- 0+@=1 - .-= Η ΓΝΩΣΗ =-.
ευχαριστώ
υγ όπου @= άπειρο
…Εκεί που τελειώνει ο διαλεκτικός Σωκράτης αρχίζει ένας πραγματικός προς το απόλυτος ΠΛΑΤΩΝΑΣ….κάπου στον ΤΙΜΑΙΟ γράφει…
….ο Θεός, έχει την ΕΠΙΣΤΗΜΗ, και τη δύναμη να ανακατέψει τα πολλά σε ΕΝΑ, και εκ νέου να διαλύσει το ΕΝΑ σε ΠΟΛΛΑ. Κανείς όμως από τους ανθρώπους, ξέρει να κάνει είτε το ένα είτε το άλλο, ούτε θα το ξέρει στο μέλλον……
.... για να περάσει αμέσως στις ΑΡΧΕΣ, και στιν μη γραπτή ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ….
Στην ψυχοσύνθεση μας, αυτό που μπόρεσα να δω μέχρι τώρα, και ανάγεται σε φόρμουλα, είναι το έξεις. Ότι ονομάζουμε ΨΥΧΗ, είναι ένα μίγμα από Π, το πολλαπλό, και από Α ΑΠΟΛΛΩΝΑ, το Πυθαγορικο Α ΠΟΛΛΑ άρνηση των πολλών, το ΕΝΟΤΙΚΟ. Έχει και άλλες εκφράσεις, Αγάπη, Ομορφιά, Θεός, μα έχουν γίνει στη ζωή μπάχαλο, μιας και σε τραγουδιστές ποδοσφαιριστές, και σε οτιδήποτε, αποδίδονται παρόμοιες ιδιότητες.
Α..........Α
Ψ....Π.....Α
Φ....Π.....Α
Π....Π
Α....Α πολλο
Ψ....Ψυχή
Φ....Φυσικός κόσμος
Π....Πολλαπλότητα, κάτι που γίνεται, κάτι που έχει αρχή και τέλος
Στον φυσικό μας κόσμο ΕΞΩΤΕΡΙΚΑ, τις ιδιότητες του Α τις διακρίνουμε στο Μέτρο, Χρώμα, Αρμονία, Ομορφιά, και δεν νομίζω η ΘΕΑΣΗ ενός όμορφου θηλυκού να μην μας βρει σύμφωνους…αφήνοντας φυσικά έξω τις ποσοτικές αντιδράσεις μας.
Το πρόβλημα είναι το Ψ, ΕΣΩΤΕΡΙΚΑ, μιας και ΕΚΕΙ επικρατεί ΑΤΑΞΙΑ, με τη συνεχή πρόσθεση του Π.
Κατά κάποιο τρόπο το Α είναι ξέχωρο από φύσης του, δεν περιέχεται σε λογική και μαθηματικές πράξεις.
Edited by - ΠΛΑΤΩΝΑΣ on 26/12/2002 11:40:34
Τα λόγια του Πλάτωνα που μεταφέρεις συμφωνώ ότι εμπεριέχουν μεγάλο μέρος του νοήματος της εξίσωσης .
Από εκεί και πέρα δεν κατάφερα να κατανοήσω πλήρως αυτό που ονομάζεις φόρμουλα της ψυχοσύνθεσής μας . Είναι βέβαια δύσκολο και το μέσον που χρησιμοποιούμε για επικοινωνία .
η πρότασή σου …
« .... για να περάσει αμέσως στις ΑΡΧΕΣ, και στιν μη γραπτή ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ….»
με βρίσκει σύμφωνο , αφού θεωρώ ότι αναφέρεσαι στην αναγκαστική θεμελείωση του ορθολογισμού («ΑΡΧΕΣ») και του μυστικισμού («μεταφυσική») , ως μεθόδους προσέγγισης για την κατάκτηση της γνώσης .
Νομίζω πως για να γίνεις περισσότερο κατανοητός αφενός ,και για να θέσεις σε σταθερότερες βάσεις τις απόψεις σου αφετέρου , ίσως να χρειαστεί να «γεωμετρήσεις» , όπως ο αγαπητός μας και συνονόματός σου συνήθιζε να κάνει συντοχρόνως .
Θέλω επίσης να κάνω μια παρατήρηση όσον αναφορά μια αντίφαση που κατά την γνώμη μου βρήκα στην ανάλυσή σου . Γράφεις
« Π....Πολλαπλότητα, κάτι που γίνεται, κάτι που έχει αρχή και τέλος»
και πιο κάτω
«Το πρόβλημα είναι το Ψ, ΕΣΩΤΕΡΙΚΑ, μιας και ΕΚΕΙ επικρατεί ΑΤΑΞΙΑ, με τη συνεχή πρόσθεση του Π.»
Στην πρώτη πρόταση θεωρείς το Π ως έχων αρχή και τέλος , κάτι το οποίο έχει τάξη , δηλαδή κάτι ρητό .
Στην δεύτερη σου πρόταση θεωρείς ότι η πρόσθεση ενός τακτού πράγματος οδηγεί σε αταξία . Πράγμα άτοπο .
Προφανώς θα πρέπει να πρόκειται για φραστικό λάθος .
φιλικά
""βάλε στόχους μικρούς αν θες να ευτυχίσεις , βάλε στόχους μεγάλους για να παραμείνεις νέος""
Ας προχωρήσουμε λοιπόν μαζί, μιας και Αρχή και Τέλος εδώ, αναφέρεται στην πολλαπλότητα Π, στον ΧΡΟΝΟ. Είναι αρκετές οι έννοιες που χρειάζεται να δούμε,
Τι είναι χρόνος ?
Έχει την ίδια σημασία για όλους τους ανθρώπους η είναι έννοια διαφορετική?
Αν ζήσεις σε μια φυλή στο κέντρο της Αφρικής, θα παρατηρήσεις πως ο χρόνος δεν έχει καμία σημασία, μα για τον πολιτισμένο άνθρωπο, εμάς, έχει και μεγάλη μάλιστα. (Τελευταία απέκτησε και για τους ανθρώπους της Αφρικής…. τι σου κάνει η Τηλεόραση!!) Ο ένας ξεχνάει από τη μια μέρα στην άλλη, ο άλλος είναι αναγκασμένος να θυμάται, διαφορετικά δεν βρίσκει θέση στο σύστημα.
Η ψυχολογία της μητέρα που έχασε το παιδί της, είναι διαφορετική από τη Μητέρα της φίλης σου που σας δέχτηκε στη Βαρσοβία, μιας και η πρώτη, δεν έχει τέτοιου είδους επαφές....
Και να μην σκεφτούμε πως χρόνος για ένα γεωργό η ψαρά σε ένα από τα ακριτικά νησιά μας, είναι το ίδιο με ένα που δουλεύει στη Σοφοκλέους, η σε υπολογιστές.
Για τον καθένα μας ανάλογα με το τι τον ΙΚΑΝΟΠΟΙΕΙ / ΔΥΣΑΡΕΣΤΕΙ η ΟΧΙ, με ότι βρίσκεται σε επαφή, έχει σημασία και ο ΧΡΟΝΟΣ.
Τώρα ας εστιάσουμε λίγο σε ότι ονομάζουμε Ψυχολογικό χρόνο.
Έχεις μια όμορφη η άσχημη εμπειρία. Τι γίνεται στην Ψυχή / Νου αν θέλεις.?
Την καταγράφει!
Για κάθε εμπειρία υπάρχει ΑΡΧΗ και ΤΕΛΟΣ στο φυσικό περιβάλλον. Οι εμπειρίες διαδέχονται η μια την άλλη, μα όπως μάθαμε να ΖΟΥΜΕ, διακρίνουμε σε αυτές, κάθε φορά, ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ η ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ! Αυτές συνεχώς προστίθενται μέσα στο δίχτυ των ΕΜΠΕΙΡΙΩΝ που υφαίνει ο ΝΟΥΣ. Έτσι αυτό το Ψυχολογικό ΠΕΠΛΟ παίρνει θέση στη ΖΩΗ μας, και γίνεται ο ΕΑΥΤΟΣ, αυτό που απαντάει κάθε φορά στα ΕΡΕΘΙΣΜΑΤΑ! Αν η εμπειρία τελειώνει, ΕΞΩΤΕΡΙΚΑ, μέσα μας τις περισσότερες φορές συνεχίζεται….τόσο σε συνειδητό όσο και σε ασυνείδητο επίπεδο!
Βλέπω πολλά ζευγάρια που χωρίζουν! Όλα λένε ΑΣΥΜΦΩΝΙΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΩΝ…
Η αλήθεια είναι πως θέλουν πάντα κάποιος από τους δυο, ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ!!!!...
Αν ζούσαν έντονα στη ΖΩΗ, κάθε στιγμή θα ήταν ΝΕΑ!!! Ζωή και θάνατος θα πήγαιναν αγκαλιτσα, έτσι ο νους θα ήταν σταθερα στο ΘΕΙΟ, Α….. και όχι στο ψυχολογικό γίγνεσθαι Π!!! που είναι συνέχιση και μόνο του γνωστού!
Στο έντονο ΖΗΣΗΜΟ…. η ΔΡΑΣΗ, δεν αφήνει ψυχολογικά κατάλοιπα.
Αυτό είναι το χώρισμα που εκτελεί ο ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ, και μιλά ο ΑΓΑΠΗΤΟΣ ΣΩΚΡΑΤΗΣ/ ΠΛΑΤΩΝΑΣ…Κ, ΒΟΥΔΑΣ, ΧΡΙΣΤΟΣ, ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΣ…Το Α δεν ανήκει πουθενά, απλά εμφανίζεται όταν το Π διέπεται από ΤΑΞΗ.
Α..........Α
Ψ....Π.....Α
Φ....Π.....Α
Π....Π
Ισως να είναι και ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ!!! Το Π, δεν μπορεί να πάει στο Α…μα το Α αγκαλιάζει το Π. 
Φυσικά όλα τα παραπάνω που γραφονται είναι ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΙΚΑ, μα και ότι μας είπαν οι ΜΥΣΤΕΣ, και οι ΦΙΛΟΣΟΦΟΙ!
Εγραψες αλλου..
quote:
Και είναι η ΦΑΙΝΟΜΕΝΙΚΗ διάσταση απόψεων επιστήμης και μυστικισμού που οδηγεί σε σύγχυση …
Θα πρόσθετα και ΖΗΣΗΜΑΤΟΣ, χωρίς αυτό όλα παραμένουν ΙΔΕΕΣ και Βιώματα ΑΛΛΩΝ!
Γράφεις επίσης…
quote:
το ΜΟΝΑΔΙΚΟ πλεονέκτημα το οποίο κατέχουμε ως Έλληνες , στην αναζήτηση της άκρης του νήματος.
Η αναζήτηση και η παρατήρηση είναι δυο διαφορετικές λειτουργίες. Η μια δεσμεύει, η άλλη φέρνει κατανόηση. Η αναζήτηση έχει πάντα ΣΚΟΠΟ, και ότι έχει σκοπό δεσμεύει!
Περισσότερο ικανοποίηση!
Στην παρατηρήσει αυτού που είναι, κάθε στιγμή, υπάρχει τελείωμα! Μόνο όταν τελειώνεις με κάτι υπάρχει κάτι καινούργιο!
Ξέρω πως αυτό εννοούσες…, η γλώσσα βλέπεις!
Γράφε... αν δεν μας κυνηγήσουν, θα πούμε πολλά ακόμα! 
Θεωρώ ότι η συζήτησή μας έχει πάρει δρόμο από το πεδίο το οποίο ορίστηκε . Σεβόμενος όμως τον κόπο σου να απαντήσεις σε ένα από τα λιγότερο δημοφιλή θρέντ των φόρουμ , θα την παρακάμψω και συνειδητά .
Είναι η μοίρα ίσως , ο εντροπισμός , η μονοδρόμηση , που αναγκάζει τα σπουδαιότατα να παραχωρούν την θέση τους ,λόγω ευγένειας , στα υποδεέστερα .
Αφού τελικά απομείναμε μόνοι μας στον χώρο ,ας ατενίσουμε το έτερο ήμισυ , τον χρόνο .
Είναι γενικα αποδεκτό στην σύγχρονη επιστήμη , ότι ο χρόνος αποτελεί σχετικό μέγεθος που κατουσίαν αποτελεί το μέτρο σύγκρισης ,για την διαμόρφωση της πραγματικότητας του ανθρώπινου εγκεφάλου .
Η σχετικότητά και η αλλαγή του απόλυτου μέτρου του , δεν διαφοροποιείται μόνο μεταξύ των ανθρώπων και των λαών όπως είπες , αλλά και κατά την διάρκεια της ατομικής μας πλεύσης σε αυτή την ζωή .
Όσο ήμασταν παιδιά έτρεχε με αργούς ρυθμούς , ενώ όσο περνούν τα χρόνια προς το γήρας , οι ρυθμοί επιταχύνονται με πρόοδο μάλιστα ,που τα μαθηματικά θα ορίζανε γραφικά , ως υπερβολή .
Δεν είναι άσχετο το γεγονός ότι τα παιδιά έως πέντε χρόνων , δεν έχουν καθόλου συναίσθηση του χρόνου , δεν αντιλαμβάνονται δηλαδή τι σημαίνει αύριο ,εχθές , του χρόνου …Δεν θα ήταν δύσκολο να αναλύσει κανείς το γιατί .
Η αίσθηση του χρόνου και η σχετική της προσέγγιση , δημιούργησε σύγχυση και φαινομενική (κατεμέ) ασυμφωνία μεταξύ δύο από τις μεγαλύτερες μορφές της ανθρώπινης διάνοιας , του Ηράκλειτου και του Παρμενίδη .
Ο πρώτος συνέλαβε το σύμπαν ως επιταχυνόμενο , ο δεύτερος ως ακίνητο .
Η διάσταση αυτών των απόψεων δεν ήταν άσχετη με την αλλαγή προσανατολισμού στο πεδίο έρευνας της ελληνικής φιλοσοφίας , από συμπαντοκεντρική σε ανθρωποκεντρική .Ήταν θέμα αδιεξόδου .
Αλλά και ο Ηράκλειτος και ο Παρμενίδης είχαν κατά νου την εξίσωση την οποία ανάρτησα ως θέμα , όταν ανέπτυξαν τα συμπαντικά τους μοντέλα .
0+@=1
""βάλε στόχους μικρούς αν θες να ευτυχίσεις , βάλε στόχους μεγάλους για να παραμείνεις νέος""
ΘΑ'ΛΕΓΑ ΛΟΙΠΟΝ ΠΩΣ ΟΤΑΝ ΗΜΑΣΤΕ ΠΑΙΔΙΑ ,ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΕΝΑΣ ΔΡΟΜΟΣ ΠΟΥ ΠΕΡΝΑΓΑΜΕ ΦΑΝΤΑΖΕ ΤΕΡΑΣΤΙΟΣ,ΕΝΩ Ο ΙΔΙΟΣ ΤΩΡΑ ΠΙΑ ΕΧΕΙ ΠΑΡΕΙ ΜΙΚΡΟΤΕΡΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΑΣ...
ΜΟΥ'ΧΑΝ ΠΕΙ'... ΜΕΓΑΛΩΣΕΣ ΑΝΟΙΞΕΣ ΤΟΥΣ ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ ΣΟΥ'...
ΣΥΝΕΧΙΣΤΕ ,ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ
*ΟΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟΙ ΣΤΙΧΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΑΚΟΜΗ ΓΡΑΦΤΕΙ.....*
Edited by - ΑΤΜΑ on 04/01/2003 23:29:38
Σωστά μιλάς Λεωνίδα, είναι καθαρή ΠΛΑΝΗ για όποιον νομίζει τους προαναφερθέντες σοφούς διαφορετικούς. Δυστυχώς για τον Παρμενίδη γνωρίζουμε πολύ λίγα. Από τις λίγες γραμμές του ποιήματος, διαισθάνεται κανείς τη μεγαλοσύνη του.
0+@=1
Πιστεύω πως όχι μόνο την είχαν κατά νου, όπως την είχε και ο ΣΩΚΡΑΤΗΣ, ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ ΠΛΑΤΩΝΑΣ, ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ…. μα και αρκετοί ακόμα. Το θέμα είναι αν την βίωναν κιόλας!
Γιατί με απασχολεί τόσο?
Γιατί ΝΟΗΤΙΚΑ είμαστε σε θέση οι περισσότεροι να το δούμε, να το αντιληφτούμε. Μα να γίνει το παραπάνω ΒΙΩΜΑ είναι σαν να λέμε, περνάμε από το ένα μέρος στο άλλο της εξίσωσης….!
Πριν συνεχίσουμε, θα σε ρωτήσω αν επιτρέπεις φυσικά κάτι.
Αν κάποιος γράφει μια εξίσωση, το κάνει δια την ευχαρίστηση του διανοητικού μέρους και μόνο, η το κάνει γιατί πραγματικά ΕΙΔΕ πως το ΣΥΣΤΗΜΑ είναι πια μικρό, δεν τον ευχαριστούν λόγια, εξηγήσεις, και τέτοια…
Αν πράγματι έφτασες σε τέτοιο αδιέξοδο, ανθρωποκεντρική, συμπαντοκεντρική, μα και η ιδια η ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ, χάνουν την όποια έννοια της δίνουμε.
Συνέβη,
…..μα πριν κουράσω τον συνομιλητή μου, αναρωτιέμαι αν ενδιαφέρει.
Δεν χρειάζεται να μας συγχωρείς , τα ξωτικά :-) είναι καλοδεχούμενα σε όλες τις κατά φαντασία «πύλες» , όπως η δική μας συζήτηση .
Πλάτωνα , κατά την γνώμη μου οι εξισώσεις και γενικότερα οι συμβολισμοί αποτελούν το επιστέγασμα της γνώσης , καθότι εμπεριέχουν άπειρο όγκο πληροφορίας υπό μορφή προτύπου .
Το ανθρώπινο μυαλό με την βασική νοητική λειτουργία της λογικής αφαίρεσης καταλήγει στην προτυποποίηση οποιασδήποτε ολοκληρωμένης πληροφορίας .
Η ολοκληρωμένη αυτή πληροφορία αντιστοιχεί στο 1 της εξίσωσής μας , ενώ το 0 στην ανολοκλήρωτη , αυτήν που της λείπει κάτι για να γίνει «όλον» .
Από τα λίγα γραπτά σου που έχω διαβάσει εδώ ή αλλού , έβγαλα το συμπέρασμα ότι έχεις αντιληφθεί τις ομοιότητες που παρουσιάζουν τα διάφορα «πρότυπα» μεταξύ τους και ότι για τις ομοιότητες αυτές ισχύει κάποιο άλλο πρότυπο-σχέση .
H αντίληψη των «συμπτώσεων» αυτών , απτην στιγμή που δεν θα αποδειχθούν συμπτωματικές ,μπορούν να συνεχίζουν να μας χαροποιούν ιδιαίτερα , γιατί μας δίνουν την παρόμοια με αυτή των ασκητών μυστικιστών αίσθηση , ότι είμαστε κοντά στο αρχέτυπο πρότυπο μας , τον θεό τους .
Όποτε λοιπόν φθάνουμε σε μία νέα εξίσωση , η οποία μπορεί να εκμαιεύει τις υπόλοιπες , τότε πράγματι μπορούμε να ισχυριστούμε ότι το «σύστημα μικραίνει» .
Όσο αναφορά την Φιλοσοφία , δεν χάνει σε καμιά περίπτωση την έννοιά της επειδή αλλάζει πεδίο έρευνας (σύμπαν-άνθρωπος) .Πάντοτε οριζόταν και πάντοτε θα ορίζεται ως αναζήτηση γνώσης . Απλά η προσέγγιση της σε όλες τις εποχές είχε και έχει δυαδική φύση , τον ορθολογισμό και τον μυστικισμό . Την Ύλη και την Ψυχή .
Άλλωστε όπως και οΠλάτων είπε στο «Πλατωνικό σπήλαιο» η Γνώση είναι Ανάμνηση και Κάθαρση και κατά την γνώμη μου ήταν όπως πάντα σαφής .
""βάλε στόχους μικρούς αν θες να ευτυχίσεις , βάλε στόχους μεγάλους για να παραμείνεις νέος""
Το Α υπάρχει ξέχωρα απ το Π αλλά και σε συνδυασμό του Π με Ψ και Φ. Αυτά τα 3 ενωμένα μπορούν να συνδεθούν με το Α. Μόνα τους όχι παρά μόνο μεταξύ τους
«Η αναζήτηση και η παρατήρηση είναι δυο διαφορετικές λειτουργίες. Η μια δεσμεύει, η άλλη φέρνει κατανόηση. Η αναζήτηση έχει πάντα ΣΚΟΠΟ, και ότι έχει σκοπό δεσμεύει!» Η δέσμευση με την κατανόηση μπορούν να συνδυαστούν.
Στο 0+@=1 θα μπορούσε είτε να είναι το απλό ότι από 0 έως 1 έχουμε @ και συνδυαστικά να εννοούμε ότι απ την μια κατάσταση του Α=Ο προσθέτοντας το @ με την πολλαπλότητά του να καταλήγουμε στην διπολική κατάσταση του Α που είναι 1. Ίσως όχι διπολική αλλά σύνθετη. Θεωρώντας το 0 και 1 ως μονάδες το @ αποτελείτε από άπειρες μονάδες διαφορετικού μεγέθους που συνθέτουν το διάστημα του 0 και 1 και το συνδέουν.
Εσείς τι λέτε; Φλασάκι μου ρθε!
Άρτεμις
quote:
Από τα λίγα γραπτά σου που έχω διαβάσει εδώ ή αλλού , έβγαλα το συμπέρασμα ότι έχεις αντιληφθεί τις ομοιότητες που παρουσιάζουν τα διάφορα «πρότυπα» μεταξύ τους και ότι για τις ομοιότητες αυτές ισχύει κάποιο άλλο πρότυπο-σχέση .
Βλέπω πως εκτός από παρατηρητής πουλιών, είσαι και των γραπτών. Καλό αυτό φίλε Λεωνίδα, χρειάζεται μεγάλη προσοχή, καθαρότητα σκέψης, και προπαντός ελευθερία από τα γνωστά, για να υπάρξει κάτι νέο. Αν όχι, πιανόμαστε συνεχώς στην ίδια μονοτονία, στα ίδια μοντέλα που οι ίδιοι και κάποιοι άλλοι έχτισαν για μας, και γίνεται συνεχώς πάλη, για να ξεφύγουμε από τη φυλακή, του περιοριστικού ΕΑΥΤΟΥ ΜΑΣ.
Για την εξίσωση που μιλάμε, φτάνει κάποτε η στιγμή, για κάποιον που ασχολήθηκε σοβαρά με ορθολογισμό και μεταφυσική…που ότι και να παρουσιασθεί, σε γνωσιολογικό πεδίο, δεν είναι ικανοποιητικό! Έχει αντιληφτεί την ΕΝΕΡΓΗ διαδικασία της σκέψης, διλαδη, ότι και να κάνει, όπου και να κινηθεί, ΕΙΝΑΙ ο περιοριστικός ΧΡΟΝΟΣ! Έχει σκεφτεί για πολύ καιρό μύστες, σοφούς και μη, και με ΑΦΑΙΡΕΤΙΚΟ τρόπο έχει παραμερίσει πολλά, πάρα πολλά, από όσα ο κόσμος πιστεύει για αλήθεια. Μα δεν αλλάζει τίποτα, το ίδιο ΜΗΧΑΝΙΚΟ μέρους του εγκεφάλου έχει το προβάδισμα, τον πρώτο και τελευταίο λόγο!
Ο ΧΡΟΝΟΣ!
Αν βρισκόμαστε από τη μια μεριά της εξίσωσης και συναντάμε ΧΡΟΝΟ, θα ήταν λογικό στην άλλη να υπάρχει το ΑΧΡΟΝΟ. Η καθαρή λογική απάντηση όμως είναι, ΙΣΩΣ, η ΔΕΝ ΞΕΡΩ, δεν γίνεται να δούμε κάτι που υπόκειται στους φυσικούς ΝΟΜΟΥΣ το ΓΝΩΣΤΟ, με κάτι που ίσως δεν υπόκειται σε νόμους, κάτι που είναι ΑΓΝΩΣΤΟ! Εξωτερικά, ότι και να κάνει η επιστήμη, με βρίσκει σκεφτικό, πολλές θεωρίες….Προσέχω πολύ το ΝΟΥ, παρότι είναι ο καλύτερος φίλος, είναι και σε θέση, να δημιουργήσει ότι διαβολερια σκεφτεί, η και να έχει πολλές αυταπάτες…
Ρίξε μια ματιά στις εικόνες που προσκομίζει ο φίλος ΝΟΤΙΣ29 στο σχετικό φόρουμ.
Τι είναι η συνείδηση λοιπόν του Λεωνίδα, η συνείδηση του Πλάτωνα?
Είναι μόνο το αποτέλεσμα συσσωρεύσεων του χτες? Ποια η θέση του ΕΑΥΤΟΥ μέσα στη συνείδηση? Αν είναι γέννημα του ΧΡΟΝΟΥ, αν ο εαυτός μας δημιουργήθηκε στο ΧΡΟΝΟ, ίσως να μας λυπεί η κατανόηση της κίνησης του. Σαν παρατηρητής πουλιών που είσαι, θα έχεις προσέξει πως χαρακτηριστικό σε όλα τα ζώα, είναι η αντίδραση σε ερεθίσματα. Γιατί σκεφτόμαστε ακατάπαυστα, ακόμα και όταν κοιμόμαστε? Μήπως η σκέψη έτσι όπως τη γνωρίζουμε, δεν είναι άλλο από συνήθεια?
Αν όλα αυτά και αλλά πολλά βασάνισαν το μυαλό, και είδες πως η ανθρωπότητα, το σύμπαν ρέουν, γίνονται, είναι χρόνο τόπος, και αυτό που ονομάζουμε ΕΑΥΤΟ δεν είναι άλλο παρά δημιούργημα αυτού του γίγνεσθαι, ο ΝΟΥΣ αντιλαμβάνεται τι παιχνίδι παίζεται….και αναρωτιεται.
Βρε λες να είμαστε προγραμματισμένοι?
Γεννήσου, Πολλαπλασιάσου, Διαφοροποιήσου, Διαχωρίσου *(μάθε, καλλιτερεψε, αγωνίσου, ότι λέμε ΖΩΗ δηλ…και τι άλλο?
ΤΕΛΕΙΩΣΕ!!!!
ΠΟΥ?
Και εδώ γελάνε!!!
Από οπου ΗΡΘΕΣ!!!!! Πίσω από όλα είναι ο ΧΡΟΝΟΣ!!!
Βρε για κοίτα που ΘΑΝΑΤΟΣ/ΖΩΗ, ΧΡΟΝΟΣ είναι το ΙΔΙΟ!!!
Αρχίζεις και σκέφτεσαι τότε…
Καλα, τι είναι ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ?
Μπορείς φιλε μου, με όλο σου το είναι, με όλη σου την προσοχή σε ένα ήσυχο μέρος να θεσεις αυτή την ΕΡΩΤΗΣΗ?
ΑΦΟΥΓΚΡΑΣΟΥ!!
Καλησπερα Αρτεμις.
Edited by - ΠΛΑΤΩΝΑΣ on 09/01/2003 21:49:20
Υπάρχει μια συγκεκριμένη άποψη-απάντηση σε όλα αυτά τα ερωτηματικά , η οποία προέρχεται μέσα από την σύνθεση των προβληματισμών και των συμπερασμάτων της Ελληνικής Φιλοσοφίας και της σύγχρονης Επιστήμης .
Θέλω να προσπαθήσω να κάνω μια ανάλυση της Ελληνικής κοσμοθεωρίας που κατά την γνώμη μου εμπεριέχεται στην ΘΕΜΕΛΙΩΔΗ αυτή εξίσωση και τις επεκτάσεις που εγώ της αποδίδω .
Καταρχήν θα κάνω μια σύντομη επεξήγηση των όρων 0,@,1 σύμφωνα με τα Ελληνικά Μαθηματικά γιατί αποτελούν αναπόσπαστο τμήμα της ελληνικής φιλοσοφίας και αποτελούν το κλειδί στην ελληνική κοσμολογία , η οποία είναι σύμφωνη με την ανατολική ,αλλά ασύμφωνη με την θεωρία του γνωστού Μπιγκ Μπάνγκ.
Αν ανοίξει κάποιος μια εγκυκλοπαίδεια μαθηματικών , αφού διαβάσει ότι οι Έλληνες υπήρξαν θεμελιωτές της μαθηματικής επιστήμης , αμέσως μετά θα πληροφορηθεί ότι οι αρχαίοι Έλληνες δεν «είχαν ανακαλύψει» το μηδέν ως αριθμό .
Και πράγματι για τους αρχαίους δεν υπήρχε σύμβολο του μηδενός .
Γιατί ? Γιατί το μηδέν γιαυτούς δεν είχε την σημερινή σημασία που του αποδίδουν , δηλαδή του τίποτα , αλλά αντιθέτως είχε την έννοια του μη –ουδέν . Δηλαδή του ανολοκλήρωτου κάτι .
Και πράγματι στην φύση η οποιαδήποτε διεργασία –μεταβολή δεν έχει αποτέλεσμα το τίποτα , όπως μας έμαθαν στο σχολείο (π.χ.5-5=0 ) και για το λόγο αυτό δεν μπορεί να είναι και αντιστρεπτή ( 5+0=5) . Αυτή η παραποίηση είχε ολέθριες επιπτώσεις στην επιστημονική σκέψη και δημιούργησε τεράστια αδιέξοδα .
Η έννοια του ενός , είναι επίσης παρεξηγημένη . Για τους αρχαίους το 1 δεν είναι αριθμός , ούτε αποτελεί ένα στοιχειώδες κάτι , αλλά αντιθέτως αποτελεί ένα τακτό , διαμορφωμένο «όλον» , το οποίο όμως δεν παύει να αποτελείται από άπειρα στοιχεία . Η παραποίηση της έννοιας του ενός , έχει βάλει σε περιπέτειες τους κακόμοιρους τους σωματιδιακούς φυσικούς , που ματαίως αναζητούν το μικρότερο , το στοιχειώδες σωματίδιο της ύλης , που κατά τα ελληνικά μαθηματικά δεν υπάρχει (η ύλη είναι απείρως διαιρετή) .
Για τους πρόγονούς μας λοιπόν κάθε ολοκληρωμένο , τακτό , οροθετημένο σύνολο αποτελεί εν ,μονάδα (ένα τραπέζι , ένας άνθρωπος , ένα πράγμα) .
Το άπειρο αντιστοιχεί στο αδιαμόρφωτο Χάος και όχι στο διαμορφωμένο Σύμπαν.
Τα παράδοξα του Ζήνωνα αναφέρονται ακριβώς σε αυτήν την απειροδιαιρετότητα του παντός . Ο Αριστοτέλης από την άλλη ,θέλοντας να προσαρμόσει την πραγματικότητα με την ανθρώπινη αντίληψη , εισήγαγε την έννοια του «νυν» , που αντιστοιχεί στην έννοια της Παραγώγου των μαθηματικών . Αυτό το τώρα κατά τον Αριστοτέλη αντιστοιχεί στην εικόνα που θα μας έδινε η φύση , αν σταματούσαμε τον χρόνο . Αυτό τον έφερε σε σύγκρουση με τις απόψεις του Ζήνωνα και με το παρελθόν .
Ο Ευκλείδης στην συνέχεια ,ακολουθώντας την λογική του Αριστοτέλη, εισήγαγε με την σειρά του τα γνωστά αξιώματα της Ευκλείδιας Γεωμετρίας , δίνοντας «λύση»(?) στη στασιμότητα της εξέλιξης των Ελλήνων μαθηματικών και ουσιαστικά προωθώντας και θεμελιώνοντας την σύγχρονη επιστημονική σκέψη , η οποία βασίζεται σε αναπόδεικτα αξιώματα και νόμους .
Η «εξέλιξη» αυτή δημιούργησε τον σύγχρονο πολιτισμό και τεχνολογία , σε συνάρτηση με την αποδοχή της Αρχής του Δυισμού στην Δυτική φιλοσοφία (διαχωρισμός ύλης και πνεύματος , ορθολογισμός – μυστικισμός) .
Όλα πήγαιναν «κατευχήν» έως ότου η εξέλιξη της σύγχρονης επιστήμης την έφερε αναπόφευκτα αντιμέτωπη με τα ίδια αδιέξοδα στα οποία είχαν περιέλθει και οι πρόγονοί μας .
Τα αδιέξοδα αυτά ουσιαστικα συνοψίζονται σε δύο παραδοχές , που εκφράστηκαν την ίδια χρονική περίοδο και που αποτελούν τροχοπέδη για περαιτέρω εξέλιξη της επιστήμης .
1. στα μαθηματικά
Το 1931 ο εξαίσιος Αυστριακός μαθηματικός Kurt Godel , απόδειξε το ομώνυμο θεώρημα το οποίο συγκλόνισε τους στοχαστές ,του τότε και του τώρα .
Το θεώρημα αυτό λέει :
Κάθε μαθηματικό σύστημα που βασίζεται σε αξιώματα (π.χ. Ευκλείδια Γεωμετρία) περιέχει αληθείς προτάσεις των οποίων η αλήθεια δεν μπορεί να αποδειχθεί μέσα στο συγκεκριμένο σύστημα .
2. στη φυσική
Το 1939 συγκεντρώθηκαν στην Κοπεγχάγη όλα τα ιερά τέρατα της θεωρητικής φυσικής , διατυπώνοντας την περίφημη «Συνθήκη της Κοπεγχάγης» , ότι δηλαδή η πραγματικότητα υπάρχει μόνο όταν την παρατηρούμε . Μα και ο Πλάτων πριν 2500 χρόνια αναρωτήθηκε : « ο κόσμος υπάρχει όταν δεν τον βλέπουμε ?» .
Πραγματικά είναι να γελά κανείς πικρά …
Μετά από αυτή την μικρή εισαγωγή ας μπούμε στο κυρίως θέμα .
Απόσο μπορώ να γνωρίζω ,η εξίσωση 0+@=1 προσδίδεται στον Βία της Πριήνης και αποτελούσε ένα από τα «επιθέματα των Δελφών» .Η διερεύνηση της καταγωγής της είναι κάτι πολύ σημαντικό και γιαυτό ανεβάζοντας το θέμα ζήτησα ,αν κάποιος γνωρίζει περισσότερα ,να το καταθέσει .
Το Σύμπαν λοιπόν ως υπόσταση ταυτίζεται με το Χάος ή αν θέλετε με το τίποτα υπό την έννοια του άτακτου, του «μη όντος» . Ως προς την έκτασή του ,το χάος είναι άπειρο, εξ ορισμού .
Αυτό σημαίνει ότι αν ένας παρατηρητής βρισκόταν έξω από το χάος-συμπαν δεν θα «έβλεπε» τίποτα .
Επειδή όμως το χάος εξ ορισμού είναι ως χώρος άπειρος σε έκταση , θα ήταν άτοπο να μην συμπεριλαμβάνει και τον «παρατηρητή» .
Ο παρατηρητής λοιπόν βρίσκεται εντός χώρου ,πράγμα που εισάγει τον περιορισμό της αλλοίωσης και της μερικής άποψης του χώρου αυτού .
Ας δούμε όμως κάνοντας μια παρένθεση , Ποιός ή Τι μπορεί να είναι αυτό που ορίσαμε ως «παρατηρητή» .
Το Χάος ως περιέχων το Παν , αναπόφευκτα εμπεριέχει άπειρα δυνάμει σημεία , τα οποία μπορούν να ομαδοποιηθούν και στην συνέχεια να ταξινομηθούν (τακτοποιηθούν) , σε μαθηματικές εκφράσεις , σε συμμετρίες .
Ανάμεσα σε όλες αυτές τις μαθηματικές εκφράσεις , ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΑ υπάρχει και μια που θα την ονομάσω Μοναδική –Θεμελιώδη συνάρτηση , η οποία έχει την δυνατότητα να αναπαράγει αφενός μεν μία μοναδική απεικόνιση στοιχειοθετημένη από άπειρα σημεία και αφετέρου να αναπαράγει απείρως τον εαυτό της , με αντίγραφα τα οποία διαφέρουν κατά τι .
Τότε η έκφραση αυτή θα μπορούσε να αποτελεί το «φίλτρο» δια μέσου του οποίου ,το χάος κατά πρώτον δημιουργεί μια απειροσύνολη μεν ως προς το πλήθος των στοιχείων πραγματικότητα , πλην όμως τακτή εφόσον προκύπτει από συγκεκριμένη έκφραση και άρα με συγκεκριμένη μορφή-απεικόνιση .Κατά δεύτερον δημιουργεί παρατηρητές κατά τι διαφοροποιούμενους .
Για να γίνω πιο κατανοητός θα ανακεφαλαιώσω μέχρι εδώ .
Οι αυτοαναπαραγόμενες συναρτήσεις είναι γνωστές στα σύγχρονα μαθηματικά με το όνομα φράκταλς (κλασματομορφές) .
Όλοι οι ανθρώπινοι εγκέφαλοι αποτελούν διαφοροποιούμενα κατά τι αντίγραφα (παρατηρητές) της θεμελιώδους συνάρτησης («ο άνθρωπος πλάστηκε κατεικόνα και ομοίωση του Θεού») και αντιλαμβάνονται ως πραγματικότητα ,την απεικόνιση της συνάρτησης αυτής .
Κάθε παρατηρητής διαφοροποιούμενος κατά τι , αντιλαμβάνεται την διαφορά αυτή ως ανεξαρτητοποίηση (δυαδισμό) από το περιβάλλον του , έχοντας την εντύπωση ότι είναι «ο πρωταγωνιστής του έργου» .
Όλα αυτά που βλέπουμε καθημερινά , η φύση , τα αστέρια , εμείς ,είναι μορφοποιημένα έτσι ,ώστε να αντιστοιχούν χωροταξικά με τα αποτελέσματα των μαθηματικών πράξεων , της θεμελιώδους συνάρτησης - έκφρασης .
Ο Δημιουργός Θεός λοιπόν είναι η γενεσιουργός συνάρτηση , η οποία αναπόφευκτα εμπεριέχεται στο Χάος , μέσα από την δυνάμει άπειρη έκφρασή του .
Από εκεί και πέρα ένα Σύμπαν χωρίς τον παρατηρητή , διαμέσου της θεμελιώδους συναρτήσεως θα ήταν μια απεικόνιση ακίνητη (Παρμενίδια θεώρηση) .
Ένα Σύμπαν όμως μέσα από τα μάτια του παρατηρητή αναπαράγει την εικόνα μιας κινούμενης απεικόνισης (Ηρακλείτια θεώρηση) και αυτό γιατί ο παρατηρητής λαμβάνει ερεθίσματα (τιμές) από την «κατεικόνα και ομοίωσή του» γενεσιουργό συνάρτηση , με αποτέλεσμα μια αέναη επιταχυνόμενη «περιδίνηση» , υπό την επιρροή της νέας σύνθετης συνάρτησης , η μαθηματική παραγωγοποίηση («νυν») της οποίας ,μέσα στο ανθρώπινο μυαλό , δημιουργεί την αίσθηση του Χρόνου , ώστε να νιώθουμε ότι το Σύμπαν κινείται με ομαλή και όχι με επιταχυνόμενη κίνηση .
Το κλειδί στην κατανόηση του χρόνου είναι η έννοια «περιδίνηση» που ανέφερα παραπάνω . Για να γίνει περισσότερο κατανοητή , θα την παρομοιάσω με τα άπειρα είδωλα που σχηματίζονται από δύο καθρέπτες ,οι οποίοι είναι τοποθετημένοι ο ένας απέναντι από τον άλλο .
Η αίσθηση του Χρόνου λοιπόν , προκύπτει από την αντίληψη του Σύμπαντος , ως κινούμενου .
Επειδή η γενεσιουργός συνάρτηση είναι μοναδική και για αυτό μοναδικά ΤΕΛΕΙΑ , κάθε αντίγραφο της που διαφέρει κατά τι , είναι ατελές , με αποτέλεσμα τον εκφυλισμό , την διακοπή της συνέχειας . Το Θάνατο .
Τότε η συνάρτηση του παρατηρητή χάνει την επαφή με την γενεσιουργό , σταματώντας να παίρνει τιμές από το πεδίο τιμών της .
Συνεχίζει όμως να υπάρχει παίρνοντας τυχαίες , άτακτες τιμές από το Χάος .
Αυτό επιφέρει δύο τινά .
Την διακοπή απεικονίσεων (κατάρρευση του Χώρου) και την διακοπή της περιδίνησης (διακοπή του χρόνου) .
Το αν και γιατί μπορεί να υπάρξει συνέχεια αποτελεί άλλο κεφάλαιο .
Αλλά νομίζω ότι και μέχρι εδώ σας κούρασα …
""βάλε στόχους μικρούς αν θες να ευτυχίσεις , βάλε στόχους μεγάλους για να παραμείνεις νέος""
Δες το αν θέλεις και από φυσικής πλευράς!
Που είναι ο παρατηρητής? Σε ένα μικρό φάσμα μόνο! Αν το μάτι μας δεν τις βλέπει, δεν πάει να πει πως και οι άλλες ακτινοβολίες δεν υπάρχουν! Η ερώτηση που έθεσε ο ΠΛΑΤΩΝΑΣ,
quote:
Ο ΚΟΣΜΟΣ ΥΠΑΡΧΕΙ ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΤΟΝ ΒΛΕΠΟΥΜΕ?
πιστεύω πως πήγαινε στο ΦΩΣ, και όχι στον παρατηρητή! Αν θέλεις το ξανακοιτάω, έχω όλα τα βιβλία στη διάθεση μου.
Με την ίδια λογική, προχωράμε λίγο και στο ΧΡΟΝΟ! Πες πως ο παρατηρητής έχει αυτή τη συνείδηση, ένα μέρος της δηλαδή, το οποίο στην ουσία δεν είναι άλλο από αποτέλεσματα, αντίδρασεις! Πάει δηλαδή, από ένα ΣΗΜΕΙΟ ΣΕ ΕΝΑ ΑΛΛΟ! ΓΡΑΜΜΙΚΗ κίνηση. Τέλος του χρόνου,ας το δουμαι σαν μεγάλη, ευρύχωρη κίνηση, που περιέχει μέσα της, και αυτή του ΧΡΟΝΟΥ! Ο Πλάτωνας την ονόμαζε ΣΦΑΙΡΙΚΗ. Αυτή η συνείδηση δεν έχει αρχή και τέλος, για αυτό λέω πως αμφιβάλω για τον οποίο ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗ…Η βαθιά κατανόηση του παρατηρητή, είναι αυτή η κίνηση. Μα όταν χρειασθεί για δράση ΔΡΑ, όταν όχι, ΟΧΙ
Ακίνητο, κινούμενο….. Α ΠΟΛΛΟ!
quote:
Το αν και γιατί μπορεί να υπάρξει συνέχεια αποτελεί άλλο κεφάλαιο .Αλλά νομίζω ότι και μέχρι εδώ σας κούρασα …
Aντιθέτως μας έδωσες έξοχες πληροφορίες, και εύστοχες σκέψεις αγαπητέ Λεωνίδα. Προσωπικά θα αναμένω την συνέχεια με ιδιαίτερο ενδιαφέρον...
«Η γνώση της άγνοιας είναι η αρχή της σοφίας»
ISOS STREVLOSI TOU XRONOU.MALON 2 TELIES SE ENA AXONA PU KABILO8IKE GIA NA MAS FERIS TO IDIO SIMIO I NA MAS PAEI STO ADISIMIO TOU.
DEN XERO AN VOI8ISA I SAS BERDEPSA PERISOTERO.PADOS POLI ENDIAFERON 8EMA.EXI POLES PLEVRES.
ISOS STREVLOSI TOU XRONOU.MALON 2 TELIES SE ENA AXONA PU KABILO8IKE GIA NA MAS FERIS TO IDIO SIMIO I NA MAS PAEI STO ADISIMIO TOU.
DEN XERO AN VOI8ISA I SAS BERDEPSA PERISOTERO.PADOS POLI ENDIAFERON 8EMA.EXI POLES PLEVRES.
AGAPA GIA NA MIN MISIS.
LIPON AS SKEFTUME MA8IMATIKA.EDO EXUME MIA ISOTITA.
OTI O + 00 = 1 ,DILADI AN PARUME ENA KANONA,APO TO 0 MEXRI TO +00 AUTO OLO ISUTE ME TIN MONADA.
AUTO BORI NA EXI POLES ERMINIES.DEN XERO APO PU PROERXETE DEN TO EXO XANADI,PADOS TO DIKO MU SKEPTIKO OPOS TIN PROSEGISA SIMERA INE:
BORI KAPIOS NA I8ELE NA DOSI MIA MONADA METRISIS APO ENA SIMIO (A)TO 0 MEXRI ENA SIMIO (B) PU 8EORUSE TO APIRO KE AUTO NA TO ONOMASE STA8ERA 1.
DEN XERO AN XEFIGA APO TIN LOGIKI SU PANO STO 8EMA I AN ENOOIS KATI ALO.AN EXIS PERISOTERA STIXIA BORIS NA MAS TA DOSIS?
quote:
Καταρχήν θα κάνω μια σύντομη επεξήγηση των όρων 0,@,1 σύμφωνα με τα Ελληνικά Μαθηματικά γιατί αποτελούν αναπόσπαστο τμήμα της ελληνικής φιλοσοφίας και αποτελούν το κλειδί στην ελληνική κοσμολογία , η οποία είναι σύμφωνη με την ανατολική ,αλλά ασύμφωνη με την θεωρία του γνωστού Μπιγκ Μπάνγκ.
Αν ανοίξει κάποιος μια εγκυκλοπαίδεια μαθηματικών , αφού διαβάσει ότι οι Έλληνες υπήρξαν θεμελιωτές της μαθηματικής επιστήμης , αμέσως μετά θα πληροφορηθεί ότι οι αρχαίοι Έλληνες δεν «είχαν ανακαλύψει» το μηδέν ως αριθμό .
Και πράγματι για τους αρχαίους δεν υπήρχε σύμβολο του μηδενός .
Γιατί ? Γιατί το μηδέν γιαυτούς δεν είχε την σημερινή σημασία που του αποδίδουν , δηλαδή του τίποτα , αλλά αντιθέτως είχε την έννοια του μη –ουδέν . Δηλαδή του ανολοκλήρωτου κάτι .
Και πράγματι στην φύση η οποιαδήποτε διεργασία –μεταβολή δεν έχει αποτέλεσμα το τίποτα , όπως μας έμαθαν στο σχολείο (π.χ.5-5=0 ) και για το λόγο αυτό δεν μπορεί να είναι και αντιστρεπτή ( 5+0=5) . Αυτή η παραποίηση είχε ολέθριες επιπτώσεις στην επιστημονική σκέψη και δημιούργησε τεράστια αδιέξοδα .
Η έννοια του ενός , είναι επίσης παρεξηγημένη . Για τους αρχαίους το 1 δεν είναι αριθμός , ούτε αποτελεί ένα στοιχειώδες κάτι , αλλά αντιθέτως αποτελεί ένα τακτό , διαμορφωμένο «όλον» , το οποίο όμως δεν παύει να αποτελείται από άπειρα στοιχεία . Η παραποίηση της έννοιας του ενός , έχει βάλει σε περιπέτειες τους κακόμοιρους τους σωματιδιακούς φυσικούς , που ματαίως αναζητούν το μικρότερο , το στοιχειώδες σωματίδιο της ύλης , που κατά τα ελληνικά μαθηματικά δεν υπάρχει (η ύλη είναι απείρως διαιρετή) .
Για τους πρόγονούς μας λοιπόν κάθε ολοκληρωμένο , τακτό , οροθετημένο σύνολο αποτελεί εν ,μονάδα (ένα τραπέζι , ένας άνθρωπος , ένα πράγμα) .
Το άπειρο αντιστοιχεί στο αδιαμόρφωτο Χάος και όχι στο διαμορφωμένο Σύμπαν.
Τα παράδοξα του Ζήνωνα αναφέρονται ακριβώς σε αυτήν την απειροδιαιρετότητα του παντός . Ο Αριστοτέλης από την άλλη ,θέλοντας να προσαρμόσει την πραγματικότητα με την ανθρώπινη αντίληψη , εισήγαγε την έννοια του «νυν» , που αντιστοιχεί στην έννοια της Παραγώγου των μαθηματικών . Αυτό το τώρα κατά τον Αριστοτέλη αντιστοιχεί στην εικόνα που θα μας έδινε η φύση , αν σταματούσαμε τον χρόνο . Αυτό τον έφερε σε σύγκρουση με τις απόψεις του Ζήνωνα και με το παρελθόν .
Ο Ευκλείδης στην συνέχεια ,ακολουθώντας την λογική του Αριστοτέλη, εισήγαγε με την σειρά του τα γνωστά αξιώματα της Ευκλείδιας Γεωμετρίας , δίνοντας «λύση»(?) στη στασιμότητα της εξέλιξης των Ελλήνων μαθηματικών και ουσιαστικά προωθώντας και θεμελιώνοντας την σύγχρονη επιστημονική σκέψη , η οποία βασίζεται σε αναπόδεικτα αξιώματα και νόμους .
Η «εξέλιξη» αυτή δημιούργησε τον σύγχρονο πολιτισμό και τεχνολογία , σε συνάρτηση με την αποδοχή της Αρχής του Δυισμού στην Δυτική φιλοσοφία (διαχωρισμός ύλης και πνεύματος , ορθολογισμός – μυστικισμός) .
Όλα πήγαιναν «κατευχήν» έως ότου η εξέλιξη της σύγχρονης επιστήμης την έφερε αναπόφευκτα αντιμέτωπη με τα ίδια αδιέξοδα στα οποία είχαν περιέλθει και οι πρόγονοί μας .
Τα αδιέξοδα αυτά ουσιαστικα συνοψίζονται σε δύο παραδοχές , που εκφράστηκαν την ίδια χρονική περίοδο και που αποτελούν τροχοπέδη για περαιτέρω εξέλιξη της επιστήμης .
1. στα μαθηματικά
Το 1931 ο εξαίσιος Αυστριακός μαθηματικός Kurt Godel , απόδειξε το ομώνυμο θεώρημα το οποίο συγκλόνισε τους στοχαστές ,του τότε και του τώρα .
Το θεώρημα αυτό λέει :
Κάθε μαθηματικό σύστημα που βασίζεται σε αξιώματα (π.χ. Ευκλείδια Γεωμετρία) περιέχει αληθείς προτάσεις των οποίων η αλήθεια δεν μπορεί να αποδειχθεί μέσα στο συγκεκριμένο σύστημα .
2. στη φυσική
Το 1939 συγκεντρώθηκαν στην Κοπεγχάγη όλα τα ιερά τέρατα της θεωρητικής φυσικής , διατυπώνοντας την περίφημη «Συνθήκη της Κοπεγχάγης» , ότι δηλαδή η πραγματικότητα υπάρχει μόνο όταν την παρατηρούμε . Μα και ο Πλάτων πριν 2500 χρόνια αναρωτήθηκε : « ο κόσμος υπάρχει όταν δεν τον βλέπουμε ?» .
Πραγματικά είναι να γελά κανείς πικρά …
Μετά από αυτή την μικρή εισαγωγή ας μπούμε στο κυρίως θέμα .
Απόσο μπορώ να γνωρίζω ,η εξίσωση 0+@=1 προσδίδεται στον Βία της Πριήνης και αποτελούσε ένα από τα «επιθέματα των Δελφών» .Η διερεύνηση της καταγωγής της είναι κάτι πολύ σημαντικό και γιαυτό ανεβάζοντας το θέμα ζήτησα ,αν κάποιος γνωρίζει περισσότερα ,να το καταθέσει .
Το Σύμπαν λοιπόν ως υπόσταση ταυτίζεται με το Χάος ή αν θέλετε με το τίποτα υπό την έννοια του άτακτου, του «μη όντος» . Ως προς την έκτασή του ,το χάος είναι άπειρο, εξ ορισμού .
Αυτό σημαίνει ότι αν ένας παρατηρητής βρισκόταν έξω από το χάος-συμπαν δεν θα «έβλεπε» τίποτα .
Επειδή όμως το χάος εξ ορισμού είναι ως χώρος άπειρος σε έκταση , θα ήταν άτοπο να μην συμπεριλαμβάνει και τον «παρατηρητή» .
Ο παρατηρητής λοιπόν βρίσκεται εντός χώρου ,πράγμα που εισάγει τον περιορισμό της αλλοίωσης και της μερικής άποψης του χώρου αυτού .
Ας δούμε όμως κάνοντας μια παρένθεση , Ποιός ή Τι μπορεί να είναι αυτό που ορίσαμε ως «παρατηρητή» .
Το Χάος ως περιέχων το Παν , αναπόφευκτα εμπεριέχει άπειρα δυνάμει σημεία , τα οποία μπορούν να ομαδοποιηθούν και στην συνέχεια να ταξινομηθούν (τακτοποιηθούν) , σε μαθηματικές εκφράσεις , σε συμμετρίες .
Ανάμεσα σε όλες αυτές τις μαθηματικές εκφράσεις , ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΑ υπάρχει και μια που θα την ονομάσω Μοναδική –Θεμελιώδη συνάρτηση , η οποία έχει την δυνατότητα να αναπαράγει αφενός μεν μία μοναδική απεικόνιση στοιχειοθετημένη από άπειρα σημεία και αφετέρου να αναπαράγει απείρως τον εαυτό της , με αντίγραφα τα οποία διαφέρουν κατά τι .
Τότε η έκφραση αυτή θα μπορούσε να αποτελεί το «φίλτρο» δια μέσου του οποίου ,το χάος κατά πρώτον δημιουργεί μια απειροσύνολη μεν ως προς το πλήθος των στοιχείων πραγματικότητα , πλην όμως τακτή εφόσον προκύπτει από συγκεκριμένη έκφραση και άρα με συγκεκριμένη μορφή-απεικόνιση .Κατά δεύτερον δημιουργεί παρατηρητές κατά τι διαφοροποιούμενους .
Για να γίνω πιο κατανοητός θα ανακεφαλαιώσω μέχρι εδώ .
Οι αυτοαναπαραγόμενες συναρτήσεις είναι γνωστές στα σύγχρονα μαθηματικά με το όνομα φράκταλς (κλασματομορφές) .
Όλοι οι ανθρώπινοι εγκέφαλοι αποτελούν διαφοροποιούμενα κατά τι αντίγραφα (παρατηρητές) της θεμελιώδους συνάρτησης («ο άνθρωπος πλάστηκε κατεικόνα και ομοίωση του Θεού») και αντιλαμβάνονται ως πραγματικότητα ,την απεικόνιση της συνάρτησης αυτής .
Κάθε παρατηρητής διαφοροποιούμενος κατά τι , αντιλαμβάνεται την διαφορά αυτή ως ανεξαρτητοποίηση (δυαδισμό) από το περιβάλλον του , έχοντας την εντύπωση ότι είναι «ο πρωταγωνιστής του έργου» .
Όλα αυτά που βλέπουμε καθημερινά , η φύση , τα αστέρια , εμείς ,είναι μορφοποιημένα έτσι ,ώστε να αντιστοιχούν χωροταξικά με τα αποτελέσματα των μαθηματικών πράξεων , της θεμελιώδους συνάρτησης - έκφρασης .
Ο Δημιουργός Θεός λοιπόν είναι η γενεσιουργός συνάρτηση , η οποία αναπόφευκτα εμπεριέχεται στο Χάος , μέσα από την δυνάμει άπειρη έκφρασή του .
Από εκεί και πέρα ένα Σύμπαν χωρίς τον παρατηρητή , διαμέσου της θεμελιώδους συναρτήσεως θα ήταν μια απεικόνιση ακίνητη (Παρμενίδια θεώρηση) .
Ένα Σύμπαν όμως μέσα από τα μάτια του παρατηρητή αναπαράγει την εικόνα μιας κινούμενης απεικόνισης (Ηρακλείτια θεώρηση) και αυτό γιατί ο παρατηρητής λαμβάνει ερεθίσματα (τιμές) από την «κατεικόνα και ομοίωσή του» γενεσιουργό συνάρτηση , με αποτέλεσμα μια αέναη επιταχυνόμενη «περιδίνηση» , υπό την επιρροή της νέας σύνθετης συνάρτησης , η μαθηματική παραγωγοποίηση («νυν») της οποίας ,μέσα στο ανθρώπινο μυαλό , δημιουργεί την αίσθηση του Χρόνου , ώστε να νιώθουμε ότι το Σύμπαν κινείται με ομαλή και όχι με επιταχυνόμενη κίνηση .
Το κλειδί στην κατανόηση του χρόνου είναι η έννοια «περιδίνηση» που ανέφερα παραπάνω . Για να γίνει περισσότερο κατανοητή , θα την παρομοιάσω με τα άπειρα είδωλα που σχηματίζονται από δύο καθρέπτες ,οι οποίοι είναι τοποθετημένοι ο ένας απέναντι από τον άλλο .
Η αίσθηση του Χρόνου λοιπόν , προκύπτει από την αντίληψη του Σύμπαντος , ως κινούμενου .
Επειδή η γενεσιουργός συνάρτηση είναι μοναδική και για αυτό μοναδικά ΤΕΛΕΙΑ , κάθε αντίγραφο της που διαφέρει κατά τι , είναι ατελές , με αποτέλεσμα τον εκφυλισμό , την διακοπή της συνέχειας . Το Θάνατο .
Τότε η συνάρτηση του παρατηρητή χάνει την επαφή με την γενεσιουργό , σταματώντας να παίρνει τιμές από το πεδίο τιμών της .
Συνεχίζει όμως να υπάρχει παίρνοντας τυχαίες , άτακτες τιμές από το Χάος .
Αυτό επιφέρει δύο τινά .
Την διακοπή απεικονίσεων (κατάρρευση του Χώρου) και την διακοπή της περιδίνησης (διακοπή του χρόνου) .
Το αν και γιατί μπορεί να υπάρξει συνέχεια αποτελεί άλλο κεφάλαιο .
.., θα έπρεπε να βρίσκεται στα άρθρα της κεντρικής σελίδας ένα ο ίδιος βέβαια το επιθυμούσε και το επέτρεπε.
Λεωνίδα προσωπικά το συγκεκριμένο άρθρο σου, το θεωρώ από τα καλύτερα που έχω διαβάσει στο χώρο μας…(παρότι στα Μαθηματικά έμενα επανεξετάσεως…!!). Εύχομαι να έχεις τον χρόνο και την θέληση, να μοιραστείς περισσότερες σκέψεις σου μαζί μας.
«Η γνώση της άγνοιας είναι η αρχή της σοφίας»
οι σκέψεις που έχω αναπτύξει σε αυτό το φόρουμ λογίζονται πλέον ως δημοσιευμένες και ανοικτές στην κρίση των ενδιαφερομένων , ενώ οι προθέσεις μου τελούν μακριά από κάθε διάθεση … πυθαγορισμού.
Ευχαριστώ για τα επαινετικά σου σχόλια .Η επιλογή μιας εμφανέστερης θέσης για τις ιδέες ενός μέλους ,από το φόρουμ που τις φιλοξενεί , είναι τιμητική διάκριση και ικανοποίηση για οποιοδήποτε από τα μέλη του .
Θα προσπαθήσω να δώσω συνέχεια στην σειρά αυτή των σκέψεων , ελπίζοντας σε σκληρότερη κριτική , ώστε ή να ανατραπούν ή να θεμελιωθούν περισσότερο .
""βάλε στόχους μικρούς αν θες να ευτυχίσεις , βάλε στόχους μεγάλους για να παραμείνεις νέος""
Είναι όντως πολύ καλό!
Αγαπητέ Λεωνίδα, θα σε παρακαλούσα κι εγώ με τη σειρά μου να συνεχίσεις την ανάπτυξη του θέματος.
-------------------------
"Ζήτησε από τη γη, τον
αέρα και από το νερό, τα
μυστικά που κρατούν για
σένα"
-------------------------