- Παρατηρητής & Παρατηρούμενο>> - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.
Κατά πόσο υποκειμενικοποιήται η αντικειμενική παρατήρηση και κατά πόσο μπορεί η αντικειμενικότητα ενος πράγματος να παραμείνει ως έχει, δηλ. αντικειμενική.
Μπορεί ένας καθαρός Νούς, ένας Νους δίχως πέπλα να παρατηρεί κατευθείαν το παρατηρούμενο δίχως την παρεμβολή άλλου κριτή εντός του?
Κατά πόσο εμπλέκονται προσωπικά στοιχεία και προσωπικές καταβολές στην προσπάθεια κάποιου για παρατήρηση?
Μήπως το παρατηρούμενο μετετρέπεται μέσα απο τα "μάτια" του παρατηρητή σε κάτι άλλο και διαφορετικό απο την αντικειμενικότητά του?
Και κατά πόσο οτιδήποτε που δύναται να παρατηρηθεί μπορεί να ερμηνευθεί αντικειμενικά? Θα παρακαλούσα επειδή το θέμα είναι πολυσύνθετο και δαιδαλώδες να προχωρούμε προσεχτικά. Έτσι ώστε όποιος θελήσει να ακολουθήσει μέχρι τέλους αυτό το ταξίδι προς την ανακάλυψη να προχωράει βήμα-βήμα και να αποκομίζει το κομμάτι που μπορεί να πάρει.
~Γρηγόρης~
Once you were wild, don't let them tame you
quote:
Τα παντα ρει" οπως μας λενε απο το παρελθον και αρα αυτο που βλεπουμε ειναι στιγμιαιο δεν διαρκει παρα μονο την στιγμη που το βλεπουμε. Μονο ενα παρον. Μια εικονα.Αλλα ποια μορφη κινει τα παντα, ποιος κανονας και γιατι σχηματιζεται η εικονα που θα δω τελικα.
Η ομορφια ειναι στα ματια αυτου που την κοιταει λενε καποιοι.
Οταν Θελεις να δεις κατι θα το δεις -ειναι σιγουρο -λενε καποιοι αλλοι.
Το χαος που μπανει σε καποια ταξη το ενα που γινεται ενα με ενα κινητρο για καποιο λογο.
Αρα αυτο το στιγμιαιο που βλεπω σαν εικονα ειναι μονο στα ματια μου και δεν το βλεπει κανεις αλλος.
Αρα αυτο που ψαχνω ειναι αυτο που βλεπω τελικα.
Η μηπως παρατηρω απλα την φυση.
Το παρον, οι εικονες ,το στιγμιαιο, το συμπερασμα, η απαντηση, που φταχτηκε απο εμενα για εμενα και κανεις δεν την βλεπει ...
Η εικονα που βλεπω ειναι πλασματικη και απατηλη καθως εχει μεσα το εγω μου εχει μεσα αυτο που θελω να δω.
Ή ειναι γεγονος.
Η μηπως η εικονα σχηματιζεται απο καποια κρυφη δυναμη ? Υπαρχει καποιο κηνιτρο
αλλα μαλον θελω πολυ να δω κατι τετοιο
ισως σε βοηθησουν
love for what is comming and forgivness for the past...
Ελπίζω να βοήθησα!
All that we see or seem
Is but a dream within a dream
~Γρηγόρης~
Once you were wild, don't let them tame you
quote:
PrincessDiana, Ενας Νούς που δίχως κέντρο παρατηρεί, πιστεύω οτι θα φτάσει κοντύτερα στην αντικειμενική πραγματικότητα απο τις σκέψεις ενος νού που κλωθογυρνάνε μέσα στην ίδια τους την γνώση η οποία είναι καθρέφτισμα των αδιεξόδων αυτού του σκεπτόμενου νου. Καθαρότερα, ο νους που απλά παρατηρεί δίχως να κρίνει και κατ' επέκταση ερευνά οτιδήποτε στη δράση-στο τώρα, αντιλαμβάνεται το τώρα αντικειμενικά. Ενας νους που σκέπτεται περί της παρατηρήσεώς του και την επιβάλει εκ προθέσεως, παραπλανάται απο τις προβολές των σκέψεων που γεννά η ανάγκη για παρατήρηση. Τι γεννάται μέσα σου με αυτό? Δε πιστεύεις οτι έτσι συμβαίνει?
Ο καθενας ζει στην υποκειμενικοτητα του ...στο συμπαν που εχει φταιξει για να ζει...
Το συνολο των υποκειμενικοτητων της ανθρωποτητας ειναι η αντικειμενικοτητα διοτι δρα- επιδρα επανω μας ως αντικειμενικοτητα ...
Γρηγορη χαιρομαι που ανοιξες αυτο το θεμα...
love for what is comming and forgivness for the past...
~Γρηγόρης~
Once you were wild, don't let them tame you
Υπάρχει παρατηρητής χωρισμένος από το παρατηρούμενο?
Γιατί αυτός ο χωρισμός?
Αν αυτός ο χωρισμός δεν υπάρχει πραγματικά… μα είναι δημιούργημα του εαυτού?
Τα γράφω κατανοητότερα…
Αν παρατηρήσω το δένδρο, υπάρχει το δένδρο και ο παρατηρητής. Το δένδρο δεν είναι ο εαυτός μου! Υπάρχει ο παρατηρητής και το παρατηρούμενο…Μα όταν παρατηρώ ΕΜΕΝΑ, τον ΕΑΥΤΟ μου, τότε ο ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΣ είναι ΤΟ ΠΑΡΑΤΗΡΟΥΜΕΝΟ, (και όχι διαφορετικό), μιας και είναι ο ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΣ που δημιούργησε το ΠΑΡΑΤΗΡΟΥΜΕΝΟ…
Πολλοί σοφοί αναρωτήθηκαν και αναφέρθησαν σε αυτό το πρόβλημα… κατ εμένα ίσως το σπουδαιότερο….. μαζί με την κατανόηση της επιθυμίας και του φόβου.
Καλο σας καλοκαιρι...απο ενα πληρες μελος εσωτερικα!
Πολύ ωραίο το θέμα σου, αλλά νομίζω πως αοριστολογείς στο αρχικό σου μήνυμα.
Προσωπικά πιστεύω πως υπάρχουν πολλών ειδών παρατηρητές και πολλών παρατηρουμένων (έτσι όπως θέτεις τους χαρακτηρισμούς παρατηρητή και παρατηρούμενου).
Διαφορετική η παρατήρηση μιας οφθαλμαπάτης, διαφορετική ενός πίνακα ζωγραφικής, διαφορετική ενός αντικειμένου, (Π.χ. ένα κουτάλι) και διαφορετική ενός ανθρώπου.
Υπάρχουν και οι οπτασιακές παρατηρήσεις που μετατρέπουν τις οπτασίες σε πραγματικότητα, και άλλων ειδών όπως αυτή που ανέφερε ο PrincessDiana.
Αν μιλήσουμε γενικά το αποτέλεσμα θα είναι να μπερδευτούμε περισσότερο.
Πάντως εάν θέλεις μια γενική απάντηση στα ερωτήματα σου, θα σου απαντούσα με μια παλιά ρήση. «βλέποντας πιστεύει κανείς»
Εάν δεν μπορούμε να το δεχτούμε αυτό, τότε τα πάντα γύρο μας είναι ψεύτικα.
quote:
Όλοι έχουμε κομμάτια μας στους άλλους και αν τα αναζητήσουμε μέσω της προσοχής μας και όχι εξ' επίκτητης αναζήτησης απο τη δυ'ι'στική σκέψη, θα δούμε οτι είμαστε περισσότερο όμοιοι παρά ποτέ. Ζητούμενο όμως δεν είναι αυτό. Ζητούμενο δεν είναι να καταλάβουμε τον συνάνθρωπο αλλά να κατανοήσουμε τον εαυτό μας μέσω της προσοχής μας προς τις δράσεις του. Όταν προσέχουμε συνεχώς τι συμβαίνει μέσα μας αυτό θα φέρει τη δική του-ώριμη δράση και θα είναι μια δράση καθαρή όσο και το κρυστάλλινο νερό της βροχής του δάσους. Αντί αυτής της προσοχής και όταν παρεμβάλεται η σκέψη με το βαρύ φορτίο της συσωρευμένης γνώσης, τότε πιστεύω δεν μπορεί να επέλθει αντικειμενική κατανόηση του εαυτού. Η υποτιθέμενη κατανόηση θα είναι προβολές της σκέψεως και των παγιομένων εντυπώσεων που έχει.
Σωστος
συμφωνω μαζι σου ...
οπως και με τον πλατωνα οπως και με τον νοτις...
και συπληρωνω
οταν θελεις κατι να το δεις θα το δεις ακομα και αν δεν υφισταται...
Οπως ας πουμε το θαυμα.
Γιατι οπως ειπε ο νοτις
quote:
«βλέποντας πιστεύει κανείς»
love for what is comming and forgivness for the past...
Μόνο όταν αρχίσουμε να παρατηρούμε τα πάντα γύρω μας, μέσω ενος δίχως κέντρο παρατηρητή, θα κατορθώσουμε να γίνουμε το παρατηρούμενο. Μια λέξη για το δέντρο δεν είναι το δέντρο. Λέγοντας πως αγαπάω δεν αγαπάω με την προφορά της λέξεως. Μπορώ να αλλάξω μέσα απο την προσοχή που θα δείξω στον εαυτό μου. Ετσι, η προσοχή αυτού θα μεταμορφώνεται απότομα σε ζήσιμο και εμπειρία και όχι σε συσωρευμένη γνώση του τι είναι Αγάπη ή οτιδήποτε άλλο.
~Γρηγόρης~
Once you were wild, don't let them tame you
Γεια σου φίλε μου reptilesalonica Στην απάντηση μου μιλούσα γενικά και όχι συγκεκριμένα επηρεασμένος απο το αρχικό σου μήνυμα.
Χαρακτηρίζεις τον παρατηρητή α)ως του ατόμου που παρατηρεί , β)ως Ενας Νούς που δίχως κέντρο παρατηρεί, ενώ στο τελευταίο μήνυμα σου ως Ο παρατηρητής-σκέψη,γνωση. Και τα 3 είναι διαφορετικά αν κάνω λάθος διόρθωσε με.
Το παρατηρούμενο το αφήνεις γενικά αυτό που παρατηρείτε, δίνοντας στα επόμενα μηνύματα σου, μια αίσθηση ότι πρόκειται για τις ασυνείδητες σκέψης ή πράξεις.
(τουλάχιστον έτσι το κατάλαβα εγώ)
Αναφέρεσαι στην αντικειμενικότητα της παρατήρησης και ταυτόχρονα ξεφεύγουμε από την πραγματικότητα κάτι που δεν στέκι.
Ποιες είναι οι βάσεις του παρατηρητή-σκέψη,γνώση;
Ο παρατηρητής-σκέψη,γνωση αν στηρίζεται στον σκεπτόμενο νου, τότε μπορεί να δει ουσιαστικά. Σίγουρα δεν μπορεί να δει άμεσα, αλλά μπορεί έμμεσα ώστε να υπάρχει μια νοερή συνειδητή απεικόνιση, διότι η σκέψη και η γνώση έχει και χρώμα και ήχο κ.τ.λ.
Μήπως τις λέξεις παρατηρητής και παρατηρούμενο θα πρέπει να τις αντικαταστήσουμε με συνειδητό και ασυνείδητο;
Edited by - notis_29 on 17/06/2003 08:58:18
Υπάρχει ο παρατηρητής (άτομο), υπάρχει και το παρατηρούμενο (αντικείμενο). Υπάρχει η σκέψη, υπάρχει και η δράση στο τώρα.
Η σκέψη ανήκει σε ενα κατώτερο τμήμα εγκεφάλου (και όχι σε εκείνο που μπορεί να αντιληφθεί την Ανώτερη Διάνοια).
Η σκέψη προέρχεται και τρέφεται μέσω μνήμης απο το παρελθόν, επομένως η δράση της σκέψης, είναι η αναδημιουργία του παρόντος σε/ή σχέση με το παρελθόν και ποτέ δε μπορεί να είναι καινούργια.
Οι περισσότεροι διανοητές σκέπτονται περί αυτού που πρόκειται να πιστέψουν ή να θρησκευθούν,προσπαθούν να βρούν την αλήθεια μέσα απο νόρμες και λειτουργίες του κατώτερου τμήματος του Νού-της σκέψεως.
Αυτή η πράξη σε καμμία περίπτωση δεν πρόκειται να φέρει το άτομο κοντύτερα στο στόχο του, κοντύτερα στην Ανώτερη διάνοια.
Μόνον αν ο παρατηρητής γίνει το παρατηρούμενο, δηλ. χρησιμοποιεί το φρέσκο κομμάτι του Νού του, αυτό της προσοχής ώστε να μη "πέφτει τίποτα κάτω" και να αντιλαμβάνεται τα πάντα στο ζήσιμό τους, δηλ στο τώρα, μόνο ενας τέτοιος Νούς μπορεί να χαρακτηριστεί φρέσκος και είναι αυτός ο γνήσια θρησκευόμενος Νούς. Η Ανώτερη Διάνοια δε μπορεί να πλησιασθεί μέσα απο προσευχές, Μάντρας κ.λ.π Νοητικά ψυχότροπα και ηρεμιστικά (μάλλον νοητικότροπα) ούτε με κομποσκοίνια και ερημητισμό. Η Ανώτερη Διάνοια είναι η Α-λήθεια η ρέουσα, η περι-ρέουσα που ενυπάρχει σε όλη την πλάση και η ενέργειά της "βγαίνει" μόνο στο παρόν-στο ζήσιμο-στο τώρα. Μόνο ο Νούς εν προσοχή, καταλαβαίνει και αντιλαμβάνεται συνεχώς και μέσα απο αυτή τη δράση στο τώρα, επέρχεται ΦΥΣΙΚΑ (και όχι τεχνητά) μια ΓΝΗΣΙΑ εσωτερική αλλαγή και όχι μια αλλαγή πλασμένη απο τις βαριές συσωρευτικές μνήμες της σκέψεως γύρω απο το τι έχει αποθηκευμένο μέσα της για το θέμα "Ανώτερη Διάνοια"
Υ.Γ. Συγνώμη που άργησα να απαντήσω αλλά είχα τρεξίματα με τη δουλειά μου και οι 1-2 μέρες αποχής, μου φάνηκαν μήνες
~Γρηγόρης~
Once you were wild, don't let them tame you
Edited by - reptilesalonica on 19/06/2003 02:41:13
Θα σταθώ λίγο στην περίπτωση που ο άνθρωπος παρατηρεί τον εαυτό του. Δηλαδή, ένας παρατηρητής χωρίς ταύτιση, απόμακρος θα έλεγα, παρατηρεί άκριτα τις σκέψεις και τα συναισθήματά του. Κάτι πιστεύω πολύ δύσκολο, αλλά και προκλητικά ενδιαφέρον συνάμα!
Ζήσε τη στιγμή!
Edited by - Στέφανος on 23/01/2004 20:23:37
μεθοδους αυτοσυγκεντρωσης ο ανθρωπος
του ζητηται να παρατηρησει το νου του...
στην πραγματικοτητα του ζηταει απο το νου
του να παρατηρησει το νου...
και επιτρεψε μου Γρηγορη να μεταφερω μια σκεψη
που παρεθεσα σε ενα αλλο θεμα...
οταν προσπαθω να παρατηρησω εμενα ειναι κατι σχεδον
αδυνατο δεν μπορω να γινω παρατηρουμενο μα
μπορω να αντλησω πληροφοριες απο τις συνεπειες της δρασης μου...
δηλ.παρατηρω τον εαυτο μου απο τις συνεπειες των πραξεων μου στο
περιβαλλον...
για να παρατηρησω τον εαυτο μου θα επρεπε να ειχα την δυνατοτητα
να δω την ματια μου,να ακουσω τα αυτια μου,και να δαγκωσω τα δοντια μου...πραγμα αδυνατο...μαλλον...
αλλωστε δες τι αντιλαμβανομαστε σαν εαυτο?
οτι βρισκεται εντος του δερματος μου...το οποιο ειναι
και αοριστο/ασυνηδητο μα και παραλληλα αγνοω το ιδιο μου το κορμι
αφου ποτε δεν γνωριζω πως ειναι ο εγκεφαλος μου!μπορω να παρατηρησω
καποιον αλλο εγκεφαλο ανθρωπου μα τον δικο μου ποτε...
ομως αυτο που μπορω να κανω ειναι οτι εφοσον ειμαι δημιουργημα του
κοσμου που βλεπω και που δεν βλεπω γυρω μου...εχω την δυνατοτητα
να κοιτω το δασος και να βλεπω τους νευρωνες του εγκεφαλου μου
που ομως αν μπορουσα να τις δω απο κοντα θα εμοιαζαν πολυ με ενα δεντρο,ή κοιτωντας την θαλασσα να βρω τα κυματα/κτυπους της καρδιας μου,κοιτωντας τον νυχτερινο ουρανο βλεπω το ασυνειδητο μου...
το κακο ειναι ομως οτι ο ανθρωπος λογο της ψευδαισθησης του εγω
θεωρει οτι ειναι ξεκομενος και το περιβαλλον του ειναι ξενο/εχθρικο...πιστευει οτι ερχεται στον κοσμο...μα στην πραγματικοτητα ερχεται απο τον κοσμο...
καλησπερα...
ειμαι η νεκρη γνωμη που ειχα χθες και αλλαξε...
-Πως πάχυνες έτσι ? Βρίσκεις φαγητό με τόσο κρύο στη Μόσχα ?
-Α, δεν είναι τίποτα ,απαντά το άλλο σκυλί. Πηγαίνω εδώ κοντά σε ένα εργαστήριο , κάνω ότι τρέχουν τα σάλια μου κι ένας καλός επιστήμονας που λέγεται Παβλώφ έερχεται και μου αφήνει ένα πιάτο φαί.
Στην παραπάνω περίπτωση-ανέκδοτο , ποιος παρατηρούσε ποιον ?
Κι ένας ορισμός της σκέψης , σύμφωνα με τον Αινστάιν που ίσως βοηθήσει στην έρευνά σας.
Το μυαλό είναι χωρισμένο σε μικρές αποθήκες που η κάθε αποθήκη συντηρεί διαφορετικού αλλά κοινού είδους μνήμες. Για παράδειγμα μια αποθήκη έχει τις μνήμες που αφορούν σε πρόσωπα , η άλλη σε αριθμούς , η άλλη σε οδούς και πάει λέγοντας. Αυτές οι αποθήκες επικοινωνούν μεταξύ τους με διόδους -ας το πούμε έτσι-και κάπου τέμνονται.
Όταν μπροστά στα μάτια μας παρουσιαστεί π.χ. ένα ποτήρι , εμείς θα συνδέσουμε τη μνήμη που έχουμε για το αντικείμενο αυτό με τοπία , ανθρώπους , καταστάσεις , ιδιότητες κλπ και θα πούμε ότι αυτό είναι ένα ποτήρι. Δηλαδή θα αναγκάσουμε τις αποθήκες μνήμης να συνεργαστούν για να μας δώσουν το αποτέλεσμα.
Το σημείο όπου οι μνήμες συναντώνται , ονομάζεται σκέψη.
Έδωσα - πιστεύω - μόνο μία επιστημονική άποψη του θέματος παρμένη από το βιβλίο "ΑΙΝΣΤΑΙΝ-ΠΙΚΑΣΟ".Μη με ρωτάτε για τις εκδόσεις γιατί δεν το έχω μπροστά μου .
Σε ευχαριστώ που ξαναθύμησες αυτό το παλιό αγαπημένο θέμα.
Πραγματικά το είχα ξεχάσει
Η παρατήρηση του εαυτού δε θα αποδώσει πολλά.
Και αυτό γιατί ο εαυτός είναι τοσο πολύ αλλοιωμένος απο όλα αυτά τα πέπλα διαμόρφωσης, διαμόρφωση απο την οικογένεια, απο την κοινωνία κ.λ.π) που δε μπορεί να δεί ξεκάθαρα.
Αυτό που μπορεί να κάνει όμως κάποιος, είναι να παρατηρεί αυτά που συμβαίνουν γύρω του σε σχέση με τον εαυτό του.
Διότι ο εαυτός δεν είναι αποκομμένος απο το υπόλοιπο περιβάλλον.
Ο Εαυτός αποτελεί κομμάτι του γενικού συνόλου και μόνο έτσι μπορεί ο άνθρωπος να ζήσει ολοκληρωμένα.
Μέσα στο σύνολο, μέσα στις σχέσεις του με τους άλλους ανθρώπους αλλά παράλληλα παρατηρών αυτών που διαδραματίζονται μέσα του, γύρω του, οι αντιδράσεις του προς τους άλλους, οι αντιδράσεις των άλλων προς αυτόν.
Όλα.
Η παρατήρηση αυτού του είδους, η παρατήρηση δίχως κέντρο απο όπου θα αντλούνται πληροφορίες για τον εαυτό μέσα στον κόσμο και για τον κόσμο μέσα στον εαυτό, ελευθερώνουν όμορφα και το κυριότερο "καθαρά" αυτόν που παρατηρεί.
Μέσα απο την παρατήρηση δίχως κέντρο, επέρχεται μια φυσική αντίληψη-γνώση η οποία διδάσκει δίχως αρχή και τέλος.
Αυτή η γνώση είναι κάτι που δε συσωρεύεται και μεταφέρεται μέσα σε λέξεις.
Αυτή η γνώση, μετουσιώνεται στιγμιαία σε δράση.
Μόνο έτσι επέρχεται η ουσιαστική αφύπνιση-απελευθέρωση του ατόμου.
Ω Μητέρα! Ο αέρας είν'εκείνο το ανάλαφρο πράγμα..
που γυρίζει μέσα στο κεφάλι σου και γίνεται πιο καθαρό όταν γελάς!
Edited by - reptilesalonica on 24/01/2004 21:28:07
Ypostirize loipon pws tipota apo ayta pou parathrei o an8rwpos den einai antikeimenika.. to Ding an sich shmainei ayto to opoio pragmatika einai.. to antikeimeniko.. ayto pou den mporei na antileif8ei o an8rwpos exaiteias twn sygekrimenwn ais8hsewn pou exei..
an skeftei kapoios apla enan skylo h mia gata pou exoun diaforetiki akoh alla kai orash h tis myges pou vlepoun se polla epipeda.. ayta pou vlepoun ola ayta ta zwa einai ka8ara ayta pou tous epitrepoun oi ais8hseis tous kai o tropos genikotera pou antilamvanontai ta pragmata.. opws kai o an8rwpos..
Ara apo thn fysh mas den mporoume na eimaste antikeimenikoi alla ypokeimenikoi.. isws me thn anaptyxh ths texnologias na ftasoume kai se alla epipeda kai na doume diastaseis pou den mporoume kan na antileif8oume h na fantastoume..
Omws oti parathrei o an8rwpos 8a poume pws apla prospa8ei na to parathrhsei antikeimenika mono san an8rwpos...
Ayth einai kai h apopsh mou.. elpizw na voi8isa ligaki.
eyxaristw.. panta me filiki dia8esh...
Η ομορφιά απλώνεται.....
SIMORIL .......
quote:
8umi8hka thn 8ewria enos Germanou filosofou tou opoiou to onoma twra mou diafeygei..Aytos eixe milisei gia to fainomeno,
Ίσως αναφέρεσαι στον Edmund Husserl και στο Phenomenology του.
Κατά την γνώμη μου, μιά ωραια "πρώτη προσπάθεια" να θέσει σε πιο "επιστιμονική" βάση κάποιες "εσωτερικές" αληθειες.
ΜΦΧ
Κ
quote:
Ypostirize loipon pws tipota apo ayta pou parathrei o an8rwpos den einai antikeimenika.. to Ding an sich shmainei ayto to opoio pragmatika einai.. to antikeimeniko.. ayto pou den mporei na antileif8ei o an8rwpos exaiteias twn sygekrimenwn ais8hsewn pou exei..
Δε γνωρίζω για τον εν λόγω φιλόσοφο, ούτε για το συγκεκριμένο φαινόμενο, αλλά συμφωνώ σε αυτά που λέει.
Όπως δεν υπάρχει ύλη παρά όλα είναι ενεργεια, έτσι ακριβώς δεν υπάρχει και αντικειμενικότητα.
Υπάρχουν πολλαπλές υποκειμενικότητες και αυτό συμβαίνει κύρια σε θέματα που είναι δυσκολότερο να εξηγηθούν με μια πρώτη ματιά, με μια πρώτη αντίληψη.
Ωστόσο, αυτός που ενδιαφέρεται να πάει πέρα απο τα τετριμμένα της ύπαρξής του σε αυτή την κοινωνία, μπορεί να αρχίσει απλά με το να παρατηρεί τον εαυτό του μέσα στον κόσμο και τον κόσμο μέσα στον εαυτό του.
Επειδή αυτός ο άνθρωπος είναι ο κόσμος και ο κόσμος είναι αυτός ο άνθρωπος.
Μετά...έρχονται όλα τ' άλλα. Ακολουθούν. Το μονοπάτι χαράχτηκε.
Ω Μητέρα! Ο αέρας είν'εκείνο το ανάλαφρο πράγμα..
που γυρίζει μέσα στο κεφάλι σου και γίνεται πιο καθαρό όταν γελάς!
Καλέ μου φίλε reptisalonica σε χαιρετώ.
Σήμερα είδα το πολύ όμορφο θέμα που έχεις εδώ και καιρό δημιουργήσει.
Τι να πρωτοδείς αλήθεια σε τούτον τον εσωτερικό χώρο;
Ας είναι.
Δεν ξέρω εάν είχες στο μυαλό σου κάτι από διαλογισμό όταν το έγραφες, μα εμένα προς τα εκεί με παραπέμπει...
Νομίζω πως γνωρίζεις, ότι ο παρατηρητής θα περάσει 49 υποκειμενικά στάδια παρατηρούμενου, εώς ότου πλέον, ο "καθαρός" νους-παρατηρητής μπορεί να έχει με τα "δίχως πέπλα" την αντικειμενική παρατήρηση στο παρατηρούμενο.
Υπάρχουν 7 βασικές πνευματικές -ενεργειακές- έδρες ως αντανάκλαση του αληθινού μας εαυτού, από τον μακρόκοσμο σαν κομμάτι του άϋλου σύμπαν, στο μικρόκοσμό μας κομμάτι του υλικού σύμπαν. Όπου η κάθε μία από τούτες, αντανακλώνται άλλες 7 φορές μέσα στο συνολικό δημιούργημα εικόνα-άνθρωπο. Έτσι έχουμε και το σύνολο των 49 σταδίων παρατήρησης ή θέσεις του παρατηρητή.
Θα είναι λοιπόν αδόκιμο να πούμε, ότι λειτουργεί δίχως νοητικά πέπλα παρεμβολής ο παρατηρητής του παρατηρούμενου. Όλες η εσωτερικές σχολές της επιστήμης της ψυχής (εσω-συστήματα), δίνουν και κάποια μυστικά κλειδιά για τούτον ακριβώς τον λόγο, που σε τοποθετούν εσωτερικά πάντα, σε μία έσωτερική διαδρομή-θέση, ώστε η παρατήρηση -που φυσικά δεν είναι και το ζητούμενο- να γίνεται πιο αντικειμενική.
Με τούτα τα λίγα σε χαιρετώ φιλικά.
Σας χαιρετώ.