙΣΜΟΣ ΘΕΩΡΕΙ ΤΟ ΓΙΓΝΕΣΘΑΙ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΟΦΕΙΛΕΙ ΝΑ ΕΞΙΛΕΩΘΕΙ ΚΑΙ ΠΟΥ ΟΦΕΙΛΕΙ ΝΑ ΑΝΑΡΡΟΦΗΘΕΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΕΙΝΑΙ. Το πολλαπλό ως κάτι άδικο, που οφείλει να κριθεί και να αναρροφηθεί μέσα στο Ένα. Το γίγνεσθαι και το πολλαπλό είναι ένοχα, αυτή είναι η πρώτη και η τελευταία λέξη του μηδενισμού.
Επίσης, κάτω από τη βασιλεία του μηδενισμού, η φιλοσοφία έχει για κίνητρα μαύρα συναισθήματα, μια "δυσαρέσκεια, άγνωστο ποιά αγωνία, ποιά ανησυχία του ζην-ένα σκοτεινό συναίσθημα ενοχής.

Αντίθετα, η πρώτη φιγούρα της μεταστοιχείωσης ανεβάζει το πολλαπλό και το γίγνεσθαι στην πιο υψηλή δύναμη:και τα δύο γίνονται αντικείμενα μιας κατάφασης. ΚΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΦΑΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΛΑΠΛΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ Η ΠΡΑΚΤΙΚΗ ΧΑΡΑ ΤΟΥ ΠΟΛΥΕΙΔΟΥΣ. Η ΧΑΡΑ ΑΝΑΔΥΕΤΑΙ, ΩΣ ΤΟ ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΤΡΟ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΡΟΚΑΛΕΣΕΙ ΦΙΛΟΣΟΦΕΙΝ.

Η απόδοση αξίας στα αρνητικά συναισθήματα ή στα θλιβερά πάθη, ιδού ο φενακισμός πάνω στον οποίο στηρίζει την εξουσία του ο μηδενισμός (ο Λουκρήτιος πρώτα, ο Σπινόζα μετά, έγραψαν σελίδες κατηγορηματικές απ’ αυτήν την άποψη. Πριν από το Νίτσε συλλαμβάνουν τη φιλοσοφία ως τη δύναμη του καταφάσκειν, ως τον πρακτικό αγώνα εναντίον των φενακισμών, ως την εκδίωξη του αρνητικού).

Το πολλαπλό επιβεβαιώνεται ως πολλαπλό, το γίγνεσθαι επιβεβαιώνεται ως γίγνεσθαι. Αυτό σημαίνει συγχρόνως ότι η κατάφαση είναι πολλαπλή η ίδια, ότι γίνεται ο εαυτός της, και ότι το γίγνεσθαι και το πολλαπλό είναι τα ίδια καταφάσεις. Στην κατάφαση υπάρχει κάτι σαν παιχνίδι στον καθρέφτη. "Αιώνια κατάφαση...αιωνίως είμαι η κατάφασή σου!" Η δεύτερη φιγούρα της μεταστοιχείωσης είναι η κατάφαση της κατάφασης, ο διπλασιασμός, το θεϊκό ζευγάρι Διόνυσος-Αριάδνη.

Σ’όλους τους πρηγούμενους χαρακτήρες μπορούμε να αναγνωρίσουμε τον Διόνυσο. Βρισκόμαστε μακριά από τον πρώτο Διόνυσο, εκείνον που συνελάμβανε ο Νίτσε επηρεασμένος από τον Σοπενχάουερ: έναν Διόνυσο που αναρροφούσε τη ζωή μέσα σ’ένα αρχέγονο Φόντο, που σύναπτε συμμαχία με τον Απόλλωνα για να παραγάγει την τραγωδία. Είναι αλήθεια ότι από τη Γέννηση της Τραγωδίας ήδη, ο Διόνυσος οριζόταν ακόμη από την αντίθεσή του με το Σωκράτη, περισσότερο απ’ότι με τη συμμαχία του με τον Απόλλωνα: ο Σωκράτης έκρινε και καταδίκαζε τη ζωή εν ονόματι ανώτερων αξιών, αλλά ο Διόνυσος προαισθανόταν ότι η ζωή δεν έχει ανάγκη να κριθεί, ότι είναι αρκετά δίκαιη, αρκετά άγια από μόνη της.

Καθώς όμως προχωρά στο έργο του ο Νίτσε, του παρουσιάζεται η αληθινή αντίθεση: όχι πια ο Διόνυσος εναντίον του Σωκράτη, αλλά ο Διόνυσος εναντίον του Εσταυρωμένου. Το μαρτύριό τους φαίνεται κοινό, αλλά η ερμηνεία,η αξιολόγηση αυτού του μαρτυρίου διαφορετική: από τη μία μεριά η μαρτυρία εναντίον της ζωής, το εγχείρημα της εκδίκησης που συνίσταται στην άρνηση της ζωής. Από την άλλη η κατάφαση στη ζωή, η κατάφαση στο μέλλον και στο πολλαπλό, μέχρι το σκίσιμο και τα κατασκορπισμένα μέλη του Διόνυσου.
Χορός, ελαφράδα, γέλιο είναι οι ιδιότητες του Διόνυσου. Ως δύναμη κατάφασης ο Διόνυσος καλεί έναν καθρέφτη μέσα στον καθρέφτη, ένα δακτυλίδι μέσα στο δακτυλίδι του: Χρειάζεται μία δεύτερη κατάφαση ώστε να επιβεβαιωθεί και η ίδια η κατάφαση. Ο Διόνυσος έχει μία μνηστή, την Αριάδνη («έχεις μικρά αυτιά, έχεις τα αυτιά μου: βάλε σ’αυτά μια συνετή λέξη»). Η μόνη συνετή λέξη είναι το «Ναι». Η Αριάδνη ολοκληρώνει το σύνολο των σχέσεων που ορίζουν το Διόνυσο και το διονυσιακό φιλόσοφο.

Το πολλαπλό δεν είναι πια υπαγόμενο στη δικαιοδοσία του Ενός ούτε το γίγνεσθαι στη δικαιοδοσία του Είναι. Αλλά το Είναι και το Ένα κάνουν κάτι καλύτερο από το να χάσουν το νόημά τους, παίρνουν καινούριο. Διότι τώρα το Ένα κατονομάζει το πολλαπλό ως πολλαπλό (θραύσματα ή αποσπάσματα). Το Είναι κατονομάζει το Γίγνεσθαι ως Γίγνεσθαι. Αυτό είναι το νιτσεικό αναποδογύρισμα ή η τρίτη φιγούρα της μεταστοιχείωσης. Δεν αντιτίθεται πια το γίγνεσθαι στο Είναι, το πολλαπλό στο Ένα (οι ίδιες οι αντιθέσεις αυτές είναι άλλωστε κατηγορίες του μηδενισμού). Αντίθετα επιβεβαιώνεται το Ένα του πολλαπλού, το Είναι του γίγνεσθαι. Ή καλύτερα, όπως λέει ο Νίτσε, επιβεβαιώνεται η ανάγκη του τυχαίου. Ο Διόνυσος είναι παίκτης. Ο αληθινός παίκτης κάνει την τύχη αντικείμενο κατάφασης: επιβεβαιώνει τα αποσπάσματα, τα μέλη της τύχης. Απ’αυτήν την κατάφαση γεννιέται ο αναγκαίος αριθμός που ξαναρίχνει τα ζάρια. Βλέπουμε ποια είναι αυτή η τρίτη φιγούρα: το παιχνίδι της αιώνιας Επιστροφής. Επιστρέφειν είναι ακριβώς το είναι του γίγνεσθαι, το ένα του πολλαπλού, η αναγκαιότητα του τυχαίου.

Επίσης πρέπει να αποφύγουμε να κάνουμε την αιώνια Επιστροφή την Επιστροφή του "Ίδιου".Αυτό θα ήταν παραγνώριση της μορφής της μεταστοιχείωσης και της αλλαγής στη θεμελιώδη σχέση. Διότι το Ίδιο δεν προυπάρχει του πολυειδούς(παρά μόνον στην κατηγορία του μηδενισμού).Δεν είναι το Ίδιο που επιστρέφει,επειδή το επιστρέφειν είναι η πρωτότυπη μορφή του Ίδίου, το οποίο μόνον κατονομάζει το πολυειδές,το πολλαπλό,το γίγνεσθαι.Το Ίδιο δεν επιστρέφει,το επιστρέφειν είναι μόνον το Ίδιο αυτού που γίγνεται...»

quote:

---

Η ΧΑΡΑ ΑΝΑΔΥΕΤΑΙ, ΩΣ ΤΟ ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΤΡΟ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΡΟΚΑΛΕΣΕΙ ΦΙΛΟΣΟΦΕΙΝ.

---

No Method, No Guru, No Teacher

quote:

---

quote:
--------------------
Η ΧΑΡΑ ΑΝΑΔΥΕΤΑΙ, ΩΣ ΤΟ ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΤΡΟ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΡΟΚΑΛΕΣΕΙ ΦΙΛΟΣΟΦΕΙΝ.
--------------------

Τι υπέροχα ηδονιστικό αυτό!

No Method, No Guru, No Teacher

---

ΝΟΥΣ (ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ)- ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΚΑΤΑΚΕΡΜΑΤΙΣΜΕΝΟΣ
Ο ΑΡΧΙΚΟΣ ΝΟΥΣ (ΔΙΟΣ ΝΟΥΣ)=ΔΙΟΝΥΣΟΣ!
ΟΡΓΑΝΩΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΘΕΙΑ ΤΑΞΗ Η ΣΚΕΨΗ ,Η ΙΔΕΑ ΕΝΟΣ ΙΔΑΝΙΚΟΥ ΥΠΕΡΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΦΙΛΟΞΕΝΟ ΓΙΑ ΒΙΟ ΚΑΙ ΑΠΟΚΤΗΣΗ ΕΜΠΕΙΡΙΩΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΡΩΤΑΡΧΙΚΟ ΝΟΥ
ΠΟΥ ΥΛΟΠΟΙΗΣΕ ΙΔΑΝΙΚΟ ΛΟΓΙΚΑ ΣΤΗΜΕΝΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΜΟΝΟ ΜΕ ΤΗΝ ΣΚΕΨΗ !
Ο ΚΑΤΑΚΕΡΜΑΤΙΣΜΕΝΟΣ ΝΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΝΟΥΣ ΠΟΥ ΔΑΝΕΙΖΕΤΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΑΠΟΚΟΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΟΛΟΝ ΑΛΛΑ ΔΙΑΤΗΡΕΙ ΤΗΣ ΒΑΣΙΚΕΣ ΔΟΜΕΣ.
ΙΔΕΕΣ, ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ, ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΟΧΙ ΥΛΟΠΟΙΠΟΙΣΗ ΙΔΕΩΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ.
Ο ΝΟΥΣ ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΚΟΣΜΟΘΕΩΡΗΣΗΣ ΔΙΑΜΟΡΦΩΝΕΙ ΚΑΙ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΑΡΑ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ.

ΨΥΧΗ
ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΚΙΝΕΙ ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ ,ΙΣΩΣ ΚΑΙ Η ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑ ΙΔΙΟΣΥΓΚΡΑΣΙΑΣ ΚΑΘΕ ΑΤΟΜΟΥ ΦΟΡΕΑ ΨΥΧΗΣ.
ΖΩΗ ΑΛΗΘΙΝΗ ΦΥΣΙΚΗ=ΨΥΧΗ ΓΕΜΑΤΟ ΣΥΜΕΤΡΙΚΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΑΡΜΟΝΙΚΕΣ
ΟΠΟΥ ΕΝΑΡΜΟΝΙΖΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΟ ΟΛΟΝ ΘΕΙΟ, ΤΗΝ ΚΑΤΑΚΤΡΑΤΗΣΗ ΜΝΗΜΗΣ ΕΝΣΑΡΚΩΜΕΝΗΣ ΕΜΠΕΙΡΙΚΗΣ ΕΚΤΟΝΩΣΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΥΜΠΑΝΤΙΚΟ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟ -ΑΘΑΝΑΣΙΑ.

ΖΩΗ ΨΕΥΤΙΚΗ=ΨΥΧΗ ΟΠΟΥ ΦΘΕΙΡΟΝΤΑΙ ΟΙ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΑΘΑΝΑΤΗΣ ΣΥΜΕΤΡΙΑΣ
Η ΔΕΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΟΝΤΑΙ ΜΑΛΛΟΝ ΠΟΤΕ ΑΠΟ ΤΟ ΤΜΗΜΑ ΚΑΤΑΚΕΡΜΑΤΙΣΜΕΝΟΥ ΝΟΥ
ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΦΟΡΕΑΣ ΨΥΧΙΚΗΣ ΟΥΣΙΑΣ ΜΕ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΤΗΝ ΜΑΤΑΙΟΤΗΤΑ ΥΠΑΡΞΗΣ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΕΜΠΕΙΡΙΚΟΥ ΜΕΡΙΣΜΑΤΟΣ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΕΙ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ
ΔΗΛ ΤΗΝ ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΜΝΗΜΗΣ ΤΗΝ ΠΕΡΑΣΜΕΝΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥ ΝΕΚΡΟΥ ΠΙΑ ΛΟΓΩ ΜΑΤΑΙΟΤΗΤΑΣ.

ΥΛΗ-(ΠΥΚΝΩΣΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ ΨΥΧΗΣ)
ΕΛΕΓΧΟΜΕΝΗ ΜΕΣΩ ΝΟΜΩΝ ΔΙΑ-ΣΠΑΣΗ ΚΑΙ ΖΕΥ-ΞΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΩΝ ΠΥΚΝΩΜΕΝΩΝ ΠΕΔΙΩΝ Η ΦΥΣΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

ΛΟΓΟΣ-ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ
ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΕΞΗΓΟΥΝΤΑΙ ΜΕΣΩ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΩΝ
ΚΑΘΕ ΔΙΕΡΓΑΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΞΗΓΗΣΙΜΗ
Ο ΛΟΓΟΣ ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΙ ΟΛΗ ΤΗΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΜΕ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΑΙΣΘΗΤΙΚΗ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗΣ.
ΟΛΗ Η ΦΥΣΗ-ΥΛΗ ΕΙΝΑΙ ΦΟΡΕΑΣ ΚΑΙ ΨΥΧΗΣ ΚΑΙ ΝΟΥ ΑΠΛΩΣ ΣΤΑ ΕΛΛΟΓΑ ΟΝΤΑ
ΕΞΗΓΗΤΑΙ ΤΟ ΟΛΩΝ ΜΕΣΩ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ.
ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΕΝΣΑΡΚΩΘΗΚΑΜΕ ΓΙΑ ΠΕΡΙΓΡΑΦΟΥΜΕ ΟΣΟ ΤΟ ΔΥΝΑΤΟΝ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΗΝ ΣΥΜΕΤΡΙΑ ΠΟΥ ΔΙΕΠΕΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ. ΑΝ ΘΥΜΗΘΕΙ Ο ΝΟΥΣ ΜΑΣ ΠΛΗΡΩΣ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΙΜΑΣΤΕ
ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΛΟΓΩ ΥΠΑΡΞΗΣ ΕΝΣΑΡΚΩΜΕΝΗΣ ΖΩΗΣ ΑΝ ΔΙΑΓΡΑΨΟΥΜΕ ΛΙΓΑ ΑΠΟ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΙΜΑΣΤΕ ..........ΤΟΤΕ ΧΑΙΡΟΜΑΣΤΕ ΤΗΝ ΖΩΗ

1983