- Τι κρύβεται στην Πυραμίδα; - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.
quote:Μα καλά, εκείνο το ΕΙΚΟΝΕΣ, γκαλερί δεν είναι; (Λες να έπαθα υπεροξυγόνωση;)
Ωραία!
Μου κλείνεις ραντεβού αλλά δε μου λες που στο καλό είναι αυτή τη γκαλερί του εσω...
quote:
Ασε ούτως η άλλως δε θα είμαι πολύ ευχάριστη παρέα απόψε...
Αυτό θα το κρίνω εγώ. (Πες ότι με αποφεύγεις, γιατί άκουσες ότι είμαι μουτζαχεντίν!)
Θα επανέλθω επί του θέματος.
(Απ' το βουνό ψηλά εκεί)
Moz
quote:
Γενικότερα θεωρώ ότι ο καλλιτέχνης είναι εγωκεντρικός σαν ιδιοσυγκρασία και τις περισσότερες φορές δημιουργεί για τον εαυτό του και όχι για τους άλλους (ιδιαίτερα οι ζωγράφοι και οι ποιητές)
Η δημιουργία είναι μια ανθρώπινη ανάγκη και -κατά την προσωπική μου άποψη- είναι αυτή η ανάγκη που μας κάνει να ξεχωρίζουμε από τα υπόλοιπα ζώα.
Ο καλλιτέχνης που δημοσιεύει τα έργα του, δεν είναι εγωκεντρικός, διότι αφού τα δημοσιεύει, σημαίνει ότι πιστεύει πως έχει κάτι μέσα του άξιο να το μοιραστεί. Υπ΄ όψη πως κανένας καλλιτέχνης δεν προσφέρει όλα του τα έργα στο κοινό. Κάποια τα κρατά για τον εαυτό του μόνο ή/και για τους πολύ κοντινούς του ανθρώπους μόνο. Οι λόγοι γι αυτό ποικίλουν φυσικά.
Όταν λοιπόν προσφέρει στο κοινό τα έργα του, ακόμα κι αν ο άμεσος στόχος είναι η δόξα και το χρήμα, πρέπει πρώτ΄ απ΄ όλα να τα έχει θεωρρήσει άξια δημοσίευσης. Και για να τα θεωρρήσει άξια δημοσίευσης, σημαίνει πως πιστεύει ότι φέρουν ένα μύνημα/μια σκέψη που αξίζει να υποθεί/φανεί/ακουστεί.
Δεν ξέρω εάν παρακολουθείς τον συλλογισμό μου... Τείνω να "χάνω την μπάλα" με τις ίδιες μου τις σκέψεις καμμιά φορά 
_______________
...Not all those who wonder are lost... (lotr)
ΦΙΛΗ Avallon Η ΕΠΟΧΗ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΗ ΓΙΑ ΟΣΟΥΝ ΔΥΝΑΝΤΑΙ ΝΑ ΔΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΑΚΟΥΣΟΥΝ....
ΤΟ ΟΡΙΟ ΔΕΝ ΤΟ ΘΕΤΟΥΝ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΟΥΝ ΑΛΛΑ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΑΝΑΚΑΛΥΨΟΥΝ....
ΑΝΑΦΕΡΕΙΣ ΣΕ ΑΛΛΟ ΣΗΜΕΙΟ...
quote:
Θεωρώ ότι μεταβίβασαν κάποια στοιχεία εσωτερικά που είχαν μέσα τους και τα έβγαλαν στη δημιουργία του έργου τους χωρίς να έχουν όμως κάποιο σκοπό μεταφοράς της γνώσης...πράγμα άσκοπο αν σκεφτείς το επίπεδο μόρφωσης του τότε κόσμου...που ήταν ή μορφωμένοι ή αμόρφωτοι... δεν υπήρχε ενδιάμεση κατάσταση.Συνεπώς για ποιούς προορίζόταν η γνώση?
Πόσο χρήσιμο είναι ένα μήνυμα με αποδέκτη έναν αναλφάβητο ή έναν "κουφό" ή "τυφλό" άνθρωπο?
ΜΑ Η ΜΕΤΑΒΙΒΑΣΗ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ ΓΕΝΙΑ ΠΟΥ ΕΚΑΝΑΝ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥΣ (ΤΕΧΝΗ) ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΙΣ ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΕΣ ΓΕΝΙΕΣ.
ΣΙΓΟΥΡΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΔΕΚΤΗΣ Ο ΑΝΑΛΦΑΒΗΤΟΣ Ο "ΚΟΥΦΟΣ" 'Η Ο "ΤΥΦΛΟΣ"
ΑΥΤΟΙ ΠΟΤΕ ΣΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ ΖΩΗ ΤΟΥΣ ΔΕΝ ΘΑ ΔΟΥΝ ΔΕΝ ΘΑ ΝΙΩΣΟΥΝ..
ΑΛΛΑ ΑΠΟΔΕΚΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΔΥΝΑΝΤΑΙ ΝΑ ΑΠΛΩΣΟΥΝ ΤΗΝ ΔΙΑΝΟΙΑ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΝΑ ΝΙΩΣΟΥΝ...
Η ΑΠΟΨΗ ΤΟΥ ΦΙΛΟΥ Moz
quote:
Η τέχνη για αυτόν που την ποιεί, είναι εσωτερική ανάγκη, είναι τρόπος ζωής. Για εκείνον που την εισπράττει είναι ενίοτε ο καθρέφτης μέσα στον οποίο θα δει.
ΑΥΤΟ ΜΕ ΚΑΛΥΠΤΕΙ ΑΠΟΛΥΤΑ.
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.
ΑΝ ΝΙΩΣΕΙΣ ΤΗΝ ΣΚΙΑ ΣΟΥ ΝΑ ΦΕΥΓΕΙ ΜΗΝ ΓΥΡΙΣΕΙΣ ΠΙΣΩ ΝΑ ΤΗΝ ΚΟΙΤΑΞΕΙΣ
quote:
Μα καλά, εκείνο το ΕΙΚΟΝΕΣ, γκαλερί δεν είναι; (Λες να έπαθα υπεροξυγόνωση;)
Πήγα αλλά δεν βρήκα τίποτα ενδιαφέρον...
Νόμιζα ότι υπήρχε κάτι παρεμφερές εκεί.
Αλλωστε αν θέλω να δω εικόνες ξεφυλίζω ένα βιβλίο και δεν μπαίνω στο ίντερνετ...
Κακά τα ψέμματα άλλη η αίσθηση του βιβλίου, το χαρτί σαν αφή, το μελάνι σαν μυρωδιά... (μ'αρέσει να τα σνιφάρω κιόλας
)quote:
Δεν ξέρω εάν παρακολουθείς τον συλλογισμό μου... Τείνω να "χάνω την μπάλα" με τις ίδιες μου τις σκέψεις καμμιά φορά
Σε παρακολουθώ καλή μου... μου τυ΄χαίνει και μένα αυτό μερικές φορές μην ανησυχείς δεν είναι σοβαρό
Τώρα για αυτά που είπες...
Ο καλλιτέχνης είναι εγωκετρικός...απλά κάποιος είναι πολύ και κάποιος άλλος λιγότερο...
Ξεκινάμε σαν αφετηρία από αυτό για να κατανοήσουμε γιατί από τους Προϊστορικούς χρόνους ο άνθρωπος "καλλιτεχνούσε" είτε σε βράχους, είτε σε πέτρα... Δεν το έκανε για να τον θαυμάσουν... Το έκανε απλά γιατί έτσι ένοιωθε έτσι του άρεσε.
Εγώ κατά καιρούς ζωγραφίζω... οι φίλοι θέλουν να πιστεύουν ότι είμαι ζωγράφος αλλά εγώ θέλω να πιστεύω ότι απλά κάνω το βίτσιο μου...
Οταν δημιουργώ, το κάνω γιατί έτσι μου βγαίνει.
Πολλές φορές με παρακάλεσαν να φτιάξω κάτι για ένα χώρο κάτι συγκεκριμένο και ποτέ δε το έκανα.
Δε λειτουργώ κατά παραγγελία, μπορεί να κάνω 2 χρόνια να πιάσω πινέλο αλλά το σίγουρο είναι ότι όταν τελειώσω ένα έργο μου είναι αφάνταστα δύσκολο σχεδόν ακατόρθωτο να το αποχωριστώ.
Μου έχουν προσφέρει και χρήματα, με έχουν παρακαλέσει να χαρίσω αλλά δεν ξέρω... αγαπώ τα δημιουργήματά μου αυτά (τα ομολογουμένως λίγα) σα να είναι παιδιά μου.
Βέβαια δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι την ίδια ψυχοσύνθεση και κατά συνέπεια δε δρουν με τον ίδιον τρόπο αλλά επιμένω ότι όταν ένας καλλιτέχνης δημιουργεί το κάνει πρωταρχικά για τον εαυτό του.
Σε κάθε έργο ο δημιουργός αφήνει την προσωπική του σφραγίδα από αυτό που είναι, από την αύρα του, από το χαρακτήρα του από την πνευματική βαθμίδα που ανήκει από τον εσωτερικό του κόσμο. Το θέμα είναι κατά πόσο το κάνει συνειδητά ή αυτό του βγαίνει υποσυνείδητα.
quote:
Η ΑΠΟΨΗ ΤΟΥ ΦΙΛΟΥ Mozquote:
Η τέχνη για αυτόν που την ποιεί, είναι εσωτερική ανάγκη, είναι τρόπος ζωής. Για εκείνον που την εισπράττει είναι ενίοτε ο καθρέφτης μέσα στον οποίο θα δει.
ΑΥΤΟ ΜΕ ΚΑΛΥΠΤΕΙ ΑΠΟΛΥΤΑ.ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.[/b]
Και μένα με καλύπτει AVATARGR...
Θα μπορούσες να μου αναφέρεις ένα πίνακα ζωγραφικής από τον οποίο εμείς σήμερα οι άνθρωποι του 21ου αιώνα να έχουμε αποκομίσει κάποιου είδους γνώση? (κάτι που να μην το ξέραμε ήδη?)
quote:
Και για να τα θεωρρήσει άξια δημοσίευσης, σημαίνει πως πιστεύει ότι φέρουν ένα μύνημα/μια σκέψη που αξίζει να υποθεί/φανεί/ακουστεί.
Νεφέλη, στην ουσία θέλει να μοιραστεί. Και δεν είναι εύκολο να το κάνει. (Η "έκθεση", θέλει κότσια.)Ξέρει όμως ότι "εκεί έξω" υπάρχουν κάποιοι που θα "πιάσουν κάτι". (Σκέψου κιόλας το δημιούργημά του να είναι "δια χειρός"! Τότε το πράγμα θα λειτουργήσει από μόνο του. χα!χα!χα!) Επιπλέον, όσο πιο βαθιά φτάνει, καλείται να εκφράσει "σχηματοποιημένα" το ανέκφραστο. Εκεί μπαίνουν οι κώδικες. Κάποιος θα αποκρυπτογραφήσει, κάποιος όχι, κάποιος όλα, κάποιος λιγότερα. Δεν φτάνουμε κατ' ευθείαν από το άσπρο στο μαύρο. Υπάρχουν κι ενδιάμεσα (μυητικά) στάδια. Πάμπολλα γκρι κι αμέτρητα χρώματα.
Avatargr,
quote:Μήπως γιατί ο χρόνος και ο χώρος δεν έχουν σημασία, όταν κάποιος συντονίζεται με το "όλον"; (Δεν θα σχολιάσω τις απαντήσεις σου, γιατί, επίσης, με καλύπτεις και σε ευχαριστώ.)
ΜΑ Η ΜΕΤΑΒΙΒΑΣΗ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ ΓΕΝΙΑ ΠΟΥ ΕΚΑΝΑΝ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥΣ (ΤΕΧΝΗ) ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΙΣ ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΕΣ ΓΕΝΙΕΣ.
quote:
Θα μπορούσες να μου αναφέρεις ένα πίνακα ζωγραφικής από τον οποίο εμείς σήμερα οι άνθρωποι του 21ου αιώνα να έχουμε αποκομίσει κάποιου είδους γνώση? (κάτι που να μην το ξέραμε ήδη?)
Avallon, με αφορμή αυτό... θεωρώ ότι η γνώση ΩΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑ ενυπάρχει σε όλους ανεξαιρέτως. Αν θα την προσεγγίσουν και πόσο, σχετίζεται, όπως πολλάκις έχω πει, με τον προσωπικό τους "κόπο" και "άνοιγμα". Συνεπώς όλα τα "γνωρίζουμε" από πριν. Μέχρι όμως να τα ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΟΥΜΕ (να βγάλουμε δηλαδή τα εισαγωγικά) δεν γνωρίζουμε τίποτα απολύτως, επί της ουσίας. Ακολούθως, αν το συνειδητοποιήσουμε αυτό, είμαστε σε καλό δρόμο...
Θυμήθηκα τώρα ένα "παραμυθάκι" για μια έκθεση ζωγραφικής ενός μεγάλου ζωγράφου. Μαζεύτηκε κόσμος πολύς στην αίθουσα, κριτικοί τέχνης, δημοσιογράφοι, φιλότεχνοι και κοιτούσαν με το στόμα ανοιχτό τα μεγάλα άσπρα πανιά στους τοίχους. "Ω! Μα είναι φοβερό! Η απουσία της παρουσίας... Εδώ ο καλλιτέχνης θέλει να μας πει ότι... και... πωπω τι μεγαλειώδες..." και ξεκίνησε μια ολόκληρη κουβέντα με θαυμαστικά... ώσπου εμφανίστηκε ο καλλιτέχνης και τράβηξε τα σεντόνια από τους πίνακες, γιατί χτες βράδυ το είχε ξεχάσει...
Ζούμε σε εποχές αποκαλυπτικές κυρίως ως τροφή για το φιλοθεάμον κοινό. Ακόμα κι αν η πρόθεση είναι η καταστροφή της εικόνας, ή το σπάσιμο του περιβλήματος, πόσοι μπορούν να δουν την αλήθεια (πόσο μάλλον γυμνή); Είπαμε, αυτοί που είναι "ανοιχτοί". Κι εκεί κολλάνε και τα κλειδιά και οι δονήσεις. Τέλος πάντων, ας μην το τραβάμε παραπέρα, δεν βλέπω να έχει νόημα. Ο καθένας βλέπει εντέλει αυτό που έχει ανάγκη να δει, είτε ως επιβεβαίωση της έσω-εργασίας του, είτε ως placebo, είτε, όντως, ως "φτάσιμο".
quote:
Πήγα αλλά δεν βρήκα τίποτα ενδιαφέρον...
Νόμιζα ότι υπήρχε κάτι παρεμφερές εκεί.
Καλή μου Avallon, η πρόσκλησή μου ήταν απλώς "για καφέ και τσιγάρο" και μιας και μιλάμε για τέχνη και εσωτερισμό, θεώρησα πως ένας Τόπος με εικόνες τριγύρω θα ήταν το καλύτερο. Εκεί μπορούμε να μη μιλάμε και καθόλου, απλά να αφουγκραζόμαστε, και στο τέλος να μοιραζόμαστε τα συμπεράσματά μας. Τώρα αν γράφει κάπου απαγορεύεται η είσοδος σε αμύητους, θα ζητήσω να την αλλάξουν σε επιτρέπεται η είσοδος ακόμα και στους "τυφλούς". Πιστεύω ότι οι εδώ-έσω-γκαλερίστες μας έχουν καλή πρόθεση.) Αυτό εννοούσα, αλλά άμα δεν μπορείς, δεν πειράζει, θα έρθει ο Avatargr, η Νεφέλη κι ελπίζω κι ο Καλός, ο Κακός και ο Άγνωστος. ((έχει πάντως πάρκινγκ μονόκερων... να ξέρεις.))
Αυτά τα "λίγα"
Να είστε όλοι καλά
Moz
ΑΝΑΦΕΡΕΙΣ ΦΙΛΗ Avallon
quote:
Θα μπορούσες να μου αναφέρεις ένα πίνακα ζωγραφικής από τον οποίο εμείς σήμερα οι άνθρωποι του 21ου αιώνα να έχουμε αποκομίσει κάποιου είδους γνώση? (κάτι που να μην το ξέραμε ήδη?)
ΑΝΑΦΕΡΩ ΛΟΙΠΟΝ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΧΕΙΣ ΓΙΑ ΥΠΟΓΡΑΦΗ ΤΙ ΣΟΥ ΛΕΕΙ ????
ΑΥΤΕΣ ΟΙ ΠΙΝΑΚΕΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΙΣ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ?????
ΓΙΑΤΙ ΓΙΑ ΚΑΠΟΙΟ ΛΟΓΟ ΤΑ ΕΧΕΙΣ ΒΑΛΕΙ ΑΥΤΑ...
ΕΞ' ΑΛΛΟΥ ΔΕΝ ΕΙNΑΙ ΜΟΝΟ Η ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ ΟΠΩΣ ΕΣΥ ΑΝΑΦΕΡΕΙΣ...
quote:
Από τον όμηρο, μέχρι τους τροβαδούρους του μεσαίωνα, από τη ζωγραφική του Poussen,του Da Vinci και του Ιερώνυμου Μπος μέχρι τη μουσική του Vagner, Μότσαρτ και Ντεμπυσσύ οι μυημένοι εσωτεριστές δεν σταματούσαν να σημαδεύουν τα δημιουργήματά τους με τη σφραγίδα της «μυστικής» τους γνώσης.
Ακόμη και ο κόσμος των παιδικών παραμυθιών βρίθει από τέτοιους συμβολισμούς.
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.
ΑΝ ΝΙΩΣΕΙΣ ΤΗΝ ΣΚΙΑ ΣΟΥ ΝΑ ΦΕΥΓΕΙ ΜΗΝ ΓΥΡΙΣΕΙΣ ΠΙΣΩ ΝΑ ΤΗΝ ΚΟΙΤΑΞΕΙΣ
Οτιδήποτε νεο,επαναστατικο,καινουριο και αγνωστο μπορει να αγκαλιαστει από το χωρο της τέχνης ή με την τεχνη του διαλογισμου να διασαφηνιστει,να ταυτοποιηθει,να καθοριστει και να διερευνηθει ο λογος που εμφανίστηκε αυτο το καινουριο,ο τρόπος που θα βοηθήσει τον κοσμο ή ο κινδυνος να τον καταστρεψει.Αρα βλεπουμε οτι η τεχνη γεννα,παναδεικνυει στο προσκήνιο,συγχρονως ομως με την διαλογιστική της μορφή ερευνα και εμβαθυνει πισω από το προσκηνιο...
Η τεχνη ειναι ενα σπιτικό.Καταφυγιο ελεύθερης δημιουργίας,ελεύθερου πνεύματος,καταφύγιο αγάπης πος τον κόσμο ή επιστροφη της αγαπης που δώσαμε και δεν πήραμε ποτε.Η τέχνη είναι ένας ζωντανός τόπος,γιατι την αγάπη που της δίνουμε τη δεχόμαστε μέσα από το εργο μας,όχι απαραιτητα μέσα από τον κόσμο και τους χειροκροτητές.Η αγάπη που αμβάνουμε είναι η χαρά και η ευχαρίστηση οτι δημιουργούμε,η ψυχική μας αυτοαναγνώριση,ο ήχος της εσωτερικής μας φωνής...η αγάπη του συμπαντος.
Δημιουργούμε κατι νέο στην τεχνη και Η τεχνη εξελισσεται.Δεν αφήνει όμως τίποτα πισω στο παρελθόν.Αγκαλιάζει με την ίδια αγάπη όλα τα δημιουργήματα,όλες εκείνες τις φωνές των ανθρωπων που καποτε προσπάθησαν να φωνάξουν,να διαλαλήσουν το μηνυμά τους.Με την ίδια τρυφερότητα.Τελικά το πώς εξελίσσεται η τέχνη...μαλλον διαστέλλεται,μεγαλώνει.Με όρια συμπαντικών διαστάσεων.
Τί είναι αυτό που μας κάνει να δημιουργούμε κάτι νέο στο χώρο της τέχνης?πότε μια εμφυτη τάση για ανανέωση,πότε μία αναγκη πρωτοτυπίας για το κάτι ξεχωριστο...πότε μια εσωτερική αναγκη για διεξόδους ελευθερίας ,όποτε αυτή μας λείπει,απεικονήσεις-αναπαραστάσεις σκέψεων ,εικόνων,γεγονότων ,προσωπων.....
Γιατί εχουμε την αναγκη να δημιουργούμε κάτι νέο,γιατι αυτό το νέο που προσπαθούμε να εξωτερικεύσουμε επιλέγει την τέχνη για να γεννηθεί,γιατί από εμας και όχι από καποιον άλλο να εμφανίζεται στο προσκήνιο? -Τί συνέπειες μπορεί να φέρει αυτό το νέο θέμα στον κόσμο,κατα ποσο ειμαστε ετοιμοι να το παρούσιάσουμε ,κατά πόσο είναι έτοιμος ο κόσμος να το αποδεχτεί?...εσωτερικά ερωτήματα που μόνο αν αλλαξουμε επίπεδο τέχνης μπορούμε να λαβουμε απάντηση.Από την τέχνη του διαλογισμού αυτή τη φορά...από την επικοινωνία με το θείο που υπαρχει μεσα μας.
Η τεχνη ,το σπίτι μου....
όπου πάω γίνομαι φερέοικος...
χορεύω ελευθερος.....
χορεύοντας,υπαρχω περισσοτερο...
δεν υπάρχει καμμια φατσουλα με δακρυα...Πιστεψτε με όμως,η μεγαλύτερη συγκίνηση μου είναι που σήμερα εχω φθάσει μέχρι εδω που καρφάλωσα,μεχρι εδω που δημιούργησα.Και αυτό ...για παντα
Πηγα στο δασος γιατι ήθελα να ζήσω ελευθερα.Ηθελα να ζήσω βαθεια τη ζωη,να ρουφηξω ολο της το μεδουλι.Να βαλω στην ακρη ολ'αυτα που δεν ηταν ζωη και να να μην ανακαλυψω,οταν θα εφθανε η στιγμή να πεθάνω,πως δεν εζησα...
quote:
ΑΝΑΦΕΡΩ ΛΟΙΠΟΝ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΧΕΙΣ ΓΙΑ ΥΠΟΓΡΑΦΗ ΤΙ ΣΟΥ ΛΕΕΙ ????
ΑΥΤΕΣ ΟΙ ΠΙΝΑΚΕΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΙΣ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ?????
ΓΙΑΤΙ ΓΙΑ ΚΑΠΟΙΟ ΛΟΓΟ ΤΑ ΕΧΕΙΣ ΒΑΛΕΙ ΑΥΤΑ...ΕΞ' ΑΛΛΟΥ ΔΕΝ ΕΙNΑΙ ΜΟΝΟ Η ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ ΟΠΩΣ ΕΣΥ ΑΝΑΦΕΡΕΙΣ...
Αγαπητέ AVATARGR οι πίνακες που παρουσίασα πιθανολογούνταιότι περιέχουν κάποιο μυστικό κώδικα ή κάποια κρυφά στοιχεία αν θέλεις...
ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΙΓΟΥΡΟ.
Αν ρωτήσεις κάποιους ιστορικούς τέχνης για τον Ντα Βίντσι θα αρνηθούν ότι είχε οποιουσδήποτε τέτοιους σκοπούς όταν ζωγράφιζε...
Αντίθετα εγώ πιστεύω ότι τίποτα δε γίνεται τυχαία ιδιαίτερα στην τέχνη γιατί όπως είπε και ο αγαπητός Moz:
quote:
Επιπλέον, όσο πιο βαθιά φτάνει, καλείται να εκφράσει "σχηματοποιημένα" το ανέκφραστο. Εκεί μπαίνουν οι κώδικες.
Θα ήθελες να μου πεις τη γνώμη σου για το Μυστικό Δείπνο του Ντα Βίντσι? Τι είναι αυτό που πραγματικά απεικονίζει?
quote:Αγαπητέ φίλε Moz έχει περάσει ανεπιστρεπτί ο καιρός που έμπαινα σε όλα τα φόρα του esoterica... Δυστυχώς το καφεδάκι που μου "προσφέρεις" (γιατί τσιγάρο δε κάνω) είναι πλέον για μένα πολυτέλεια λόγω έλλειψης χρόνου...
Καλή μου Avallon, η πρόσκλησή μου ήταν απλώς "για καφέ και τσιγάρο" και μιας και μιλάμε για τέχνη και εσωτερισμό, θεώρησα πως ένας Τόπος με εικόνες τριγύρω θα ήταν το καλύτερο
Ελπίζω να μη με περάσεις για σνομπ...
Να είσαι πάντα καλά...
Για μένα η τέχνη στοχεύει στο Πλατωνικό αρχέτυπο του Ωραίου.
Είναι ένα μέσο μεταβίβασης του ωραίου στον κόσμο της ύλης,
ή αντίστροφα ένα πλοίο, που θα μας μεταφέρει εκεί ψηλά.
Ο καλλιτέχνης λοιπόν έχει το ρόλο του ΟΔΗΓΟΥ για εμάς,
αυτού που "ξεσκονίζει" το χαμένο μονοπάτι...
Υπάρχει ένα τέτοιο μονοπάτι, που αν ο καλλιτέχνης το βρεί,
τότε πιστεύω ότι αποκαθιστά μια μυστική, προσωπική σύνδεση
με το Ωραίο, μια κατάσταση δύσκολη να την περιγράψεις, να την
εκλογικεύσεις. Κάποιος καλλιτέχνης στις αρχές του 20ου αιώνα
έγραψε για την τέχνη ότι μόνο a-posteriori μπορεί να γίνει
αντικείμενο νοητικό, να εκλογικευτεί, να ερμηνευτεί,
να αντιστοιχιθεί, αντανακλασθεί...
Η τέχνη που συνδέεται ζωντανά με το ωραίο, σοκάρει και μεταφέρει
τον θεατή / ακροατή σε μια κατάσταση "καταληψίας", όπου τον
υπερβαίνει, ο θεατής βρίσκεται σε μια κατάσταση ηδονικού κορεσμού.
Γιαυτό είναι ανεξήγητη η αληθινή, ζωντανή και σε σύνδεση με το
ωραίο τέχνη.
Θα τελειώσω με το "προσωπικό" μου απόφθεγμα:
Η αληθινή τέχνη είναι ενας δικτάτορας, σου επιβάλλει
τη μορφή, ως αποκάλυψη, και δεν μπορείς, παρά να ακολουθήσεις
την επιβολή της νιώθοντας ευγνωμοσύνη για αυτό το δώρο.
Ένα είναι σίγουρο: όταν σε συναντήσει, αποκλείεται να μη το καταλάβεις!
Φίλη Avallon, στό πολύ σημαντικό αυτό θέμα που άνοιξες, θα μου επιτρέψεις να κάνα μιά παρέμβαση;
Κατ΄ αρχήν συμφωνώ με τις πιό πολλές γνώμες σας.
Η έκφραση της τέχνης στις διάφορες μορφές της σίγουρα είναι προσπάθεια εξωτερίκευσης του εσωτερικού κόσμου της εσωτερικής ατραπού που μπορεί να ακολουθήσει ο κάθε ένας.
Στον σωστό διαλογισμό και στο εσωτερικό μονοπάτι, βρίσκεις άπειρη τέχνη σε κάθε στάδιο. Εκτός όμως από την τέχνη βρίσκεις ταυτόχρονα και ελάχιστα μεταχρονικά την γνώση. ΄Η ίδια η γνώση όμως σου λέει ότι η τέχνη αυτή είναι μόνο γιά σένα. Δεν επιτρέπεται η δημοσιοποίησή της.
Ένας σωστός και προχωρημένος αναζητητής ΑΝ ΤΟΥ ΕΠΙΤΡΕΠΟΤΑΝ θα μπορούσε να δημιουργήσει υλικές μορφές τέχνης που θα έκαναν κατάπληξη παγκοσμίως και πολύ ανώτερες από καθε γνωστή τέχνη.
Αυτό που θέλω να πω είναι ότι κάθε τέχνη που υπάρχει μέχρι σήμερα είναι από ανθρώπους που ναι μεν ΕΙΝΑΙ εσωτερικά άτομα αλλά δεν ακολούθησαν ή ακολουθούν το εσωτερικό μονοπάτι σωστά αλλά κάπου στάθηκαν και προσπάθησαν να αποκαλύψουν κάποιες ακτίνες μόνο από τις άπειρες που υπάρχουν μέσα σ΄ αυτό. Έκαναν το λάθος και στάθηκαν εκεί και δεν προχώρησαν πιό μπροστά. Εκεί που σταμάτησαν διευρύνουν την τέχνη που υπάρχει σ΄ αυτό το σημείο και προσπαθούν να την τελειοποιήσουν. Τελειοποίηση όμως δεν μπορεί να υπάρχει. Γι΄ αυτό και κάθε μορφή που υπάρχει σήμερα ΕΙΝΑΙ ΑΤΕΛΗΣ. Όλα τα υπάρχοντα έργα που υπάρχουν σήμερα ΔΙΝΟΥΝ μυνήματα. Εκτός όμως από το κλειδί το οποίο αναφέρθηκε, πρέπει να προσέξουμε και τα ίδια τα μυνήματα τα οποία τις πιό πολλές φορές είναι λανθασμένα.
Σίγουρα πρέπει να δίνουμε προσοχή στα έργα αυτά γιά ερεθίσματα, αλλά απο εκεί και πέρα πρέπει ο κάθε ένας νά προσπαθήσει να βρεί τις δικές του εκφράσεις, αλλά το κυριώτερο ΝΑ ΜΗΝ ΣΤΑΜΑΤΑΕΙ σε οποαδήποτε έκφραση και αν βρίσκει αλλά να προχωράει όλο και πιό μπροστά.
Κανείς δεν οδηγήθηκε στο εσωτερικό μονοπάτι βλέποντας ένα τέτοιο έργο εκτός και αν ήταν έτοιμος να το δεχθεί και ταυτόχρονα έχοντας ΚΑΙ το κλειδί που αναφέρατε. Ταυτόχρονα όμως κανείς δεν είχε ΤΙΣ ΙΔΙΕΣ εμπειρίες και γνώσεις με τον καλιτέχνη. Αυτό ειναι αδύνατον. Ο κάθε ένας έχει τις δικές του αποκομίσεις από το εσωτερικό μονοπάτι.
Ας βρούμε τις δικές μας λοιπόν ο κάθε ένας.
Αναφερθήκατε και στην φωτεινότητα των εποχών ή την σκοτεινότητα.
Και όμως φίλοι μου η σημερινή εποχή ειναι η πλέον φωτεινή ΑΛΛΑ.
Και διευκρινίζω.
Όσο πιό παλιά ήταν η εποχή, τόσο πιό σκοτεινή. Όσο πιό μεταγενέστερη, τόσο πιό φωτεινή.
Το πρόβλημα όμως είναι στις αντιθέσεις που υπάρχουν. Δηλαδή:
Όσο πιό παλιά ήταν η εποχή, τόσο πιό δύσκολο ήταν να βρεί κάποιος τον εσωτερικό του δρόμο (από άγνοια). Όταν όμως τον εύρισκε ήταν ΠΟΛΥ ΕΥΚΟΛΟ να τον ακολουθήσει και να φτάσει στο τέρμα γιατί τα εμπόδια ΜΕΣΑ στο μονοπάτι ήταν ελάχιστα.
Αντίθετα, όσο πιό μεταγενέστερη εποχή, τόσο πιό εύκολο να βρεί κάποιος τον εσωτερικό του δρόμο (φωτεινότητα). Όταν όμως τον βρεί, τότε είναι όλο και πιό δυσκολο να τον ακολουθήσει διότι τα εμπόδια ΜΕΣΑ στο μονοπάτι έχουν πληθύνει.
Ο πολιτισμός (;;;;;;;;) μας βέβαια είναι ο φταίχτης. Μπορεί να διευκολύνουμε τον υλικό μας κόσμο αλλά δυσκολεύουμε όλο και πιό πολύ τον εσωτερικό μας κόσμο. Αυτό πιστεύω να το κατανοείτε.
Έχουμε λοιπόν να διαλέξουμε: Παλιά σκοτεινά και εύκολα ή καινούργια φωτεινα αλλά δύσκολα.
Συγνώμη αν σας κούρασα.
Φιλικότατα.
ΦΙΛΗ Avallon ΤΟ ΤΙ ΕΞΗΓΗΣΕΙΣ ΔΙΝΩ Η ΠΡΟΣΠΑΘΩ ΝΑ ΔΩΣΩ ΣΕ ΚΑΘΕ ΕΡΓΟ ΠΟΥ ΒΛΕΠΩ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΓΙΑ ΕΜΕΝΑ ΚΑΙ ΑΠΟΦΕΥΓΩ ΝΑ ΤΑ ΚΟΙΝΟΠΟΙΩ.
Ο ΚΑΘΕ ΕΝΑΣ ΒΛΕΠΕΙ ΚΑΙ ΝΙΩΘΕΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΛΛΟΝ.
ΑΛΛΑ ΒΙΩΜΑΤΑ ΑΛΛΕΣ ΑΝΑΖΗΤΗΣΕΙΣ ΑΛΛΟΣ ΨΥΧΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ...
ΑΛΛΑ ΕΝΑ ΚΑΛΟ ΤΟΠΙΚ ΠΟΥ ΔΥΝΑΜΕΘΑ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΤΟ ΤΙ ΒΛΕΠOYN ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΤΟΠΙΚ ΠΟΥ ΕΧEI ΑΝΟΙΞΕΙ Η ΦΙΛΗ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ ΜΕ ΘΕΜΑ
"ΜΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΧΙΛΙΕΣ ΛΕΞΕΙΣ".... (ΤΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΕΙΚΟΝΕΣ)
http://www.esoterica.gr/forums/topic.asp?TOPIC_ID=1958
ΕΝΑ ΑΛΛΟ ΘΕΜΑ ΣΧΕΤΙΚΟ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΘΕΜΑ ΤΗΝ ΤΕΧΝΗ ΚΑΙ ΤΑ ΑΡΧΕΤΥΠΑ..
ΜΙΑ ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΦΙΑΧΝΕΙ ΝΕΑ ΤΑΡΩ-ΤΡΑΠΟΥΛΑ (NEA AΡXETYΠA)
http://www.esoterica.gr/forums/topic.asp?TOPIC_ID=5447
ΝΟΜΙΖΩ ΟΤΙ ΚΑΙ ΤΑ ΔΥΟ ΘΕΜΑΤΑ ΑΥΤΑ ΔΙΝΟΥΝ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΣΕ ΠΟΛΛΑ ΑΠΟ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΑΝΑΦΕΡΟΥΜΕ.
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.
ΑΝ ΝΙΩΣΕΙΣ ΤΗΝ ΣΚΙΑ ΣΟΥ ΝΑ ΦΕΥΓΕΙ ΜΗΝ ΓΥΡΙΣΕΙΣ ΠΙΣΩ ΝΑ ΤΗΝ ΚΟΙΤΑΞΕΙΣ
quote:
Ο καλλιτέχνης λοιπόν έχει το ρόλο του ΟΔΗΓΟΥ για εμάς,
αυτού που "ξεσκονίζει" το χαμένο μονοπάτι...
Υπάρχει ένα τέτοιο μονοπάτι, που αν ο καλλιτέχνης το βρεί,
τότε πιστεύω ότι αποκαθιστά μια μυστική, προσωπική σύνδεση
με το Ωραίο, μια κατάσταση δύσκολη να την περιγράψεις, να την
εκλογικεύσεις.
Λιλιθάκι ανέφερες μια λέξη κλειδί: "το μονοπάτι"
Θα ήθελα πάνω σε αυτό να παραθέσω τη δική μου άποψη μια και στα υπόλοιπα που πολύ όμορφα μας παρέθεσες συμφωνώ.
Πιστεύω λοιπόν ότι δεν ύπάρχει ΕΝΑ τέτοιο μονοπάτι αλλά υπάρχουν ΠΟΛΛΑ. Στην πραγματικότητα υπάρχει ένα για κάθε καλλιτέχνη όπως ένα για καθέναν από μας. Είναι οι φωτεινές ακτίνες ενός κύκλου που καταλήγουν στο ίδιο κέντρο τον ήλιο...
Ετσι εξηγείται το γεγονός ότι κάποιοι ενθουσιάζονται με ένα έργο ενώ κάποιους άλλους τους αφήνει παγερά αδιάφορους...
Γιατί απλά το μονοπάτι ΟΥΤΕ ένα είναι ΟΥΤΕ ξεχασμένο...
Αρκεί να βρεθεί κανείς μπροστά σε κάτι που τον αγγίζει και βρίσκει ξαφνικά τον δρόμο του ως αποκάλυψη...
Εχετε κλάψει μπροστά σε πίνακα?
Εγώ έκλαψα μια φορά όταν στο Μουσείο του Ορσέ είδα έναν πίνακα...
Δεν ήταν από το συνηθισμένο είδος που μου αρέσει... (δεν είχε χρώματα έντονα, δεν ήταν Γκογκέν ή Βαν Γκογκ, δεν ήταν καν από τους πολύ γνωστούς ζωγράφους)
Ομως δεν ξέρω τι... ούτε πως συνέβει αυτό ...ίσως με συνεπήρε το θέμα και το μέγεθος του πίνακα μεγένθυνε το συναίσθημα αυτό... αλλά να ξαφνικά βρέθηκα να κλαίω μπροστά σε ένα πίνακα...
quote:Αγαπητέ AVATARGR δεκτόν! (αν και όχι απόλυτα κατανοητό
ΦΙΛΗ Avallon ΤΟ ΤΙ ΕΞΗΓΗΣΕΙΣ ΔΙΝΩ Η ΠΡΟΣΠΑΘΩ ΝΑ ΔΩΣΩ ΣΕ ΚΑΘΕ ΕΡΓΟ ΠΟΥ ΒΛΕΠΩ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΓΙΑ ΕΜΕΝΑ ΚΑΙ ΑΠΟΦΕΥΓΩ ΝΑ ΤΑ ΚΟΙΝΟΠΟΙΩ.
)Το τελευταίο που ήθελα ήταν να σε φέρω σε δύσκολη θέση.
Το πρώτο που ήθελα ήταν να ακούσω την άποψή σου που με ενδιαφέρει.
Σε ευχαριστώ για τα link που παρέθεσες...
Αυτό με το ΤΑΡΩ το έχω ήδη διαβάσει...
Ομως όπως έχουμε ξαναπεί:
quote:
ΕΞ' ΑΛΛΟΥ ΔΕΝ ΕΙNΑΙ ΜΟΝΟ Η ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ ΟΠΩΣ ΕΣΥ ΑΝΑΦΕΡΕΙΣ...
Eλπίζω να μιλήσουμε στη συνέχεια και για τα άλλα είδη τέχνης όπως η μουσική και ο κινηματογράφος και να μην επικεντρωθούμε μόνο στη ζωγραφική...
quote:
Κανείς δεν οδηγήθηκε στο εσωτερικό μονοπάτι βλέποντας ένα τέτοιο έργο εκτός και αν ήταν έτοιμος να το δεχθεί και ταυτόχρονα έχοντας ΚΑΙ το κλειδί που αναφέρατε. Ταυτόχρονα όμως κανείς δεν είχε ΤΙΣ ΙΔΙΕΣ εμπειρίες και γνώσεις με τον καλιτέχνη. Αυτό ειναι αδύνατον. Ο κάθε ένας έχει τις δικές του αποκομίσεις από το εσωτερικό μονοπάτι.
Ας βρούμε τις δικές μας λοιπόν ο κάθε ένας
quote:
Αντίθετα, όσο πιό μεταγενέστερη εποχή, τόσο πιό εύκολο να βρεί κάποιος τον εσωτερικό του δρόμο (φωτεινότητα). Όταν όμως τον βρεί, τότε είναι όλο και πιό δυσκολο να τον ακολουθήσει διότι τα εμπόδια ΜΕΣΑ στο μονοπάτι έχουν πληθύνει.
Ο πολιτισμός (;;;;;;;;) μας βέβαια είναι ο φταίχτης. Μπορεί να διευκολύνουμε τον υλικό μας κόσμο αλλά δυσκολεύουμε όλο και πιό πολύ τον εσωτερικό μας κόσμο.
Συμφωνώ απόλυτα...
quote:
Αυτά τα "λίγα"
Αγαπητέ Μoz δεν είναι καθόλου "λίγα" (ή λίγα...)
Η μέχρι τώρα συζήτηση μαζί σας με έχει πάει ήδη 2 βήματα πιο πέρα...
Ελπίζω να συνεχίσουμε τη συζήτηση και προς άλλες κατευθύνσεις.καλή μου Avallon, αναφέρεις:
quote:
--------------------------------------------------------------------------------
Πιστεύω λοιπόν ότι δεν ύπάρχει ΕΝΑ τέτοιο μονοπάτι αλλά υπάρχουν ΠΟΛΛΑ. Στην πραγματικότητα υπάρχει ένα για κάθε καλλιτέχνη όπως ένα για καθέναν από μας. Είναι οι φωτεινές ακτίνες ενός κύκλου που καταλήγουν στο ίδιο κέντρο τον ήλιο...
Ετσι εξηγείται το γεγονός ότι κάποιοι ενθουσιάζονται με ένα έργο ενώ κάποιους άλλους τους αφήνει παγερά αδιάφορους...
Γιατί απλά το μονοπάτι ΟΥΤΕ ένα είναι ΟΥΤΕ ξεχασμένο...
--------------------------------------------------------------------------------
Μιλώντας από την προσωπική μου εμπειρία και ΜΟΝΟ, πάνω στο
συγκεκριμένο θέμα, το μονοπάτι που αναφέρω είναι ΕΝΑ με την
εξής έννοια: Είναι μια μοναδική σχέση, καθολική και αναντικατάστατη.
Είναι ένα "κλικ", από την πλευρά του καλλιτέχνη, που αναζητώντας
μέσα σε ένα κλίμα αγωνίας, πόνου και εσωτερικής αναστάτωσης,
επειδή ΓΝΩΡΙΖΕΙ ότι μπορεί να αναπαριστά καλά, αλλά όχι ακριβώς
μέσα στο ΜΟΝΟΠΑΤΙ -(είναι μονοπάτι επειδή έχει μονά βήματα),
ξαφνικά ξεπερνώντας τη σκέψη του, χωρίς να πολυκαταλαβαίνει αρχικά
τις διαδικασίες που τον έφεραν εδώ, ανακαλύπτει ένα φως.
Τότε η Αληθινή Τέχνη, το Μονοπάτι του επιβάλλεται, δεν προσπαθεί
να πίσει τον εαυτό του ούτε τους άλλους για αυτό, είναι απλά
ένας παρατηρητής ενός μαγευτικού φαινομένου, κάτι άλλο,
γνώριμο αλλά ανεξήγητο ντίνει τώρα την ύλη, που προσπαθούσε
για καιρό να μετασχηματίσει και την ανεβάζει σε ένα επίπεδο, όπου
η κριτική και η ερμηνεία δεν έχουν νόημα, το μόνο που υπάρχει είναι
σιωπηλός, ανεξήγητος θαυμασμός, ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ, ακόμη και από τους
μικρούς αυτούς αμύητους, που δεν πολυκαταλαβαίνουν, αλλά αναγνωρίζουν
το ωραίο, επειδή το θυμούνται...
quote:
Τελικά το πώς εξελίσσεται η τέχνη...μαλλον διαστέλλεται,μεγαλώνει.Με όρια συμπαντικών διαστάσεων.
dancing verum, σ' ευχαριστώ για την... χορευτική σου απάντηση, και πιο πολύ για το παραπάνω.
quote:
Τελειοποίηση όμως δεν μπορεί να υπάρχει.
Θυμάσαι, glinaaea, τα λόγια του παππού με το τσιγκελωτό μουστάκι;
"Μην σας φοβίζει η τελειότητα, έτσι κι αλλιώς δεν θα τη φτάσετε ποτέ!"
Θαρρώ πως έχει δίκιο...
quote:
πρέπει να προσέξουμε και τα ίδια τα μυνήματα τα οποία τις πιό πολλές φορές είναι λανθασμένα.
Γιατί το λες αυτό;
quote:
Ο πολιτισμός (;;;;;;;;) μας βέβαια είναι ο φταίχτης.
glinaaea, μόνοι μας χτίζουμε τη φυλακή μας. Ο πολιτισμός μας είμαστε εμείς οι ίδιοι.
quote:
Έχουμε λοιπόν να διαλέξουμε: Παλιά σκοτεινά και εύκολα ή καινούργια φωτεινα αλλά δύσκολα.
Το να σταθείς κάτω απ' το φως, σημαίνει ότι είσαι έτοιμος να δεις την αλήθεια. (Τα "καινούρια φωτεινά", θα έλεγα είναι κάτι σαν τεχνητό φως -λόγω εργασιών- μέχρι να αποκατασταθεί το πρόβλημα! Αισιοδοξώ για την επόμενη μέρα.)
Nα είσαι καλά (και δεν με κούρασες καθόλου).
quote:
ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ, ακόμη και από τους
μικρούς αυτούς αμύητους, που δεν πολυκαταλαβαίνουν, αλλά αναγνωρίζουν
το ωραίο, επειδή το θυμούνται...
Λίλιθ, πάρε ένα παστελάκι, γιατί σωστά εμίλησες!
(Σου θυμίζω ότι αφήσατε κάτι παραμύθια, στη διπλανή την αίθουσα. Πες το και στ' άλλα τα παιδάκια, να μην τα ψάχνουν!... ΟΚ;)
quote:("Eight miles through a mountain pass" Toge Hachi-Ri. Αυτό το κομμάτι ακούω τώρα.)
Η μέχρι τώρα συζήτηση μαζί σας με έχει πάει ήδη 2 βήματα πιο πέρα... Ελπίζω να συνεχίσουμε τη συζήτηση και προς άλλες κατευθύνσεις.
(Avatargr, η εικόνα αυτή σημαίνει πολλά για μένα, φίλε μου.)
Να είστε όλοι καλά
Shukran
Moz
Αγαπητοί φίλοι,
η "Τέχνη" νομίζω ότι αρχίζει σχεδόν συγχρόνως με την εμφάνιση του ανθρώπου.
Στην λίθινη εποχή, για να ικανοποίηση την ανάγκη του για τροφή, εφευρίσκει τα πρώτα εργαλεία για την καλιέργεια της γης και τα όπλα για το κυνήγι. Σχεδόν αμέσως ανακαλύπτει και τις τέχνες για να καλύψει της ανάγκες της ψυχής του!
Γιατί η Τέχνη είναι η "τροφή" της ψυχής!
Αρκετά χρόνια αργότερα στην αρχαία Ελλάδα η μουσική τέχνη νοείται ως ενότητα λόγου κίνησης και ήχου. Η ποίηση και ο χορός ήταν στενά συνδεδεμένα, ενώ ποιητής και συνθέτης ήταν πάντα ένα και το αυτό πρόσωπο. Χάρι στον Όμηρο διαπιστώνουμε ότι η μουσική εισχωρούσε σε όλους τους τομείς της ζωής.
"Στην Ελλάδα μπορείς να μετρήσεις πιο πολλά αγάλματα παρά ανθρώπους" είχε πει κάποιος για να δείξει πόσο πολύ αγαπήθηκαν στον τόπο αυτό οι Καλές Τέχνες όπως η μουσική, η ποίηση, ο χορός, το θέατρο, η ζωγραφική κι η γλυπτική.
"Πασών κολάσεων βαρυτάτην
εν αμαθία και αμουσία καταβιώναι"
{Αιλιανού, Ποικίλη Ιστορία VJJ, 15}
Απο όλες τις τιμωρίες η πιο βαριά είναι
να ζει κανείς στην αμάθεια
και την έλλειψη καλιτεχνικής έκφρασης.
Ο Πλάτων θα πρέπει να πούμε ότι ως, Τέχνη των Τεχνών ή ως την μόνη Τέχνη αναγνώριζε την Ποίηση.
Δείτε την άποψη του Ελύτη.
Γράφει:
"Στην τέχνη το πιο πρωτότυπο πράγμα είναι ο εαυτός μας. Ο αληθινός καλιτέχνης υλοποιεί κάτι που προυπάρχει μέσα του και επιστρέφει στη ζωή όσα για μιά στιγμή της δανείστηκε...
Η ποίηση αντιπροσωπεύει το μόνο χώρο όπου η δύναμη του αριθμού δεν έχει πέραση... και η τέχνη είναι η μόνη εναπομένουσα πολέμιος της ισχύος που κατήντησε, να έχει στους καιρούς μας η ποσοτική αποτίμηση των αξιών...
Η Ποίηση είναι ο Χρησμικός Λόγος. Και η Τέχνη δίνει μια διέξοδο στην Πυθική σπίθα.
Η Ποίηση έγινε για να διορθώνει τα λάθη του Θεού, ή, εαν όχι, τότε για να δείξει πόσο λανθασμένα εμείς συλλάβαμε τη δωρεά του.
Η Ποίηση ως ένα σημείο λύνει προβλήματα, στο αμέσως υψηλότερο θέτει καινούργια και στο ύψιστο τα αίρει ως εκεί που παύουν να είναι προβλήματα
Ουδέν σχόλιον!!!
Καλή συνέχεια.
Τέχνη παρουσιάζοντας τη ζωή σαν παιχνίδι
μετουσιώνει σε εικόνες ωραίες
τις τρομερότερες όψεις της ζωής
κι έτσι μας εξυψώνει και μας παρηγορεί
{Βάγκνερ}
Θα έρθω σε διαφωνία μαζί σας γιά το πόσα ειναι τα εσωτερικά μονοπάτια.
Φίλοι μου γνωρίζω ότι το εσωτερικό μονοπάτι γιά όλους είναι ΕΝΑ.
Ο κάθε ένας όμως πρέπει νατο ακολουθήσει με διαφορετικό τρόπο και διαφορετικά εμπόδια και με διαφορετική ταχύτητα. (φυσικά αυτό οφείλεται στο διαφορετικό κάρμα του καθενός). Αυτές λοιπόν οι διαφορές μας έχουν κάνει να νομίζουμε ότι τα μονοπάτια είναι πολλά.
Ένας είναι ο δρόμος καθόδου των ψυχών. Ο ιδιος δρόμος είναι της επιστροφής των ψυχών. Μέσα στό μονοπάτι αυτό ο κάθε ερευνητής (καλιτέχνης) σταματάει στην ακτίνα (από τος άπειρες που υπάρχουν) που επιλέγει ο ίδιος και μέσα από αυτήν προσπαθεί να εκφραστεί.
Φίλε Moz, σαν απάντηση στην ερώτησή σου σου λέω ότι, κάθε μορφή τέχνης στέλνει μηνύματα αυτά τα οποία έχει λάβει ο καλιτέχνης και όπως τα κατάλαβε αυτός. Δεδομένου ότι δεν τα έχει καταλάβει πλήρως και ότι είναι αδύνατον να εκφραστούν ολοκληρωτικά, δίνουν στόν εξεταστή του έργου όχι τις σωστές πληροφορίες. Αν προσθέσουμε και το γεγονός ότι ελάχιστοι είναι αυτοί που είναι έτοιμοι να δεχθούν τους σωστούς σπινθήρες τότε φαντάζεσαι τί λανθασμένα μηνύματα μπορούν να πάρουν οι πιό πολλοί; Αυτά δε μπορούν να αποδιοργανώσουν τις σωστές κατευθύνσεις γιά τους δρόμους που πρέπει να πάρει ο καθένας μέχρι να βρεί την σωστή άκρη.
Πάντα θα υπάρχει τέχνη. Εφ΄ όσον υπάρχει, ανεξάρτητα του αν έπρεπε οι καλιτέχνες να την δημιουργήσουν, ας προσπαθήσουμε να λάβουμε τα μηνύματα που χρειαζόμαστε και επεξεργάζοντάς τα ας προσπαθήσουμε να βρούμε τις σωστές ωθήσεις και να εποφεληθούμε.
Φιλικότατα.
Φίλη Avallon.Η Ευχή μου γιά τα γενέθλιά σου: Σου εύχομαι ολόψυχα όσα χρόνια θες αλλά καλά και δημιουργικά.
quote:
Γιατί η Τέχνη είναι η "τροφή" της ψυχής!
Με δεδομένο ότι ο διαθέσιμος χρόνος είναι πολυτέλεια και κοινός Τόπος για την πλειοψηφία, η "καλλιέργεια" της ψυχής, και ειδικά μέσω της Τέχνης, συνήθως έπεται της επίλυσης των πρακτικότερων θεμάτων (επιβίωσης). Καλώς ή κακώς, ο καθένας γνωρίζει βάσει της προσωπικής του ανάγκης.
quote:
Η Ποίηση ως ένα σημείο λύνει προβλήματα, στο αμέσως υψηλότερο θέτει καινούργια και στο ύψιστο τα αίρει ως εκεί που παύουν να είναι προβλήματα
Συνειρμικά μου ήρθε στο νου κείνο που είπε ο Marcel Ducamp "Δεν υπάρχει λύση γιατί δεν υπάρχει πρόβλημα". (χα!χα!χα!)
glinaaea, σ' ευχαριστώ για την σαφέστατη απάντησή σου. Έτσι είναι, (εξάλλου για τον ίδιο λόγο σου το ζήτησα). Περί μονοπατιού, θα συμφωνήσω μαζί σου ως προς την ποικιλία των τρόπων, εμποδίων και ταχυτήτων.
((Avallon, έχεις γεννέθλια; Φοντάν δεν βλέπω όμως... Το ραμαζάνι το δικό μου, πέρασε... Να είσαι πάντα καλά με Υγεία και Χαρά!))
Καλήν εσπέραν σε όλους
Shukran
Moz