- Η λογική γέννησε την σωστή σκέψη ή η σωστή σκέψη τη λογική? - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.

δεν νοείται λογική δίχως λόγο.

http://www.mikrosapoplous.gr/heracletus/heracletus1.html

Αν δεν ελπίζεις, δε θα βρείς το ανέλπιστο, που είναι ανεξερεύνητο και απλησίαστο.

Ο άρχοντας, που δικό του είναι το μαντείο στους Δελφούς, ούτε λέει ούτε κρύβει, αλλά μονάχα σημαίνει.

Η Σίβυλλα, που με στόμα μαινόμενο εκστομίζει λόγια αγέλαστα, αφτιασίδωτα και αμύριστα, διασχίζει με τη φωνή της χιλιάδες χρόνια με τη βοήθεια του θεού.

Ο άνθρωπος νήπιο αποκαλείται απ' τη θεότητα, όπως ακριβώς το παιδί από τον άντρα.

Το ανθρώπινο ον δεν κατέχει την αληθινή γνώση, αλλά το θείο την κατέχει.

Αν και ο λόγος αυτός είναι αιώνια οι άνθρωποι είναι ανίκανοι να καταλάβουν και πριν τον ακούσουν και αφού τον ακούσουν για πρώτη φορά. Γιατί, ενώ τα πάντα συντελούνται σύμφωνα μ' αυτόν το λόγο, αυτοί μοιάζουν άπειροι όταν αποκτήσουν εμπειρία λέξεων και πράξεων σαν αυτές που εγώ διηγούμαι, όποτε διακρίνω το κάθε τι σύμφωνα με τη σύσταση του και εκθέτω το πώς έχει. Αλλά από τους άλλους ανθρώπους διαφεύγουν όσα πράττουν όταν είναι ξυπνητοί, ακριβώς όπως λησμονούν όσα πράττουν όταν κοιμούνται.

Μ' όποιον πάνω απ' όλα αδιάκοπα συναναστρέφονται, το λόγο, που τα κυβερνάει όλα, μ' αυτόν έχουν διαφορές, και όσα συναντούν κάθε μέρα, τους φαίνονται ξένα.

Δεν ξέρουν ούτε ν' ακούν ούτε να λένε.

Όταν ακούν δεν καταλαβαίνουν και γι' αυτό μοιάζουν με κουφούς. Σ' αυτούς ταιριάζει η παροιμία: Παρόντες απουσιάζουν.

Γιατί δε σκέφτονται οι πιο πολλοί απ' τους ανθρώπους, πάνω σ' αυτό που συναντούν, ούτε κι όταν το μάθουν, το γνωρίζουν, αλλά το φαντάζονται.

Τα πιο πολλά από τα θεία πράγματα μας ξεφεύγουν από απιστία, και δεν γίνονται γνωστά.

Ο θεός είναι μέρα, νύχτα, χειμώνας, καλοκαίρι, πόλεμος, ειρήνη, κορεσμός και πείνα. Αυτός μεταβάλλεται με τον τρόπο της φωτιάς: όποτε αναμιχθεί με θυμιάματα, ονομάζεται ανάλογα με τη μυρωδια του καθενός.

Η φρόνηση είναι κοινή σ' όλους.

Σ' όλους τους ανθρώπους έχει δοθεί η αυτογνωσία και η σωφροσύνη.

Γι' αυτό πρέπει ν' ακολουθήσουμε τον κοινό λόγο, γιατί το κοινό είναι συμπαντικό. Ενώ όμως ο λόγος είναι κοινός, οι πολλοί ζουν σαν να έχουν μια ιδιαίτερη φρόνηση.

Στην ψυχή ανήκει ο λόγος που αυξάνει απ' τον εαυτό του.

Τα πέρατα της ψυχής δε θα βρείς προχωρώντας, όσο μακριά και αν σε φέρει ο δρόμος σου· τόσο βαθύ λόγο περιέχει.

Ο Ηράκλειτος λοιπόν λέει ότι το παν είναι διαιρετό και αδιαίρετο, γεννητό και αγέννητο, θνητό και αθάνατο, λόγος και αιών, πατέρας και γιος, θεός και δικαιοσύνη. Αφού ακούσετε όχι εμένα αλλά το λόγο, είναι σοφό να ομολογήσετε πως τα πάντα είναι ένα.

Το Εν, το οποίο μόνον είναι η Σοφία, θέλει και δε θέλει να καλείται με το όνομα του Δία.

Νόμος είναι και η πειθαρχία στη θέληση του ενός.

Εκείνοι που μιλούν με νου πρέπει να στηρίζονται σ' αυτό που είναι κοινό στα πάντα, όπως ακριβώς μια πόλη πρέπει να στηρίζεται στο νόμο της, και με περισσότερη δύναμη ακόμα. Γιατί όλοι οι ανθρώπινοι νόμοι τρέφονται από τον ένα, το θεϊκό· γιατί αυτός κυριαρχεί όσο ακριβώς θέλει, επαρκεί για τα πάντα και περισσεύει.

Αυτοί οι δύο όροι αλληλοκαλύπτονται και το ένα απαιτεί το άλλο.
Θυμίζει Αυγό και Κότα μεν αλλά δέν πιστεύω πως είναι έτσι.

Κατ` αρχήν θέλω να πώ ότι εφόσον έχουμε τη λογική , η "σωστή σκέψη"
αποτελεί πολυτελή όρο με πολυτέλεια κενού πλουραλισμού
(για να μήν πω βερμπαλισμού)

Αν επιμένουμε να χρησιμοποιούμε ακόμα τον όρο "σωστή σκέψη" υποψιάζομαι
ότι υπάρχει η υφέρπουσα αντίληψη ότι υπάρχει το ενδεχόμενο η "σωστή σκέψη" να μήν συμβαδίσει με τη λογική.......

Επίσης ο όρος "σωστή σκέψη" εφόσον δέν προσδιορίζει το αληθές, αλλά το εκάστοτε συμφέρον, ενδεχομένως απομακρύνεται απο τον ΛΟΓΟ της λογικής.

Εφόσον ο ΛΟΓΟΣ είναι η γνώση, η εμπειρία, καιίσως ο θείος νόμος (Ρήτρα) , δεν βλέπω που χωράει ο όρος "σωστή σκέψη".

Οι έννοες των δύο αυτών λέξεων (σκέψη και λογική), κατά τη γνώμη μου έχουν μια αμφιμονοσήμαντη απεικόνηση (οικεία έννοια για τους φίλους αναγνώστες που έχουν μια κάποια καλή σχέση με τα Μαθηματικά), της μορφής: ότι η ύπαρξη της μιας συνεπάγεται τη δημιουργία της άλλης.

Καταθέτω παρακάτω μερικές σκέψεις μου, για τις δύο αυτές έννοιες (σκέψη και λογική), οι οποίες πιθανόν φανούν χρήσιμες στην περεταίρω διερεύνηση του θέματος:

Τη λογική μπορούμε να τη δούμε σαν το πλαίσιο εκείνο μέσα στο οποίο επιτελείται υποχρεωτικά η εργασία του εγκεφάλου .

Δεν έχουμε την δυνατότητα να ερμηνεύσουμε τα αισθητηριακά δεδομένα σύμφωνα με κανόνες που δεν τους δέχεται η λογική μας . Είναι κάτι που το έχει ήδη πει ο Αριστοτέλης .

Γι’αυτό το λόγο , κάθε προσπάθειά μας να σκεφτούμε όχι με τον τρόπο που σκέφτεται ο Άνθρωπος , είναι καταδικασμένη σε αποτυχία .

Ωστόσο , μας έχει αφεθεί κάποια ελευθερία , αφού μια άλλη λογική μη αριστοτελική , λεγομένη «της του τρίτου μη αποκλίσεως» , μπόρεσε να φτιαχτεί και οδήγησε σε πορίσματα που παρουσιάζουν κάποιο ενδιαφέρον .

Πάντως μπορεί να αναρωτηθεί κανείς μήπως , μ’όλο που απορρίπτουμε ένα στοιχείο της αριστοτελικής λογικής θεωρούμενο βασικό , συνεχίζουμε κι’ενεργούμε συμμορφωνόμενοι μ’αυτήν , αλλ’απ’την ανάποδη .

Αυτή η λογική «της του τρίτου μη αποκλίσεως» θα πρέπει νάναι μάλλον η ανεστραμμένη εικόνα της κλασικής λογικής (δεν θα προχωρήσω στην ερμηνεία αυτού του είδους της λογικής , διότι θα κινδυνέψω να βγώ εκτός θέματος . Μπορεί αν δοθεί κάποια άλλη ευκαιρία το αναλύσω) .

Όσο γι’αυτήν εδώ την κλασσική λογική , αυτή εκφράζει τους κανόνες που ακολουθεί το μυαλό μας κατά την επεξεργασία της πληροφορίας στο υψηλότερο επίπεδο , στο επίπεδο των διανοητικών προβάσεων .

Ξεκινώντας από ισχνότατα αισθητηριακά δεδομένα ή από αριθμούς (κανένα απ’αυτά τα στοιχεία δεν είναι έμφυτη ιδέα) , κι’εφαρμόζοντας τη λογική στην κλασική ή στην τροπολογημένη μορφή της , ο Άνθρωπος φτιάχνει συλλογισμούς τόσο απομακρυσμένους από τη συγκεκριμένη πραγματικότητα , ώστε να μη φαίνονται πως θάβρισκαν εφαρμογή σε κάποιο υλικό αντικείμενο .

Οι ιδιότητες , που υπάρχει η τάση να τις εξομοιώνουμε με μιαν ενδογενή πληροφορία υπερβαίνουν το υλικό αντικείμενο .

Αποτελούν μιαν υπερυλική πραγματικότητα , την οποία θα ονομάσουμε πνεύμα , για ευκολία στην πραγμάτευση του θέματος έστω και αν ο όρος αυτός φαίνεται σε μερικούς ακατάλληλος .

Μεταξύ των επιστημονικών κλάδων , η κυβερνητική , θεωρούμενη από φιλοσοφική σκοπιά , παρουσιάζεται σαν επιστήμη που περιέχεται στην ύλη υπό όλες της τις καταστάσεις .Σύμφωνα μ’αυτή τη γνώμη , η σκέψη είναι πνεύμα που απελευθερώνει ο εγκέφαλος , ο οποίος μπορεί και να την εναποθηκεύει και να την επεξεργάζεται . Το πνεύμα προέρχεται από το πνεύμα , όπως η πληροφορία προέρχεται από την πληροφορία .

Η αναζήτηση της πρωταρχικής πληροφορίας , είναι αναζήτηση του απόλυτου .

Οι ιδιότητες της ακατέργαστης ύλης δεν είναι τίποτα άλλο παρά αντανακλάσεις, επακόλουθα της πληροφορίας που περιέχεται στο Μακρόκοσμο .

Τα έμβια όντα περιέχουν μια πληροφορία τέτοια , που αν εκφραζόταν κατά έναν κώδικα , με γράμματα ή με νούμερα θα χρειάζονταν τεράστιες βιβλιοθήκες για να την χωρέσουν . Πλάι της η πληροφορία ενός κρυστάλλου είναι αστεία υπόθεση .

Στον άνθρωπο παρατηρούνται δύο καίρια φαινόμενα , το ένα συνάρτηση του άλλου : η κινητοποίηση και η ενεργοποίηση του πνεύματος από τη σκέψη , και η κεφαλαιοποίηση της πληροφορίας από την κοινωνία .

Ανήκουμε σ’ένα σύμπαν (εννοώ το ανθρώπινο σύμπαν) όπου δύο αρχές , αλληλεμφορούνται η μια γονιμοποιώντας την άλλη .

Δεν ξέρω αν το πνεύμα υπάρχει έξω από την ύλη (μόνο μια ομολογία πίστεως θα μου επέτρεπε να το βεβαιώσω) , αλλά ξέρω πολύ καλά ότι δεν υπάρχει ύλη χωρίς πνεύμα , όπως δεν υπάρχει ούτε ένα ελεύθερο κύτταρο , ούτε ένα ζώο που να μην εκδηλώνουν κάποια συμπεριφορά και που να μη διαθέτουν μιαν υπέρογκη πληροφορία .

Στην πραγματικότητα , ο Άνθρωπος με τον εγκέφαλό του είναι ικανός να αποσπάσει το πνεύμα από την ύλη .

Υποστηρίζεται ότι η σκέψη γεννιέται από ένα υλικό οργανικό πλέγμα , τον εγκέφαλο .

Μα αν το καλοσυλλογιστεί κανείς , ανακαλύπτει ότι αυτό δεν είναι εντελώς σωστό .

Η σκέψη είναι μια λειτουργία χάρη στην οποία η πληροφορία που φτάνει στον εγκέφαλο μέσω των αισθητηρίων οργάνων και αποθεματοποιείται από τη μνήμη , υφίσταται την κατάλληλη κατεργασία και αρτιώνεται μέσα στο εγώ .

Η σκέψη δεν είναι συνηθισμένη υλική έκκριση . Είναι πνεύμα προερχόμενο απ’αλλού , που έχει αποσπασθεί από την ύλη , και λόγω αυτού ακριβώς του γεγονότος είναι κινητό και επιδρά όχι μονάχα πάνω σε άλλο πνεύμα , αλλά και πάνω στην ύλη .

Σήμερα οι άνθρωποι φοβούνται να μιλήσουν για πνεύμα , είναι λέξη απαγορευμένη , διαβλητή .

Τι σημασία έχει ;

Εκείνο που μετράει είναι μόνο η αλήθεια .

Οι νόμοι , τα πλάνα των δομών , οι στοχαστικές προσαρμογές … δεν υπάρχουν ;

Το κύτταρο δεν διαθέτει μια γιγαντιαία πληροφορία ;

Και δεν είναι πνεύμα αυτό ;

Δεν ξέρω πώς έχει φτιαχτεί , αλλά ξέρω ότι υπάρχει , κι’αυτό μου αρκεί .

Έτσι ανακαλύπτουμε ότι ο Άνθρωπος κατέχει μέσα στο βιολογικό Σύμπαν , προνομιούχα θέση , θέση συναρμογής ανάμεσα στην ύλη και στο πνεύμα ενώ είναι φτιαγμένος ο ίδιος από σάρκα και οστά , αγγίζει το αφηρημένο .

Μέσα από την απειρία των υλικών αντικειμένων εξάγει την πληροφορία που περιέχει η αδρανής ύλη , που εγκλείουν τα έμβια όντα , μ’ένα λόγο , αποκαλύπτει το πνεύμα .

Φιλικά

Κηφεύς