- ανεξηγητες εμπειριες στην Πεντελη - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.
Η Πόλις αντιπροσωπεύει μια οντότητα χωρικά περιορισμένη, άρα περιορισμένη και ως προς το ανθρώπινιο δυναμικό της. Σε παλαιότερους καιρούς, όπως πχ στην αρχαία Ελλάδα (χρησιμοποιώ την πατρίδα μας ως το εγγύτερο παράδειγμα, αν και στην πραγματικότητα θα μπορούσε να την συναντήσει κάποιος σε όλη την υφήλιο), μπορούσε χονδρικά να ταυτιστεί και με την Πολιτεία, ακριβώς λόγω του περιορισμένου, αν και όχι όσο φανταζόμαστε, αριθμού κατοίκων.
Η Πολιτεία, δεν έχει τόσο σχέση με χωρικούς προσδιορισμούς, αλλά μάλλον αποτελεί έννοια επιθυμίας και αποδοχής, και αφορά την ανθρώπινη σύμβαση της κοινής συνείδησης. Κάπου εδώ εμφιλοχωρεί και η έννοια του Πολιτισμού. Πολιτισμός δηλαδή, είναι μέσες άκρες ο κοινός τρόπος των εκδηλώσεων μιας ομάδας ανθρώπων, αλλά πολύ συγκεκριμένης. Της ομάδας των Πολιτών μιας Πολιτείας. Οι Πολίτες φέρουν και προσδιορίζουν συγχρόνως τον Πολιτισμό της Πολιτείας.
Επιπλέον, αυτό το "ομότροπον" που εκφράζεται Πολιτισμικά μέσω των εκδηλώσεων των Πολιτών, είναι ταυτοχρόνως και το όχημα διεύρυνσης της Πόλης σε Πολιτεία, της μετουσίωσης δηλαδή των ντουβαριών, σε κοινά συμφωνημένες ιδέες και πρακτικές, οι οποίες μπορούν να εκδηλώνονται και να επικοινωνούνται, όχι μόνο διαχωρικά, αλλά και διαχρονικά.
Η Πολιτεία, πολύ περισσότερο από ένα πλέγμα κανόνων (που εξ αυτού του λόγου, εσκεμένα πολλές φορές μας κάνουν να την ταυτίζουμε με το Κράτος), είναι μία Κοινή Διαθήκη, μία επιθυμία συνειδητής και πλήρους συμφωνίας μεταξύ ανθρώπων, αλλά επί της ουσίας παραμένει άγραφη. Είναι δηλαδή κυρίως μία Υπόθεση Τιμής εν Λόγω και Έργω. Όσοι προσχωρούν σε αυτή την συμφωνία, αυτοδικαίως χαρακτηρίζονται ως Πολίτες, ενώ όσοι την αθετούν, αυτομάτως παύουν να φέρουν αυτή την ιδιότητα. Είναι αυτονόητο πως, αφού κεντρικό ρόλο στο ζήτημα παίζει η Τιμή, αυτή θα πρέπει να καθορίζει και σε κεντρικό βαθμό την ζωή, την λειτουργία, αλλά κυρίως τις σκέψεις και τους οραματισμούς του Πολίτη.
Κατά την προσωπική μου άποψη, αυτές οι σκέψεις και οι οραματισμοί του Πολίτη, είναι η ουσία κάθε Πολιτείας. Η Πολιτική, Στρατιωτική και Νομική οργάνωση μιας Πολιτείας, μπορεί να οδηγήσει στην εμφάνιση ενός Κράτους. Το αντίθετο ωστόσο, δηλαδή η ανύψωση ενός Κράτους σε επίπεδο Πολιτείας, ελάχιστη σχέση έχει με το Κανονιστικό Πλαίσιο λειτουργίας των Υπηκόων του (και δεν θέλω μουρμούρες για τον όρο, καθώς όλη η μανούρα γίνεται για την αναγνώριση της Υπηκοότητας σε πολλές περιπτώσεις), αλλά μάλλον εξάγεται ως υλοποίηση του βαθμού της Πολιτειακής Συνείδησής τους.
Φυσικά δεν ισχυρίζομαι πως η Πολιτεία είναι αποτέλεσμα απόλυτης συμφωνίας μεταξύ των Πολιτών. Αλλά δεν είναι ούτε και μια κατ' ελάχιστον συγκατάβαση. Είναι μάλλον μια εξελισσόμενη διαδικασία, με κύριο στόχο την ανάπτυξη και εξέλιξή τους. Αυτό δεν μπορεί, παρά να είναι ο μόνος απαράβατος πυλώνας, η ραχοκοκαλιά της Πολιτείας.
Σε αυτά τα πλαίσια, η συνύπαρξη αντικρουόμενων ομάδων, στην ίδια χρονική και χωρική περίοδο, είναι αδιανόητη στα πλαίσια της Πολιτείας. Για να υπάρχουν αντικρουόμενες ομάδες, θα πει πως υπάρχουν αντικρουόμενες ανάγκες, άρα η όποια Κοινή Διαθήκη, παύει να είναι τέτοια. Οι Πολίτες δηλαδή, δεν νοείται να έχουν διαφορετικά "συμφέροντα". Και τότε ποιές είναι οι επιλογές?
Θεωρητικά είναι πολύ απλό, και εκφράζεται κατά το άσμα, με το "Πάμε γι' άλλες Πολιτείες". Με το καλό ή με το ζόρι . Τουλάχιστον για όσους παύουν να αισθάνονται τους γύρω τους ως Συμπολίτες. Γιατί η έννοια του εντός Πολιτείας απόκληρου, είναι απολύτως αντιφατική, κατά τα παραπάνω λεχθέντα.
Το Ζόρι ιδεατώ τω τρόπω.
'Απόκληρο με είπες μια βραδιά
και μού' μεινε για πάντα η ρετσινιά.'
Βαγγέλης Γερμανός, Ο Απόκληρος.
Αυτή, κατά την άποψή μου, είναι η επιτομή της Πολιτείας. Η μεγαλύτερη "τιμωρία" στα πλαίσια μιας Πολιτείας είναι ακριβώς αυτή. Η Ρετσινιά. Η διαρκής δηλαδή κατάδειξη, της απώλειας Τιμής του Πολίτη, που αυτομάτως τον υποβιβάζει σε Πάροικο, ανίκανο δηλαδή να λειτουργήσει, να σκεφτεί και να αισθανθεί ως Συμπολίτης.
Ακόμα παραπέρα, η ζωή η ίδια ενός Πολίτη, δεν περαιώνεται στις σύντομες δεκαετίες της παρουσίας του, αλλά τραβάει στο διηνεκές. Η Υστεροφημία, όχι ως άμεσα εξαργυργυρώσιμο αγαθό, αλλά ως παρακαταθήκη, εγγύηση και επικύρωση της Κοινής Διαθήκης, αποτελεί την Λυδία Λίθο, τον Οβολό στο πέρασμα της Αχερουσίας.
Προυπόθεση φυσικά για όλα αυτά, είναι να υπάρχει ως κύριο συστατικό της ψυχοσύνθεσης του Πολίτη, η αίσθηση της ικανοποίησης μέσω της συνειδητότητας και της συμμετοχής. Αντίστροφα, η απώλεια της αίσθησης αυτής, να αποτελεί σοβαρό, διαρκές και πραγματικό άχθος.
Δεν είμαι σίγουρος πως αυτό μπορεί να επιτευχθεί απλώς μέσω της παιδείας. Υποψιάζομαι, πως η μέθεξη, έστω κι εξ αντανακλάσεως, είναι πολύ πιό σημαντικός παράγοντας στην διαδικασία εμπαίδωσης τέτοιου τύπου φρονημάτων:
Εδώ, στον υπέροχα ελάχιστο τόπο των Ελλήνων, έχουμε έναν δικό μας τρόπο να ανταποδίδουμε την Τιμή. Ως Πολίτες προς Πολίτη.
Κατόπιν, αλλά ακόμα πιό όμορφα εν ζωή, προσφωνούμε τους Άξιους Συμπολίτες μας με τα μικρά τους ονόματα. Ως οικείους εν Πολιτεία. Λίγα τα ονόματα, ολιγάριθμοι, ωστόσο αρκετοί κι εμείς:
Η Μελίνα, ο Μάνος, ο Μίκης, ο Νικόλας, ο Γρηγόρης, ο Λευτεράκης, ο Θοδωρής, ο μπαρμπα Γιάννης...
There is no Dark Side of the Moon really. In fact it is all Dark.
To ψητό:
quote:
Φυσικά δεν ισχυρίζομαι πως η Πολιτεία είναι αποτέλεσμα απόλυτης συμφωνίας μεταξύ των Πολιτών. Αλλά δεν είναι ούτε και μια κατ' ελάχιστον συγκατάβαση. Είναι μάλλον μια εξελισσόμενη διαδικασία, με κύριο στόχο την ανάπτυξη και εξέλιξή τους. Αυτό δεν μπορεί, παρά να είναι ο μόνος απαράβατος πυλώνας, η ραχοκοκαλιά της Πολιτείας.
Καιτο ζουμί:
quote:
Σε αυτά τα πλαίσια, η συνύπαρξη αντικρουόμενων ομάδων, στην ίδια χρονική και χωρική περίοδο, είναι αδιανόητη στα πλαίσια της Πολιτείας. Για να υπάρχουν αντικρουόμενες ομάδες, θα πει πως υπάρχουν αντικρουόμενες ανάγκες, άρα η όποια Κοινή Διαθήκη, παύει να είναι τέτοια. Οι Πολίτες δηλαδή, δεν νοείται να έχουν διαφορετικά "συμφέροντα". Και τότε ποιές είναι οι επιλογές?
Η Πολιτεία, δεν εκφράζεται απο καμία αρχή.Φυσικά δεν πρόκειται περι αναρχίας,( να προλάβω τυχόν παρανοήσεις), αλλά συλλογικής έντιμης αποδοχής, της ισότητας και της ελευθερίας.
Οι Πολίτες που θα κληθούν, να αναλάβουν όχι την διακυβέρνηση, αλλά την εφαρμογή του Κοινού Συμφέροντος, θα είναι κοινώς αποδεκτοί και δεν θα εφαρμόζουν κανένα Σύνταγμα, παρά μόνον την Κοινή Διαθήκη.
ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΣΟΥ ΕΛΛΑΣ
ΜΕ ΤΑ ΤΕΚΝΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΑΣ.
quote:
Η Πολιτεία, δεν εκφράζεται απο καμία αρχή.Φυσικά δεν πρόκειται περι αναρχίας,( να προλάβω τυχόν παρανοήσεις), αλλά συλλογικής έντιμης αποδοχής, της ισότητας και της ελευθερίας.
Οι Πολίτες που θα κληθούν, να αναλάβουν όχι την διακυβέρνηση, αλλά την εφαρμογή του Κοινού Συμφέροντος, θα είναι κοινώς αποδεκτοί και δεν θα εφαρμόζουν κανένα Σύνταγμα, παρά μόνον την Κοινή Διαθήκη.
Μα η πραγματική διαστροφή της εποχής μας, εκεί ακριβώς εδράζεται:
Όλοι μιλούν για την έλλειψη ηγετών με όραμα, ενώ στην πραγματική Πολιτεία, ο "ηγέτης", δεν είναι τίποτα άλλο, από απλός διεκπεραιωτής του κοινού οράματος των Συμπολιτών του. Και λέω Συμπολιτών, γιατί μόνο ένας Πολίτης μπορεί να "ηγείται"...
There is no Dark Side of the Moon really. In fact it is all Dark.
Πιθανόν. Πρόθεσή μου είναι να διαπιστώσω και να καταδείξω τις στρεβλώσεις. Στον βαθμό που ενδέχεται να καταφέρνω κάτι τέτοιο, είμαι ικανοποιημένος.
Δεν κάνω πρόταση, τουλάχιστον σε αυτή τη φάση της κουβέντας. Ανιχνεύω απλώς.
There is no Dark Side of the Moon really. In fact it is all Dark.
"ο θάνατος και η φιλοσοφία έχουν τον ίδιο σκοπό: τον αποχωρισμό της
ψυχής από το σώμα" (Φαίδων,αν θυμάμαι)
Η μέθεξη έχει δυστυχώς κι αυτή ...προαπαιτούμενα.
Όχι απαραίτητα την παιδεία.Όντως.Αν και βοηθάει.
Ποια είναι αυτά τα προαπαιτούμενα;
Έχουν τσακωθεί περί αυτού,αρκούντως, οι ...Πλάτωνες μεταξύ τους.
Οι χαρακτήρες των έργων του δηλαδή.
Βλέπε Παρμενίδη ,Σωκράτη στους διαλόγους ...Παρμενίδη και Φαίδων.
Το μόνο που μπορώ να πω σε αυτή τη φάση είναι ότι ίσως είναι διαφορετικά για τον καθένα.Απαιτητά όμως,ούτως ή άλλως.
Εκεί "σκαλώνει" η προυπόθεση.
ΥΣ:Το κείμενο σου είναι υπέροχο.Δώσε λύση για το σκάλωμα όμως.
Βαρύ το άχθος που σου φορτώνω.Το γουστάρεις όμως καταβάθος.
---------------------------------------------------------------
Sirax7,
Για "νέο μέλος" ,"τα σπάει" η παρατήρησή σου. 
Και συγνώμη για την τοποθέτηση επί της τοποθέτησης, περί σκαλώματος...
Καλημέρα σε όλους.
Με καλύτερό σου φάε,πιε και νηστικός κοιμήσου.
Edited by - @ΑΜΕΙΝΙΑΣ on 19/10/2013 08:27:49
Ναι υπάρχει "σκάλωμα".
Υπάρχουν και λύσεις όμως.Αλλες φανταστικές, άλλες εξωπραγματικές, άλλες βίαιες.Ομως υπάρχουν.
Φανταστική:
Ενας τόνος νεραϊδόσκονη στην ατμόσφαιρα, απο τα ορυχεία των 7 νάνων!
Εξωπραγματική:
Εξωγήϊνη εισβολή και εξαναγκασμός στην έννοια του Πολίτη της Πολιτείας.
Βίαιη:
Αιματηρή επανάσταση και εγκαθίδρυση "χούντας", με σκοπό την υποχρεωτική ένταξη στην Πολιτεία.Βίαιος τρόπος, αλλά με αρχή και τέλος.Αξίζει η θυσία? Αξίζει να θεμελιωθεί η Πολιτεία, σε πράξη που καταδικάζει?
Τέλος υπάρχει και ο αργός τρόπος.Πολύ αργός.Πάρα πολύ αργός.
Αυτο που κάνουμε εδώ.Να παρουσιάζουμε μια τέτοια ιδέα.
Αυτο που έκαναν οι γνωστοί με τα μικρά τους ονόματα, διαχρονικά.
Να υπάρχει στην άκρη του μυαλού μας όταν καλούμεθα να ορίσουμε τους άρχοντές μας, στην παρούσα κατάστασή μας.
Είναι ο σπόρος που αργεί να αποδώσει καρπούς, αλλά όταν τελικά το κάνει, ευωδιάζει ο τόπος!
ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΣΟΥ ΕΛΛΑΣ
ΜΕ ΤΑ ΤΕΚΝΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΑΣ.
Μόνο ο panpam λείπει, να βάλει τους διαλόγους!
Η ακατάσχετη "φλυαρία" των παροικούντων του παρόντος θέματος, είναι ενδεικτική, του πόσο αργή είναι η...μετάπτωση απο τον ατομικισμό και τον φυλετικό διαχωρισμό, στην Πολιτεία!
ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΣΟΥ ΕΛΛΑΣ
ΜΕ ΤΑ ΤΕΚΝΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΑΣ.
Edited by - ΝΙΚΟΜΑΧΟΣ on 20/10/2013 21:46:48
Υπάρχουν κάποιες βασικές αρχές πάνω στις οποίες στηρίζεται ο άνθρωπος και αναλόγως του πόσο θα διευρύνει τη συνείδησή του σε επίπεδο που να συμπνέει με αυτές τις αρχές, θα μπορεί να μετέχει ή όχι της Πολιτείας. Η Ιδέα της Πολιτείας θα πρέπει να είναι κάτι που να ανταποκρίνεται σε έναν πυρήνα που έχει κάθε άνθρωπος μέσα του, στην αλήθεια, τη μία και μοναδική. Και το λέω αυτό γιατί έτσι όπως μας παρουσιάζεται δεν τίθεται θέμα για την αμφισβήτηση της ορθότητας της. Από τη στιγμή λοιπόν που δεν υπάρχει τέτοιο θέμα, δεν υπάρχει και πιθανότητα ελαττωμάνων.
Μία τέτοια μορφή όμως συνύπαρξης απαιτεί, αυτοί που την αποτελούν (Πολίτες), να μετέχουν αυτής, να την υπακούν, να την τηρούν και να την προστατεύουν, όλοι μαζί, ταυτόχρονα, ενσυνείδητα αλλά και μηχανικά συνάμα. Κάπως έτσι μπορώ να φανταστώ τη μάθεξη όπως τη λέει ο DSM.
Τώρα, οι βασικές αρχές που αναφέρω πιο πάνω δεν μπορώ να ξέρω ποιες είναι. Γιατί αποτελούν ουσιαστικά και την προϋπόθεση ύπαρξης της Πολιτείας. Ρωτάω λοιπόν, ποιες θα μπορούσαν να είναι αυτές οι αρχές; Η τιμή, η υστεροφημία, μου φαίνεται πιο πολύ σαν το μέσο για τη διατήρηση του κύρους της Πολιτείας.
Υ.Γ. Μπορεί να μην είναι και έτσι, αλλά μου θυμίζει πολύ την Πλατωνική κατασκευή αυτό το όραμα.
quote:
Η τιμή, η υστεροφημία, μου φαίνεται πιο πολύ σαν το μέσο για τη διατήρηση του κύρους της Πολιτείας.
Ακριβώς ως τέτοια τα έθεσα.
quote:
Τώρα, οι βασικές αρχές που αναφέρω πιο πάνω δεν μπορώ να ξέρω ποιες είναι. Γιατί αποτελούν ουσιαστικά και την προϋπόθεση ύπαρξης της Πολιτείας. Ρωτάω λοιπόν, ποιες θα μπορούσαν να είναι αυτές οι αρχές.
Μάλιστα. Το ζουμί λοιπόν. Η ουσία είναι ένα εντελώς καινούργιο Σύνταγμα, έκφραση ακριβώς της επιθυμίας του Πολίτη για Πολιτεία.
There is no Dark Side of the Moon really. In fact it is all Dark.
quote:
Μάλιστα. Το ζουμί λοιπόν. Η ουσία είναι ένα εντελώς καινούργιο Σύνταγμα, έκφραση ακριβώς της επιθυμίας του Πολίτη για Πολιτεία.
Φαντάζομαι το Σύνταγμα αυτό το εννοείς και ως έναρξη ενός νέου πολιτεύματος. Λιγότερο ολιγαρχικού, περισσότερο πολιτο-κρατία. Ο Αριστοτέλης έλεγε ότι το τέλειο πολίτευμα είναι η Πολιτεία(έτσι την ονόμαζε) και ήταν το μέτρο ανάμεσα στη δημοκρατία και την οχλοκρατία.
Πάντως το Σύνταγμα μας έτσι ως έχει, έχει και καλά. Αν το διαβάσουμε θα δούμε μια ιδανική κατάσταση κράτους όπου όλες οι αυθαιρεσίες ελέγχονται και δεν υπάρχουν τελματώσεις.
Ο Πολίτης για ποιες αρχές-αρετές του πρέπει να διακρίνεται;