- ΠΟΙΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ? - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.
το ένιωσα για δύο ανθρώπους που μου ειχαν προκαλέσει το μεγαλύτερο κακό.
Ένιωσα Αγάπη γι’αυτούς
Για να νιώσεις αγάπη γι αυτούς σημαίνει ότι τους συγχώρεσες, συνεπώς, ταυτόχρονα βελτίωσες και το Κάρμα σου. Στη μετέπειτα ζωή σου, πόσο σε επηρρέασε αυτή η εμπειρία;
quote:
nefeliΓια να νιώσεις αγάπη γι αυτούς σημαίνει ότι τους συγχώρεσες, συνεπώς, ταυτόχρονα βελτίωσες και το Κάρμα σου. Στη μετέπειτα ζωή σου, πόσο σε επηρρέασε αυτή η εμπειρία;
===============================================================-Λέξεις όπως συγχώρεση δεν προσιδιάζουν στην Αγάπη. Η Αγάπη είναι πάνω από τέτοιες έννοιες. Είναι απλά Αγάπη.
-Αυτή η εμπειρία με άλλαξε ριζικά. Έγινα καινούριος άνθρωπος
Ίσως να μην το έθεσα σωστά, γιατί και γω θεωρώ ότι πάνω απ' όλα είναι "η αγάπη". θα έλεγα ότι η συμφιλίωση και η συγχώρεση είναι ένα από τα δώρα που μπορεί να δώσει η αγάπη και όχι το ίδιο πράγμα.
Αν δεν είμαι αδιάκριτη και αν θέλεις να απαντήσεις, τι προηγήθηκε και βίωσες ότι ανέφερες προγενέστερα;
-Πόνος, οργή, κακία, μίσος......αυτοκριτική, αυτογνωσία, συμπόνια , ταύτιση. Όλα μεταλλάχτηκαν σε Αγάπη.
Ομολογώ ότι από τις απαντήσεις σου, είχα μείνει με μια απορία. Ίσως να περίμενα ότι σου έτυχε κάτι παραπλήσιο με μένα. Ενώ από μέρες ήθελα να ζητήσω κάποιες διευκρινίσεις δεν ήξερα πως να το διατυπώσω, μέχρι σήμερα το μεσημέρι που πήρα την απόφαση να σε ρωτήσω, αλλά είδα ότι λίγα λεπτά νωρίτερα σου είχε κάνει ένα παρεμφερές ερώτημα ο Dr Jekyll Mr Hyde. Οπότε περιμένω και γω την απάντησή σου.
Χωρίς να θέλω να διακόψω την ενδιαφέρουσα συζήτησή σας θα ήθελα (μόνο) να πω δυο λόγια για το θέμα που πραγματεύεστε :
Αν κάποιος πιστεύει πως έχει βρει τη λύση στο πρόβλημα της ζωής και λέει στον εαυτό του πως τώρα πια τα πάντα είναι εύκολα , μπορεί να δει πόσο έχει άδικο , φτάνει να θυμηθεί πως υπήρχε κάποτε καιρός που η “λύση” δεν είχε ανακαλυφθεί . Όμως και τότε θα πρέπει νάταν μπορετό να ζεις . Κι η λύση που τώρα ανακαλύφθηκε φαίνεται σαν μια σύμπτωση , σε σχέση με το πώς τα πράγματα ήταν τότε .
Το ίδιο ισχύει και με τη μελέτη της λογικής . Αν πιστεύουμε πως υπάρχει κάποια “λύση” στο πρόβλημα της λογικής , το μόνο που χρειάζεται να σκεφτούμε είναι πως κάποτε τα προβλήματα αυτά δεν ήταν λυμένα (κι όμως και τότε ο κόσμος θα πρέπει νάξερε πώς να ζήσει και πώς να σκεφτεί).
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Προσωπικά, δεν έχω βρει καμμιά λύση, δεν έχω τέτοιες αυταπάτες και πιστεύω αρκετοί εδώ μέσα έχουν την ίδια άποψη. Εκείνο που ψάχνω είναι μια αμυδρή εικόνα έστω και αντανάκλαση απ' αυτά που πραγματικά αξίζουν. Δεν βρίσκονται έτσι εύκολα ούτε σε μια ζωή. Πρέπει πρώτα πολλά να πάθουμε και να μάθουμε. Απλά, ανταλλάσσοντας απόψεις και εμπειρίες, μπορεί να βοηθηθούμε και να στραφούμε κάποια στιγμή, προς το σωστό μονοπάτι, που μόνοι μας δεν είναι εύκολο να το βρούμε. Ακόμα και τότε όμως, θα έχουμε πολύ δρόμο μπροστά μας.
quote:
nefeli137 :Φίλε Κηφεύ,
Προσωπικά, δεν έχω βρει καμμιά λύση, δεν έχω τέτοιες αυταπάτες και πιστεύω αρκετοί εδώ μέσα έχουν την ίδια άποψη. Εκείνο που ψάχνω είναι μια αμυδρή εικόνα έστω και αντανάκλαση απ' αυτά που πραγματικά αξίζουν. Δεν βρίσκονται έτσι εύκολα ούτε σε μια ζωή. Πρέπει πρώτα πολλά να πάθουμε και να μάθουμε. Απλά, ανταλλάσσοντας απόψεις και εμπειρίες, μπορεί να βοηθηθούμε και να στραφούμε κάποια στιγμή, προς το σωστό μονοπάτι, που μόνοι μας δεν είναι εύκολο να το βρούμε. Ακόμα και τότε όμως, θα έχουμε πολύ δρόμο μπροστά μας.
Ναι , αγαπητή μου Νεφέλη , συμφωνώ με το σύνολο του μηνύματός σου , αλλά πρέπει κάποτε (έστω και δύσκολα) να εντοπίσουμε το πρόβλημα και να το λύσουμε :
Η λύση του προβλήματος που βλέπεις στη ζωή βρίσκεται στο να ζήσεις μ’ έναν τέτοιο τρόπο που θα οδηγήσει στην εξάλειψη του προβλήματος .
Το ότι η ζωή είναι προβληματική σημαίνει πως η ζωή σου δεν ταιριάζει στο καλούπι της ζωής . Πρέπει λοιπόν ν’ αλλάξεις τη ζωή σου , έτσι ώστε να ταιριάξει στο καλούπι , και τότε πια οτιδήποτε προβληματικό θα εξαφανιστεί .
Δεν νοιώθουμε όμως στ’ αλήθεια πως εκείνος που δεν βλέπει προβλήματα στη ζωή εθελοτυφλεί απέναντι σε κάτι σημαντικό , ίσως το σημαντικότερο απ’ όλα ; Δεν μας έρχεται να πούμε πως εκείνος που ζει κατ’ αυτόν τον τρόπο , ζει στα τυφλά - ίδιος τυφλοπόντικας - και πως αν μπορούσε να δει , θα έβλεπε το πρόβλημα ;
Ή μήπως θάπρεπε να πω καλύτερα : Αυτός που ζει σωστά , δεν νοιώθει το πρόβλημα σαν θλίψη , επομένως δεν το βλέπει καν σαν πρόβλημα , αλλά μάλλον σαν χαρά , μ’ άλλα λόγια σαν φωτεινό αιθέρα που περιβάλλει τη ζωή του , κι όχι σαν ένα αβέβαιο φόντο .
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Ομολογώ ότι δεν μου είναι σαφή κάποια σημεία στο μήνυμά σου, συμφωνώ όμως ότι πρέπει να αλλάξουμε τον τρόπο ζωής μας.
Ποιό είναι το καλούπι της ζωής που αναφέρεις;
Δεν νομίζω ότι υπάρχουν πολλοί που δεν βλέπουν προβλήματα στη ζωή, αντιθέτως υπάρχουν πολλοί, που δεν θέλουν να δουν ότι υπάρχει κάτι παραπάνω, πέρα από τον υλικό κόσμο.
Όταν λες πρόβλημα, τι εννοείς;
Τα πολλά καθημερινά προβλήματα ή κάτι άλλο;
Ας πούμε, πριν από δύο δεκαετίες περίπου, βγαίνοντας με την αδερφή μου από έναν από μερικούς γιατρούς που είχα επισκεφθεί εκείνο το διάστημα, που μου είπε ότι δεν χρειάζεται να ανησυχώ για την υγεία μου, η αδερφή μου άρχισε να τα βάζει με τους γιατρούς στο νοσοκομείο που μας είχαν τρομάξει άδικα. Εγώ όμως, της είπα δεν πειράζει, όλη αυτή η ταλαιπωρία ήταν για καλό, γιατί είδα με άλλο μάτι κάποια πράγματα.
Τι ακριβώς εννοείς;
Εμβλέψατε εις τα πετεινά του ουρανού, ότι δεν σπείρουσιν ουδέ θερίζουσιν ουδέ συνάγουσιν εις αποθήκας, και ο Πατήρ σας ο ουράνιος τρέφει αυτά· σεις δεν είσθε πολύ ανώτεροι αυτών;
Αλλά τις από σας μεριμνών δύναται να προσθέση μίαν πήχην εις το ανάστημα αυτού;
Και περί ενδύματος τι μεριμνάτε; Παρατηρήσατε τα κρίνα του αγρού πως αυξάνουσι· δεν κοπιάζουσιν ουδέ κλώθουσι.
Σας λέγω όμως ότι ουδέ ο Σολομών εν πάση τη δόξη αυτού ενεδύθη ως εν τούτων."(Αυτά είπε ο Χριστούλης κάποτε σύμφωνα με το ευαγγέλιο του Ματθαίου [6 Κεφάλαιο,25-29])
"Διότι δεν εφέραμεν ουδέν εις τον κόσμον, φανερόν ότι ουδέ δυνάμεθα να εκφέρωμέν τι·
έχοντες δε διατροφάς και σκεπάσματα, ας αρκώμεθα εις ταύτα.
Όσοι δε θέλουσι να πλουτώσι πίπτουσιν εις πειρασμόν και παγίδα και εις επιθυμίας πολλάς ανοήτους και βλαβεράς, αίτινες βυθίζουσι τους ανθρώπους εις όλεθρον και απώλειαν..."(αυτά έγραψε ο Απόστολος Πάυλος σε μία επιστολή του προς τον Τιμόθεον [A΄Κεφάλαιο ])
υγ. ήθελα να προσθέσω 10 cents στην συζήτηση, ελπίζω να πρόσθεσα και να μην αφαίρεσα τελικά...
Όπως έχω ήδη αναφέρει σε forums του esoterica άλλων θεματικών ενοτήτων είμαι νέο μέλος (σε περίπτωση που κάποιος έχει ανιχνεύσει μηνύματα μου) και πραγματικά έχω ενθουσιαστεί απ' την πληθώρα των θεμάτων παρόμοιου περιεχομένου και μη. Επίσης, κάτι που με χαροποιεί ιδιαιτέρως είναι ότι ακόμη και στην εποχή της ανηθικότητας και της διαστροφής που διανύουμε υπάρχουν άτομα που τρίβονται με τέτοια ζητήματα, αναζητούν λύσεις και απαντήσεις, εξασκούν την κριτική τους ικανότητα, εξελίσσουν τη γνώση τους και θέτουν τον εαυτό τους σε εγρήγορση διευρύνοντας παράλληλα τους ορίζοντες τους. Πριν ξεκινήσω την ανάλυση της άποψης μου περί του νοήματος της ζωής θα ήθελα να αναφέρω μερικά λόγια του γνωστού σε όλους Σωκράτη περί μόρφωσης. "Ποιους θεωρώ μορφωμένους;" είπε "α)αυτούς που ελέγχουν τις δυσάρεστες καταστάσεις αντί να ελέγχονται από αυτές, β)αυτούς που αντιμετωπίζουν τα γεγονότα με γενναιότητα και λογική, γ)αυτούς που είναι έντιμοι σε όλες τους τις συνδιαλλαγές, δ)αυτούς που αντιμετωπίζουν τα δυσάρεστα γεγονότα και τους αντιπαθείς ανθρώπους καλοπροαίρετα, ε)αυτούς που ελέγχουν της απολαύσεις τους, στ)αυτούς που δε νικήθηκαν απ' τις ατυχίες και τις αποτυχίες τους και ζ) αυτούς που δεν έχουν φθαρεί απ' τη δόξα και τις επιτυχίες τους"
Πιστεύω πως είναι πραγματικά μία από τις κορυφαίες κουβέντες σε σύγκριση με όσες άλλες έχει ξεστομίσει αυτός ο άνθρωπος, ή με αυτές προγενέστερων και μεταγενέστερων του. Θεωρώ (και αυτό είναι αποκλειστικά προσωπική μου άποψη) πως ακολουθώντας καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής μας αυτά τα βήματα που υπέδειξε ο Σωκράτης ωθούμε αυτομάτως τον εαυτό μας ένα βήμα πιο κοντά στην εύρεση του νοήματος της ζωής. Πράγματι, ένας άνθρωπος ο οποίος δεν ελέγχεται από κακουχίες και άσχημες καταστάσεις τείνει να τις αντιμετωπίζει λογικά αποφεύγοντας συγκρούσεις με τους γύρω του αλλά και με τον ίδιο του τον εαυτό και δεν φθείρεται ψυχικά. Τον τρόπο για να το επιτύχει στην εκάστοτε περίπτωση εφόσον λειτουργεί μέσω της λογικής του καλείται να τον βρει μόνος του ή έστω μέσω της βοήθειας άλλων ατόμων. Το κλειδί της λογικής όμως, οφείλει (αν μου επιτρέπεται η έκφραση) να το χρησιμοποιεί και στις ευχάριστες καταστάσεις έτσι ώστε να αποφεύγει τυχόν παγίδες και αν όντως κρίνει πως η συγκεκριμένη κατάσταση που βρίσκεται είναι ευνοϊκή προς εκείνον και τα άτομα που συμμετέχουν σε αυτή τότε έχει τη δυνατότητα να κατακλυστεί από τα εκάστοτε συναισθήματα και να την απολαύσει. Επιπλέον, όντας έντιμος ο άνθρωπος αυτοϊκανοποιείται γνωρίζοντας πως δεν έχει προξενήσει αδικία μιας και ως δημοκρατικός πολίτης (παρακαλώ να μην λάβετε υπόψιν την κατάντια της ελληνικής Δημοκρατίας αλλά να επικεντρωθείτε στο βαθύτερο νόημα του σχολίου) τον κατακλύζει το αίσθημα του δικαίου. Κατόπιν, όταν κληθεί κανείς να αντιμετωπίσει ένα δυσάρεστο γεγονός ή ένα αντιπαθές πρόσωπο, καλό θα ήταν να αντιμετωπίσει την κατάσταση ψύχραιμα, ευδιάθετα, να είναι ετοιμόλογος και έτσι να μειώσει το ήθος του "αντιπάλου" του αναδεικνύοντας μ' αυτόν τον τρόπο την ποιότητα του δικού του ήθους. Έτσι καταπραΰνει τη δυσαρέσκεια που του'χει προξενηθεί από το συμβάν, φροντίζοντας για την ψυχική του γαλήνη. Ύστερα το άτομο "πρέπει" να γνωρίζει να οριοθετεί τις απολαύσεις του έτσι ώστε να αποφευχθεί η βλάβη του μέσω αυτών. Για παράδειγμα, ένας που ευφραίνεται απ' την κατάποση αλκοόλ αν το παρακάνει ας πούμε ένα μεμονωμένο βράδυ, μπορεί να βλάψει και την υγεία του (π.χ. πλύση στομάχου κτλ.) και τις ζωές άλλων (π.χ. ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη καθώς το αλκοόλ προκαλεί έντονη επιθυμία για σεξουαλική δραστηριότητα χωρίς προφύλαξη). Τέλος, εκείνος ο οποίος γνωρίζει καλά τον εαυτό του (κάτι που απαιτεί ειλικρινή και αντικειμενική αυτοκριτική και δεκτικότητα των ελαττωμάτων του καθενός) δεν θα επιτρέψει το στιγματισμό του από τον ίδιο ή τους γύρω του και τον χαρακτηρισμό του με βάση μία μεμονωμένη αρνητική κατάσταση, αλλά ούτε θα υπερεκτιμήσει αυτό που πραγματικά είναι εν καιρώ επιτυχίας και δόξας φθάνοντας έτσι στο σημείο της έπαρσης.
Απόρροια όλων των παραπάνω πιστεύω πως είναι η προσωπική ευτυχία του καθενός, η επίτευξη των στόχων του και η απόκτηση μιας ήρεμης (με την έννοια της ψυχοσύνθεσης του καθενός) και ιδανικής θα 'λεγα ζωής. Όλα αυτά βέβαια όπως είναι αντιληπτό αναφέρονται στο τι στόχους θέτει ο καθένας μας και πως τους υλοποιεί, και τι θεωρεί ο καθένας ευτυχία και επιτυχία. Είναι βαριά έννοια το νόημα της ζωής και για να επιτύχουμε τον ακριβή προσδιορισμό του θα πρέπει να εξετάσουμε την κάθε περίπτωση ξεχωριστά για κάθε άνθρωπο στον πλανήτη, πράγμα αδύνατο. Πιστεύω πάντως πως όταν πρόκειται για το συγκεκριμένο "νόημα" που εξετάζουμε δεν υπάρχει μονολεκτικός προσδιορισμός του στυλ :ΕΥΤΥΧΙΑ!, ΕΙΡΗΝΗ!, ΕΥΜΆΡΙΑ, κτλ. Για μένα όμως η ευτυχία, η επίτευξη των στόχων ακόμη και η πείρα μέσω και ευχάριστων και δυσάρεστων καταστάσεων ανήκουν στο νόημα της ζωής χωρίς να είμαι απόλυτη. Από 'κει και πέρα μικρές παρανομίες χωρίς καθοριστική ισχύ και φοβερά αποτελέσματα πιστεύω πως είναι κομμάτι της ζωής μας και δεν θεωρώ αμαρτία την κλεψιά μιας μάνας που προσπαθεί να εξασφαλίσει το ψωμί του παιδιού της, ούτε το ότι ένας πιτσιρικάς δεν πλήρωσε μία φορά εισιτήριο στο λεωφορείο διότι του τέλειωσε το χαρτζιλίκι. Αν ήταν ωστόσο στο χέρι μου να επιβάλλω την ποινή αφού εξέταζα εξονυχιστικά το θέμα δεν θα την απέφευγα αλλά θα προσπαθούσα να την προσαρμόσω όσο το δυνατόν πιο κοντά στα μέτρα και σταθμά της πράξης.
Πίστευε και ΜΗ , ερεύνα!
Καταρχάς, θα διαφωνήσω μαζί σου, ως προς την φράση με την οποία κλείνεις το μήνυμά σου. Στο: Πίστευε και ΜΗ , ερεύνα!
Θα σου απαντήσω με το ΕΡΕΥΝΑΤΕ ΤΑΣ ΓΡΑΦΑΣ.
Επίσης, πιστεύω ότι, το νόημα της ζωής δεν έχει να κάνει με κάτι τόσο εγωκεντρικό, όπως η ευτυχία, η ευμάρεια και η επίτευξη των προσωπικών μας στόχων, αλλά θεωρώ πως έχει να κάνει με κάτι καθολικό και οικουμενικό. Γιαυτό νομίζω, ότι κάποια άτομα, παρόλο που έχουν όλα τα παραπάνω, έχουν ένα κενό και νοιώθουν ότι κάτι τους λείπει.
Αρχικά θα ήθελα να μου διασαφηνίσεις λίγο το που βασίζεις ακριβώς τη διαφωνία σου και τι εννοείς με το "τάς γραφάς". Όποιαδήποτε γραπτά κείμενα εννοείς ή κάτι το συγκεκριμένο; Παρ' όλα αυτά οφείλω να σου εξηγήσω το λόγο που έχω τοποθετήσει το κόμμα στην συγκεκριμένη θέση. Είναι όντως μία φράση που έχει προκαλέσει σύγχυση, το ζήτημα όμως είναι ότι η τοποθέτηση το κόμματος εκεί αλλοιώνει την original έννοια της φράσης και είναι σα να σου λέει "Πιστεύεις δεν πιστεύεις κάνε την έρευνα σου" δηλαδή είτε πιστεύεις είτε όχι σε μια ανώτερη δύναμη μην πάψεις ποτέ να το "ψάχνεις το θέμα" που λέμε.
Από 'κει και πέρα οι λέξεις ευτυχία, ειρήνη, ευμάρεια ήταν συμβολικές, ως παραδείγματα στην προσπάθεια μου να εκφράσω την άποψη μου ότι το νόημα της ζωής δεν μπορεί να προσδιοριστεί με μία μόνο λέξη. Ωστόσο θεωρώ ότι η ευτυχία, η επίτευξη των στόχων και η απόκτηση όσο το δυνατόν μεγαλύτερης πείρας αποτελούν ΚΟΜΜΆΤΙ του νοήματος της ζωής.
Αν μπορείς θα ήθελα να μου εξηγήσεις κιόλας τι εννοείς με τη λέξη "κενό".
Πίστευε και ΜΗ , ερεύνα!
Η αλήθεια είναι πως όταν προβαίνουμε σε διάφορες ενέργειες είναι καλό τα αποτελέσματα τους να επωφελούν το σύνολο και μετέπειτα και τον εαυτό μας ή το αντίστροφο. Για καθολικότητα όμως είναι δύσκολο να μιλάμε. Λάβε υπόψιν σου πως πρόκειται για ωκεάνιο αριθμό ανθρώπων που κατοικούν πάνω στον πλανήτη. Πιστεύω πως κάθε άνθρωπος κρίνει σύμφωνα με τη δική του προσωπική βούληση το "νόημα της ζωής" του. Από 'κει και πέρα μπορεί αυτή η βούληση να ανάγεται σε ένα σύνολο ατόμων όπως αυτό της χριστιανικής πίστης η οποία θεωρεί ως νόημα της ζωής τη θέωση. Εμένα προσωπικά δεν μου φαίνεται άσχημη εκδοχή και τι όμως αν πίσω απ' τη δημιουργία του κόσμου δεν κρύβεται ο Θεός όπως τον παρουσιάζει η χριστιανική θρησκεία και πρόκειται για μια άλλη δύναμη; Δεν είμαι άθεη προς Θεού
απλώς προσπαθώ να εξετάζω αμερόληπτα κάποια θέματα. Πάντως η καθολικότητα δεν θεωρώ ότι είναι κάτι εύκολο να το πετύχει κανείς ειδικά σε θέματα τέτοιου είδους που όλοι έχουν να εκφράσουν μια άποψη. Και να διευκρινίσω και κάτι τελευταίο. Μιλώντας για ευτυχία δεν θεωρώ πως μια ιδανική και ευτυχισμένη ζωή περιλαμβάνει π.χ. τον πλούτο. Για κάποιον άλλο όμως μπορεί και να μην ισχύει η άποψη μου. Μπορεί όνειρο ζωής γι' αυτόν να είναι ένα κότερο, ένα ελικόπτερο και μια βίλα στο Μανχάταν! Και θα μου πεις "ναι αυτός ο κάποιος στο τέλος θα συνειδητοποιήσει πως δεν έχουν τόσο νόημα πια τα λεφτά!" Κι όμως υπάρχουν άνθρωποι φιλοχρήματοι (γιατί μην ξεχνάς ότι ζούμε σε εποχή υλικού ευδαιμονισμού) που αν τα επιτύχουν όλα αυτά ικανοποιούνται και με το παραπάνω. Δεν μπορεί κανείς να τους στερήσει το δικαίωμα να πιστεύουν ότι νόημα της ζωής είναι τα λεφτά (δυστυχώς).Πάντως μ' άρεσε η εκδοχή σου περί Αγάπης. Πρόσφατα το ένιωσα και 'γω και η περίπτωση μου ήταν παρόμοια με αυτή του Notirk αν και δεν χρειαζόταν αυτό για να το νιώσω. Αυτό το συμβάν απλώς με 'κανε να συνειδητοποιήσω ότι ποτέ δεν έπαψα να το νιώθω για όλους τους ανθρώπους. Κι αν έχω κάνει λάθη που "έβλαψαν" κάποιον κάθε άλλο παρά από κακία το έκανα προς το πρόσωπο του εκάστοτε ατόμου. Και σαφώς δεν μιλάμε για ανεπανόρθωτη βλάβη. Ωστόσο αν δεν εκπληρώσω ένα στόχο που 'χω θέσει για το άμεσο μέλλον δεν θα 'πω ποτέ ότι έχω ολοκληρωθεί σαν άτομο και θα το 'χω παράπονο που δεν τα κατάφερα. Είναι αυτό που λέμε "μην αφήνεις για αύριο αυτό που μπορείς να κάνεις σήμερα".
Πίστευε και ΜΗ , ερεύνα!
Αρχικά θα ήθελα να ομολογήσω ότι δεν πρόσεξα το κόμμα στην συγκεκριμένη φράση, οπότε έτσι αλλάζει το νόημά του. Υπήρξε παρανόηση από την πλευρά μου. Γραφές, εννοώ όχι μία συγκεκριμένη και μόνο, αλλά γενικά οτιδήποτε έχουν γράψει άλλοι, που είναι προϊόν μόχθου και αγώνα μιας ζωής, για να βρουν την Αλήθεια και συχνά πέθαναν διωγμένοι και καταφρονημένοι. Η ανταμοιβή κάποιων ήταν κάποια τμήματα της αλήθειας που μελετώντας τα και μεις, ίσως μας βοηθήσουν να στραφούμε μέσα μας και να βρούμε τμήματα της Αλήθειας, ανάλογα με το τι είμαστε έτοιμοι να ψάξουμε κάθε φορά.
Όταν μιλάω για καθολικότητα, δεν μιλάω για πράγματα που έχουν σχέση με τα γήινα, όπως τα ζούμε στην καθημερινότητα, αλλά για κάτι παραπάνω απ' αυτό. Για παράδειγμα θα σου αναφέρω ότι ο καθένας μας έχει τη δική του αλήθεια. Όμως η ΑΛΗΘΕΙΑ είναι μία και θεωρώ ότι σκοπός μας είναι να βρούμε έστω και ψήγματά της κάθε φορά, έτσι, όταν θα φτάσουμε στο τέρμα της διαδρομής, να έχουμε όσο το δυνατόν καλύτερη εικόνα της μίας και μοναδικής ΑΛΗΘΕΙΑΣ όσες ζωές και αν χρειαστούν.
Με τη λέξη κενό εννοώ, όταν λείπει κάτι, όταν δεν υπάρχει πληρότητα. Πιστεύω, η πληρότητα δεν είναι στα γήινα, είμαστε προγραμματισμένοι για κάτι παραπάνω.
quote:
nefeli137 :Φίλε Κηφεύ,
Ομολογώ ότι δεν μου είναι σαφή κάποια σημεία στο μήνυμά σου, συμφωνώ όμως ότι πρέπει να αλλάξουμε τον τρόπο ζωής μας.
Ποιό είναι το καλούπι της ζωής που αναφέρεις;
Δεν νομίζω ότι υπάρχουν πολλοί που δεν βλέπουν προβλήματα στη ζωή, αντιθέτως υπάρχουν πολλοί, που δεν θέλουν να δουν ότι υπάρχει κάτι παραπάνω, πέρα από τον υλικό κόσμο.
Όταν λες πρόβλημα, τι εννοείς;
Τα πολλά καθημερινά προβλήματα ή κάτι άλλο;Ας πούμε, πριν από δύο δεκαετίες περίπου, βγαίνοντας με την αδερφή μου από έναν από μερικούς γιατρούς που είχα επισκεφθεί εκείνο το διάστημα, που μου είπε ότι δεν χρειάζεται να ανησυχώ για την υγεία μου, η αδερφή μου άρχισε να τα βάζει με τους γιατρούς στο νοσοκομείο που μας είχαν τρομάξει άδικα. Εγώ όμως, της είπα δεν πειράζει, όλη αυτή η ταλαιπωρία ήταν για καλό, γιατί είδα με άλλο μάτι κάποια πράγματα.
Τι ακριβώς εννοείς;
Αγαπητή Νεφέλη
Δεν μπορώ να γίνω σαφέστερος όσον αφορά το ερώτημα σου : “Ποιό είναι το καλούπι της ζωής που αναφέρεις ;” . Το αναφέρω στο προηγούμενο μήνυμά μου εννοώντας ότι : “Πρέπει να ζήσουμε μ’ έναν τέτοιο τρόπο ώστε η ζωή μας να ταιριάξει στο καλούπι της ζωής” , δηλαδή “να αλλάξουμε τον τρόπο ζωής μας (όπως γράφεις και εσύ) ούτως ώστε να γίνει συμβατός με τις απαιτήσεις της” .
Τώρα πάλι δεν καταλαβαίνω τι δεν καταλαβαίνεις για την έννοια “πρόβλημα της ζωής” . Παρ’ όλα αυτά θα γίνω αναλυτικότερος , παρακάτω , ως προς τα είδη των προβλημάτων της ζωής :
Ας φανταστούμε ότι με κάποιον τρόπο - ας πούμε με τη χρήση ενός μηχανήματος - αποκτούμε την ικανότητα να παρακολουθούμε τις διεργασίες που επιτελούνται μέσα στον οργανισμό μας ότι γινόμαστε μάρτυρες των αδιάκοπων μαχών που διεξάγονται στα σπλάχνα μας . Βλέπουμε τους ιούς , βλέπουμε τα βακτήρια , τα λεμφοκύτταρα , τα φαγοκύτταρα , τα αντιγόνα , μπλεγμένα σ’ ένα θανάσιμο αγώνα επικράυησης . Κι ας φανταστούμε ακόμη ότι διαθέτουμε κάποιο άλλο καταστροφικό μηχάνημα που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε αποτελεσματικά κατά των εισβολέων .
Θά ’λεγε κανείς ότι μια τέτοια κατάσταση είναι ο ιδεώδης τρόπος εξασφάλισης της υγείας . Θα ήταν πράγματι , αν απ’ την παραπάνω περιγραφή δεν απουσίαζε ένα κρίσιμο — ίσως το κρισιμότερο — στοιχείο : ο γιατρός .
Ίσως ηχεί παράξενο που , ενώ στην ιδεατή αυτή πραγματικότητα εξασφαλίσαμε τέτοια θαυμαστά πράγματα , έχουμε ακόμη ανάγκη ενός τόσο συνηθισμένου όντος , όσο ένας γιατρός . Ας αναρωτηθούμε όμως , τι θα μπορούσαμε να κάνουμε εμείς μονάχοι μ’ όλον αυτό τον θαυμαστό εξοπλισμό , αν δεν ήμασταν σε θέση να διακρίνουμε ανάμεσα στους καλούς και τους κακούς αυτού του πολέμου . Θα μπορούσαμε να καταστρέψουμε τον οργανισμό μας , στρέφοντας ασυλλόγιστα το όπλο εναντίον υγιών κυττάρων , περνώντας τα για ιούς ή παθογόνα μικρόβια . Ή θα μπορούσαμε να ανατρέψουμε την οικολογική ισορροπία του οργανισμού μας αφανίζοντας καλοήθεις μικροοργανισμούς , απαραίτητους για την συνοχή και διατήρηση του οικοσυστήματος .
Ο γιατρός εισάγεται στην περιγραφή μας ως φορέας μιας ιδιαίτερης μορφής γνώσης . Ξέρει να διακρίνει τους εχθρούς . Είναι απαραίτητος ακόμη και στην ονειρική εκείνη περίπτωση κατά την οποία θα ήμασταν σε θέση ν’ απαλλαγούμε από όλους τους γνήσιους εχθρούς μας .
Η ζωή μας , στο σύνολό της , είναι ανάλογη με την παραπάνω περιγραφή .
Τα κακοήθη μικρόβια είναι τα γνήσια προβλήματα της ζωής , από τα οποία πρέπει να απαλλαγούμε για ν’ ανακουφιστούμε από τον πόνο και το βάρος που δημιουργούν .
Τα υγιή κύτταρα και οι καλοήθεις μικροοργανισμοί είναι τα ψευδοπροβλήματα της ζωής , που λόγω αγνοίας μας , εκλαμβάνουμε ως γνήσια προβλήματα και αναλώνουμε τη ζωή μας στην προσπάθεια ν’ απαλλαγούμε απ’ αυτά .
Αλλά μια τέτοια ενασχόληση είναι καταστροφική , υπό την έννοια ότι επιτιθέμενοι σ’ αυτά , προσβάλλουμε τον ίδιο μας τον οργανισμό , του οποίου αποτελούν υγιή μέρη .
Η προσπάθεια επίλυσης ενός ψευδοπροβλήματος οδηγεί στην καταστροφή της ίδιας μας της ζωής . Και , ακόμη κι αν είχαμε βρει τρόπο να απαλλαγούμε από τα γνήσια προβλήματά της , αυτή θα εξακολουθούσε να πιέζεται κάτω από το βάρος των ψευδοπροβλημάτων . Ακόμη κι αν είχαμε λύσει όλα μας τα πρακτικά προβλήματα επιβίωσης , θα εξακολουθούσε να μας βασανίζει η ύπαρξη αυτών των άλλων προβλημάτων , και μέσα απ’ αυτή τη συνεχή καταπόνηση η ζωή μας θα καταντούσε και πάλι αβίωτη .
Η ζωή μας λοιπόν , μοιάζει να πολιορκείται από δύο ειδών εχθρούς : έναν εξωτερικό κι έναν εσωτερικό . Αλλά ο τρόπος αντιμετώπισής τους δεν μπορεί να είναι ενιαίος . Γιατί ενώ ο πρώτος είναι πραγματικός και πρέπει να καταστραφεί , ο δεύτερος είναι φανταστικός και πρέπει να εξαφανισθεί . Η καταπόνηση που προκύπτει απ’ την παρουσία του δεν οφείλεται σ’ αυτόν τον ίδιο αλλά στις δικές μας απεγνωσμένες — όσο και μάταιες — προσπάθειες απαλλαγής από ένα φάντασμα που μας κυνηγάει .
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Συμφωνώ απολύτως με την "θεωρία" σου περί αλήθειας είναι μια πολύ καλή σκέψη. Ίσως όμως να αποδεικνυόταν εξίσου δύσκολο εγχείρημα η επικράτηση μιας συγκεκριμένης αλήθειας ανώτερης από εκείνη που ανήκει στον υλικό κόσμο για όλους τους ανθρώπους. Πιστεύω πως αν ποτέ φτάναμε στο σημείο να αναγνωρίσουμε μια τέτοιου είδους αλήθεια σίγουρα αυτό δεν θα μπορούσε να συμβεί στον αιώνα που διανύουμε, καθώς κατά τη γνώμη μου δεν διαθέτουμε την πνευματική καλλιέργεια και το χρόνο να την αναζητήσουμε. Μην ξεχνάς πως και οι μεγαλύτεροι φιλόσοφοι για να διερευνήσουν διάφορα ζητήματα που έφερε στο προσκήνιο η εκάστοτε εποχή τους κάθε άλλο παρά κοινωνική ζωή είχαν. Πολύ απ' αυτούς ίσως και να μην εργάζονταν καν και αποκαλέστηκαν έως και τεμπέληδες. Κι όμως τέτοιου είδους στοχασμοί πιστεύω διαρκούν για πάρα πολύ καιρό έως και χρόνια για να βγει ένα υγιές και ικανοποιητικό συμπέρασμα. Είναι η εποχή που το χρήμα έχει θεοποιηθεί αυτή που βρισκόμαστε και δεν θα πάψει να στέκεται εμπόδιο στο δρόμο του ανθρώπου προς αναζήτηση της αλήθειας. Πάντως θεωρώ πως και η Αγάπη με την έννοια που την παρουσιάζεις και η εύρεση τελικά αυτής της Αλήθειας πάλι ευτυχία θα προκαλέσουν στον άνθρωπο για το κατόρθωμα του. Τέλος θα ήθελα αν έχεις κάτι στο νου να μου πεις την άποψη σου περί Αλήθειας. Ποια πιστεύεις θα μπορούσε να είναι αυτή;
Πίστευε και ΜΗ , ερεύνα!
Έχω μπερδευτεί λίγο και δεν ξέρω αν λέμε το ίδιο πράγμα με άλλα λόγια ή αν εννοούμε κάτι διαφορετικό. Εγώ πάντως όταν λέω να αλλάξουμε τον τρόπο ζωής μας, εννοώ να ακολουθήσουμε τον άγραφο ηθικό κώδικα που υπάρχει καταγεγραμμένος μέσα μας, η Θεία Πνοή, θα έλεγα και που πιστεύω ότι πρέπει κάποια στιγμή να ανακαλύψουμε σε όλο της το μεγαλείο.
Στο παράδειγμά σου, το ρόλο που παίζει ο γιατρός και που θα μας γλιτώσει από αυτοάνοσα νοσήματα, στην εσωτερική έρευνα είναι το Θεϊκό στοιχείο μέσα μας, ο δίκαιος και αμερόληπτος κριτής.
Όσον αφορά τους εχθρούς που αναφέρεις, ο πιο δύσκολος αντίπαλος είναι αυτός που βρίσκεται μέσα μας. Αυτός, είναι ο πιο ανίκητος εχθρός και για μας τους κοινούς θνητούς, το να τον κρατάμε σε ύφεση είναι σαν να κερδίζουμε μια μικρή μάχη.
Άσχετο ίσως, αλλά οι μύστες θεωρούν ότι ο κόσμος που ζούμε εδώ, είναι το Μη Πραγματικό και επιδίωξή τους είναι να αποδράσουν στο Πραγματικό.
Δεν είχα δει το τελευταίο μήνυμά σου, όταν απάντησα στον Κηφέα.
Όπως προανέφερα η ΑΛΗΘΕΙΑ είναι μία και ισχύει στην ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ. Δεν είναι φτιαγμένη μόνο για μας και γι' αυτή τη στιγμή.
Για το Σύμπαν και την Αιωνιότητα, εμείς σαν οντότητες δεν είμαστε ούτε μια κουκκίδα στο χάρτη και δεν θα μπορούσαν να αλλάξουν την ΑΛΗΘΕΙΑ μόνο για να μας κάνουν την χάρη - και σε ποιον άλλωστε να πρωτοκάνουν τη χάρη-. Όπως δεν θα ακύρωνες μια διαδρομή για κάτι σημαντικό που έχεις να κάνεις, μόνο και μόνο γιατί μπορεί να υπάρχει ένα τόσο δα μικρό μυρμηγκάκι που δεν μπορείς ούτε καν να δεις, έτσι και η ΑΛΗΘΕΙΑ δεν θα άλλαζε για να προσαρμοστεί στα μέτρα μας.
Νομίζεις ότι αν είχα βρει την ΑΛΗΘΕΙΑ θα έγραφα τώρα εδώ;
Θα ήμουνα σε άλλα επίπεδα.
Τη ψάχνω, όπως και οι περισσότεροι εδώ μέσα.
Και το αντιφέγγισμά της να μπορέσω κάποια στιγμή να δω είναι πολύ.