- ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣΗΣ - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.
«Καλά που είναι και η οστρια και φέρνει κάποια λύση. Γιατί τα δικά σας δεν ξέρω που τα βρίσκετε αλλά δεν είναι σωστά.»
Φίλτατε, καλά θα κάνεις να αφήσεις τα «κινέζικα»!
Τα όσα έχω παραθέσει ΕΙΝΑΙ ΣΩΣΤΑ, απλά τα νούμερα ήταν λάθος. Το νόημα και ουσία ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΟΥΝΕ.
dimitris2:
«Το ζωντανό παράδειγμα στην ιστορία μάλλον σου έχει μείνει κουσούρι γιατί δεν έχει καμια σχέση με την πληρότητα. Αλλο πληρώ και άλλο εκπληρώνω.»
Δυστυχώς για σένα, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΠΩΣ ΤΑ ΧΡΕΙΑΖΕΣΑΙ.
Εάν αγοράσεις για παράδειγμα το «ΕΠΙΤΟΜΟΝ ΛΕΞΙΚΟΝ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΗΣ» από τις εκδόσεις Εστία, τότε θα δεις ότι η απάντηση σου είναι ΕΣΦΑΛΜΕΝΗ.
Έχεις πάντως άπλετο χρόνο……..
Μια χαρά τα έχει γράψει, απλώς δεν σημειώνει αν είναι η Α ή η Β επιστολή.
'We are either alone in the universe or we are not. Both ideas are overwhelming'
-Arthur C. Clarke-
και προκειμένου να μην έχεις απορίες ως προς το ότι ο Ιησούς ήρθε ΝΑ ΕΚΠΛΗΡΩΣΕΙ, να επαληθεύσει τα όσα ο Νόμος και οι Προφήτες είχανε πει, πάρε και την χριστιανική άποψη, η οποία και εξηγεί τα όσα επαναλαμβάνονται.
«Εις την Π.Δ. επικρατεί ο τύπος, η σκια και εις την Κ.Δ. το φως, η αλήθεια. Η Π.Δ. είναι προτύπωσις της Κ.Δ. και άνευ αυτής δεν κατανοείται τίποτα• η Π.Δ. προεικονίζει την Κ.Δ. και η Κ.Δ. συμπληρώνει την Π.Δ., σύμφωνα και με τον αδιάψευστο λόγο του Κυρίου μας που είπε:
"Μη νομίσητε ότι ήλθον καταλύσαι τον νόμον και τούς προφήτας• ουκ ήλθον καταλύσαι, αλλά πληρώσαι." (Ματθ. ε, 17)
Δηλαδή• Ας μην νομίσει η πιστέψει κάποιος ότι ήλθα δια να λύσω, η να καταλύσω, η να καταργήσω το νόμον και τούς Προφήτας μου. Αυτόν τον νόμον που έδωσα εγώ ο ίδιος και αυτούς τούς Προφήτας που έστειλα εγώ ο ίδιος. Όχι δεν ήλθα δια να τον καταργήσω, αλλά δια να τον πληρώσω. Δηλαδή να τον επαληθεύσω και να τον συμπληρώσω.»
(http://www.agioskosmas.gr/themata.asp?sitema=1&sitem=1&isue=35&artid=109)
Επομένως, όταν πετάς φίλτατε το «γεμίζω» (!), φρόντιζε να δίνεις και τις υπόλοιπες λεπτομέρειες……
Οντως έχει πολλές έννοιες, οπότε ο καθένας μπορεί να το ερμηνεύσει όπως θέλει.
Πληρώ: συμπληρώνω
Πληρώ: εκπληρώ, τηρώ επακριβώς
(καθώς και χορταίνω, πληρώνω, γεμίζω, εφοδιάζω με πλήρωμα κλπ)
βρήκα ότι σημαίνει εκπληρώ όταν συντάσσεται με αιτιατική
"ουκ ήλθον καταλύσαι τον νόμον αλλά πληρώσαι" (τον νόμον).
για το συμπληρώνω όμως δεν λέει με τι συντάσσεται αλλά και πάλι αιτιατική πρέπει να είναι (χμμ... ή μήπως δοτική; πληρώσαι τω νόμω;)
Ενας φιλόλογος θα μας βοηθούσε εδώ.
Πάντως θα συμφωνήσω με τον Δημήτρη ότι τον συμπλήρωσε ή μάλλον τον αμφισβήτησε σε ορισμένα του σημεία. Μάλλον προς αναθεώρηση κάποιων "νόμων" το βλέπω. Οτι και να είναι πάντως, είναι φανερό ότι ήρθε για τον λαό του Ισραήλ επειδή σε αυτών τον νόμο αναφέρεται.
'We are either alone in the universe or we are not. Both ideas are overwhelming'
-Arthur C. Clarke-
Να σας πω κι εγω λιγα λογια στο πολύ καλο θεμα εδώ, με τους εξοχους συνομιλητες.
Ο Εωσφορος επεσε, διοτι θελησε να καταλυση την ελευθερια των κτισματων και του ανθρωπου. Η πτωση του δεν παρουσιαζεται σαν αποτελεσμα της δημιουργικης ελευθεριας που εμπνεει ο δημιουργος στα πλασματα του αλλα της καταστροφικης του φαντασιας με την οποια ζητα να καταλυσει και την ιδια την δικη του ελευθερια μαζι με την ελευθερια ολης της δημιουργιας.
Αρχιζοντας βεβαια από τον Δημιουργο και Κυριο της Δημιουργιας, ο βυθιος δαιμων θελησε να υψωσει τον εαυτο του πανω από τον θρονο του Θεου και πανω από την δημιουργια για να τα υποταξη όλα στο δικο του θελημα. Και εθεωρουν τον Σατανα ως αστραπην εκ του ουρανου πεσοντα. Ο ιδιος ο Εωσφορος, όπως όλα τα κτισματα, δεχεται την ελευθερια που του προσφερει ο θεος και διανοουμενος την υποδουλωση των παντων, συμπεριλαμβανομενου και του εαυτου του, στο αρνησιθεο ειδωλο του αρνειται την δημιουργια του θεου.
Η ελευθερια της βουλησεως του Εωσφορου εξακολουθει και δεν επαψε ποτε να ενεργει. Είναι παντα ελευθερος να επιστρεψει στον θεο. Αλλα ο ιδιος ο Εωσφορος δεν το θελει. Συνεχιζει την πτωση του αρνουμενος την ελευθερια του. Ζητα από τον θεο απεγνωσμενα, να δεχτη και να επικυρωσει την αρνηση της ελευθεριας του, για να αποκτησει ετσι ο ιδιος δικαιωματα και ισοθε-ια και τελικη δικαιωση. Αν πετυχαινε καποια τιμωρια από τον θεο, ο διαβολος θα καταξιωνοταν, διοτι ο θεος θα αναιρουσε τον εαυτον του, ότι θεος αγαπη εστι, και θα απολογειτο, ο θεος, ως διαδοχος στον πρωτο απαρνητη της δημιουργιας του θεου και αιρετη του εαυτου του και βασιλεα της διαβολης, τον Εωσφορο.
Αυτή είναι η απελπισια στον τροπο υπαρξεως του διαβολου. Ζητα να παψη να είναι ελευθερος, για να μην αισθανεται την παρουσια της ελευθεριας, την οποια καταλυει συνεχως ωστε να συμφωνει αναγκαστικα με το δικο του θελημα και όχι με το θελημα του δημιουργου.
Ζητα δηλαδη ο διαβολος μεσα στο σχεδιο του, να καταλυσει ο ιδιος ο θεος την ελευθερια του και να παψη ο ιδιος ο θεος να είναι ελευθερος. Όταν η ελευθερη βουληση του θεου, που συνεχει και κραταει ολο το συμπαν, αναιρεθει υπο του θεου του ιδιου και απενεργηθει απεναντι στη δημιουργια, τοτε ο διαβολος δικαιωνεται ως μη ελευθερος και γκρεμιζεται τελικα με ολη την ακολουθια του. Είναι η ωρα της Αποκαλυψης και της Δευτερας Παρουσιας και ο Θεος να μας φυλαει ολους.
Εμενα με προβληματιζουν μερικες σκεψεις, όταν τοποθετω το ερωτημα της ελευθεριας της βουλησεως στην ανθρωποκεντρικη της προοπτικη.
Ποια είναι η ελευθερια του ανθρωπου όταν τα παντα εκ θεου είναι και το θελειν και το ενεργειν ; Σιγουρα, όπως ολους, απασχολει κι εμενα αυτό το ερωτημα.
Ανθρωπος και Θεος είναι ελευθεροι. Δεν μπορουν όμως να είναι μαζι και οι δυο ελευθεροι. Η ο ενας ή ο άλλος. Ο ανθρωπος εχει την ελευθερη βουληση που του εδωσε ο Θεος (όχι ο Οφις που εδωσε στον ανθρωπο την εξορια.) Όταν ο ανθρωπος
αισθανεται ελευθερος, από ποιον αφαιρει και στερει την ελευθερια; Από τον ανθρωπο; Από τον θεο; Πως γινεται αυτο; Δεν ισχυει οτι ο ανθρωπος και αιχμαλωτος που πεθαινει, την ελευθερια του δεν μπορει να την αφαιρεσει κανεις ;
Οταν ο θεος παρουσιαζεται ελευθερος, ο ανθρωπος δεν μπορει να ειναι ελευθερος. Πρεπει να αποκλειη ο ενας τον αλλον όταν κινουνται και ενεργουν ελευθερα. Το ένα στεκεται και το άλλο αυτοματως εκπιπτει. Εχουν δηλαδη στην ελευθερια, διαφορες να μοιρασουν μεταξυ τους; Ποιες είναι αυτές οι διαφορες που εχουν να μοιρασουν ;
Είναι πολλα. Αλλα σας εφαγα πολύ χρονο και σταματω.
Δεν θα πρεπει να σας προβληματιζει ή τρομαζει το δραματικο υφος. Χωρις αυτό δεν μπορουν να ειπωθουν οσα εγραψα πιο πανω. Ετσι λεγονται αυτά. Εννοειτε ότι είναι δεκτα τα σχολια και οι αντιρησεις σας.
Ολη τη μερα ψελνω,πανω στο δενδρο!
Έτσι και ο Χριστός ήλθε να φέρει την Καινή διαθήκ η= την καινούργια και όχι συμπληρώσεις στην παλαιά.
Ο χριστός έτυχε ή θέλησε να γεννηθεί στο ισραήλ.
Τα έβαλε με τους νομικούς και κέρδισε το θάνατο δια σταυρού.
Αν είχε γεννηθεί στην ελλάδα, πάλι θα τα έβαζε με τους νομικούς και θα κέρδιζε το θάνατο όχι με σταυρό αλλά με άλλο τρόπο.
Υπήρξε ο Σωκράτης και οι δικαστές του.
Υπάρχουμε κι εμείς που συνηγορούμε υπέρ του Σωκράτη ή των δικαστών του.
Εγκυκλοπαιδικά συνηγορούμε υπέρ του Σωκράτη.
Αντικειμενικά υπέρ των δικαστών του.
Και επαναλαμβάνω.
Είπαν εχτές οι ειδήσεις ότι άνθρωπος έπνιξε ηλικιωμένη μπροστά στα μάτια εκατοντάδων λουομένων.
Κανείς δεν έκανε τίποτα.
Ολοι είπαν στις ειδήσεις τι είδαν και όχι τι έπραξαν.
Κακή είδηση.
Σημαίνει ότι κανείς δεν αντιδά σήμερα ότι κι αν του κάνουν.
Αν βούταγες φίλε/η για να αποτρέψεις το γεγονός θα σου έβγαζα το καπέλο .
Τα πάθη πάντα είχαν, έχουν και (πιστεύω) θα έχουν κυρίαρχο ρόλο στη ζωή και την πορεία της ανθρωπότητας. Ολόκληροι πληθυσμοί έχουν εξαφανιστεί εξαιτίας των παθών ενός και μόνο ατόμου. Ίσως είναι και ένας από τους λόγους που δεν πρόκειται να τελειοποιηθεί ποτέ το είδος του ανθρώπου. Κάτι που είδαμε και στην ταινία "Η ΠΑΡΑΛΙΑ".
Όλοι έχουμε τα πάθη μας. Όλοι επηρεαζόμαστε λίγο - πολύ από αυτά. Ας μου επιτραπεί εδώ να πω, ότι είναι αυτό που το άσμα λέει: Σώμα μου φτιαχμένο από πυλό, κάνεις ό,τι θέλεις στο μυαλό...
Θα ήθελα να σας ρωτήσω:
1. Πιστεύετε ότι υπάρχουν και "καλά" πάθη;; Π.χ. κάποιος μπορεί να πει "...η αρχαιολογία είναι το πάθος μου...". Εννοώντας βέβαια την ψύχωση του με αυτόν τον τομέα. Αλλά όλα τα πάθη, είναι ένα είδος ψυχώσεων....
2. Θα μπορέσει να ξεπεράσει ο άνθρωπος ποτέ τα πάθη του;;
3. Μπορούμε να ζήσουμε χωρίς τα πάθη μας;;
-------------
ΤΟΛΜΗΣΤΕ!!!! ΣΕ ΟΛΑ!!!
-Αν χάσετε θα έχετε πάρει ένα ωραίο μάθημα.
-Αν νικήσετε θα έχετε την χαρά την νίκης (ίσως της πρωτοπορίας).
αλλιως:
-Η σοφια που προερχεται απο τα παθηματα
-"το παθημα γινεται μαθημα"
η αλλιως...
-"η επαναληψη μανα πασης μαθησης"...
-το καρμα / ο τροχος του πεπρωμενου/ της τυχης /
της ζωης +του θανατου....
αντε τωρα να βρεις... αναμεσα σε τοσους εσωτεριστες...
ο αναμαρτητος ας ριξει πρωτος
Αtma Jnani:
"..μια γυναικα με παθος...
εσεις;"
Edited by - ΑΤΜΑ on 08/12/2003 21:26:12
Η Ιστορία επαναλαμβάνεται;
Ο λόγος που ο άνθρωπος δεν πρόκειται να τελειοποιηθεί είναι οτι είναι ήδη τέλειος.
Η αντιφατικότητα του ανθρώπου είναι ένδειξη τελειότητας, γιατί εμπεριέχει τα πάντα, είναι το όλον. Η αντιφατικότητα υπάρχει παντού γύρω μας, υπάρχει στη φύση.
Η λογική και τα πάθη αλληλοσυμπληρώνονται και είναι ένα.
Το να κατακερματίζουμε τον εαυτό μας και να προσπαθούμε ν' αποσπασουμε
και να εξαλείψουμε αναπόσπαστα στην ουσία μέρη του εαυτού μας που τα θεωρούμε "άσχημα" είναι μάταιο, ζημιοφόρο και κάτι που εν τέλει θα γυρίσει μπουμερανγκ.
Τα πάθη μας μπορεί απο μόνα τους να πάρουν άλλη μορφή, αλλά πάντα θα υπάρχουν.
Το θέμα είναι να τα δεχτούμε και να κάνουμε ότι καλύτερο μπορούμε μ' αυτά
Γιατί μέσ' απ' αυτά μπορεί να βγουν και διαμάντια...
Το θέμα είναι όμως που θα είμασταν όμως χωρίς αυτά...
Αν δεν υπήρχε ένας τρελλός ερασιτέχνης αρχιτέκτονας και ερευνητής ο MIchael Ventris που το "πάθος" του ήταν τα κρυπτόλεξα και οι αποκρυπτογραφίσεις ποιός θα είχε αποκρυπτογραφίσει την γραμμική Β τη στιγμή που διάσημοι αρχαιολόγοι αφιερωμένοι τόσα χρόνια σε αυτό είχαν αποτύχει?
Τα πάθη είναι απαραίτητα στη ζωή μας γιατί μας "εξανθρωπίζουν"...
Τα πάθη μη τα φοβάστε...είναι εδώ για να δώσουν μεγαλύτερο νόημα στη ζωή μας... αγκαλιάστε τα...αγαπήστε τα...που θα είμασταν χωρίς αυτά?
αν μιλαμε για παθη ,ενα απο αυτα ηταν και οι ασχημες στιγμες ενος η πολλων ατομων;;;;
αν μιλαμε για ποθο/διψα ενος ατομου για να ειναι στην εξουσια και να κανει τα παντα για'αυτο ;;;;
συγνωμη αλλα η ερωτηση ετσι μου δημιουργει αυτα τα ερωτηματικα,συγνωμη αν κανω παρερμηνευση και λαθος
με απεραντο σεβασμο και αγαπη,ο μανος σας
Edited by - manos on 08/12/2003 22:03:20
Οπότε καταλλήγουμε στο συμπέρασμα ότι τα πάθη είναι διπλής φύσεως. Και καλά και κακά....
Από τί θα εξαρτηθεί όμως το πως θα αναπτυχθούν σε εμάς;;;
Επιπλέον ποτέ δεν θα μπορέσει κανείς να ξεχωρήσει αν ένα πάθος αν είναι καταστροφικό ή όχι... Παρά μόνο στο...τέλος. Όταν θα έχει ξεπεραστεί και θα ζει με τις επιπτώσεις.
Ωστόσο γιατί ντρεπόμασε οι περισσότεροι να παραδεχθούμε τα "κακά" πάθη, ενώ υπερηφανευόμαστε για τα "καλά";;; Μήπως είναι ένα είδος εγωισμού ότι τα ελέγχουμε;;;
Edited by - bladerunner on 10/12/2003 00:07:28
Διαβάζοντάς το-και μάλιστα τέτοια ώρα-συνειδητοποίησα ότι από τη δική μου οπτική, δεν υπάρχουν καλά και κακά πάθη.
Υπάρχει επιθυμία και εθισμός (με την έννοια του "κολλήματος",για να μην παρεξηγηθώ).Αλλά,ας μη μείνουμε στις λέξεις.
Αν η ζωή ήταν μια μπάλα στο τραπέζι του μπιλιάρδου,τότε η επιθυμία είναι η δύναμη που χτυπάς τη μπάλα με τη στέκα.Οι εθισμοί είναι οι σπόντες,που ναι μεν αλλάζουν την πορεία σου όταν τις χτυπήσεις,αλλά τελικά είναι απαραίτητες/αναπόφευκτες προκειμένου να πας εκεί που θες...
Δεν έχω σκοπό να κάνω χιούμορ με ένα τόσο καίριο θέμα,απλώς ήθελα να δώσω ένα πρακτικό παράδειγμα της δικής μου θεώρησης.
Όσο για τη ντροπή που λες,νομίζω ότι είναι έξωθεν επιβεβλημένη.
Κάποια πάθη χαρακτηρίζονται ως "καλά" διότι είναι κοινώς κοινωνικά αποδεκτά.Όσο για τα υπόλοιπα...στην πυρά!
Άποψή μου είναι ότι πρέπει να είμαστε ευτυχείς που έχουμε πάθη,γιατί αυτά δοκιμάζουν τις αντοχές και το χαρακτήρα μας...
Τί λέτε παιδιά? Συμφωνείτε?
"Ποιό το αληθινό μέγεθος της σκιάς σου;"
Edited by - Darkangel_78 on 10/12/2003 01:25:16
Όντως το θέμα είναι πολύ ενδιαφέρον!
Θα σας πω κάτι που διάβασα πριν καιρό αλλά το θυμάμαι ακόμα. Δεν ξέρω ποιοί έχετε διαβάσει Καστανέντα. Το απόσπασμα είναι από ένα βιβλίο του. Εκεί ο Δον Χουάν (δάσκαλος του Καστανέντα) του μιλάει για το μονοπάτι της καρδιάς. Του λέει ότι υπάρχουν χιλιάδες μονοπάτια όσα και οι άνθρωποι. Του λέει ακόμα ότι κάθε φορά που ξεκινάει ή βρίσκεται πάνω σε ένα μονοπάτι, να ρωτάει τον εαυτό του αν αυτό το μονοπάτι έχει καρδιά. Αν σε αυτό το μονοπάτι εσύ βρίσκεις καρδιά, τότε ακολούθησέ το. Είναι καλό για εσένα. Και είναι καλό μόνο για όσο διάστημα θα εξακολουθεί αυτό το μονοπάτι να έχει καρδιά για σένα. Μετά ίσως βρεις κάποιο άλλο, ίσως να μην χρειαστεί γιατί σε αυτό το μονοπάτι βρίσκεις τον εαυτό σου.
Αλλά τώρα το θέμα είναι τι είναι το μονοπάτι της καρδιάς και τι σχέση έχει με το πάθος. Τι λέτε για αυτό;
Ενδιαφέρον δεν είναι;
Ίασπις
Το οποιοδήποτε πάθος που έχει συνεπάρει τον άνθρωπο, τον κάνει πιο τρωτό.
Το πάθος είναι το όχημα που μας οδηγεί στο δωμάτιο των επιθυμιών μας.
Το πάθος δίνει ζωή στον άνθρωπο αλλά χρειάζεται και η σοφία για την σωστή διάρκεια.
Τα παθη είναι εκεινες οι επιθυμίες οι οποιες κυριευουν την υπαρξη μας , υποτασσουν τον νου και τον χρησιμοποιουν με τετοιο τρόπο ωστε να ικανοποιηθουν.Πηγη τους είναι η συναισθηματικη διαχειριση των ορμεμφυτων αναγκων της ανθρωπινης φυσης.Μορφες της ταξεως επιθυμιας – σκεψεως, ‘ντυνουν’ το ψυχικο και κατωτερο νοητικο σωμα του ατομου και τεινουν να εκφραστουν (όπως και γίνεται τελικα) στην παχυλη υλη.Ακριβως επειδη δεν πηγαζουν από την ιδια την νοηση συνηθως είναι παραλογες με αποτελεσμα στην πρωτολεια μορφη τους να είναι ανεφικτο να πραγματοποιηθούν.Ετσι μεταλλασσονται και γιγαντωνονται ελκοντας κοντα τους αναλογες σκεπτομορφες ιδιου κραδασμου. Δημιουργηματα τα οποια απαιτουν τροφη από τον φυσικο δημιουργο τους, με αποτελεσμα να του απομυζουν προοδευτικα όλη του την ενεργεια.Χωρις ο ιδιος πλεον να εχει περισευμα ενεργειακο ώστε να μπορεί να δημιουργησει άλλες ανωτερες σε κραδασμο μορφες(της ταξης σκεψεως-επιθυμιας), ταυτιζεται, ‘αιχμαλωτιζεται’ από αυτό που ο ιδιος εχει δημιουργησει και λειτουργει, εκφραζεται με την συνειδηση του δημιουργηματος του.Ειναι δλδ ‘αιχμαλωτος των παθων του’.
Χρειαζεται ισχυρη θεληση και σιγουρα καθοδηγηση το ατομο για να μπορεσει αποδεσμευτει από αυτό το οποίο ονομαζουμε παθος.
Κατά την πορεία του ενας ερευνητης της αληθειας ανοιγει τον κηπο της υπαρξης του στο φως της ιδιας του της ψυχης και μαζί με τα λουλουδια που θα θρεψει αυτό το φως θα βγουν και πολλα αγριοχορτα .Θα πρεπει να είναι σε συνεχη εγρηγορση για να τα διακρινει και να τα ξεριζωνει εγκαιρα ώστε να μην θεριεψουν και πνιξουν αυτά που πραγματικά είναι ωφελιμα.
Φιλε Bladerunner καποιος που ντρεπεται για τα 'εκεινα' ειναι φυσικο να νιωθει υπερηφανεια για τα 'αλλα'.Αν δεν νιωθει ντροπη για κατι δεν εχει λογο να νιωθει υπερηφανος για το 'αντιθετο' του.
Και κλεινοντας θα ηθελα να πω οτι τα μεγαλυτερα εμποδια στην πορεια ενος ερευνητη της αληθειας ειναι ο φοβος και η ντροπη.
"Σκέφτομαι άρα υπάρχω" - Descartes
quote:Η υπογράμμιση δική μου!
Η αντιφατικότητα του ανθρώπου είναι ένδειξη τελειότητας, γιατί εμπεριέχει τα πάντα, είναι το όλον. Η αντιφατικότητα υπάρχει παντού γύρω μας, υπάρχει στη φύση.
"Αντιφάσκω άρα υπάρχω" - Walter Whitmann.
Descartes-Whitman = ψηφίζω 2 δαγκωτό!
Καλέ μας morent11 είπες:
quote:
Και κλεινοντας θα ηθελα να πω οτι τα μεγαλυτερα εμποδια στην πορεια ενος ερευνητη της αληθειας ειναι ο φοβος και η ντροπη.
Θα μου επιτρέψεις να εκφράσω μιαν άλλη άποψη! Για να φτάσει κάποιος να γίνει ερευνητής της αλήθειας,πρέπει να έχει ξεπεράσει το φόβο,μετατρέποντάς τον σε κινητήριο δύναμη στην άνωθεν πορεία. (Σίγουρα είναι κακός σύμβουλος για αποφάσεις όπου χρειάζεται νηφαλιότητα, όμως σκέψου ότι όσοι ήρθαν τελικά αντιμέτωποι και ξεπέρασαν τους φόβους τους,πέτυχαν το μεγαλείο.)
Και η ντροπή ακόμα,μπορεί να μετατραπεί σε κατανόηση για την ανθρώπινη φύση και τελικά να οδηγήσει στην αποδοχή καταστάσεων που θα ήταν βασανιστικές κάτω από άλλες συνθήκες.
Και τα δυο συναισθήματα πηγάζουν από την άγνοια! Όχι την άγνοια της ίδιας της αλήθειας.αλλά της ύπαρξής της! Τί λέτε φίλοι?
"Ποιό το αληθινό μέγεθος της σκιάς σου;"
αγαπητη Darkangel78 όχι μόνο θα σου ‘επιτρεψω’ αλλά θα συμφωνησω μαζί σου!Ο φοβος και η ντροπη σαν γνωση είναι ιδιαιτερα εμφανης στις 3 αρνησεις του μαθητη ακομη Πετρου( που ειχε έρθει σε επαφη με την απολυτη Αληθεια).Και τουτο είναι το σημειο που συμφωνω μαζί σου: για να προχωρησει καποιος θα πρεπει πραγματι να ‘ακυρωσει’ αυτές τις καταγεγραμμενες γνωσεις .Σαν καταγραφες βρίσκονται στο υποσυνειδητο του ανθρωπου και ο ερευνητης απ’την αρχη της πορείας του θα πρεπει να ‘τακτοποιησει τα του οικου του’, θα πρεπει να περασει από κει, να κατανοησει την τοποχρονικη του αληθεια και να μπει στην διαδικασια να διαμορφωσει μια προσωπικοτητα δεκτικη,ανοιχτη στο εισερχομενο ‘φως’.Δεν είναι οι διαφοροι ‘φοβοι’ ή οι ‘ντροπες’ τα εμποδια.Ειναι η ιδια η γνωση του φοβου.Θα σου πω ένα παραδειγμα ,όπως ακριβως ειπωθηκε σε μενα από έναν σοφο ανθρωπο: ‘ σκεψου ένα μικρο παιδι που πιανει από την ουρα έναν σκυλο.Γιατι δεν τον δαγκωνει ο σκυλος;Εσυ μπορεις να το κανεις; Το παιδι δεν εχει καταγραψει μέσα του τον φοβο σαν γνωση.Εσυ ναι.’
Μια καταγεγραμμενη γνωση μπορεί να ‘ακυρωθει’ μόνο με την καταγραφη μιας αλλης , συνηθως αντιθετης της ,που θα είναι λειτουργικη για το ατομο.
Και ναι, εχεις δικιο, άλλο ο ερευνητης της αληθειας και άλλο ο κατά περιστασιν αναζητητης.
Όσο για το αντιφασκω αρα υπαρχω συμφωνω απολυτα, αν και για διαφορετικους λογους από τον Walter Whitmann.
Συγνωμη που δεν μπορω να επεκταθω αλλα ο χρονος ειναι αμειλικτος (γραφω και πολυ αργα).
quote:
Όσο για το αντιφασκω αρα υπαρχω συμφωνω απολυτα, αν και για διαφορετικους λογους από τον Walter Whitmann.
Συγνωμη που δεν μπορω να επεκταθω αλλα ο χρονος ειναι αμειλικτος (γραφω και πολυ αργα).
Η υπομονή είναι αρετή,αγαπητέ μου!Περιμένω τις απόψεις σου.Για ποιούς λόγους εσύ αντιφάσκεις? Και πώς σχετίζεται αυτό με τα πάθη? (Για να μη ξεφεύγουμε και από το θέμα...) Και θα απαντήσω και γω αμέσως μετά!
"Ποιό το αληθινό μέγεθος της σκιάς σου;"