- Πάθη....... - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.
Τα πάθη πάντα είχαν, έχουν και (πιστεύω) θα έχουν κυρίαρχο ρόλο στη ζωή και την πορεία της ανθρωπότητας. Ολόκληροι πληθυσμοί έχουν εξαφανιστεί εξαιτίας των παθών ενός και μόνο ατόμου. Ίσως είναι και ένας από τους λόγους που δεν πρόκειται να τελειοποιηθεί ποτέ το είδος του ανθρώπου. Κάτι που είδαμε και στην ταινία "Η ΠΑΡΑΛΙΑ".
Όλοι έχουμε τα πάθη μας. Όλοι επηρεαζόμαστε λίγο - πολύ από αυτά. Ας μου επιτραπεί εδώ να πω, ότι είναι αυτό που το άσμα λέει: Σώμα μου φτιαχμένο από πυλό, κάνεις ό,τι θέλεις στο μυαλό...
Θα ήθελα να σας ρωτήσω:
1. Πιστεύετε ότι υπάρχουν και "καλά" πάθη;; Π.χ. κάποιος μπορεί να πει "...η αρχαιολογία είναι το πάθος μου...". Εννοώντας βέβαια την ψύχωση του με αυτόν τον τομέα. Αλλά όλα τα πάθη, είναι ένα είδος ψυχώσεων....
2. Θα μπορέσει να ξεπεράσει ο άνθρωπος ποτέ τα πάθη του;;
3. Μπορούμε να ζήσουμε χωρίς τα πάθη μας;;
-------------
ΤΟΛΜΗΣΤΕ!!!! ΣΕ ΟΛΑ!!!
-Αν χάσετε θα έχετε πάρει ένα ωραίο μάθημα.
-Αν νικήσετε θα έχετε την χαρά την νίκης (ίσως της πρωτοπορίας).
αλλιως:
-Η σοφια που προερχεται απο τα παθηματα
-"το παθημα γινεται μαθημα"
η αλλιως...
-"η επαναληψη μανα πασης μαθησης"...
-το καρμα / ο τροχος του πεπρωμενου/ της τυχης /
της ζωης +του θανατου....
αντε τωρα να βρεις... αναμεσα σε τοσους εσωτεριστες...
ο αναμαρτητος ας ριξει πρωτος
Αtma Jnani:
"..μια γυναικα με παθος...
εσεις;"
Edited by - ΑΤΜΑ on 08/12/2003 21:26:12
Η Ιστορία επαναλαμβάνεται;
Ο λόγος που ο άνθρωπος δεν πρόκειται να τελειοποιηθεί είναι οτι είναι ήδη τέλειος.
Η αντιφατικότητα του ανθρώπου είναι ένδειξη τελειότητας, γιατί εμπεριέχει τα πάντα, είναι το όλον. Η αντιφατικότητα υπάρχει παντού γύρω μας, υπάρχει στη φύση.
Η λογική και τα πάθη αλληλοσυμπληρώνονται και είναι ένα.
Το να κατακερματίζουμε τον εαυτό μας και να προσπαθούμε ν' αποσπασουμε
και να εξαλείψουμε αναπόσπαστα στην ουσία μέρη του εαυτού μας που τα θεωρούμε "άσχημα" είναι μάταιο, ζημιοφόρο και κάτι που εν τέλει θα γυρίσει μπουμερανγκ.
Τα πάθη μας μπορεί απο μόνα τους να πάρουν άλλη μορφή, αλλά πάντα θα υπάρχουν.
Το θέμα είναι να τα δεχτούμε και να κάνουμε ότι καλύτερο μπορούμε μ' αυτά
Γιατί μέσ' απ' αυτά μπορεί να βγουν και διαμάντια...
Το θέμα είναι όμως που θα είμασταν όμως χωρίς αυτά...
Αν δεν υπήρχε ένας τρελλός ερασιτέχνης αρχιτέκτονας και ερευνητής ο MIchael Ventris που το "πάθος" του ήταν τα κρυπτόλεξα και οι αποκρυπτογραφίσεις ποιός θα είχε αποκρυπτογραφίσει την γραμμική Β τη στιγμή που διάσημοι αρχαιολόγοι αφιερωμένοι τόσα χρόνια σε αυτό είχαν αποτύχει?
Τα πάθη είναι απαραίτητα στη ζωή μας γιατί μας "εξανθρωπίζουν"...
Τα πάθη μη τα φοβάστε...είναι εδώ για να δώσουν μεγαλύτερο νόημα στη ζωή μας... αγκαλιάστε τα...αγαπήστε τα...που θα είμασταν χωρίς αυτά?
αν μιλαμε για παθη ,ενα απο αυτα ηταν και οι ασχημες στιγμες ενος η πολλων ατομων;;;;
αν μιλαμε για ποθο/διψα ενος ατομου για να ειναι στην εξουσια και να κανει τα παντα για'αυτο ;;;;
συγνωμη αλλα η ερωτηση ετσι μου δημιουργει αυτα τα ερωτηματικα,συγνωμη αν κανω παρερμηνευση και λαθος
με απεραντο σεβασμο και αγαπη,ο μανος σας
Edited by - manos on 08/12/2003 22:03:20
Οπότε καταλλήγουμε στο συμπέρασμα ότι τα πάθη είναι διπλής φύσεως. Και καλά και κακά....
Από τί θα εξαρτηθεί όμως το πως θα αναπτυχθούν σε εμάς;;;
Επιπλέον ποτέ δεν θα μπορέσει κανείς να ξεχωρήσει αν ένα πάθος αν είναι καταστροφικό ή όχι... Παρά μόνο στο...τέλος. Όταν θα έχει ξεπεραστεί και θα ζει με τις επιπτώσεις.
Ωστόσο γιατί ντρεπόμασε οι περισσότεροι να παραδεχθούμε τα "κακά" πάθη, ενώ υπερηφανευόμαστε για τα "καλά";;; Μήπως είναι ένα είδος εγωισμού ότι τα ελέγχουμε;;;
Edited by - bladerunner on 10/12/2003 00:07:28
Διαβάζοντάς το-και μάλιστα τέτοια ώρα-συνειδητοποίησα ότι από τη δική μου οπτική, δεν υπάρχουν καλά και κακά πάθη.
Υπάρχει επιθυμία και εθισμός (με την έννοια του "κολλήματος",για να μην παρεξηγηθώ).Αλλά,ας μη μείνουμε στις λέξεις.
Αν η ζωή ήταν μια μπάλα στο τραπέζι του μπιλιάρδου,τότε η επιθυμία είναι η δύναμη που χτυπάς τη μπάλα με τη στέκα.Οι εθισμοί είναι οι σπόντες,που ναι μεν αλλάζουν την πορεία σου όταν τις χτυπήσεις,αλλά τελικά είναι απαραίτητες/αναπόφευκτες προκειμένου να πας εκεί που θες...
Δεν έχω σκοπό να κάνω χιούμορ με ένα τόσο καίριο θέμα,απλώς ήθελα να δώσω ένα πρακτικό παράδειγμα της δικής μου θεώρησης.
Όσο για τη ντροπή που λες,νομίζω ότι είναι έξωθεν επιβεβλημένη.
Κάποια πάθη χαρακτηρίζονται ως "καλά" διότι είναι κοινώς κοινωνικά αποδεκτά.Όσο για τα υπόλοιπα...στην πυρά!
Άποψή μου είναι ότι πρέπει να είμαστε ευτυχείς που έχουμε πάθη,γιατί αυτά δοκιμάζουν τις αντοχές και το χαρακτήρα μας...
Τί λέτε παιδιά? Συμφωνείτε?
"Ποιό το αληθινό μέγεθος της σκιάς σου;"
Edited by - Darkangel_78 on 10/12/2003 01:25:16
Όντως το θέμα είναι πολύ ενδιαφέρον!
Θα σας πω κάτι που διάβασα πριν καιρό αλλά το θυμάμαι ακόμα. Δεν ξέρω ποιοί έχετε διαβάσει Καστανέντα. Το απόσπασμα είναι από ένα βιβλίο του. Εκεί ο Δον Χουάν (δάσκαλος του Καστανέντα) του μιλάει για το μονοπάτι της καρδιάς. Του λέει ότι υπάρχουν χιλιάδες μονοπάτια όσα και οι άνθρωποι. Του λέει ακόμα ότι κάθε φορά που ξεκινάει ή βρίσκεται πάνω σε ένα μονοπάτι, να ρωτάει τον εαυτό του αν αυτό το μονοπάτι έχει καρδιά. Αν σε αυτό το μονοπάτι εσύ βρίσκεις καρδιά, τότε ακολούθησέ το. Είναι καλό για εσένα. Και είναι καλό μόνο για όσο διάστημα θα εξακολουθεί αυτό το μονοπάτι να έχει καρδιά για σένα. Μετά ίσως βρεις κάποιο άλλο, ίσως να μην χρειαστεί γιατί σε αυτό το μονοπάτι βρίσκεις τον εαυτό σου.
Αλλά τώρα το θέμα είναι τι είναι το μονοπάτι της καρδιάς και τι σχέση έχει με το πάθος. Τι λέτε για αυτό;
Ενδιαφέρον δεν είναι;
Ίασπις
Το οποιοδήποτε πάθος που έχει συνεπάρει τον άνθρωπο, τον κάνει πιο τρωτό.
Το πάθος είναι το όχημα που μας οδηγεί στο δωμάτιο των επιθυμιών μας.
Το πάθος δίνει ζωή στον άνθρωπο αλλά χρειάζεται και η σοφία για την σωστή διάρκεια.
Τα παθη είναι εκεινες οι επιθυμίες οι οποιες κυριευουν την υπαρξη μας , υποτασσουν τον νου και τον χρησιμοποιουν με τετοιο τρόπο ωστε να ικανοποιηθουν.Πηγη τους είναι η συναισθηματικη διαχειριση των ορμεμφυτων αναγκων της ανθρωπινης φυσης.Μορφες της ταξεως επιθυμιας – σκεψεως, ‘ντυνουν’ το ψυχικο και κατωτερο νοητικο σωμα του ατομου και τεινουν να εκφραστουν (όπως και γίνεται τελικα) στην παχυλη υλη.Ακριβως επειδη δεν πηγαζουν από την ιδια την νοηση συνηθως είναι παραλογες με αποτελεσμα στην πρωτολεια μορφη τους να είναι ανεφικτο να πραγματοποιηθούν.Ετσι μεταλλασσονται και γιγαντωνονται ελκοντας κοντα τους αναλογες σκεπτομορφες ιδιου κραδασμου. Δημιουργηματα τα οποια απαιτουν τροφη από τον φυσικο δημιουργο τους, με αποτελεσμα να του απομυζουν προοδευτικα όλη του την ενεργεια.Χωρις ο ιδιος πλεον να εχει περισευμα ενεργειακο ώστε να μπορεί να δημιουργησει άλλες ανωτερες σε κραδασμο μορφες(της ταξης σκεψεως-επιθυμιας), ταυτιζεται, ‘αιχμαλωτιζεται’ από αυτό που ο ιδιος εχει δημιουργησει και λειτουργει, εκφραζεται με την συνειδηση του δημιουργηματος του.Ειναι δλδ ‘αιχμαλωτος των παθων του’.
Χρειαζεται ισχυρη θεληση και σιγουρα καθοδηγηση το ατομο για να μπορεσει αποδεσμευτει από αυτό το οποίο ονομαζουμε παθος.
Κατά την πορεία του ενας ερευνητης της αληθειας ανοιγει τον κηπο της υπαρξης του στο φως της ιδιας του της ψυχης και μαζί με τα λουλουδια που θα θρεψει αυτό το φως θα βγουν και πολλα αγριοχορτα .Θα πρεπει να είναι σε συνεχη εγρηγορση για να τα διακρινει και να τα ξεριζωνει εγκαιρα ώστε να μην θεριεψουν και πνιξουν αυτά που πραγματικά είναι ωφελιμα.
Φιλε Bladerunner καποιος που ντρεπεται για τα 'εκεινα' ειναι φυσικο να νιωθει υπερηφανεια για τα 'αλλα'.Αν δεν νιωθει ντροπη για κατι δεν εχει λογο να νιωθει υπερηφανος για το 'αντιθετο' του.
Και κλεινοντας θα ηθελα να πω οτι τα μεγαλυτερα εμποδια στην πορεια ενος ερευνητη της αληθειας ειναι ο φοβος και η ντροπη.
"Σκέφτομαι άρα υπάρχω" - Descartes
quote:Η υπογράμμιση δική μου!
Η αντιφατικότητα του ανθρώπου είναι ένδειξη τελειότητας, γιατί εμπεριέχει τα πάντα, είναι το όλον. Η αντιφατικότητα υπάρχει παντού γύρω μας, υπάρχει στη φύση.
"Αντιφάσκω άρα υπάρχω" - Walter Whitmann.
Descartes-Whitman = ψηφίζω 2 δαγκωτό!
Καλέ μας morent11 είπες:
quote:
Και κλεινοντας θα ηθελα να πω οτι τα μεγαλυτερα εμποδια στην πορεια ενος ερευνητη της αληθειας ειναι ο φοβος και η ντροπη.
Θα μου επιτρέψεις να εκφράσω μιαν άλλη άποψη! Για να φτάσει κάποιος να γίνει ερευνητής της αλήθειας,πρέπει να έχει ξεπεράσει το φόβο,μετατρέποντάς τον σε κινητήριο δύναμη στην άνωθεν πορεία. (Σίγουρα είναι κακός σύμβουλος για αποφάσεις όπου χρειάζεται νηφαλιότητα, όμως σκέψου ότι όσοι ήρθαν τελικά αντιμέτωποι και ξεπέρασαν τους φόβους τους,πέτυχαν το μεγαλείο.)
Και η ντροπή ακόμα,μπορεί να μετατραπεί σε κατανόηση για την ανθρώπινη φύση και τελικά να οδηγήσει στην αποδοχή καταστάσεων που θα ήταν βασανιστικές κάτω από άλλες συνθήκες.
Και τα δυο συναισθήματα πηγάζουν από την άγνοια! Όχι την άγνοια της ίδιας της αλήθειας.αλλά της ύπαρξής της! Τί λέτε φίλοι?
"Ποιό το αληθινό μέγεθος της σκιάς σου;"
αγαπητη Darkangel78 όχι μόνο θα σου ‘επιτρεψω’ αλλά θα συμφωνησω μαζί σου!Ο φοβος και η ντροπη σαν γνωση είναι ιδιαιτερα εμφανης στις 3 αρνησεις του μαθητη ακομη Πετρου( που ειχε έρθει σε επαφη με την απολυτη Αληθεια).Και τουτο είναι το σημειο που συμφωνω μαζί σου: για να προχωρησει καποιος θα πρεπει πραγματι να ‘ακυρωσει’ αυτές τις καταγεγραμμενες γνωσεις .Σαν καταγραφες βρίσκονται στο υποσυνειδητο του ανθρωπου και ο ερευνητης απ’την αρχη της πορείας του θα πρεπει να ‘τακτοποιησει τα του οικου του’, θα πρεπει να περασει από κει, να κατανοησει την τοποχρονικη του αληθεια και να μπει στην διαδικασια να διαμορφωσει μια προσωπικοτητα δεκτικη,ανοιχτη στο εισερχομενο ‘φως’.Δεν είναι οι διαφοροι ‘φοβοι’ ή οι ‘ντροπες’ τα εμποδια.Ειναι η ιδια η γνωση του φοβου.Θα σου πω ένα παραδειγμα ,όπως ακριβως ειπωθηκε σε μενα από έναν σοφο ανθρωπο: ‘ σκεψου ένα μικρο παιδι που πιανει από την ουρα έναν σκυλο.Γιατι δεν τον δαγκωνει ο σκυλος;Εσυ μπορεις να το κανεις; Το παιδι δεν εχει καταγραψει μέσα του τον φοβο σαν γνωση.Εσυ ναι.’
Μια καταγεγραμμενη γνωση μπορεί να ‘ακυρωθει’ μόνο με την καταγραφη μιας αλλης , συνηθως αντιθετης της ,που θα είναι λειτουργικη για το ατομο.
Και ναι, εχεις δικιο, άλλο ο ερευνητης της αληθειας και άλλο ο κατά περιστασιν αναζητητης.
Όσο για το αντιφασκω αρα υπαρχω συμφωνω απολυτα, αν και για διαφορετικους λογους από τον Walter Whitmann.
Συγνωμη που δεν μπορω να επεκταθω αλλα ο χρονος ειναι αμειλικτος (γραφω και πολυ αργα).
quote:
Όσο για το αντιφασκω αρα υπαρχω συμφωνω απολυτα, αν και για διαφορετικους λογους από τον Walter Whitmann.
Συγνωμη που δεν μπορω να επεκταθω αλλα ο χρονος ειναι αμειλικτος (γραφω και πολυ αργα).
Η υπομονή είναι αρετή,αγαπητέ μου!Περιμένω τις απόψεις σου.Για ποιούς λόγους εσύ αντιφάσκεις? Και πώς σχετίζεται αυτό με τα πάθη? (Για να μη ξεφεύγουμε και από το θέμα...) Και θα απαντήσω και γω αμέσως μετά!
"Ποιό το αληθινό μέγεθος της σκιάς σου;"
quote:1.Το πάθος είναι το όχημα που μας οδηγεί στο δωμάτιο των επιθυμιών μας.
2.Το πάθος δίνει ζωή στον άνθρωπο αλλά χρειάζεται και η σοφία για την σωστή διάρκεια.
Και μου δημιούργησες κάποιες σκέψεις....
1.Πιστεύω όλοι μας καταλαβαίνουμε την αμφίδρομη σχέση, ΠΑΘΟΥΣ-ΕΠΙΘΥΜΙΑΣ όμως μήπως από κάπου αρχίζει;; Μήπως είναι ένας φαύλος κύκλος, όπως η κότα και το αυγό;;;; Το πάθος φέρνει επιθυμίες, αλλά και οι επιθυμίες γεννάνε πάθη...
2.Και πάλι μου έρχεται στο μυαλό ένας φαύλος κύκλος. Τα πάθη φέρνουν, καταστροφή-> γνώση -> εμπειρία -> σοφία -> περιέργεια για αναζήτηση -> ίσως καινούριο πάθος κ.ο.κ. Τελειώνει ποτέ;;;
Ευχαριστώ όλους όσους απαντάτε αλλά και όσους απλώς διαβάζετε.....
-------------
ΤΟΛΜΗΣΤΕ!!!! ΣΕ ΟΛΑ!!!
-Αν χάσετε θα έχετε πάρει ένα ωραίο μάθημα.
-Αν νικήσετε θα έχετε την χαρά την νίκης (ίσως της πρωτοπορίας).
quote:
1.Πιστεύω όλοι μας καταλαβαίνουμε την αμφίδρομη σχέση, ΠΑΘΟΥΣ-ΕΠΙΘΥΜΙΑΣ όμως μήπως από κάπου αρχίζει;; Μήπως είναι ένας φαύλος κύκλος, όπως η κότα και το αυγό;;;; Το πάθος φέρνει επιθυμίες, αλλά και οι επιθυμίες γεννάνε πάθη...
Φίλτατε bladerunner έχω μια μικρή ένσταση στα λεγόμενά σου...
Οι επιθυμίες γεννάνε πάθη.Τελεία.Η μόνη επιθυμία που μπορεί να γεννήσει ένα πάθος είναι η απαλλαγή από αυτό.Γιατί το πάθος κουράζει,εξαντλεί,προκαλεί κορεσμό.
quote:
2.Και πάλι μου έρχεται στο μυαλό ένας φαύλος κύκλος. Τα πάθη φέρνουν, καταστροφή-> γνώση -> εμπειρία -> σοφία -> περιέργεια για αναζήτηση -> ίσως καινούριο πάθος κ.ο.κ. Τελειώνει ποτέ;;;
καταστροφή-> γνώση -> εμπειρία -> εγκράτεια και φρόνηση -> περιέργεια για αναζήτηση -> ίσως καινούριο πάθος κ.ο.κ.
..και όχι,δεν τελειώνει ποτέ!Ίσως ο τερματισμοός του είναι η απόκτηση της περιβόητης σοφίας,μετά από έναν αέναο κύκλο φθίνοντων παθών...!
"Ποιό το αληθινό μέγεθος της σκιάς σου;"
quote:
Η μόνη επιθυμία που μπορεί να γεννήσει ένα πάθος είναι η απαλλαγή από αυτό.
Κι όμως το πάθος -μόλις εξασθενήσει- θα δημιουργήσει άλλη επιθυμία που θα οδηγήσει σε πάθος για να υπερκαλύψει το κενό που αφήνει.... Έτσι νομίζω τουλάχιστον....
Όσο για το δεύτερο έχεις δίκιο. Προσπέρασα λιγάκι απότομα.....
-------------
ΤΟΛΜΗΣΤΕ!!!! ΣΕ ΟΛΑ!!!
-Αν χάσετε θα έχετε πάρει ένα ωραίο μάθημα.
-Αν νικήσετε θα έχετε την χαρά την νίκης (ίσως της πρωτοπορίας).
Edited by - bladerunner on 10/12/2003 23:55:23
quote:
Κι όμως το πάθος -μόλις εξασθενήσει- θα δημιουργήσει άλλη επιθυμία που θα οδηγήσει σε πάθος για να υπερκαλύψει το κενό που αφήνει....
Μα δε χρειάζεσαι μια περίοδο ηρεμίας? Πλήρους απαλλαγής από τα πάθη? Πώς μπορείς να ζεις συνεχώς μέσα σε μια ένταση?
"Ποιό το αληθινό μέγεθος της σκιάς σου;"
Αρκετά ανθρώπινο το θέμα σου bladunner. Και όπως τις περισσότερες φορές, το θέμα του esoterica να έχει δυό όψεις.
Εκείνη της εσωτερικής γνώσης και της δεύτερης, της απλής ανθρώπινης ψυχολογικής εικόνας.
Το πάθος πάντα, καλοί μου φίλοι είναι συμπορευόμενο με τις εγκεφαλικές και ψυχολογικές δυσλειτουργίες.
Ποτέ ένα πάθος δεν εμπεριέχει τις μορφές του καλού, είτε του κακού. Δηλαδή δεν μπορούμε να πούμε πως ετούτο το πάθος βλάπτει ή εκείνο ωφελεί αφού προέρχεται από ψυχώσεις, (καθαρά παθολογική κατάσταση του ανασφαλή νου-ψυχής).
Ακόμα ο εθισμός δεν φέρνει, "δεν γεννά" πάθη εάν δεν υπάρχει η προδιάθεση στον παθόντα.
Τώρα εάν το πάθος μπορεί να οδηγήσει τον άνθρωπο στην εσωτερική αναζήτηση;
Ασφαλώς και όχι, είναι η δική μου άποψη.
Το πάθος που θα "κυριέψει" κάποιον με τον εσωτερισμό, (αλλά και ποιος εσωτερισμός χρειάζεται πάθος για να μελετηθει;) τον κάνει τυφλό και στείρο!
Περιορίζει (το πάθος) την εσωτερική οπτική εμβέλεια, αφού ήδη θα υπάρχουν πνευματικές παρωπίδες, παρόμοιες με κείνες των ...ισμων. Χαμηλώνει τις αντιστάσεις του πνεύματος προς την άνοδο και αφαιρεί από τον αναζητητή τη γονιμότητα του αγώνα.
Εώς το σημείο της πλήρης πνευματικής ανικανότητας.
Η αναζήτηση, ο εσωτερισμός, είναι μια πνευματική ζωή δίχως "νοήμονα" αισθήματα, γεμάτη από εξαντλητικό πνευματικό αγώνα για την νίκη της επιστροφής. Όπου και σαν τρόπαιο, ο αναζητητής θα κρατήσει απ'την πνευματική τούτη πάλη, (γιά όσο καιρό μείνει ακόμα στην ύλη), έναν αναγεννημένο "νέο" άνθρωπο, γεμάτο μόνο από αγάπη και γνώση για το σύμπαν.
Οι αληθινοί διδάσκαλοι, μιλούν για μια λέξη που "δραπέτευσε" απ' τις μυητικές βαθμίδες των εσωτερικών κύκλων, την αγάπη.
Την αγάπη που μας κάνει όπως το λέει και η λέξη, δημιουργούς του αγώνα. ΗΓ(Α)ΠΗΣΑ, <<ηγούμε της ποιήσεως>>.
Οι αρχαίοι Έλληνες γνώριζαν ένα μικρούλι θεό, τον Έρωτα για να εκφράσουν όλα τα άλλα όπου εμείς σήμερα εκφράζουμε με αυτήν την λέξη της αγάπης.
Η αυτή παθολογική λοιπόν κατάσταση, (πάθος) δεσμεύει τον άνθρωπο σαν "υλικό" ον, αλλά και σαν πνευματικό αγωνιστή τον αποδεκατίζει.
Με τούτα φιλικά σας χαιρετώ.
quote:
Αρκετά ανθρώπινο το θέμα σου bladunner. Και όπως τις περισσότερες φορές, το θέμα του esoterica να έχει δυό όψεις.
Εκείνη της εσωτερικής γνώσης και της δεύτερης, της απλής ανθρώπινης ψυχολογικής εικόνας.
quote:
Η αυτή παθολογική λοιπόν κατάσταση, (πάθος) δεσμεύει τον άνθρωπο σαν "υλικό" ον, αλλά και σαν πνευματικό αγωνιστή τον αποδεκατίζει.
Καλησπέρα.
Πάθος, τυρρανική επιθυμία που ζητά πραγμάτωση, ώστε να ελευθερωθείς από το βάρος της, κάτι που σε έλκει όσο και ταυτόχρονα σε απωθεί.
Γιατί;
Ο άνθρωπος, έχει την ανάγκη να νιώθει ευτυχισμένος. Οχι μόνο σήμερα, γιατί ευτυχία χωρίς μέλλον είναι γιαυτόν σιωπηλή απειλή. Θυμάται την ευδαιμονία της παραδείσιας κατάστασης, και βουτηγμένος καθώς είναι στην υλική του ύπαρξη, προσπαθεί απεγνωσμένα να την επανακτήσει.
Σκέφτεται, επιθυμεί, νιώθει και τέλος πράττει, με σκοπό να αποκτήσει την πολυπόθητη ευτυχία. Το αποτέλεσμα κάθε του πράξης τον αφορά άμεσα, θέλει με πάθος να πετύχει, γιατί από αυτήν την επιτυχία, εξαρτά την ευτυχία του. Συγχρόνως όμως, ξέρει ότι στον υλικό κόσμο, κάθε τι που γεννιέται, πεθαίνει κιόλας. Αν στηρίξει σε αυτόν τις ελπίδες του, είναι πέρα για πέρα χαμένος. Με τυφλό πια πάθος, συνεχίζει να ελπίζει στο ανέλπιστο, τυφλό γιατί ξέρει πως όποια ευτυχία βασίζεται σε κάτι θνητό, είναι καταδικασμένη να πεθάνει...
αυτή...που τα κατάφερε!
κάνε κλικ!