- ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣΗΣ - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.
quote:1.Το πάθος είναι το όχημα που μας οδηγεί στο δωμάτιο των επιθυμιών μας.
2.Το πάθος δίνει ζωή στον άνθρωπο αλλά χρειάζεται και η σοφία για την σωστή διάρκεια.
Και μου δημιούργησες κάποιες σκέψεις....
1.Πιστεύω όλοι μας καταλαβαίνουμε την αμφίδρομη σχέση, ΠΑΘΟΥΣ-ΕΠΙΘΥΜΙΑΣ όμως μήπως από κάπου αρχίζει;; Μήπως είναι ένας φαύλος κύκλος, όπως η κότα και το αυγό;;;; Το πάθος φέρνει επιθυμίες, αλλά και οι επιθυμίες γεννάνε πάθη...
2.Και πάλι μου έρχεται στο μυαλό ένας φαύλος κύκλος. Τα πάθη φέρνουν, καταστροφή-> γνώση -> εμπειρία -> σοφία -> περιέργεια για αναζήτηση -> ίσως καινούριο πάθος κ.ο.κ. Τελειώνει ποτέ;;;
Ευχαριστώ όλους όσους απαντάτε αλλά και όσους απλώς διαβάζετε.....
-------------
ΤΟΛΜΗΣΤΕ!!!! ΣΕ ΟΛΑ!!!
-Αν χάσετε θα έχετε πάρει ένα ωραίο μάθημα.
-Αν νικήσετε θα έχετε την χαρά την νίκης (ίσως της πρωτοπορίας).
quote:
1.Πιστεύω όλοι μας καταλαβαίνουμε την αμφίδρομη σχέση, ΠΑΘΟΥΣ-ΕΠΙΘΥΜΙΑΣ όμως μήπως από κάπου αρχίζει;; Μήπως είναι ένας φαύλος κύκλος, όπως η κότα και το αυγό;;;; Το πάθος φέρνει επιθυμίες, αλλά και οι επιθυμίες γεννάνε πάθη...
Φίλτατε bladerunner έχω μια μικρή ένσταση στα λεγόμενά σου...
Οι επιθυμίες γεννάνε πάθη.Τελεία.Η μόνη επιθυμία που μπορεί να γεννήσει ένα πάθος είναι η απαλλαγή από αυτό.Γιατί το πάθος κουράζει,εξαντλεί,προκαλεί κορεσμό.
quote:
2.Και πάλι μου έρχεται στο μυαλό ένας φαύλος κύκλος. Τα πάθη φέρνουν, καταστροφή-> γνώση -> εμπειρία -> σοφία -> περιέργεια για αναζήτηση -> ίσως καινούριο πάθος κ.ο.κ. Τελειώνει ποτέ;;;
καταστροφή-> γνώση -> εμπειρία -> εγκράτεια και φρόνηση -> περιέργεια για αναζήτηση -> ίσως καινούριο πάθος κ.ο.κ.
..και όχι,δεν τελειώνει ποτέ!Ίσως ο τερματισμοός του είναι η απόκτηση της περιβόητης σοφίας,μετά από έναν αέναο κύκλο φθίνοντων παθών...!
"Ποιό το αληθινό μέγεθος της σκιάς σου;"
quote:
Η μόνη επιθυμία που μπορεί να γεννήσει ένα πάθος είναι η απαλλαγή από αυτό.
Κι όμως το πάθος -μόλις εξασθενήσει- θα δημιουργήσει άλλη επιθυμία που θα οδηγήσει σε πάθος για να υπερκαλύψει το κενό που αφήνει.... Έτσι νομίζω τουλάχιστον....
Όσο για το δεύτερο έχεις δίκιο. Προσπέρασα λιγάκι απότομα.....
-------------
ΤΟΛΜΗΣΤΕ!!!! ΣΕ ΟΛΑ!!!
-Αν χάσετε θα έχετε πάρει ένα ωραίο μάθημα.
-Αν νικήσετε θα έχετε την χαρά την νίκης (ίσως της πρωτοπορίας).
Edited by - bladerunner on 10/12/2003 23:55:23
quote:
Κι όμως το πάθος -μόλις εξασθενήσει- θα δημιουργήσει άλλη επιθυμία που θα οδηγήσει σε πάθος για να υπερκαλύψει το κενό που αφήνει....
Μα δε χρειάζεσαι μια περίοδο ηρεμίας? Πλήρους απαλλαγής από τα πάθη? Πώς μπορείς να ζεις συνεχώς μέσα σε μια ένταση?
"Ποιό το αληθινό μέγεθος της σκιάς σου;"
Αρκετά ανθρώπινο το θέμα σου bladunner. Και όπως τις περισσότερες φορές, το θέμα του esoterica να έχει δυό όψεις.
Εκείνη της εσωτερικής γνώσης και της δεύτερης, της απλής ανθρώπινης ψυχολογικής εικόνας.
Το πάθος πάντα, καλοί μου φίλοι είναι συμπορευόμενο με τις εγκεφαλικές και ψυχολογικές δυσλειτουργίες.
Ποτέ ένα πάθος δεν εμπεριέχει τις μορφές του καλού, είτε του κακού. Δηλαδή δεν μπορούμε να πούμε πως ετούτο το πάθος βλάπτει ή εκείνο ωφελεί αφού προέρχεται από ψυχώσεις, (καθαρά παθολογική κατάσταση του ανασφαλή νου-ψυχής).
Ακόμα ο εθισμός δεν φέρνει, "δεν γεννά" πάθη εάν δεν υπάρχει η προδιάθεση στον παθόντα.
Τώρα εάν το πάθος μπορεί να οδηγήσει τον άνθρωπο στην εσωτερική αναζήτηση;
Ασφαλώς και όχι, είναι η δική μου άποψη.
Το πάθος που θα "κυριέψει" κάποιον με τον εσωτερισμό, (αλλά και ποιος εσωτερισμός χρειάζεται πάθος για να μελετηθει;) τον κάνει τυφλό και στείρο!
Περιορίζει (το πάθος) την εσωτερική οπτική εμβέλεια, αφού ήδη θα υπάρχουν πνευματικές παρωπίδες, παρόμοιες με κείνες των ...ισμων. Χαμηλώνει τις αντιστάσεις του πνεύματος προς την άνοδο και αφαιρεί από τον αναζητητή τη γονιμότητα του αγώνα.
Εώς το σημείο της πλήρης πνευματικής ανικανότητας.
Η αναζήτηση, ο εσωτερισμός, είναι μια πνευματική ζωή δίχως "νοήμονα" αισθήματα, γεμάτη από εξαντλητικό πνευματικό αγώνα για την νίκη της επιστροφής. Όπου και σαν τρόπαιο, ο αναζητητής θα κρατήσει απ'την πνευματική τούτη πάλη, (γιά όσο καιρό μείνει ακόμα στην ύλη), έναν αναγεννημένο "νέο" άνθρωπο, γεμάτο μόνο από αγάπη και γνώση για το σύμπαν.
Οι αληθινοί διδάσκαλοι, μιλούν για μια λέξη που "δραπέτευσε" απ' τις μυητικές βαθμίδες των εσωτερικών κύκλων, την αγάπη.
Την αγάπη που μας κάνει όπως το λέει και η λέξη, δημιουργούς του αγώνα. ΗΓ(Α)ΠΗΣΑ, <<ηγούμε της ποιήσεως>>.
Οι αρχαίοι Έλληνες γνώριζαν ένα μικρούλι θεό, τον Έρωτα για να εκφράσουν όλα τα άλλα όπου εμείς σήμερα εκφράζουμε με αυτήν την λέξη της αγάπης.
Η αυτή παθολογική λοιπόν κατάσταση, (πάθος) δεσμεύει τον άνθρωπο σαν "υλικό" ον, αλλά και σαν πνευματικό αγωνιστή τον αποδεκατίζει.
Με τούτα φιλικά σας χαιρετώ.
quote:
Αρκετά ανθρώπινο το θέμα σου bladunner. Και όπως τις περισσότερες φορές, το θέμα του esoterica να έχει δυό όψεις.
Εκείνη της εσωτερικής γνώσης και της δεύτερης, της απλής ανθρώπινης ψυχολογικής εικόνας.
quote:
Η αυτή παθολογική λοιπόν κατάσταση, (πάθος) δεσμεύει τον άνθρωπο σαν "υλικό" ον, αλλά και σαν πνευματικό αγωνιστή τον αποδεκατίζει.
Καλησπέρα.
Πάθος, τυρρανική επιθυμία που ζητά πραγμάτωση, ώστε να ελευθερωθείς από το βάρος της, κάτι που σε έλκει όσο και ταυτόχρονα σε απωθεί.
Γιατί;
Ο άνθρωπος, έχει την ανάγκη να νιώθει ευτυχισμένος. Οχι μόνο σήμερα, γιατί ευτυχία χωρίς μέλλον είναι γιαυτόν σιωπηλή απειλή. Θυμάται την ευδαιμονία της παραδείσιας κατάστασης, και βουτηγμένος καθώς είναι στην υλική του ύπαρξη, προσπαθεί απεγνωσμένα να την επανακτήσει.
Σκέφτεται, επιθυμεί, νιώθει και τέλος πράττει, με σκοπό να αποκτήσει την πολυπόθητη ευτυχία. Το αποτέλεσμα κάθε του πράξης τον αφορά άμεσα, θέλει με πάθος να πετύχει, γιατί από αυτήν την επιτυχία, εξαρτά την ευτυχία του. Συγχρόνως όμως, ξέρει ότι στον υλικό κόσμο, κάθε τι που γεννιέται, πεθαίνει κιόλας. Αν στηρίξει σε αυτόν τις ελπίδες του, είναι πέρα για πέρα χαμένος. Με τυφλό πια πάθος, συνεχίζει να ελπίζει στο ανέλπιστο, τυφλό γιατί ξέρει πως όποια ευτυχία βασίζεται σε κάτι θνητό, είναι καταδικασμένη να πεθάνει...
αυτή...που τα κατάφερε!
κάνε κλικ!
Σας χαιρετώ.
quote:
Σκέφτεται, επιθυμεί, νιώθει και τέλος πράττει, με σκοπό να αποκτήσει την πολυπόθητη ευτυχία. Το αποτέλεσμα κάθε του πράξης τον αφορά άμεσα, θέλει με πάθος να πετύχει, γιατί από αυτήν την επιτυχία, εξαρτά την ευτυχία του. Συγχρόνως όμως, ξέρει ότι στον υλικό κόσμο, κάθε τι που γεννιέται, πεθαίνει κιόλας. Αν στηρίξει σε αυτόν τις ελπίδες του, είναι πέρα για πέρα χαμένος. Με τυφλό πια πάθος, συνεχίζει να ελπίζει στο ανέλπιστο, τυφλό γιατί ξέρει πως όποια ευτυχία βασίζεται σε κάτι θνητό, είναι καταδικασμένη να πεθάνει...
Καλή μου Αμαλία χαιρετώ και σένα.
Φυσικά σαν νέο μέλος που είμαι (γύρω στους δυο μήνες) και μη έχοντας την αντίληψη, αλλά και την πείρα (πυρά) από το esoterica.gr όπως εσείς. Προσπαθώ να ισοροπήσω την αξία των μηνυμάτων σας, των γραπτών σας, με την όποια δική μου γνώση.
Που ίσως να μην ανταποκρίνεται στις προσδοκίες που έχετε για τούτον τον δικτυακό τόπο, αφού εσύ είσαι η συντονίστρια που τα κατάφερε. Αν δεν γίνομαι αδιάκριτη με το ερώτημα αυτό: Αλήθεια όμως σε τι; Και γιατί το ανακοινώνεις;
Απ' την αρχή ζητώ, εάν κάτι δεν κατάλαβαίνω, πως θα ήταν καλό να μου το εξηγήσεις για να μπορέσει η πορεία μου μέσα στο esoterica να είναι επιτυχής.
Γράφεις στο μήνυμά σου: << Ο άνθρωπος έχει την ανάγκη να νιώθει ευτυχισμένος>>. Και μέσα στο κείμενο που απομόνωσα, υπάρχουν σημειωμένες τρεις λέξεις με πιο έντονο μαύρο χρώμα, κατά τέτοια σειρά τοποθέτησης, που μπορούν από μόνες τους να "αποκαλύψουν" ένα "ρητό" σε αντιπαράθεση με το άλλο αρχαίο Ελληνικό ρητό που συναντώ τακτικά μέσα στο esoterica. <<Γνώρισε τον εαυτό σου>>...
Και να το "ρητό" που έφτιαξα με τις δικές σου, έτσι χρονολογικά τοποθετημένες λέξεις:
<<ΠΡΑΤΤΕΙ, ΠΑΘΟΣ, ΤΥΦΛΟ.>>
Σύμπτωση άραγε η τόσο σωστή σείρα που ήταν μέσα στο κείμενο, ή, απλώς τις τοποθέτησες με συνείδηση για να μας υποδείξουν πιό έντονα, τον ποιητικό επίλογο, όπως παίρνει μορφή η τελευταία φράση, του μηνύματος σου;
Αν είναι το δεύτερο...
Φυσικά γνωρίζεις πως η ποίηση οδηγεί τον νου έως τα κράσπεδα της φιλοσοφίας και κάποιες φορές μπορεί να δείξει ασαφείς εικόνες του εσωτερισμού, όπως Γκιμπράν, Μπαγκαβά Γκιτά, Ορφικοί ύμνοι κ.τ.λ. Μα και πάντα θα χρειάζεται κάποιος που θα ερμηνεύει τις ασαφείς εικόνες της ποίησης για να καταλάβουμε το ακριβές τους νόημα.
Πιθανών ετούτο να ήταν, που έκανε τον Πλάτωνα και έπαψε να είναι οπαδός της ποίησης και τα μεγάλα έργα που παρέδωσε στην ιστορία, ήταν γραμμένα μόνο στον πεζό Αττικό λόγο.
Γράφεις ακόμα ο΄τι: <<θέλει με πάθος να πετύχει...>>
Καλή μου νομίζω, πως το μέλος bladerunner δεν έθεσε το ερώτημα, εάν κάτι θέλουμε με πάθος; Μα το αποτέλεσμα που έχει το πάθος στην ζωή μας και πως θα ήταν η ζωή μας χωρίς ετούτο.
Δύο λοιπόν έννοιες διαφορετικές. Άλλο νόημα έχει, το να θέλω κάτι με πάθος, να παρομοιάζει δηλαδή σαν το πάθος, το οποίο συνειδητά μπορώ και να το ελέγχω και άλλη η ουσία του ίδιου του πάθους που είναι από την φύση του ανεξέλεγκτο σαν ψυχολογική δυσλειτουργία.
Εάν κατάλαβες, από την αρχή του πρώτου μου μηνύματος, απομόνωσα την ανθρώπινη καθημερινή πλευρά από την εσωτερική, διότι όπως γράφεις και εσύ. Η όποια παθολογική κατάσταση που μας εξαναγκάζει να κυνηγούμε την ευτυχία στον υλικό κόσμο είναι παροδική και φυσικά περιορισμένη στη γνώση, του ότι γεννιέται πεθαίνει.
Έτσι καλή μου, όλοι οι Μεγάλοι Αληθινοί Διδάσκαλοι, μας ζητούν να κάνουμε εν ζωή στην ύλη, συνειδητά τη πράξη θανάτου, του καθημερινού εαυτού μας και που (ο ετούτος ο εαυτό μας) κυριαρχείτε μόνο από τα πάθη, για να μπορέσουμε τότε μόνο να πραγματώσουμε, με τον "νέο" αναγεννημένο πνευματικό εαυτό μας την πορεία προς την ένωση με την πηγή.
Πολύ απλά, πέθανε συνειδητά σαν καθημερινός άνθρωπος, για να ζήσεις σαν πνεύμα (ψυχή) την αιωνιότητα.
Δεν ξέρω εάν σου έδωσα πάλι να καταλάβεις; Πως και για μένα, δεν μπορεί να υπάρχει πάθος (πάθηση) στην πορεία της πνευματικής ανόδου, έστω και σαν απλή παρομοίωση με το θέλω;
Με τούτα σε χαιρετώ φιλικά.
Σας χαιρετώ.
Αυτό που θα πρέπει να έχουμε σαν γνώμονα είναι ο έλεγχος.
Όταν αυτά είναι ελεγχόμενα δεν διατρέχουμε κίνδυνο, το αντίθετο μάλιστα.
Τα πάθη δίνουν ζωή δίνουν δύναμη και ενέργεια όταν βέβαια λειτουργούν σωστά.
Το να είναι κανείς έρμαιο των παθών του σίγουρα η κατάληξη θα είναι καταστροφική. Εκεί είναι λοιπόν που χρειάζεται ο αυτοέλεγχος και η δύναμη για τον άμεσο έλεγχο τους.
Όταν όμως το πάθος λειτουργεί σαν ζήλος σαν μεγάλη επιθυμία για επίτευξη στόχων τότε νομίζω δρα καταλυτικά. Μας παροτρύνει να εργαστούμε καλύτερα να αποδώσουμε καλύτερα και τέλος να έχουμε το επιθυμητό αποτέλεσμα.
quote:
Τα πάθη δίνουν ζωή δίνουν δύναμη και ενέργεια όταν βέβαια λειτουργούν σωστά.
Το Πάθος είναι δισυπόστατο...
Είναι η Αρχή και το Τέλος...
Αρχή όταν είναι κινητήρια δύναμη και τέλος όταν οδηγεί στην καταστροφή...
Παρόλα όσα έχουμε πει νομίζω πως μόνο η αγαπητή φίλη zezmperg έχει καλύψει το θέμα στην εσωτερική του μορφή...
Ρωτάς για το "αυτή που τα κατάφερε".
Φράση, η οποία όσο ελαφρά κι αν μπήκε ως ψηφιακή υπογραφή, με έβαλε ωστόσο στη θέση να δικαιολογώ την συγγραφή της, ουκ ολίγες φορές...
Δεδομένου και του θέματος όπου γράφουμε, θα συνδιάσω τα ιστορικά γεγονόντα της ψηφιακής υπογραφής αυτής, με μία προσέγγιση, λίγο πιο βαθειά, που ίσως αγγίζει τα αίτια.
Ζητούμενο: Να καταφέρω (πριν από έναν χρόνο περίπου) να βάλω μία εικόνα στην ψηφιακή μου υπογραφή.
Αποτέλεσμα: Αποτυχία, μιας και έβγαινε ένα εικονίδιο που έγραφε: "no image available"
που όμως, βλέποντας την αποτυχία αυτή, με έκανε να γελάσω και να πω: Τόσος κόπος, για το τίποτα! τόσες προσπάθειες, και τι κατάφερα; Μία πιστοποίηση ότι η φωτογραφία μου δεν μπήκε...
Δεν είναι μάταιο zezmperg; Και αστείο συγχρόνως; Να προσπαθείς μία ζωή να καταφέρεις κάτι, για να συνηδητοποιήσεις ότι δεν κατάφερες τίποτε; Οτι όποια προσκόληση στο αποτέλεσμα μίας πράξης σου, όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα αυτό, δεν θα μπορέσει να σου χαρίσει την αιώνια ευτυχία;
Οτι είτε καταφέρεις είτε δεν καταφέρεις να εκπληρώσεις το προσωρινό σου πάθος, το ίδιο αυτό το πάθος να τα καταφέρεις, σε κρατάει για ακόμα μία φορά δέσμιό του;
Οπότε, τι σου απομένει;
Να κοιτάξεις τον εαυτό σου, να χαμογελάσεις βλέποντας από ψηλά ένα νόμισμα που στην μία πλευρά γράφει: "τα κατάφερα" και στην άλλη: "δεν τα κατάφερα", ξέροντας όμως πως αυτό το ψεύτικο νόμισμα το έχεις αφήσει πίσω, γιατί και οι δύο του πλευρές ήταν τόσο πρόσκαιρες, όσο και η ευτυχία που σου χάρισε.
αυτή...που τα κατάφερε!κάνε κλικ!
quote:
Καλημέρα φίλοι της συζήτησης αυτής, και zezmperg - κύρια αιτία της απάντησής μου.Ρωτάς για το "αυτή που τα κατάφερε".
Φράση, η οποία όσο ελαφρά κι αν μπήκε ως ψηφιακή υπογραφή, με έβαλε ωστόσο στη θέση να δικαιολογώ την συγγραφή της, ουκ ολίγες φορές...Δεδομένου και του θέματος όπου γράφουμε, θα συνδιάσω τα ιστορικά γεγονόντα της ψηφιακής υπογραφής αυτής, με μία προσέγγιση, λίγο πιο βαθειά, που ίσως αγγίζει τα αίτια.
Ζητούμενο: Να καταφέρω (πριν από έναν χρόνο περίπου) να βάλω μία εικόνα στην ψηφιακή μου υπογραφή.
Αποτέλεσμα: Αποτυχία, μιας και έβγαινε ένα εικονίδιο που έγραφε: "no image available"που όμως, βλέποντας την αποτυχία αυτή, με έκανε να γελάσω και να πω: Τόσος κόπος, για το τίποτα! τόσες προσπάθειες, και τι κατάφερα; Μία πιστοποίηση ότι η φωτογραφία μου δεν μπήκε...
Χαιρετώ και σένα καλή μου Αμαλία.
Όντως η υπογραφή ετούτη περνά φυσικά ένα μήνυμα και αποδέκτες έχει εμάς, τους αναγνώστες των αποτυπωμένων σε κειμένα σκέψεών σου.
Έτσι μου γεννήθηκε και το ερώτημα.
Σε ευχαριστώ από καρδιάς για το χρόνο που διέθεσες στην απάντηση και σου ζητώ συγνώμη εάν αισθάνθηκες άβολα με την αδιακρισία μου.
Μα νομίζω, πως επειδή η ανταλλαγή γραπτών κειμένων πολύ ευκόλα μπορεί να φέρει σε δύσκολη κατάσταση τη συζήτηση, προσπαθώ να μελετήσω τον "άγνωστο" μα καρμικό γνωστό συνομιλητή μου, μέσα από εκείνα που θέλει και πρέπει να μου πει...
Και στην προκειμενη περίπτωση είσουν εσύ καλή μου.
quote:
Δεν είναι μάταιο zezmperg; Και αστείο συγχρόνως; Να προσπαθείς μία ζωή να καταφέρεις κάτι, για να συνηδητοποιήσεις ότι δεν κατάφερες τίποτε; Οτι όποια προσκόληση στο αποτέλεσμα μίας πράξης σου, όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα αυτό, δεν θα μπορέσει να σου χαρίσει την αιώνια ευτυχία;
Φτάνει να το συνειδητοποιήσει ο νους μας, καλή μου Αμαλία το μάταιο!!!
{Πολλές φορές ακούμε, διαβάζουμε, Διδάσκαλοι μιλούν στην ψυχή μας, είτε διαισθανόμαστε τον κίνδυνο που πηγάζει από το πείσμα. Μα εμείς εμμένουμε στο δικό μας μικρόκοσμο μπλοκαρισμένοι.
'Οπως στην δική σου περίπτωση, με την μη εμφάνιση της φωτογραφίας και ωστόσο έγραψες <<πολύ "ελαφρά">> την φράση που κατα κάποιον τρόπο, αλλά και καρμικά πιστεύω σε "καταδιώκει", γιατί απλά δεν αντιπροσωπεύει μια δική σου κατάκτηση.}
Και να αντιληφθεί το συγχρονισμένο αστείο της δέσμιας επιθυμίας όπου και δεν θα την πραγματώση!!!
Γιατί καθώς μας το εξηγείς παρακάτω.
quote:
Οτι είτε καταφέρεις είτε δεν καταφέρεις να εκπληρώσεις το προσωρινό σου πάθος, το ίδιο αυτό το πάθος να τα καταφέρεις, σε κρατάει για ακόμα μία φορά δέσμιό του;
Που συμφωνώ απόλυτα.
Όμως ετούτη η δέσμευση που θα σε φέρει αντιμέτωπο με το "πικρό" χαμόγελο και την αίσθηση του υλικού κενού, βλέποντας από λίγο πιο ψηλά το υποτιθέμενο ψεύτικο νόμισμα...
Σε πολλούς δεν έχει την ίδια πληρωμή, διότι δεν θα έχει και την ίδια πιθανών αξία στην ποσότητα του χρόνου και της έντασης της πνευματικής ενέργειας που θα καταναλώσει στο πρόσκαιρο πάθος...
Ναι και για σκέψου καλή μου Αμαλία, πόσοι δεν έχουν χάσει την ευκαιρία για μια πνευματική άνοδο, διότι παρ' όλου που γνώριζαν την οδό, αναλισκότουσαν σε πάθη;
quote:
Οπότε, τι σου απομένει;
Να κοιτάξεις τον εαυτό σου, να χαμογελάσεις βλέποντας από ψηλά ένα νόμισμα που στην μία πλευρά γράφει: "τα κατάφερα" και στην άλλη: "δεν τα κατάφερα", ξέροντας όμως πως αυτό το ψεύτικο νόμισμα το έχεις αφήσει πίσω, γιατί και οι δύο του πλευρές ήταν τόσο πρόσκαιρες, όσο και η ευτυχία που σου χάρισε.
Εύχομαι, επειδή είναι ζήτημα ψυχής, τα πάθη τούτης της υλικής μας υπόστασης, να μην γίνουν η αρχή για μια νέα ενσάρκωση.
Σε χαιρετώ φιλικά.
Σας χαιρετώ.
σε κάθε μας ενσάρκωση, δε ζούμε για να μαθαίνουμε από τα πάθη και τα λάθη μας; Τίποτε δεν είναι τυχαίο, και τίποτε δεν παθαίνουμε που να μην το αξίζουμε και κυρίως να μην το έχουμε εμείς ζητήσει!
Σκέψου το λίγο, και πάλι θα γελάσεις. Τα χειρότερά μας παθήματα, είναι αυτά που εμείς θέλαμε να πάθουμε...
quote:
Όμως ετούτη η δέσμευση που θα σε φέρει αντιμέτωπο με το "πικρό" χαμόγελο και την αίσθηση του υλικού κενού, βλέποντας από λίγο πιο ψηλά το υποτιθέμενο ψεύτικο νόμισμα...
...
Ναι και για σκέψου καλή μου Αμαλία, πόσοι δεν έχουν χάσει την ευκαιρία για μια πνευματική άνοδο, διότι παρ' όλου που γνώριζαν την οδό, αναλισκότουσαν σε πάθη;
Γιατί όμως το χαμόγελο να είναι πικρό;
Αφού μόλις αφήνεις πίσω το πάθος σου, γυρνάς και βλέπεις ότι το πάθος - λάθος δεν ήταν παρά ένα ακόμη σκαλοπάτι. Αυτό και μόνο μπορεί να σε κάνει να χαμογελάσεις με εμπιστοσύνη στο νόμο που διέπει την ύπαρξη. Θα είναι ένα χαμόγελο κατανόησης, που το απευθύνεις στον ίδιο τον παλίο εαυτό σου, αλλά συγχρόνως και στον δίπλα σου, που έχει δικαίωμα να κάνει λάθη για να μάθει, όπως έκανες και θα κάνεις κι εσύ.
αυτή...που τα κατάφερε!κάνε κλικ!
το παθος ειναι το αλατι της ζωης
ακομα και ο χριστος ειχε ενα και μαλιστα το μεγαλυτερο
να σωσει ολες της ανθρωπινες υπαρξεις
Edited by - Administrator on 12/12/2020 20:18:49
Reason - Your head will collapse But there's nothing in it
Καλή μου Αμαλία παρακολουθώ το topic για τα πάθη απ'την αρχή.
Μετά από 19 απαντήσεις που λίγο πολύ έλεγαν αλήθειες για την καθημερινή πλευρά του ανθρώπου και με πιο κοντά σε μένα, εκείνη της καλής φίλης Avallon.
Είπα λοιπόν να γράψω για την άλλη πλευρά των πραγμάτων Για τα εμπόδια που από εμάς στέκουν (πάθη), μπροστά στις πύλες του εσωτερισμού, κάνοντας σχεδόν ακατόρθωτη την εισοδό μας, διότι.... στενή και τεθλιμμένη η οδός....
Εαν εχώ πάθη;
Θα ήμουν τουλάχιστον ανόητη να πίστευα το διαφορετικό. Και πάθη έχω και πόνο έχω, πόνο γιατι παλεύω να τα ξεριζώσω, μήπως και καταφέρω να γίνω μαθήτρια της εσωτερικης γνώσης.....
Έτσι το ανέμελο, ελαφρό χαμόγελο δεν μπορεί να ανθίσει στα χείλη, εφ' όσων ξέρω πως, καραδοκούν αρκετά πάθη ακόμα μπροστά μου!
Ναι τρέφω μεγάλη συμπάθεια για τα πάθη των άλλων καθώς προσπαθώ να τα κατανοήσω.
Αυτά λέω στις δύο προηγούμενες απαντήσεις μου, με ένα γενικότερο ύφος στο γράψιμο, που ως φαίνεται δεν έγινε αντιληπτό παρά μόνο απ' την γλυκιά μου Avallon και εκείνη να το κατάλαβε επειδή έχουμε μία πιο άμεση σχέση.
Πιστεύω καλή μου πως ο δρόμος της ανόδου δεν χωρά τίποτα άλλο πέρα από την αγάπη για την ψυχή μας και που σίγουρο είναι πως θα πρέπει να πάψει τον καρμικό κύκλο της δέσμευσης "ενσάρκωσης στην ύλη".
Το μόνο ζητούμενο λοιπόν είναι η επιστροφή στην πηγή της όπου θα γίνει μόνο με ένα αναγεννημένο εαυτό μακριά των υλικών παθημάτων μας.
Φιλικά σε χαιρετώ.
Σας χαιρετώ.
quote:
ωραιο θεμα φιλε μου!
αλλιως:
-Η σοφια που προερχεται απο τα παθηματα
-"το παθημα γινεται μαθημα"
η αλλιως...
-"η επαναληψη μανα πασης μαθησης"...
-το καρμα / ο τροχος του πεπρωμενου/ της τυχης /
της ζωης +του θανατου....αντε τωρα να βρεις... αναμεσα σε τοσους εσωτεριστες...
ο αναμαρτητος ας ριξει πρωτος
Αtma Jnani:
"..μια γυναικα με παθος...
εσεις;"
+ΜΙΑ ...ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ! -μαλλον περασε "απαρατηρητο"...-
quote:
Πιστεύω καλή μου πως ο δρόμος της ανόδου δεν χωρά τίποτα άλλο πέρα από την αγάπη για την ψυχή μας και που σίγουρο είναι πως θα πρέπει να πάψει τον καρμικό κύκλο της δέσμευσης "ενσάρκωσης στην ύλη".
Το μόνο ζητούμενο λοιπόν είναι η επιστροφή στην πηγή της όπου θα γίνει μόνο με ένα αναγεννημένο εαυτό μακριά των υλικών παθημάτων μας.
( 'Η ΑΛΛΙΩΣ..ΑΥΤΟ ΑΚΡΙΒΩΣ ΕΝΝΟΟΥΣΑ ΣΥΝΤΑΞΙΔΙΩΤΙΣΣΑ..)
(...7 φορες..Σοφια........)
Edited by - ΑΤΜΑ on 12/12/2003 02:30:25
ΤΟ ΠΑΘΟΣ ΕΙΝΑΙ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΚΑΤΩΤΕΡΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΦΥΣΗΣ... ΔΕΝ ΧΩΡΑ ΣΤΑ ΕΠΙΠΕΔΑ ΠΟΥ ΞΕΦΕΥΓΟΥΝ ΑΠΟ ΑΥΤΗΝ.
ΚΑΙ ΣΙΓΟΥΡΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΛΑΤΟΠΙΠΕΡΟ.
Αριστοτέλης
«Η γνώση της άγνοιας είναι η αρχή της σοφίας»
Τα πάντα είναι διάχυτα στη νέα εποχή που ανατέλει. Με την έλευση του θεανθρώπου οι πύλες της επιστροφής άνοιξαν και ξαναδόθηκε στον άνθρωπο το δικαιώμα να επικοινωνεί απευθείας με τον Πατέρα χωρίς τεχνικές και διάμεσα αλλά με την προσευχή.
Με την σταύρωσή Του εξαγόρασε το κάρμα της ανθρωπότητας και έβαλε σε εφαρμογή το έλεος ωστε κάθε άνθρωπος να μπορεί να επιλέξει ελεύθερος.
Εμείς τα νήπια συνεχίζουμε να αναζητάμε το φώς στις παρελθούσες κοσμικές περιόδους και τα συστήματα αυτών, συνεχίζουμε να αναζητάμε "χρησμούς" και στηρίγματα, μυήσεις και προβλέψεις ,συνεχίζουμε να αναζητάμε το φώς έξω απο το εσωτερικό μας σύμπαν.
Αυτός όμως ήταν ξεκάθαρος... Προσευχή - Κάθαρση- Αγάπη- Προσφορά- Θυσία ...τίποτα άλλο δεν οδηγεί στην ουσία.
Και αν δεν σας αρέσει ο Ιησούς δείτε τι λέει ο Βούδας, δείτε τι είπαν οι γιόγκι.
Αλήθεια πως ανεχόμαστε ακόμα να κάνουμε κύκλους στην επιφάνεια ?
Αυτές πιστεύω πρέπει να είναι οι ιδέες ενος εσωτεριστή και ξεκαθαρίζω οτι τα λέω για να τα ακούσω πρώτα εγώ, δεν έχω διάθεση να μέμψω κανέναν. Εχω όμως πολύ διάθεση να πετάξω τις πατερίτσες μου...
Καταρχάς, μια απλή ερώτηση:
Αμφισβητής ότι η τέχνη αυτή ΗΤΑΝ Υψηλή και λέγοντας Υψηλή, εννοώ κατα την Θεουργική διαδικασία;
Η τοποθέτησή μου, έχει να κάνει με την ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΤΗΣ ΑΝΑΔΡΟΜΗ.
Δε νομίζω φίλε μου να υποστήριξα κάτι που να ΑΝΤΙΦΑΣΚΕΙ σε αυτό που αναφέρεις.
Για να μήν υπάρξουν λοιπόν παρανοήσεις και παρεξηγήσεις (όχι μεταξύ μας, έχουμε μια κατανόηση μεταξύ μας, αλλά μιλάω ΓΕΝΙΚΑ), ας δούμε τι ΑΚΡΙΒΩΣ ΗΤΑΝ σε ιστορικό επίπεδο και ΜΕΤΑ ας καθήσουμε και να συζητήσουμε όλοι μαζί τα συμπεράσματά μας, όπως αυτό που παρέθεσες...
Αλλά ας δώσουμε την ευκαιρία να ΚΑΤΑΝΟΗΘΕΙ τι είναι το ΤΑΡΟ.
Κατα τα άλλα και εγώ θα συμφωνήσω μαζί σου, ότι σήμερα ο 'Ανθρωπος μπορεί να ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΣΕΙ με τα του Θείου ΚΑΙ με άλλους τρόπους, άλλωστε ΠΑΝΤΑ ΑΥΤΟ ΙΣΧΥΕ...
Φυσικά επίδή υπάρχει ΚΑΙ άλλος τρόπος, δεν θα ήταν ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟ (όσο γίνεται) να καταργήσουμε τους άλλους τρόπους...
Ο τελευταίος Θεάνθρωπος, ο Ιησούς ανέφερε νομίζω ΞΕΚΑΘΑΡΑ...
και το "ΕΚΠΛΗΡΩΣΩ" σημαίνει ΕΠΙΣΗΣ και "ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΩ", μη το ξεχνούμε αυτό...
Κέλσος ο Φιλαλήθης
quote:οτι είπα πιο πάνω απευθυνόταν στο τι είναι σήμερα και όχι τι ήταν, γιατι για το τι πραγματικά ήταν μόνο υποθέσεις μπορούμε να κάνουμε...ήταν κανείς εκεί να μας πεί τι πραγματικά γινόταν ?
Αμφισβητής ότι η τέχνη αυτή ΗΤΑΝ Υψηλή και λέγοντας Υψηλή, εννοώ κατα την Θεουργική διαδικασία;
Οι μυήσεις και οι τεχνικές είναι δεσμεύσεις σε πόλους ενέργειας όμως...(ελπίζω να γίνομαι κατανοητός)
Μην ξεχνάμε αυτή τη νομοτέλεια.