- Ψυχρός Πόλεμος II - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.
Τι μου θύμισε... 1904 (λίγο πριν τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο), Καβάφης, Περιμένοντας τους Βαρβάρους...
-Τι περιμένουμε στην αγορά συναθροισμένοι;
Είναι οι βάρβαροι να φθάσουν σήμερα.
-Γιατί μέσα στην Σύγκλητο μιά τέτοια απραξία;
Τι κάθοντ' οι Συγκλητικοί και δεν νομοθετούνε;
-Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.
Τι νόμους πια θα κάμουν οι Συγκλητικοί;
Οι βάρβαροι σαν έλθουν θα νομοθετήσουν.
-Γιατί ο αυτοκράτωρ μας τόσο πρωί σηκώθη,
και κάθεται στης πόλεως την πιο μεγάλη πύλη
στον θρόνο επάνω, επίσημος, φορώντας την κορώνα;
-Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.
Κι ο αυτοκράτωρ περιμένει να δεχθεί
τον αρχηγό τους. Μάλιστα ετοίμασε
για να τον δώσει μια περγαμηνή. Εκεί
τον έγραψε τίτλους πολλούς κι ονόματα.
-Γιατί οι δυό μας ύπατοι κ' οι πραίτορες εβγήκαν
σήμερα με τες κόκκινες, τες κεντημένες τόγες·
γιατί βραχιόλια φόρεσαν με τόσους αμεθύστους,
και δαχτυλίδια με λαμπρά γυαλιστερά σμαράγδια·
γιατί να πιάσουν σήμερα πολύτιμα μπαστούνια
μ' ασήμια και μαλάματα έκτακτα σκαλισμένα;
Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα·
και τέτοια πράγματα θαμπόνουν τους βαρβάρους.
-Γιατί κ' οι άξιοι ρήτορες δεν έρχονται σαν πάντα
να βγάλουνε τους λόγους τους, να πούνε τα δικά τους;
Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα·
κι αυτοί βαριούντ' ευφράδειες και δημηγορίες.
-Γιατί ν' αρχίσει μονομιάς αυτή η ανησυχία
κ' η σύγχυσις. (Τα πρόσωπα τι σοβαρά που έγιναν).
Γιατί αδειάζουν γρήγορα οι δρόμοι κ' οι πλατέες,
κι όλοι γυρνούν στα σπίτια τους πολύ συλλογισμένοι;
Γιατί ενύχτωσε κ' οι βάρβαροι δεν ήλθαν.
Και μερικοί έφθασαν απ' τα σύνορα,
και είπανε πως βάρβαροι πια δεν υπάρχουν.
Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους.
Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μιά κάποια λύσις.
Τελικά γιατί χρειαζόμαστε πάντα κάποιους βαρβάρους;
'We are either alone in the universe or we are not. Both ideas are overwhelming'
-Arthur C. Clarke-
να πω την αλήθεια δεν έχω ιδέα σε τι αναφέρεσαι συγκεκριμένα (εκτός κι αν αναφέρεσαι στους Ρωσσικούς πυραύλους).
Πάντως το ποιήμα του Καβάφη είναι από τα αγαπημένα μου.
quote:
Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους.
Πάντα με τρόμαζε η πιθανότητα (πραγματικότητα ίσως;) του να γίνουν βάρβαροι οι ίδιοι οι πολίτες, αυτοί δηλαδή που με φόβο περιμένουν τον ερχομό των καταστροφέων και όταν ανακαλύπτουν πια πως αυτοί δεν υπάρχουν γίνονται οι ίδιοι καταστροφείς.
Κάτι σαν το καταπληκτικό διήγημα Nightfall του Ασίμωφ ας πούμε. Αν και εγώ το εννοώ σε κοινωνικό και πολιτισμικό επίπεδο.
Ο μεγαλύτερος εχθρός της Ελλάδας για μένα παραμένει ο Έλληνας.
quote:
Τελικά γιατί χρειαζόμαστε πάντα κάποιους βαρβάρους;
Να ρωτήσω τους Αμερικανούς εδώ, κάτι θα ξέρουν. 
Υπάρχει βέβαια και το παρακάτω....
"...κι απήλθεν
ο τύραννος, ανόητος όπως ήλθεν,
αφίσας Αθηναίους και Πειραιώτας
απαρηγόρητους ομού και κεχηνότας"
Από το ακυκλοφόρητο ποιήμα του Μαλακάση με τίτλο «Οι Βάρβαροι του Καβάφη»
quote:
Γειά σου Όστρια,
να πω την αλήθεια δεν έχω ιδέα σε τι αναφέρεσαι συγκεκριμένα (εκτός κι αν αναφέρεσαι στους Ρωσσικούς πυραύλους).
Σε αυτούς αναφέρομαι αγαπητέ μου και στην αμερικάνικη "ασπίδα" που σκοπεύει να εγκαταστήσει η Αμερική στην Πολωνία και την Τσεχία. Κάτι που συζητείται, προς το παρόν, στο περιθώριο της συνόδου των G8.
Βέβαια οι Αμερικάνοι επιμένουν ότι σκοπός τους είναι προστασία τους από ενδεχόμενη επίθεση κρατών όπως το Ιράν ή η Βόρεια Κορέα, αλλά εσένα σε πείθει αυτή η εξήγηση;
Βέβαια και οι Ρώσοι κατέβασαν τους τόνους, παρόλα αυτά η ζημιά έχει ήδη γίνει νομίζω.
Νομίζω ότι η λογική της Αμερικής είναι εφ όσον η αντιτρομοκρατική εκστρατεία της δεν πετυχαίνει, να προετοιμάσουν το κοινό τους για τον επόμενο μεγάλο εχθρό. Δηλαδή πάλι η Ρωσία.
Η Ευρώπη φαίνεται για μία ακόμα φορά να παρακολουθεί αμέτοχη. Λες και δεν αντιλαμβάνεται ότι θα είναι για μια ακόμα φορά ο βασικός χώρος των όποιων 'επιχειρήσεων'.
'We are either alone in the universe or we are not. Both ideas are overwhelming'
-Arthur C. Clarke-
Οι μονοι που κρατουν τις Συνθηκες περι μειωσης των οπλικων συστηματων, στρατηγικων ή μη ειναι η Ρωσικη Ομοσπονδια. Εχουν παροπλισει τα μισα και πλεον στρατηγικα συστηματα και υπο-στρατηγικα (υποβρυχια βαλλιστικων πυραυλων, καταδρομικα, αλλα και πεζικο) ενω οι Αμερικανοι, εχουν "ξεκολλοθει" στην κυριολεξια, σε μια αυξηση στρατιωτικου υλικου!
Με την δικαιολογια της Ιρανικης Απειλης, προσπαθουν να στησουν αντιβαλλιστικη αμηνα, στην Πολωνια και στην Τσεχια! Αλλα ειναι αδιανοητο.
Τα πυραυλικα συστηματα των Ιρανικων δυναμεων, με τα βιας εχουν εμβελεια μεχρι το Ισραηλ... ΕΛΕΟΣ
Ειναι ξεκαθαρο, οτι θα αρχισει ενας νεος ψυχρος πολεμος, που με αυτα και αυτα, ειναι "καυτος"... αρα η εννοια ψυχρος ειναι καθαρα ουτοπικη
Πως θα ξοδέψει χρήματα το αμερικανικό κράτος - το οικονομικό του σύστημα βασίζεται εδώ και δεκαετίες στην αγορά οπλικών συστημάτων;
Πως θα ελέγξει τον κόσμο στην συνέχεια προς όφελος των δικών του αναγκών (και όχι φυσικά των πολιτών του...);
Ostria
Όλη η παραπάνω αηδία είναι γνωστή...
Το μόνο άγνωστο είναι ο στίχος
"""Κι ο αυτοκράτωρ περιμένει να δεχθεί
τον αρχηγό τους. Μάλιστα ετοίμασε
για να τον δώσει μια περγαμηνή. Εκεί
τον έγραψε τίτλους πολλούς κι ονόματα."""
Ο δικός μας μήπως (Έλλην ή καλύτερα "Έλλην") αυτοκράτωρ ή μήπως ο αυτοκράτωρ που θα προκύψει από τις επόμενες εκλογές;
Και οι πραγματικοί βάρβαροι ποιοί μπορεί να είναι;
Ίσως ο ψυχρός πόλεμος να μην τελείωσε παρά μόνο φαινομενικά.
Αυτό που για μένα κάνει τα πράγματα αρκετά απαισιόδοξα είναι ότι τόσο η Πολωνία όσο και η Δημοκρατία της Τσεχίας είναι μέλη της Ευρωπαικής Ένωσης. Η οποία δεν έχει καταφέρει ακόμα μετά από τόσες δεκαετίες να αναπτύξει στρατηγική και αμυντική πολιτική με αποτέλεσμα η Αμερική να "πατάει" για μια ακόμα φορά στην Ευρώπη.
Η αντίδραση της Ρωσσίας είναι λογική μέσα στα πλαίσια της στρατηγικής ισορροπίας.
Είναι πολύ πιθανόν ότι στο προσεχές μέλλον τα πράγματα θα ενταθούν αρκετά. Η Ρωσσία δεν θα μείνει για πολύ καιρό ικανοποιημένη με τον ρόλο του κομπάρσου.
Ο Πούτιν προτείνει ως εναλλακτική λύση να εγκαταστήσει η Αμερική πυραυλική ασπίδα στο Ιράκ, Τουρκία ή στην θάλασσα.
Επίσης....
"He also urged the United States not to proceed with its plans until after thorough consultations with Russia on its own ideas, and suggested creating a pool of countries, including from Europe, to evaluate emerging missile threats together through 2012."
http://www.nytimes.com/2007/06/08/world/europe/08cnd-missile.html
2012....τι μου θυμίζει αυτό.....α, το βρήκα...τότε δεν είναι που θα καταστραφεί ο κόσμος;
ισως το 2012 να ειναι το "τελος", ισως η "αρχη". Το θεμα ειναι οτι καποτε, η Σοβιετικη Ενωση ηταν η τσαμπουκαλεμενη και προκαλουσε πρωτη (γιατι αυτοθεωρουνταν ΠΡΩΤΗ ΧΩΡΑ) και τωρα βλεπουμε τις ΗΠΑ να κανουν το ιδιο και ισως χειροτερο.
Καταρχας, τι ειναι αυτο το θρασος, να "εισβαλουν" σε ξενα χωραφια... ο Β' ΠΠ τελειωσε, δεν εχουν λογο να "προστατευουν" ή να μπλεκονται με την Ευρωπη, ποσο μαλλον με την Ε.Ε. Εκτος και αν θελουν να μπουν και αυτοι στην Ενωση, να αποκτησουν πολλαπλασια οφελη. Οπως ξερουμε το δολαριο παραπαιει, καθως και η Πολιτικη των ΗΠΑ δεν ειναι στα καλυτερα της! Απο τοτε, που την Κυβερνηση την πηρε στα χερια του ο Μπους (απο τον πρωτο μαλιστα) εχουμε μια "πτωση" των ΗΠΑ... και αυτο φαινεται επισης, στο οτι ολο και περισσοτερο, καποιες κλασικες συμμαχιες, απομακρυνονται απο τις ΗΠΑ
Έχασα έναν άνθρωπο δικό μου.
Μα δεν κλαίω, διότι ξέρω πως είναι καλά.
Σήμερα τα ξημερωματα…..
Έφυγε ένας γλυκός φίλος.
Το τελευταίο νέο του, ήταν αυτό το «γράμμα».
Το μοιραζω σε εσάς.
Όχι γιατί το θέλω.
Μα γιατί το ζήτησε εκείνος.
«_______Μη φύγεις ακόμα!!!
Αν φύγεις μετά θα είμαι μόνος μου και δεν θα με βοηθήσει κανείς!!
Άσε με να φύγω πρώτος. Εγώ δεν το αντέχω να είμαι μόνος………
Θυμάσαι; Σου το έλεγα και όταν είμασταν ακόμα στον κήπο της εφηβείας…
Μα εσύ γέλαγες.
Και μου έλεγες με αυτό το υπέροχο χαμόγελο, «Μη λες ανοησίες! Είσαι δυνατός μα δεν το ξέρεις.»
Σου έλεγα πως βλέπω εφιάλτες… να καλπάζεις σε λευκό άτι και να απομακρύνεσαι γελώντας για όσα αφήνεις πίσω σου…
Θυμάσαι; Κι εσύ ανασήκωνες το αριστερό σου φρύδι και γέλαγες πάλι και οι ρυτίδες στο πλάι των χειλιών σου μου έκλειναν το μάτι… να… έτσι!
Μην φύγεις πρώτη… θα νιώθω και δεν το θέλω… θα μου λείψουν τα μάτια σου…
Αυτά τα μάτια που όποιος τα κοιτάζει βυθίζεται στο καστανό της θάλασσας σου…
Χάνεται…
Χάνεται στα πιο θλιμμένα μάτια του κόσμου…
Την άκρη στο βλέμμα σου ποτέ δεν την βρήκα…
Θυμάμαι τα λόγια σου ακόμα…
«Δεν θα την βρεις, μάτια μου… Την έχω καρφωμένη στις πύλες της πατρίδας μου για να βρω κάποτε τον δρόμο του γυρισμού στο μέρος που ακούμπησα την καρδιά μου…»
Όλα τα θυμάμαι… Όμορφα μιλάς… Πώς να ξεχάσω;
Ποτέ δεν σε ανακάλυψα…
Μα κανείς δεν σε ανακάλυψε…
Αυτή είναι η παρηγοριά μου… δεν με ξεχώρισες…
Μα τι περιμένεις;
Με έμαθες να μην φοβάμαι τον θάνατο…
Μα δεν μου είπες το μυστικό… πως γίνεται από θεοί να γίνουμε άνθρωποι…
Μα εσύ δεν μου είπες ποτέ το μυστικό…
Έλεγες… «Οι λυπητερές ιστοριες χρειάζονται χρόνο για να ξεκουράζεται η ψυχή… και η δική μου δεν έχει ξεκούραση…»
Δεν ήθελες να λες τίποτα…
Κλειδωμένη η ψυχή σου…
Μόνη σου υπάρχεις…
Μα κανείς δεν ήταν μόνος μαζί σου…
Είσαι ένα σημείο, έλεγες με πίκρα… θυμάσαι;
Το ξέρω… πάντα το ήξερα…
Σε έβλεπα να σε συναντούν στη ζωή σου και να σε διαπερνούν και σου έλεγα φτάνει!
Μα εσύ… στοργικά τους έπαιρνες από την μία μεριά του δρόμου και τους περνούσες απέναντι αλλάζοντας τους οριστικά…
Δεν είδα κανέναν να γίνεται χειρότερος…
Ποτέ δεν βόγκηξες…
Ποτέ δεν διαμαρτυρήθηκες…
Χαμόγελο κάρφωνες στις πλάτες τους καθώς έφευγαν…
Έτσι για να είσαι σίγουρη πως θα έχουν καλό δρόμο…
Ποτέ μου δεν κατάλαβα γιατί σε ξάφνιαζε η αγάπη τους… ποτέ!
Δεν σε είδες ποτέ; Πώς είναι δυνατόν να μην σε είδες ποτέ;
Έκλεινες τα αυτιά σου όταν σου έλεγαν κάτι όμορφο… Και έκλεισες άπειρες φορές τα αυτιά σου…
Ναι είσαι ανόητη… Δεν άκουσες ποτέ αυτό που πάντα έψαχνες… Εσένα!
Μα ας είναι… για να ζεις εσύ θέλεις να έχεις κάτι να γυρεύεις.
Ας ήξερα τον όρκο που έδωσες να βρω και να τον σπάσω!
Αχ μου έμαθες τόσα πολλά…
Θυμάσαι τι μου έλεγες; «Θα κάνω τα πάντα για να μην ξανάρθεις σε αυτή την γη των παθών!»
Λες να το κατάφερες;
Πάντως με έκανες καλύτερο…
Κι εγώ; Εγώ τι σου έμαθα;
Εσύ μέχρι και τις τελίτσες στο τέλος των λέξεων μου έμαθες…
Βλέπεις;
Γέμισα τελίτσες το λευκό…
Βλέπεις παντού τα μυστικά…
Μου έλεγες μοιάζουν με ουρές από κομήτες…
Κι εγώ γέλαγα με την ιδέα… μα εσύ επέμενες…
«Μα οι λέξεις κομήτες είναι που πότε χτυπούν τους ανθρώπους και πότε τους στέλνουν σιωπηλά ένα φιλί τρυφερό… έτσι για το καλό…» έλεγες και μου κόπηκε το γέλιο.
Σε πίστεψα…
Είμαι ποιητής, έλεγες…
Δεν κατάλαβες ποτέ πως έμαθα να μιλάω σαν εσένα…
Είναι κρίμα να μην βλέπεις τον εαυτό σου αστρένια μου…
Για αυτό σου λέω…
Μην φύγεις ακόμα…
Νομίζω πως κοντεύω…
Περίμενε λίγο ακόμα ορκίσου το!
Σαχλαμάρες λέω……… Δεν ορκίζεσαι ποτέ σου…
Εγώ πρέπει να βιαστώ…
Φοβάμαι αυτό που λες… «Όσα φέρνει η ώρα δεν τα φέρνει ο χρόνος»
Αν και πάντα το έλεγες για καλό και έμοιαζε πάντα σαν ευχή που, μάγισσα μου, έπιανε και χαρά μεγάλη έδινε σε όσους την ντύθηκαν!
Αλλά εγώ φοβάμαι γιατί μοίρασες όλες τις ευχές σου και δεν κράτησες για σένα καμία…
Θυμάμαι που έλεγες πως αυτή σου η ευχή εσένα θα σε χτυπήσει αλλιώτικα.
Μα δεν εξήγησες ποτέ το πώς.
Γι αυτό κι εγώ φοβάμαι και λέω μην φύγεις ακόμα…
Λίγο ακόμα…
Πάλι σαχλαμάρες λέω…
Συγχώρα με αστρένια…
Αν θα φύγεις, πήγαινε στο καλό…… νομίζω πως θα έρχομαι να σε βλέπω…
Ίσως επιστρέφεις κι εσύ καμία φορά… έτσι να τα λέμε δυο στάλες, να δροσίζονται οι καρδιές!!!
Ξέρω πως εσύ δεν μένεις στους ουρανούς των σοφών…
Εσύ δεν αφήνεις κανέναν πίσω…
Έτσι έλεγες… ούτε ένας…
Μα φοβάμαι… πως μόνη σου θα μείνεις γιατί όλοι έφυγαν…
Αν θα φύγεις… Όταν θα φύγεις…
Πήγαινε στο καλό!
Νομίζω πως θα έρχεσαι… Ίσως εγώ να επιστρέφω…
Μπορεί και να ανταμωνόμαστε στη μέση, στη διαδρομή…
Στο καλό!
Γελάω…
Γιατί φεύγω πρώτος…
Αν με ακούσει κάνεις, θα πιστέψει πως σε αγάπησα ερωτικά σαν άντρας.
Μα δεν είναι έτσι…
Εγώ σε αγάπησα όπως αγαπάει ο πίνακας τον ζωγράφο του…
Όπως αγαπάει το τραγούδι την φωνή που το μοιράζει…
Όπως αγαπάει το μυθιστόρημα το χέρι που το έγραψε…
Όπως αγάπησε ο ήλιος τον αιθέρα που τον συγκρατεί…
Σαν φύγω ξέρεις τι θα ήθελα;
Να πάρεις το αγαπημένο όνομα…
Λίγο είναι το Άννα, Αννούλα μου…
Αυτά τα λίγα λόγια, είναι το Αντίο μου…
Γραμμένο εβδομάδες τώρα…
Ένα πάτημα στο κουμπί Αποστολή…
Τίποτα άλλο…
Κι εσύ θα ξέρεις όσα ποτέ δεν μίλησα…
Όσα δεν θα άκουγες ποτέ…
Πάψε να κλείνεις τα αυτιά σου!
Θέλω μία τελευταία χάρη αστρενια μου, μάγισσα…
Αυτό το… γράμμα… να το διαβάσεις δυνατά εκεί που πιστεύεις πιο πολύ πως ίσως αγγίξει τις καρδιές και πιάσει τόπο…
Εκεί που αξίζει να ακουστεί…
Μοιράζω λίγα λόγια βελούδινα…
Έτσι για να μαζέψω ευχές για την συνέχεια του ταξιδιού μου…
______________________________________________________________________Και αν λίγο γλύκανα τις καρδιές σας εγώ ο ποιητής…
Χαρίστε μου την ευχή σας για καλύτερο ταξίδι ______________________________________________________________________
Αστρενια μου… είδες τι όμορφα με πέρασες και μένα απέναντι;
Έγινα καλύτερος…
Έχεις δίκιο…
Έλεγες…
«Είμαι ένα σημείο μόνο… τίποτα άλλο…»
Έλεγες…
Συγχώρα με που δεν μπόρεσα να σε καταλάβω και να μοιραστώ μαζί σου…
Δεν μπόρεσα;
Δεν άφησες;
«Είμαι ένα σημείο μόνο… απλά είμαι εδώ…»
Έλεγες…
Συγχώρα με… Εγώ… σε ευχαριστώ για αυτό…
Ο δικός σου φίλος……
Ο δικος σου Αλεξανδρος……
Καλό δρόμο σε όλους σας……
Αλέξανδρος________»
"ΟΥΚ ΑΙΣΧΥΝΩ ΤΑ ΙΕΡΑ ΟΠΛΑ ΟΥΔΕ ΛΕΙΨΩ ΤΟΝ ΠΑΡΑΣΤΑΤΗΝ ΟΠΟΥ ΑΝ ΣΤΟΙΧΗΣΩ ΑΜΥΝΩ ΔΕ ΚΑΙ ΥΠΕΡ ΙΕΡΩΝ ΚΑΙ ΟΣΙΩΝ ΚΑΙ ΟΥΚ ΕΛΑΤΤΩ ΠΑΡΑΔΩΣΩ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ, ΠΛΕΙΩ ΔΕ ΚΑΙ ΑΡΕΙΩ.........."
ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΠΟΙΗΤΗ………………….
ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΠΛΑΣΜΑ ΕΛΕΥΘΕΡΟ……………….
ΚΙ ΕΓΩ ΜΕ ΤΗΝ ΣΕΙΡΑ ΜΟΥ... ΩΣ ΘΕΟΝΟΗ... ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΟΣΟΥΣ ΔΙΑΒΑΣΟΥΝ ΚΑΤΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΟΥ.
ΤΟ ΕΠΡΑΞΑ……………………………………………………………………………….
"ΟΥΚ ΑΙΣΧΥΝΩ ΤΑ ΙΕΡΑ ΟΠΛΑ ΟΥΔΕ ΛΕΙΨΩ ΤΟΝ ΠΑΡΑΣΤΑΤΗΝ ΟΠΟΥ ΑΝ ΣΤΟΙΧΗΣΩ ΑΜΥΝΩ ΔΕ ΚΑΙ ΥΠΕΡ ΙΕΡΩΝ ΚΑΙ ΟΣΙΩΝ ΚΑΙ ΟΥΚ ΕΛΑΤΤΩ ΠΑΡΑΔΩΣΩ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ, ΠΛΕΙΩ ΔΕ ΚΑΙ ΑΡΕΙΩ.........."
κάνε κλικ!
Ποτέ μην παραδεχτείς τα όρια του ανθρώπου. Να σπας τα σύνορα. Να αρνιέσαι ότι θωρούν τα μάτια σου. Να πεθαίνεις και να λες: ΘΑΝΑΤΟΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ!
"Χαρίστε μου την ευχή σας για καλύτερο ταξίδι"
"Καλό δρόμο σε όλους σας…… εγώ ο ποιητής
Αλέξανδρος________»"
Καλό σου ταξίδι ποιητή...
........................... ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕ
ΠΡΟΣ ΤΟ ΦΩΣ,
---
Η ΚΑΡΔΙΑ ΣΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΠΟΥΛΙ
ΠΟΥ ΚΕΛΑΗΔΑΕΙ ΚΙ ΕΧΕΙ ΤΗ ΦΩΛΙΑ ΤΟΥ
ΜΕΣΑ ΣΕ ΔΡΟΣΕΡΟ ΔΕΝΤΡΟ.
Η ΚΑΡΔΙΑ ΣΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΜΗΛΙΑ
ΠΟΥ ΤΑ ΚΛΑΔΙΑ ΤΗΣ ΓΕΡΝΟΥΝ
ΑΠΟ ΤΟ ΒΑΡΟΣ ΤΩΝ ΦΡΟΥΤΩΝ.
Η ΚΑΡΔΙΑ ΣΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΟΥΡΑΝΙΟ ΤΟΞΟ
ΠΟΥ ΠΛΑΤΣΟΥΡΙΖΕΙ ΣΤΗΝ ΓΑΛΗΝΙΑ ΘΑΛΑΣΣΑ.
---
ΑΦΡΟΔΙΤΗ -Ε-
Ο ΠΟΝΟΣ ΣΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΠΑΣΙΜΟ ΤΟΥ ΟΣΤΡΑΚΟΥ ΠΟΥ ΠΕΡΙΕΧΕΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ.
---
ΠΟΛΥ ΤΑ ΜΕΛΗ ΕΚΤΙΜΩ
ΜΑ ΑΠ΄ΟΛΟΥΣ ΥΠΕΡΑΝΩ
Η ΛΟΓΙΚΗ ΔΙΑΛΕΓΕΙ ΕΣΑΣ
ΜΑ Η ΚΑΡΔΙΑ; ΤΟΝ ΜΑΝΟ...
---
ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΘΑ ΜΕ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ
ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΘΑ ΝΑΙ ΑΔΕΙΑΝΟΙ
ΚΙ Η ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΜΟΥ ΠΙΟ ΞΕΝΗ
ΤΑ ΚΑΦΕΝΕΙΑ ΟΛΑ ΚΛΕΙΣΤΑ
ΚΙ ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ ΞΕΝΙΤΕΜΕΝΟΙ
ΑΕΡΑΣ ΘΑ ΜΕ ΠΑΡΑΣΕΡΝΕΙ
ΚΙ ΑΝ ΒΓΩ ΑΠΟ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΦΥΛΑΚΗ….
ΚΙ Ο ΗΛΙΟΣ Θ ΑΠΟΚΟΙΜΗΘΕΙ
ΜΕΣ ΣΤΑ ΕΡΕΙΠΙΑ ΤΗΣ ΟΛΥΝΘΟΥ
ΘΑ ΜΟΙΑΖΟΥΝ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΤΟΥ ΜΥΘΟΥ
ΚΙ ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΕΧΘΡΟΙ
ΜΑΡΜΑΡΩΜΕΝΟΙ ΘΑ ΣΤΑΘΟΥΝ
ΟΙ ΡΗΤΟΡΕΣ ΚΙ ΟΙ ΛΟΠΟΔΗΤΕΣ
ΖΗΤΙΑΝΟΙ ΕΤΑΙΡΕΣ ΚΑΙ ΠΡΟΦΗΤΕΣ
ΜΑΡΜΑΡΩΜΕΝΟΙ ΘΑ ΣΤΑΘΟΥΝ
ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΠΥΛΗ ΘΑ ΣΤΑΘΩ
ΜΕ ΤΙΣ ΚΟΥΒΕΡΤΕΣ ΣΤΗΝ ΜΑΣΧΑΛΗ
ΚΙ ΑΡΓΟΚΟΥΝΩΝΤΑΣ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ
ΘΑ ΧΑΙΡΕΤΗΣΩ ΤΟΝ ΦΡΟΥΡΟ
ΧΩΡΙΣ…ΒΟΥΛΗ… ΧΩΡΙΣ ΘΕΟ
ΣΑ ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΣΕ ΑΡΧΑΙΟ ΔΡΑΜΑ
ΘΑ ΠΩ ΤΗΝ ΛΕΞΗ ΚΑΙ ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ
ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΠΥΛΗ ΘΑ ΣΤΑΘΩ…..
"H ΛΟΓΙΚΗ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΠΕΠΛΟ ΠΟΥ ΜΑΣ ΚΡΥΒΕΙ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ"
ΤΗΝ ΤΡΟΜΑΓΜΕΝΗ ΜΑΣ ΖΩΗ, ΝΑ ΔΟΥΝ ΕΙΚΟΝΑ
ΣΑΝ ΤΙΣ ΠΑΛΙΕΣ ΑΜΑΡΤΩΛΕΣ
ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΣΤΑΘΗΚΕ ΑΓΚΑΛΙΑ ΟΥΤΕ ΚΡΥΨΩΝΑ
ΚΑΤΩ ΑΠ ΤΗΝ ΑΡΡΩΣΤΗ ΒΡΟΧΗ
ΣΤΙΣ ΕΘΝΙΚΕΣ ΤΩΝ ΦΟΡΤΗΓΩΝ ΜΕ ΤΑ ΨΥΓΕΙΑ
ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΛΑΔΙ ΑΠ ΤΗΝ ΨΥΧΗ
…ΚΑΙΓΕΤΑΙ.. ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΝΑ ΜΟΙΑΖΕΙ ΜΕ ΕΥΛΟΓΙΑ
ΔΙ ΕΥΧΩΝ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΗΜΩΝ
ΣΤΟΥΣ ΝΑΟΥΣ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ ΛΥΓΜΩΝ
ΔΙ ΕΥΧΩΝ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΤΗΣ ΓΗΣ
ΟΡΑΤΗΣ ΚΙ ΑΟΡΑΤΟΥ..ΠΛΗΓΗΣ…
ΔΙ ΕΥΧΩΝ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΟΥ ΚΛΑΙΣ
ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙΣ Σ ΑΓΑΠΑΩ ΝΑ ΛΕΣ
ΔΙ ΕΥΧΩΝ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΚΙ ΑΕΙ
ΜΕ ΘΕΟΥ ΠΝΟΗ
ΚΟΙΤΑΩ ΤΟΝ ΗΛΙΟ ΤΟΝ ΒΟΥΒΟ
ΚΙ Η ΔΥΝΑΜΗ ΜΕΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΟΥ ΣΠΑΕΙ ΤΗΝ ΠΕΤΡΑ
ΦΕΥΓΩ… ΝΑ ΤΡΕΞΩ ΞΕΚΙΝΩ
ΜΕΣ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΛΟΓΙΚΗΣ ΤΑ 5 ΜΕΤΡΑ
ΜΕ ΧΑΡΑΓΜΕΝΑ Τ ΑΡΧΙΚΑ
ΟΝΟΜΑ ΑΙΜΑ ΚΑΙ ΦΥΛΗ ΚΙ ΑΡΧΑΙΑ ΤΥΧΗ
ΚΑΙ Μ ΕΝΑ ΘΕΜΑ… ΕΛΛΗΝΙΚΑ
ΘΑ ΓΡΑΨΩ ΚΟΣΜΕ ΤΟΥΣ ΧΡΗΣΜΟΥΣ ΜΟΥ ΜΕ ΤΟ ΝΥΧΙ.
"H ΛΟΓΙΚΗ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΠΕΠΛΟ ΠΟΥ ΜΑΣ ΚΡΥΒΕΙ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ"
"H ΛΟΓΙΚΗ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΠΕΠΛΟ ΠΟΥ ΜΑΣ ΚΡΥΒΕΙ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ"
ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ,
ΣΕ ΜΥΘΟΥΣ
ΣΕ ΘΕΙΚΟΥΣ ΚΟΣΜΟΥΣ ΦΩΤΕΙΝΟΤΕΡΟΥΣ.
ΜΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΔΙΠΛΑ ΜΑΣ.
ΚΑΜΜΙΑ ΦΟΡΑ ΑΙΣΘΑΝΕΣΑΙ ΤΗ ΜΥΡΩΔΙΑ, ΤΟ ΑΓΓΙΓΜΑ ΤΟΥΣ ΤΟ ΓΕΛΙΟ ΤΟ ΦΕΥΓΑΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΟΥΣ.
ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ ΚΙ ΕΚΕΙ.
ΕΔΩ ΣΤΙΣ ΟΣΜΕΣ ΤΩΝ ΛΟΥΛΟΥΔΙΩΝ
ΣΤΟ ΧΑΡΑΜΑ ΤΗΣ ΜΕΡΑΣ,
ΣΤΟ ΦΙΛΙ ΤΗΣ ΚΑΘΕ ΔΡΟΣΟΣΤΑΛΙΔΑΣ
ΣΤΗΝ ΠΑΓΩΝΙΑ ΤΟΥ ΜΑΡΤΗ
ΣΤΗΝ ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΤΗΣ ΑΝΟΙΞΗΣ
ΣΤΗ ΓΕΥΣΗ ΤΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ.
ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ
ΚΙ ΕΚΕΙ
ΠΑΝΩ
ΑΡΧΟΝΤΕΣ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ.
ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΑΣΤΕΡΙΩΝ
ΧΑΔΙ ΕΝΟΣ ΑΛΛΟΥ ΓΑΛΑΞΙΑ.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ -Ε-
Ο ΠΟΝΟΣ ΣΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΠΑΣΙΜΟ ΤΟΥ ΟΣΤΡΑΚΟΥ ΠΟΥ ΠΕΡΙΕΧΕΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ.
---
ΠΟΛΥ ΤΑ ΜΕΛΗ ΕΚΤΙΜΩ
ΜΑ ΑΠ΄ΟΛΟΥΣ ΥΠΕΡΑΝΩ
Η ΛΟΓΙΚΗ ΔΙΑΛΕΓΕΙ ΕΣΑΣ
ΜΑ Η ΚΑΡΔΙΑ; ΤΟΝ ΜΑΝΟ...
---
ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ ΠΑΛΙ ΤΟ ΣΤΕΝΟ
ΩΣΠΟΥ ΝΑ ΠΕΣΕΙ Η ΣΚΟΤΕΙΝΙΑ
ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ
ΣΤΕΝΟ ΒΑΘΥ ΚΑΙ ΘΛΙΒΕΡΟ
ΠΟΥ ΘΑ ΘΥΜΑΜΑΙ ΓΙΑ ΚΑΙΡΟ
ΤΙ ΜΟΥ ΣΤΟΙΧΙΖΕΙ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ
ΤΟ ΞΑΝΑΠΕΡΑΣΜΑ ΤΟΥ
ΑΣ ΕΙΝΑΙ ΩΣΤΟΣΟ ΤΙ ΩΦΕΛΕΙ
ΓΥΡΕΥΩ ΠΑΝΤΑ ΤΟ ΦΙΛΙ
ΣΤΕΡΝΟ ΦΙΛΙ ΠΡΩΤΟ ΦΙΛΙ
ΚΑΙ ΜΕ ΛΑΧΤΑΡΑ ΠΟΣΗ
ΓΥΡΕΥΩ ΠΑΝΤΑ ΤΟ ΦΙΛΙ
ΑΧ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ…
ΠΟΥ ΜΟΥ ΤΟ ΤΑΞΑΝΕ ΠΟΛΛΟΙ
ΚΙ ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΣΕ ΚΑΝΕΙΣ
ΠΟΤΕ ΝΑ ΜΟΥ ΤΟ ΔΩΣΕΙ
ΙΣΩΣ ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΟΤΑΝ ΧΑΘΩ
ΓΥΡΝΩΝΤΑΣ ΠΑΛΙ ΣΤΟΝ ΒΥΘΟ
ΚΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΝΥΧΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ
ΓΙΝΟΥΜΕ ΠΑΛΙ ΤΑΙΡΙ
ΑΥΤΟ ΤΟ ΑΝΕΥΡΕΤΟ ΦΙΛΙ
ΠΟΥ ΤΟ ΛΑΧΤΑΡΗΣΑ ΠΟΛΥ
ΣΑ ΜΙΑ ΠΑΛΙΑ ΤΗΣ ΟΦΕΙΛΗ
ΝΑ ΜΟΥ ΤΟ ΞΑΝΑΦΕΡΕΙ………
ΣΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΩ ΟΛΗ ΜΕΡΑ, ΟΛΑ ΟΣΑ ΤΡΑΓΟΥΔΗΣΑΜΕ ΚΙ ΑΓΑΠΗΣΑΜΕ…
"H ΛΟΓΙΚΗ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΠΕΠΛΟ ΠΟΥ ΜΑΣ ΚΡΥΒΕΙ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ"
ΤΟ ΓΝΩΡΙΖΩ ΚΑΛΑ...
ΑΠΛΑ ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΩ ΕΝΑΝ ΦΙΛΟ...
ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΩ ΜΙΑ ΓΕΝΝΑΙΑ ΨΥΧΗ...
ΤΡΑΓΟΥΔΩΝΤΑΣ ΤΟΥ...
ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΠΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΗΣΑΜΕ...
ΤΡΑΓΟΥΔΩΝΤΑΣ ΤΟΥ... ΜΕ ΧΑΜΟΓΕΛΟ...
ΜΕ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΚΑΙ ΧΑΜΟΓΕΛΟ...
ΕΤΣΙ ΟΠΩΣ ΕΖΗΣΕ...
ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΚΑΛΑ ΑΦΡΟΔΙΤΗ.....
"H ΛΟΓΙΚΗ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΠΕΠΛΟ ΠΟΥ ΜΑΣ ΚΡΥΒΕΙ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ"