- Russian DNA Discoveries Explain Human "Paranormal Events" - ΝΕΑ - Μέσα από το Διεθνές Internet

Είμαι εδώ γιατί:

α)κάτι με τραβάει στην αισθητική-αρχιτεκτονική του forum!

β) φαίνεται ότι η πλειονότητα των συμμετεχόντων είναι σωστά άτομα κι όχι ...ότι νάναι!

γ) φαίνεται ότι υπάρχει χώρος για καινοτόμες - αιρετικές - αντικομφορμιστικές ιδέες τις οποίες γουστάρω πολύ, γιατί θεωρώ ότι μόνο έτσι μπορεί να αλλάξει ο βρώμικος κόσμος που ζούμε ή έστω να γίνει μια αρχή!

δ) για να χαζεύω και να σπάω πλάκα με τους διαξιφισμούς στο θέμα μύθος-θρησκεία!

γιατί το συναντάμε συνεχώς μέσα στην καθημερινότητα αυτό?????

Edited by - simori on 07/10/2006 11:31:38

quote:

---

Ποιος θα μου το στειλει;;

---

Πόσα δίνεις;
και ευκολίες κάνουμε

Στην αρχή, με το ΕΔΩ νόμισα ότι ο ποιητής εννοούσε άλλο.
Όχι αυτό το στενό «εδώ» αλλά το φαρδύ, μετά απογοητεύτηκα.

Ενιγουέι.

Στο στενό είμαι για όλα σχεδόν όσα είπε ο προλαλήσας (τι μλκια λέξη) και μερικά άλλα άνευ ουσίας, άνευ σημασίας.
Με τη δίνει που κανείς (και καμμιά) δεν είπε ότι είναι εδώ για κάνα πιπίνι (και τ’ απίστομα), ξέρω ότι υπάρχουν πολλοί.
Με τη δίνει που κανείς και καμμιά δεν είπε ότι είναι εδώ γιατί βλέπει στο δικό του γραφτό το μέσα του σα σε καθρέφτη, μόνο
που είναι παραμορφωτικός (ξέρετε, απ’ αυτούς που τις χοντρές τις δείχνουν μοντέλες).
Με τη δίνει που κανείς και καμμιά δε λέει ότι είναι εδώ για μπαλαμουτιάσει το αικιού του γράφοντας εξεπιτούτου.
Με τη δίνουν πολλά τελικά, μάλλον δεν πάω καλά.
Εννοείται ότι όλα τα παραπάνω αφορούν και τα μούτρα μου.
Γενικά, αν είχε εμότικο με τη γνωστή παλινδρομική κίνηση θα 'κανε θραύση (και για υπογραφή θα μου ταίριαζε)
.
Αυτά για το με τη στενή έννοια «εδώ», μη γράψω άλλα και γίνω (πιο) ρόμπα.

Για το φαρδύ «εδώ» (γιατί είμαι εδώ, σ’ αυτόν τον κόσμο τον καλό το χιλιομπαλωμένο) θα ‘χα πιο πολλές μλκιες να γράψω αλλά θα ήμανε εκτός θέματος κι έτσι τη σκαπουλάρουμε όλοι μας.

τσοντίτσαι:
1. Αστόχησα να πω οτι με τη δίνουν οι δεσμεύσεις, άρα και οι "δεσμευμένοι χώροι", κατά κανόνα τα αδέσμευτα είναι πιό ορίτζιναλ από κάθε λογής δεσμευμένο.
2. Διαγραμμένος είναι το σωστό κι όχι διεγραμμένος (μπορεί και γραμμένος κανονικά)
3. Πριν αλέκτωρ λαλήσαι...πάει πάλι ο "προλαλήσας", τονε λάλησαν
-------------------------------

quote:

---

Ποσα παιρνεις;

---

Δεν έχεις τόσα, σίγουρα.
Θα στο 'δινα τζαμπέ αλλά έτσι θα ξεφτίλιζα το νικ μου

Edited by - lamogio on 08/10/2006 16:06:45

Εγώ είμαι εδώ για το “RELΩADED!”

Εντάξει, βέβαια, είμαι επίσης εδώ για τις φωσφορίζουσες ιδέες, για τις μυστικές κληματαριές του νου και για την μοναχικότητα των ψαριών της Μεγάλης Λιμνοθάλασσας. Είμαι εδώ για την σκουριά και την μούχλα, για τις τελετουργίες του ινδιάνικου φεστιβάλ τσίπουρου, για τις ζεύξεις των ψυχών και των πραγμάτων και γιατί – όσο απίστευτο κι αν φαίνεται αυτό – πιστεύω ακόμη στον άνθρωπο. Είμαι εδώ για το τυράχλαδο και για το χρυσό ενδιάμεσο του ποθητού κόσμου των θαυμάτων, για τις σκουληκότρυπες της Πεντέλης, για την Μυθολογία της Θρησκείας και τον Κομπαγιάσι, για τους αφρούς από το στόμα της Σελήνης, για τις θεραπευτικές ικανότητες του φίλτρου της απαστράπτουσας ανάγνωσης, για τις Νεραϊδονονές, και γιατί σ' όλα, μα σ' όλα μέσα, στα εσωτερικά, στα ενδότερα και στα απόκρυφα σημεία της Αρχέγονης Σπηλιάς, υπάρχει ένα ερεθιστικά κατακόκκινο φουσκωμένο καβλόσπυρο της κοσμικής αλήθειας. Είμαι εδώ για αυτούς που λένε “σκάσε σπυρί!” και πλιτς! πλατς! παφ! τσακ! βζιγκ! ασπρίζουν τον κόσμο μας αλλά και γι' αυτούς που βάζουν μέικ απ απάνω του γιατί φοβούνται να το ζουλήξουν. Είμαι εδώ γιατί παλαιότερα έγραφαν εδώ η ATMA και ο Ryche, και γιατί ακόμη και τώρα σε μερικά θέματα θα βρεις μερικούς γέρους αναρχικούς που γυαλίζει το μάτι τους να τραγουδούν τις ετοιμόρροπες μπαλάντες της συντροφικότητας και της επανάστασής τους. Είμαι εδώ γιατί το εσωτέρικα μου θυμίζει το Σιάτλ, την “αμερικανική πρωτεύουσα για όσους θέλουν να κρυφτούν”, όπως κάποιος είπε κάποτε, μια μακρινή πόλη όπου έρχονται για να εξαφανιστούν οι μπουχτισμένοι από τους “δήθεν”, όπως ο lorenzo, μια μακρινή πόλη όπου έρχονται για να αφανιστούν οι “δήθεν”, όπως ο pixeldream. Είμαι εδώ για τις μεταλλαγμένες κουκουβάγιες της ελεύθερης καρδιάς, για τον ζεντόφιλο jonnie, για την nst, για το ρουζ της Αφροδίτης που ξέβαψε, για τον filosofos3 και τον schwabe, για την pyramid που χάθηκε. Είμαι σαφώς εδώ για την Τέχνη και για το size=1 και @ που χρησιμοποιεί η Mοz. Είμαι εδώ για το wendigo που μιλάει σουαχείλη και γιατί κράτησε την υποσχετική ουδετερότητά του. Είμαι εδώ για το ανάστροφο πέταγμα του Vril, για τις αγριόπαπιες του ΠΛΑΤΩΝΑ, για την μαγκούρα του Πλωτίνου. Είμαι ασφαλώς εδώ και για την λίλιθ, για τις ακροπολίστικες σκεπτομορφές και για την γεωμετρία του ονείρου της. Για την karma, για το ντάρμα, για το χάρμα της ευγένειάς της και την αφρώδη μπεσαμέλ της γλύκας της. Για τον Θωμά, τον Δημήτρη, τον Μιχάλη, τον Νίκο. Για την ταβέρνα στο Θησείο, για το τσίπουρο του rizitis, για το παγωτό στην πλάκα. Είμαι εδώ για τον Τανούκι, για το έμενταλ του jonnie, για την θρυλική Ατμάνοβιτς του Κισινάου, για την Κυριακή που ξύπνησα χωρίς κλειδιά, για τον θεοπάλαβο Μανώλη στο σανατόρειο. Είμαι επίσης εδώ για την ιέρεια του φιλιού. Για τις 15 γάτες τις galadriel, για τον Πίκατσου και για τον απίθανο γατόβουδα Ξέρξη! Είμαι εδώ για την τσιγγάνα ομορφιά της simori που απλώνεται στις στέπες τις Λευκορωσίας. Για τον Τέρενς Μακένα, τον Τομ Ρόμπινς, τον Μάρκ Τουέϊν, για τον Γιάννη Υφαντή αλλά και για τον Γιαννάκη τον Πάριο. Είμαι εδώ γι' αυτόν που τον κατέβασαν κωπηλατώντας από τον βορρά μέσα σ' ένα δερμάτινο κανό επανδρωμένο με τρολ. Είμαι εδώ γι' αυτόν που έχει στα δόντια του μια πένα από φτερό και ένα μοναχικό δάκρυ να στριφογυρίζει στην παλάμη του χεριού του. Είμαι εδώ για το τέλειον της τελείας.

Αλλά βασικά, σε τελική ανάλυση, είμαι εδώ, ΕΔΩ που τα λέμε, για το φωτεινό αναβοσβησμένο “RELΩADED!”. Χωρίς αυτό, το τοπίο μας θα ήταν σαν τον αποφλιωμένο καρπό ενός φρούτου που έχασε το μεγαλύτερο ποσοστό των βιταμινών του.

Μέσα στην βαθύτερη και σκοτεινότερη καρδιά του χειμώνα, όταν ο ουρανός μοιάζει για ολόκληρους μήνες με χαλασμένη παιδική τροφή μπανάνα και η ιλαρά της μάγισσας που οι μετεωρολόγοι ονομάζουν “ψιλόβροχο” έχει γίνει ένα χρόνιο εξάνθημα πάνω στο δέρμα της γης, ο κόσμος γύρω μου βουλιάζει σε ζοφερή μεγαγχολία. Πολλοί παθαίνουν κατάθλιψη, μερικοί εμφανίζουν τάσεις αυτοκτονίας. Εγώ όμως βλέπω την φράση “RELΩADED!” να αναβοσβήνει κάτω από το λέξη “FORUMS” σαν πινακίδα νέον ενός πρόστυχου καμπαρέ γεμάτο μυστήριους τύπους, κορίτσια για όλα τα γούστα και υπομονετικούς μπάρμαν, και λέω “ΟΚ! Το μαγαζί είναι ακόμη ανοιχτό! Τι λες ; Πάμε για ένα ξερό σφηνάκι Κόεν; Και ότι ήθελε προκύψει μωρό μου! Και ότι ήθελε προκύψει! “

Deva Parinito.

Γράφω στα forums του Esoterica.gr πάνω από τρία χρόνια.
Στην αρχή ο λόγος που με τράβηξε μέσα στις σελίδες τους
ήταν η αναζήτηση ανθρώπων με κοινούς προβληματισμούς και
αναζητήσεις. Έβλεπα ότι μέσα από ετούτο το χώρο, αλλά και
από άλλες πλευρές του Esoterica, όπως τα άρθρα - νέα,
έπαιρνα γνώση και απαντήσεις σε ερωτήματά μου.

Ένιωθα πολύ χαρούμενη για την ύπαρξη ενός τέτοιου χώρου.
Παράλληλα, ένιωθα εκτίμηση και ευγνωμοσύνη για το γεγονός
ότι κάποιοι άνθρωποι φρόντιζαν αυτή την προσπάθεια, ώστε
να μπορώ εγώ και οι άλλοι αναγνώστες και συζητητές να
συμμετέχουν. Μου φαινόταν στην αρχή μάλιστα λίγο παράξενο
και ασυνήθιστο το γεγονός αυτό της προσφοράς, μια που είχα
στο μυαλό μου άλλα παραδείγματα, όπου για να μπορέσεις να
βρεθείς σε χώρους αναζήτησης έπρεπε να πληρώσεις...

Σιγά - σιγά, άρχισα να βλέπω και τον εαυτό μου, όχι μόνο ως
ένα άτομο που παίρνει, αλλά και που δίνει. Η γραφή των
μηνυμάτων μου άρχισε να παίρνει άλλη σημασία, πέρα από την
ευχαρίστηση, που ενδεχομένως ένιωθα όταν έγραφα ένα
"πετυχημένο" μήνυμα, που γινόταν αποδεκτό. Ένιωθα ότι ήμουν
και εγώ υπεύθυνη για το χαρακτήρα και το επίπεδο των
συζητήσεων και ότι η αλληλεπίδραση μεταξύ των συζητητών ήταν
πάντα τόσο άμεση και καθολική, που έπρεπε να "μετρώ" πολύ
προσεχτικά τα λεγόμενά μου.

Αυτό το τελευταίο θεωρώ ότι με βοήθησε πολύ στο να αποκτήσω
συνείδηση για το τί λέω και ειδικότερα για τον τρόπο που
επικοινωνώ με συνανθρώπους μου, βγάζοντάς με από τον εαυτό μου
και κάνοντάς με πιό ευαίσθητη στην επικοινωνία.

Το esoterica σταδιακά έγινε για μένα ένας συνδυασμός εσωτερικής
άσκησης, ένα πεδίο έρευνας, μια ευκαιρία για προσφορά, τελικά
ένας σύντροφος αγαπημένος στην οθόνη του υπολογιστή μου, με τον
οποίο ένιωθα ότι δημιουργώ μια σχέση, την οποία όφειλα να
σεβαστώ και να της δώσω ένα κομμάτι από τον καλύτερό μου
εαυτό.

Πάντα, στο βάθος μου, έκανα αυτή τη διαπίστωση, και εξακολουθώ
να την κάνω κάθε φορά, που ανοίγω τις σελίδες του:

Για να υπάρχει αυτός ο χώρος θέλει προσπάθεια δική μου,
θέλει προσπάθεια από όλους.

Και ποτέ δεν ένιωσα ότι η δική μου προσπάθεια ήταν αρκετή...
Και ποτέ δεν ένιωσα το esoterica ως κάτι δεδομένο, ως κάτι
που θα είναι πάντα εκεί, αλλά ως μια δυναμική σχέση, ένα
δυναμικό χώρο, που για να υπάρχει, έπρεπε να έχει τη
φροντίδα και αγάπη που του άξιζε.

Και αν μια μέρα έπαυε να υπάρχει, θα ένιωθα θλίψη και αγανάκτηση,
ακόμη και οργή, επειδή το esoterica είναι ένα έργο καρδιάς!
Και δυστυχώς, στον κόσμο μας, τα έργα καρδιάς αιμοραγούν και
χάνονται... εκεί που η ύλη, το χρήμα, το συμφέρον επικρατούν.

Και κάποιες φορές, με πικρία αναρωτιέμαι ή διαπιστώνω, ότι
και εγώ η ίδια ξεχνιέμαι και νομίζω ότι αυτή η προσπάθεια
είναι κάτι δεδομένο. Και βλέπω ακόμη ανθρώπους να επιτίθενται
σε αυτή την προσπάθεια και πληγώνομαι και οργίζομαι και
θέλω να μου φωνάξω και να τους φωνάξω: Μα είστε τρελλοί!
Μα δε βλέπετε τι κάνετε!

Και θέλω να το κάνω αυτό από τα βάθη της καρδιάς μου...

http://www.number23movie.com/

http://en.wikipedia.org/wiki/23_Enigma

Η βασική υπόθεση είναι αναμφισβήτητα ενδιαφέρουσα και περιγράφει με αρκετά πετυχημένο τρόπο την ψύχωση του ήρωά μας με τον αριθμό 23, ο οποίος σε συνδυασμό με την ανάγνωση ενός μυστηριώδους αυτοβιογραφικού βιβλίου, αρχίζει να ερευνά μια πραγματικά αλλόκοτη υπόθεση χωρίς να γλιτώνει το προσωπικό σαλτάρισμα. Οι τελικες αποκαλύψεις είναι συγκλονιστικές για τον άπειρο θεατή, όχι όμως και για έναν πιο ψαγμένο και έμπειρο σε ταινίες θρίλερ-μυστηρίου θεατή, ο οποίος σίγουρα έχει αρχίσει να αντιλαμβάνεται τι πρόκειται να αποκαλυφτεί στο φινάλε.

Να προσθέσω ότι την ταινία κρατάει σε ικανοποιητικά επίπεδα η ταλαντουχα προσωπικότητα του σπουδαίου Jim Carrey, ο οποίος άξιζε περίτρανα τον συγκεκριμένο ρόλο του πωρωμένου με αριθμολογικά φετίχ ψυχάκια. Αν και γενικά ο Jim Carrey είναι κατάλληλος για κωμωδίες, στο συγκεκριμένο φιλμ παίζει αρκετά πειστικά το ρόλο του και χάρη στον ίδιο η ταινία εμπλουτίζεται με λίγες κωμικές πινελιές που δεν στερούν όμως τον εν γένει μυστηριώδη χαρακτήρα της.

Συνοπτικά, έχουμε να κάνουμε με μια συμπαθητική και ενδιαφέρουσα ταινία με καλές ερμηνείες και αξιόλογο σενάριο. Είναι όμως κάπως προβλέψιμη γεγονός που στερεί ένα καλύτερο αποτέλεσμα στη συνολική προσπάθεια. Το προτείνω σε όσους δεν το έχουν δει, και ειδικά στους λάτρεις των αριθμολογικών παιχνιδιών. Αν έχετε βέβαια καλύτερες ιδέες για την επόμενη τηλεοπτική-κινηματογραφική σας διασκέδαση προτιμήστε αυτές και αργότερα αναζητήστε το "The Number 23".

ΥΓ. Την δεύτερη φορά είδα την unrated version με επιπλέον σκηνές που δεν παίχτηκαν στον κινηματογράφο. Ωστόσο, επειδή πάει καιρός από την πρώτη φορά που το είδα, δεν θυμάμαι ποιες ήταν αυτές αλλά δεν πρέπει να ήταν και κάτι ιδιαίτερο.