- Ο ΕΡΩΤΑΣ - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.
Ειμαι πολυ λιγος για να γραψω για εναν τετοιο Θεο.΄Οχι δεν πρέπει.
Πάνω σε κινούμενη άμμο,
λυώνω στην απατηλότητα και την επικινδυνότητά του.
Αλλά μένω.
Ελώδης γη. Λασπωμένος βυθός.
Μα και τα στάσιμα ύδατα κυλούν στο βάθος.
Προτιμώ τις καθαρότερες εικόνες αλλαγής.
Προσπερνώ, τον πνιγμό από ανεξέλεγκτες πλημμύρες των υποσυνείδητων παρορμήσεων.
Ο έρωτας μπορεί να πληγώσει.
Πρέπει δεν πρέπει...
ΑΦΡΟΔΙΤΗ...
θα κάψει τις σιωπές η ίδια μου η στάχτη,
στου ίσκιου σου τ'αδράχτι πικρές ανατροπές.Αθάνατος- θνητή στο πλέγμα της αβύσσου μου λες είμαι δική σου,Σελήνη ορατή.
και πιό πολύ απ' όλους
ο ανεκπλήρωτος Ερωτας...
Αυτλος που μοίρασε υποσχέσεις
που πρόσφερε όνειρα και τα σκόρπισε σε
μια ριπή του άδοξου άνέμου.
Αυτος πλήγώνη και πονάει μιά ζωή!!!
και πιό πολύ απ' όλους
ο ανεκπλήρωτος Ερωτας...
Αυτος που μοίρασε υποσχέσεις
που πρόσφερε όνειρα και τα σκόρπισε σε
μια ριπή του άδοξου άνέμου.
Αυτος πλήγώνει και πονάει μιά ζωή!!!
Πράγματα που μείναν στη μέση
έρωτες που ράγισαν σαν πορσελάνη
ελπίδες σχισμένες σαν παλιά ρούχα.
Ρόδα είναι και γυρίζει.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ...
θα κάψει τις σιωπές η ίδια μου η στάχτη,
στου ίσκιου σου τ'αδράχτι πικρές ανατροπές.Αθάνατος- θνητή στο πλέγμα της αβύσσου μου λες είμαι δική σου,Σελήνη ορατή.
quote:
Οταν ο έρωτας αδυνατεί να φτάσει στην εκπλήρωση του γίνεται θλιψη.Ο έρωτας που σαπίζει μολύνει τον νου και η σκέψη αρρωσταίνει γιατί η θλίψη γίνεται για τον έρωτα ότι το νερό για τα λουλουδια.Αν τον ποτίζουμε λοιπόν με θλίψη παραμορφώνουμε την ουσία του και αυτό που ανθίζει είναι ένα συναισθηματικό αδιέξοδο.
εγω θα συμφωνήσω με αυτό σαν απάντηση στο αν ο έρωτας πληγώνει.
Πιστεύω πως ο πραγματικός αληθινός έρωτας αυτός που θα ολοκληρωθεί και θα φτάσει στην αγάπη μόνο ευτυχία και ενα σωρό άλλες καλοσύνες μπορεί να προφέρει, να πληγώσει όχι νομίζω αυτό μπορεί να το πραγματώσει μόνον ένας έρωτας μισός ενας ψευτικος οχι αληθινός ενας ανολοκλήρωτος έρωτας.
ΡΟΔΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΓΥΡΙΖΕΙ
Μου ΄μαθες το κρασί να πίνω
ως την τελευταία στάλα,
γουλιά να μην αφήνω στο ποτήρι
μου μαθες την ψυχή να δίνω
στου ορίζοντα τη σκάλα
στα μάτια σου να γίνω ένα χατήρι...
Κι εγώ σου έχω μάθει το γιορτάσι
να πίνεις σ΄ένα στόμα όλη την πλάση...
ΑΦΡΟΔΙΤΗ...
θα κάψει τις σιωπές η ίδια μου η στάχτη,
στου ίσκιου σου τ'αδράχτι πικρές ανατροπές.Αθάνατος- θνητή στο πλέγμα της αβύσσου μου λες είμαι δική σου,Σελήνη ορατή.
'Oλη τη νύχτα πάλεψαν απεγνωσμένα να σωθούν απ' τον εαυτό τους,
δαγκώθηκαν, στα νύχια τους μείναν κομμάτια δέρμα, γδαρθήκανε
σαν δυο ανυπεράσπιστοι εχθροί, σε μια στιγμή, αλλόφρονες, ματωμένοι,
βγάλανε μια κραυγή
σα ναυαγοί, που, λίγο πριν ξεψυχήσουν, θαρρούν πως βλέπουν φώτα,
κάπου μακριά.
Κι όταν ξημέρωσε, τα σώματά τους σα δυο μεγάλα ψαροκόκκαλα
ξεβρασμένα στην όχθη ενός καινούργιου μάταιου πρωινού.
Τάσος Λειβαδίτης
θα αναβλύσει παρηγόρια
στα σπλάχνα σου
εσώτερης φλόγας
τώρα που θέτεις συ τα όρια
μες τη λιακάδα σου
γεννιέται ο αιώνας.
ΜΗ ΣΩΠΑΣΕΙΣ
της καρδιάς σου τις φωνές
όσα θες,
κατευνάζει
η ευωδιά σου τις πληγές.
***___***___
ΑΦΡΟΔΙΤΗ.[Μου΄μαθες το κρασί να πίνω, ως την τελευταία σταγόνα,γουλιά να μην αφήνω στο ποτήρι,μου ΄μαθες την ψυχή να δίνω στου ορίζοντα τη σκάλα, στα μάτια σου να γίνω ένα χατήρι.Κι εγώ σου έχω μάθει το γιορτάσι, να πίνεις σ΄ένα στόμα, όλη την πλάση].
Στον λαβύρινθο του ερωτα
Και που είναι η Αριάδνη?
ΞΑΝΑ...
ΞΑΝΑ...
___***___
ΖΕΙΣ
ΛΑΜΠΕΙΣ
ΔΡΟΣΙΖΕΙΣ...
Γλυκύτατη αύρα
στο χάδι σου
σοφός λυτρωτής
του χρόνου η άρπα
στο βράδυ σου
τραγούδι γιορτής...
ΖΕΙΣ
ΛΑΜΠΕΙΣ
ΔΡΟΣΙΖΕΙΣ.
___***___
ΑΦΡΟΔΙΤΗ.[Μου΄μαθες το κρασί να πίνω, ως την τελευταία σταγόνα,γουλιά να μην αφήνω στο ποτήρι,μου ΄μαθες την ψυχή να δίνω στου ορίζοντα τη σκάλα, στα μάτια σου να γίνω ένα χατήρι.Κι εγώ σου έχω μάθει το γιορτάσι, να πίνεις σ΄ένα στόμα, όλη την πλάση].
Γιώργος 
….αλλα… δεν ειναι μονο τι εχεις διάθεση να φάς … αλλα και με ποιόν θές να το φάς
oops! αυτή τη φάτσα κάπου την ξέρω.)
--να και κάτι καλό μέσα στο μπάχαλο/καλώς ήρθες πάλι, φίλε Γιώργο.)--
Αrwen Undomiel...the truth within
cprtght@tm@2005
ΣΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ ΛΟΙΠΟΝ...
ΗΡΘΕΣ...
Τόση μοσχοβολιά ταξιδεμένη στις όχθες
τραγούδι ζέφυρο στην συννεφιά του χειμώνα
λατρείας λάφυρο στα δειλινά αιώνα
λήθης μαγνήτης στην βλεφαρίδα του φεγγαριού
άστρο ξενύχτης σε τόσο πάθιασμα
τ΄ανέμου ευωδιά αργοθερμαίνει τις ώρες φιλιού.
Πέρασε τις σφαλισμένες πόρτες
ξέχασε τα κουρασμένα βήματα
διάλεξε δυό λατρεμένες νότες
άγγιξε τα αφρισμένα κύματα.
ΠΡΟΣΤΑΤΕΨΕ ΜΕ ΑΓΚΑΛΙΑΣΕ ΜΕ
ΗΡΘΕΣ...
΄Ενωσα το βροχόνερο με το δάκρυ μου
ένιωσα το απρόοπτο στο σκοτάδι μου...
Αγνάντεψέ με και πίστεψέ με.
ΗΡΘΕΣ...
Προστάτεψέ με
Βοήθησέ με...
Οι συνειδήσεις λάσπωσαν
τόσες πληγές μου μάτωσαν.
Τιμώρησέ με μα λύτρωσέ με.
΄Ελα
΄Ηρθες...
ΑΦΡΟΔΙΤΗ.[Μου΄μαθες το κρασί να πίνω, ως την τελευταία σταγόνα,γουλιά να μην αφήνω στο ποτήρι,μου ΄μαθες την ψυχή να δίνω στου ορίζοντα τη σκάλα, στα μάτια σου να γίνω ένα χατήρι.Κι εγώ σου έχω μάθει το γιορτάσι, να πίνεις σ΄ένα στόμα, όλη την πλάση].
έτσι χάθηκες με το πρώτο σύνεφο
για να σε ξανφέρη η βροχή
...πότε??
Γιατι τώρα??
Είσαι πιό δυνατός απ΄τον κόσμο
η ζήση σου ανοίγει τα παράθυρα
ποιός σε αμφισβητεί;
Γελάς σιωπηλά
στ΄ανοιχτό πορτάκι της γης,
στη διάφανη αυγή
ένας νεογέννητος βλαστός
κρατά τις μυρωδιές της πλάσης.
Αγάπη μου.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ.[Μου΄μαθες το κρασί να πίνω, ως την τελευταία σταγόνα,γουλιά να μην αφήνω στο ποτήρι,μου ΄μαθες την ψυχή να δίνω στου ορίζοντα τη σκάλα, στα μάτια σου να γίνω ένα χατήρι.Κι εγώ σου έχω μάθει το γιορτάσι, να πίνεις σ΄ένα στόμα, όλη την πλάση].
ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΒΡΗΚΑ ΤΟΝ ΛΑΘΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟ ΓΙΑ ΝΑ ΑΓΑΠΗΣΩ ΝΑ ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ ΑΡΓΑ ΓΙΑ ΝΑ ΓΥΡΙΣΩ,ΜΑΖΙ ΣΟΥ ΕΧΩ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ ΔΕΘΕΙ..ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΒΡΗΚΑ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ ΝΑ ΠΛΗΓΩΣΩ ΚΑΙ ΓΙΑ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΝΑ ΜΕΤΑΝΟΙΩΣΩ ΠΟΥ ΔΙΑΛΕΞΑ ΤΗΝ ΛΑΘΟΣ ΔΙΑΔΡΟΜΗ...
Ορέστης
Τα σπάνια μάτια έχουν δίκιο. Ο λάθος άνθρωπος σε αποπροσανατολίζει σε πληγώνει σε ματώνει αλλά...προσπερνάς.
Η ζωή η ίδια είναι ο ΄Ερωτας. Κι η ζωή δεν σε προδίδει πάντα. Δεν τελειώνει η ζωή με τις λάθος επιλογές και τις παράφορες καταστροφικές αγάπες. Η γιαγιά μου είχε δίκιο. ΄Ελεγε πως κάθε εμπόδιο είναι γιά καλό. ΄Οταν ο χωρισμός χτυπά την πόρτα λυτρώνεσαι κι από κάτι που διαλύει και σκιαγραφεί κραυγές θλίψης εντός σου. ΄Εχει δίκιο ο Ορέστης κι η ευγενική ερωτική τοποθέτησή του.
΄Ομορφο να λάμπεις από έρωτα. Ουσιαστικό όμως. Να αγκαλιάζεις σε ένα σώμα και μιά ψυχή την χαρά όχι την λύπη.
Η ευτυχία βρίσκεται πάντα στην ποιότητα των σχέσεων που δημιουργούμε. Των σχέσεων αγάπης.
Η αγάπη δεν θέλει πόνο θλίψη αβεβαιότητα. Κι ο έρωτας επίσης.Χρειάζεται εξαιρετική ευαισθησία και υποβλητική συγκίνηση να δοθείς σε εκλεκτές αγάπες χωρίς δυσμενείς επιπτώσεις στην ψυχή.
Το σιωπηλό κλάμα δεν ταιριάζει ούτε σε ευγενικές ψυχές. Στις επάλξεις της ανθρωπιάς η πίστη στον έρωτα και την αγάπη κρατάει τη δυναμική πυκνότητα των νοημάτων και το αλάθητο αισθητικό κριτήριο του να δίνεις το αίμα της καρδιάς εκεί που πρέπει γιά μιά λαμπερότερη πορεία σωμάτων πνευμάτων και υπέροχων στιγμών. Οργασμών ψυχής. Μοιάζει απλό. Αλλά δεν είναι.
Είναι;
Ευχαριστώ τον Πυθαγόρα γιά τον κωδικό του.
Βρε θα σκάσω αν δεν γράψω... Σαν μπαλόνι...
.
.
.
" Υπάρχει ο σωστός τρόπος, ο λάθος τρόπος, και ο ...δικός μου τρόπος! "
ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ Η ΖΩΗ ΜΟΙΑΖΕΙ ΝΑ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΜΕ ΞΕΠΛΗΡΩΣΕΙ.ΔΕΝ ΦΟΒΑΜΑΙ ΝΑ ΤΑ ΔΩΣΩ ΠΑΛΙ(Η ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΕΤΣΙ ΠΙΣΤΕΥΩ)ΦΟΒΑΜΑΙ ΝΑ ΤΑ ΖΗΤΗΣΩ...ΦΟΒΑΜΑΙ ΟΤΙ ΘΑ ΑΡΝΗΘΕΙ ΝΑ ΜΟΥ ΤΑ ΔΩΣΕΙ,ΦΟΒΑΜΑΙ ΟΤΙ ΑΥΤΗ ΑΓΚΑΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΜΙΛΗΣΕΣ ΕΣΥ ΑΛΛΑ ΚΑΙ Ο ΟΡΕΣΤΗΣ ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΔΙΚΗ ΜΟΥ,ΦΟΒΑΜΑΙ ΟΤΙ ΑΥΤΑ ΤΑ ΣΠΑΝΙΑ ΜΑΤΙΑ ΘΑ ΜΕ ΠΛΗΓΩΣΟΥΝ.ΔΕΝ ΦΤΑΕΙ ΚΑΘΟΛΟΥ,ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΚΑΤΗΓΟΡΗΣΩ ΚΑΝΕΝΑΝ.ΕΙΝΑΙ ΛΑΘΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΦΤΑΕΙ...ΘΑ ΜΕ ΠΛΗΓΩΣΕΙ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΔΕΝ ΦΤΑΕΙ..ΦΤΑΙΩ ΕΓΩ ΠΟΥ ΑΦΗΣΑ ΝΑ ΜΠΕΙ ΣΤΗ ΨΥΧΗ ΜΟΥ...
ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΒΡΗΚΑ ΤΟΝ ΛΑΘΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟ ΓΙΑ ΝΑ ΑΓΑΠΗΣΩ ΝΑ ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ ΑΡΓΑ ΓΙΑ ΝΑ ΓΥΡΙΣΩ,ΜΑΖΙ ΣΟΥ ΕΧΩ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ ΔΕΘΕΙ..ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΒΡΗΚΑ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ ΝΑ ΠΛΗΓΩΣΩ ΚΑΙ ΓΙΑ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΝΑ ΜΕΤΑΝΟΙΩΣΩ ΠΟΥ ΔΙΑΛΕΞΑ ΤΗΝ ΛΑΘΟΣ ΔΙΑΔΡΟΜΗ...